Ons doel , Lillo!

Een zéér alledaags voorwerp. Iedereen kent het, de meeste mensen hebben het in huis!
Als je 't antwoord weet stuur me een mailtje. Zet je antwoord niet op mijn blog om de anderen hun pret niet te ontnemen aub. Véél plezier!



Het lijkt op de eerste foto misschien moeilijk, maar elke dag zal het met een grotere foto duidelijker worden... En ge weet, "de volhouder wint!"
------------------
Wow, wat een massa antwoorden... Ik ben drie kwartier bezig geweest met alles te beantwoorden... Maar 't resultaat is vrij pover... alleen nog maar goed geraden door Vifke en Luk.
En ja... sommigen zitten inderdaad dicht bij de oplossing, maar naar mijn zin toch nog niet dicht genoeg  Jaja, ik weet het wel, ik ben een oude doos, maar nu word ik ook nog een moeilijke oude doos
-------------------
Ik heb vandaag voor de eerste keer in enkele weken een dagje uit beleefd! Het was héérlijk! Ik was precies een kind op schoolreis. Ik hoop morgen de tijd te vinden om er een artikeltje over te schrijven. Vergezeld van enkele zotte foto's vanzelfsprekend! Alvast een voorproefje :



De ondertitel voor deze foto wordt : "En Laathi, wilt gij ook nog ne natte friet?!! Die past zo goed bij de lopende mayonaise!"
Waarom deze foto zo erbarmelijk slecht is komt ge morgen wel te weten

Ik heb zoveel lieve, en vertrouwelijke mails gekregen... Over afscheid, over liefde, over troost, over het leven zelf, over ma, over Tabitha... Maar die mag ik niet met jullie delen want die waren aan mij persoonlijk gericht.

In verband met het verlies van onze Tabitha, zijn mensen beginnen gedichten maken, beginnen photoshoppen... Zalig gewoon! Gelukkig mag ik jullie van deze kunstwerkjes wel mee laten genieten!
----------

Deze fotobewerking is van Loulou :



-----------
Dit werkje is van Ritje :



-----------

Mare schreef uit naam van Tabitha het volgende gedichtje...

Nu maak ik mijn laatste reis
naar het regenboogparadijs
Vanuit de kleurenhemel kijk ik neer
op mijn huisje van weleer
Ik zie je betraand gelaat
en het verdriet dat toeslaat

Ik zou je nog een likje willen geven
al was het nog maar even
Ben je dankbaar en zeer tevree
voor die dag, je nam me mee !
Ik had een mooi leven gekregen
en tussen de andere poezen gelegen

Dus droog je traantjes maar vlug
als je me nodig hebt ben ik er terug
Dan spin ik een mooi lied
en verzacht zo je verdriet
Zo kan ik je mijn liefde nog geven
door in herinnering verder te leven.

 Tabitha

---------

Dit maakte Katrien voor me :

Het bijschrift bij haar werkje luidde :
De openstaande poort is een symbool voor jouw hart waardoor Tabitha is gekomen
en weer is heengegaan met een bagage vol liefde.




---------

Corry maakte dit stralende hartje van mijn poes :



----------

En Steven schreef dit gedicht.
Lees het aandachtig want het zit heel goed in mekaar.
De eerste letters van elke zin vormen samen haar naam...

Tranen van verdriet

Armen waar ik rustig in insliep

Betere ouders had ik me niet kunnen voorstellen

In gedachten zal ik steeds bij jullie blijven

Tranen van geluk

Heb ik gezien als je met ons aan het spelen was

Alvast bedankt voor het mooie leven dat je me gegeven hebt

Liefs TABITHA

                              ------------                               
Speelster maakte deze fotobewerking :

-----------
Heel hartelijk bedankt lieve vrienden!
Straks het nieuwe fotoraadsel!

Een pilleke! In dit geval mijn Ginkgo Biloba-pilleke dat ik elke dag slik in de hoop mijn geheugen terug te vinden. Maar ik zou, om dat hoog doel te bereiken, al beter een hele Ginkgo-boom oppeuzelen denk ik



Ik was al tevreden met het antwoord : een "pil", "een "medicijn-capsuleke", een "geneesmiddel"...
Maar nee, er kwamen voornamelijk colaglazen, rietjes, omgevallen asbakken, jointjes, pepermolens, potten bruine suiker te voorschijn... Zelfs vissenstront is er deze keer aan te pas gekomen!
Maar de allerleukste was wel : zaaddodende pasta!!!
Welja. Waarom niet. Van "zaaddodende pasta" ga ik nu echt wel beweren dat zéker élk seniorengezin dat voorwerp in huis heeft... Jongens, jongens, overschatten jullie jezelf nu niet een héél klein beetje?
En ik op al die verkeerde antwoorden maar terugmailen : "Pak een slaappilleke, en slaap er nog eens een nachtje over..."
Op mijn bericht van 14 augustus ben ik zelfs geëindigd met de zin : "En straks plaats ik alweer een grotere foto van 't raadsel want jullie maken mij wanhopig. Ik denk dat ik een zenuwpil ga pakken!"
Maar zelfs die hint mocht niet baten. Dan nóg kreeg ik verzoeken om toch alstublief eens een tip te geven... Hoe ondankbaar kunt ge zijn seg?

We zijn dus deze week aan een recordaantal oplossers geraakt. Zij het dan wel in negatieve zin.
Enkel Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk, François, Speelster, Huismusje, Lou, Dolfijn, Klaproosje, Vifke, Katrien, Sus (voor hem was zijn zoon zijn "externe geheugen") hebben het opgelost! En waarschijnlijk dan nog enkel na het nuttigen van enige zenuwpillen...
Maar toch... proficiat aan diegenen die zo wanhopig hun best gedaan hebben en tot op 't laatst niet opgegeven hebben met pogingen in te zenden! Jullie hebben mij dikwijls de broodnodige glimlachjes bezorgd die ik deze week wel kon gebruiken! Merci daarvoor!

Reisverhaal Egypte deel 13

De boekhouding van de farao.
Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

Na het bezoek aan Luxor zijn we met een minibusje naar Karnak gereden. De grootste tempel ter wereld die enkele kilometers verderop ligt. Dit is de tempel die op alle affiches en boekcovers over Egypte staat. Hij is zéér indrukwekkend. Groot. Hoog. Uitgewerkt. Schoon. Fijn.

           

         

Hier stonden dus ook weer de lange rijen sfinxkes met ramskoppen voor de ingang van het heiligdom.  Er staan ook nog massa’s zuilen. In een enkele zaal alleen al 132!
Maar er zijn maar twee obelisken overgebleven. Al de andere zijn ergens in Europa terecht gekomen. Gestolen, geruild… Ze staan overal behalve op de plaats waar ze zouden moeten staan. Hier dus. En dat vind ik wel triestig.

         

Wat ook interessant was : hier kunt ge nog een stuk van een van de hellingen  waarmee ze de stenen voor het bovenste deel van de muren naar boven gesleurd hebben bekijken. Die hellingen waren destijds kilometers lang om die loodzware stenen tot op die grote hoogte te kunnen slepen. En die “bergen” moesten na voltooïng van de werken natuurlijk terug “opgeruimd” worden. Nijver volkje wel, die oude Egyptenaren, en dat in die hitte…

         

          Maar hier is de opruimploeg een beetje slordig geweest....
          Hier ligt nog een klein deeltje van de helling.

De meest imposante zaken aan deze tempel vond ik de dakbalken. En de prachtige gekleurde tekeningen die daarop bewaard waren! Heel hoog in de zalen bevonden zich ook nog de ramen! Met een soort tralies uit steen gehouwen! Prachtig! Ik veronderstel dat die vooral voor verkoeling en verluchting moesten zorgen want ze zijn zo hoog dat ge er toch niet door kon kijken. Ik dacht zelfs eerst dat het recente restauraties waren, maar nee, die "tralies" bleken ook echt eeuwenoud...

         

         

         

Vlak bij het Heilig Meer staat een standbeeld van een scarabee. De legende wil dat als ge er drie keer rondwandelt ge geld krijgt, vijf maal brengt u geluk, zeven keer wandelen een huwelijk en negen keer veel kindjes. Aangezien ik veronderstelde dat we alvast toch al alle zes geïnteresseerd zouden zijn in een uitbreiding van ons reisbudget heb ik dan maar voorgesteld om met zijn allen 3 keer rond dat beeld te huppelen. In polonaise stijl. De jongskes van ons groepke keken eerst wat bevreemd, maar al rap deden ze mee. Voor deze heerlijk hilarische scène heb ik Amro als cameraman aangesteld. Die is altijd voor een grap te vinden. (Hij heeft dagen aan een stuk een hoop mensen wijsgemaakt dat hij drie vrouwen heeft, een Egyptische, een Belgische en een Hollandse. Ze waren er allemaal ingelopen totdat hij het bij mij ook probeerde, en dat mislukte natuurlijk. Ah ja, alsof zo’n intelligente kerel zo stom gaat zijn om zich de miserie van drie vrouwen op de nek te halen! )

De tempelwachters stonden argwanend op ons knotsgekke dansje toe te kijken - die hun niveau van zin voor humor lag duidelijk iets minder hoog - maar ze hebben toch niet ingegrepen en ons lekker verder laten dollen.

          De sokkel met de scarabee.

Amro leidde ons naar een muur waarop we konden zien hoe er destijds gerekend werd. Echte optelsommen die we perfect konden begrijpen. De muur bleek een uitgebreide boekhouding te bevatten van hoeveel kado’s de farao gekregen had.
Zodat hij wist wat hij de volgende keer zelf als kado's moest geven misschien?...

         

Zie 't ge u al bezig op uw verjaardag? Allemaal krasjes en aantekeningen zettend op uw eetkamerbehang?

Tante Rosa : 1 boeket bloemen (duur) en een leesboek over planten (goedkoop)
Tante Jozefien : 1 theepot (zie Solden-reclamefolder van Kruidvat : 19 euro. En géén bos bloemen dit jaar!)
Nonkel Arthur : 2 leesboeken (één dure, en volgens mij één tweedehandse, maar daar ben ik nog niet 100% zeker van... Straks eens goed zien of er geen kruimels tussen de bladzijden zitten.) 
Jeanneke : een geborduurde blauwe bloes (lelijk)
Marcel : fles wijn (Aldi!!!)
Neef Leon : het boek over de Provence dat ik hem drie jaar geleden zelf voor zijn Nieuwjaar gegeven heb!!! (Opzij leggen en niet vergeten het hem over drie jaar als hij 85 wordt terug te geven.)
Tante Trees : handtasje (denkelijk van kunstleder. Later eens grondig bekijken.)
Nicht Constance : Boek "Huishouden voor Dummies"  (zou ze daar een bijbedoeling mee hebben?)
Bomma : zelfgebreide sokken (van die prikkende)
Bompa : slof sigaretten (zijn eigen merk. En hij heeft longkanker...)
Juliette : een fles Elixir d'Anvers (wat ik niet lust, maar zij des te liever)
Grootoom Lucien : een Play Station (ocharme, nu is hij helemaal dement aan 't worden. Zal volgend jaar niet meer nodig zijn om er een kado voor te kopen denk ik. Kosten op sterfhuis.)
Madame de Kaesteecker : zilveren kandelaar (goed opletten dat ik die volgend jaar op de kast zet als ze langs komt!!! Zéker niet vergeten. Anders dikke ambras!)
de poetsvrouw : een set zeemvellen (Slecht teken? Zou ze 't weeral willen opgeven?... Alvast naar andere poetsvrouw uitkijken.)
Buurman Frans : een koptelefoon (raar, want hij wist maar al te goed dat ik er al een had... Duidelijk weer een kado met een bijbedoeling. Maar welke?)
Tante Germaine : een "sierstuk" in de vorm van een obelisk (Een dildo pedoemme!!! Die moet ze zelf gekregen hebben en niet geweten hebben waarvoor die diende. Kan toch niet anders? Of wel???... Uitpluizen.)

                  

           

          En ook hier staat madam weeral in 't klein aan de voeten van de farao.
          't Zou bij mij niet waar geweest zijn...
------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg!

een weggevertje... Want morgen verschijnt de oplossing...



Een klein peloton bestaande uit Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk, François, Speelster, Huismusje, Lou, Dolfijn, Klaproosje,Vifke en Katrien  is al aan de aankomst geraakt!

Ja, ze kunnen heel eigenzinnig zijn, ze moeien zich zelfs als ge uw vijverke aan 't kuisen zijt...
























Binnenkort de meningen van onze vissen...
En morgen een nieuwe aflevering van 't Egypte reisverhaal!

Komaan!!! Ge vindt dit voorwerp waarschijnlijk niet in de keuken. Laat nu in godsnaam die pot met bruine suiker en die pepermolen eens met rust!!! Ge hebt die nu allemaal aan alle kanten al bekeken en nee, die is 't niet!
Kijk in de badkamer, of de slaapkamer. Of zoals bij mij op mijn bureau en in mijn handtas.
Maar ja, in mijn Irma zit natuurlijk wel vanalles dat er niet zo direkt in hoort. Dus dat laatste is misschien niet zo'n bruikbare tip.



Enkel Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk, François, Speelster, Huismusje, Lou, Dolfijn en Klaproosje  hebben het nog maar gevonden!

Omdat mijn moeder enkele jaren geleden op deze dag overleden is, en jullie haar ondertussen ook al vrij goed kennen van mijn verhalen uit  "Mijn Jeugdherinneringen",  wil ik de tekst die ik voor haar geschreven en voorgelezen heb op haar afscheidsdienst met jullie delen.
Als eerbetoon aan mijn ma, en ook om jullie haar nog beter te laten kennen en appreciëren zodat je in ’t vervolg misschien nog meer plezier hebt aan ’t lezen van mijn jeugdverhaaltjes. De (helemaal niet trieste. Ah nee, ge kent mij toch ) tekst volgt na deze inleiding…

Weliswaar een moeilijke “inleiding” om te schrijven…

Want ze gaat over euthanasie, en ik wil in de laatste plaats mensen hun gevoelens kwetsen, of hun zielerust verstoren. Dus ik wil het zo sereen mogelijk schrijven. Maar het blijft een zeer emotioneel onderwerp voor me. Toch schrijf ik dit artikel omdat ik vind dat dit onderwerp eens mag aangekaart worden.

Euthanasie is nog veel te veel omfloerst met verkeerde ideeën, taboe’s en griezelverhalen. Het moet bespreekbaar worden voor de mensen die er voor kiezen en er nood aan hebben. Iedereen is baas over zijn eigen leven, dus heeft ook iedereen volgens mij het recht om baas te zijn over zijn eigen dood.

Wie kiest om de rit tot het einde uit te zitten, heeft daar altijd alle recht toe gehad. Mensen die dit door omstandigheden niet wensen te doen, moeten  eindelijk ook hun rechten krijgen zonder een ellenlange lijdensweg af te leggen.

Ik wil met dit verhaal aantonen dat euthanasie een zeer mooie ervaring kan zijn. Die je voor de rest van je leven bijblijft als een onuitputtelijke bron van troost en liefde.
 

Laat vooral duidelijk zijn dat ik respect heb voor zowel de mensen die voor de “natuurlijke gang van zaken” kiezen, als voor hen die beslissen “zelf in te grijpen”.

Geloof me, om tot dit begrip te komen, heeft me zelf een jarenlange weg en veel emotionele pijn gekost.

Ik ken allebei “de wegen” uit persoonlijke ondervinding. Vandaar dat ik over dit onderwerp durf te schrijven.

Mijn jeugdvriendin, (we waren vrienden van ons 15de levensjaar tot aan haar dood op haar 44^ste. We hadden dagelijks kontakt, we waren als zussen voor mekaar) heeft voor de natuurlijke weg gekozen.

Ze had borstkanker en op de duur was de ziekte over haar hele lichaam uitgezaaid. Ze wilde thuis sterven, dus hebben haar man, haar ma en ik het samen op ons genomen om haar wens in te willigen door om beurten bij haar te waken en haar te verzorgen.

Ze is uiteindelijk thuis in onze armen gestorven. Zij het wel dat ze reeds geruime tijd zware dosissen morfine toegediend kreeg, is de dood, na een lange lijdensweg voor iedereen die er bij betrokken was, op natuurlijke wijze ingetreden.

Mijn ma daarentegen zag het anders.

Ze had jarenlang geijverd om zelf het moment van haar dood te mogen kiezen. Ze weigerde een gelukkig, actief en uiterst “levendig” leven te laten bekronen door ziekte, lijden of geestelijke aftakeling. Vooral voor dat laatste was ze doodsbang.

Zoiets was destijds niet eenvoudig te regelen. Dus heeft ze eerst getracht, na al haar zaakjes goed op orde gebracht te hebben, zelfmoord te plegen.

Vanaf dat moment besefte ik - erg genoeg pas dan!!! - dat haar beslissing gemeend was. Eens ze mij overtuigd had dat dat haar oprechtste wens was ben ik samen met haar op zoek gegaan naar mogelijkheden. Drie jaar heeft onze zoektocht geduurd. Het was voor mij emotioneel een zeer zware periode. Want wie geeft nu graag vrijwillig zijn liefste vriend af? Voor mijn echtgenoot was het nog moeilijker om dragen want hij kon zich onmogelijk met haar wens verenigen. Maar mijn moeder was een doorzetter. Dus hebben wij die lange weg met ons tweetjes afgelegd. Het bracht ons zelfs nog veel dichter bij mekaar. Het werd een heel boeiende en leerrijke etappe in ons gezamelijk leven... Een "reis" om nooit te vergeten...

Tijdens de laatste maanden van haar leven takelde ma zienderogen af. En haar grootste angst werd bewaarheid : ze zou bij haar volle verstand, in volle bewustzijn - op de eerste rij in de schouwburg - haar zo gekoesterde waardigheid moeten zien ten gronde gaan. Vele lichaamsfuncties begonnen te haperen, zodat haar eigenwaarde totaal vernietigd dreigde te worden, alleen haar geest bleef maar kern en kerngezond...

Op dat moment hebben we gelukkig eindelijk de medische hulp gevonden die (na vele onderzoeken en ziekenhuisopnames, want euthanasie werd, zeker destijds, niet lichtvaardig toegestaan) haar wens wou volbrengen.

Ik wou haar het "geschenk" - waar ze zo vurig naar verlangde - geven als haar laatste moederkesdagkado.

Maar dat bleek onmogelijk want op een feestdag werkten de dokters niet. Dus werd voor 16 augustus gekozen.

Haar laatste drie dagen hebben we samen in ’t ziekenhuis doorgebracht. (Dit was verplicht. Zodat de dokters zekerheid hadden dat ze echt op haar standpunt bleef staan. Niet dat dat nodig was, want ze is op geen enkel moment tijdens die drie jaar van idee veranderd. Zelfs niet tijdens de fijnste ogenblikken die we haar nog altijd tussendoor trachten te bezorgen in de hoop dat ze zich misschien zou bedenken.)

Enkele oude vrienden van haar en van mij kwamen in alle rust afscheid nemen. Er werden herinneringen opgehaald en er werd zelfs veel gelachen. De dag voor haar heengaan hebben Paul en ik de fotoalbums van onze gezamelijke reis met een mobilhome door Amerika meegebracht (een overgetelijke reis voor haar, hoewel ze toen al een flinke zeventiger was) en hebben we die rustig zitten doorbladeren. Gemijmerd over wat we toen allemaal op die reis uitspookten en zitten gniffelen over de soms hilarische momenten die we met ons drietjes in die mobil home beleefd hadden.

De volgende ochtend was dan de tijd van het echte afscheid aangebroken. Niet dat we nog veel te zeggen of te bespreken hadden. We hadden drie jaar de tijd gehad om alles te regelen en over alles wat destijds nooit uitgesproken was te vertellen. We waren met zijn allen met alles in ’t reine.

Net voor de dokter (na de zoveelste vraag of ze echt bij haar besluit bleef. Waarop ze lachend antwoordde : “Komaan dokter, wat hadt ge nu gedacht?!”) het spuitje toediende, hebben we nog enkele foto’s genomen.

Weinigen hebben die ooit gezien omdat ik ze als kostbare schatten koester. Het heeft dan ook vijf jaar geduurd eer ik ze wil en durf delen.

Ik vraag jullie meestal niet veel, maar deze keer dan toch dit : heb alstublieft respect voor deze foto’s.

Ik plaats ze hier enkel om aan te tonen dat euthanasie geen griezelgebeuren is maar een moment van schoonheid. Een alternatieve wijze om een leven te bekronen. Ik toon ze om op deze manier dit moeilijke onderwerp bespreekbaar te maken voor mensen die er anders nooit toe gaan komen het met hun kinderen of familie te durven bespreken.

De enige aanwezigen bij haar heengaan waren de dokter, onze goede vriend Nand, mijn echtgenoot en ik.

Ik heb me in haar arm genesteld en totaal overbodig gezegd : “Moederke, niet bang zijn. Want als er een hemel bestaat dan komt ge daar zeker in terecht. En als er geen hemel bestaat, dan is er gewoon zalige rust en dat is ook al geweldig.” Ze antwoordde me heel rustig : “Dat weet ik kindje.” We bedankten mekaar de laatste maal voor alles wat we voor mekaar betekend hadden. Paul en Nand hielden haar hand vast en ik drapeerde mezelf zo dicht mogelijk tegen aan haar. Ik vroeg hoe ze zich voelde, en ze antwoordde met een glimlach : “Alles is perfect.”

En toen gaf de dokter - met tranen van ontroering in zijn ogen - het definitieve spuitje, en mijn moeder sliep in, genesteld in een kluwen van liefhebbende handen en armen.

De dokter houdt na al die jaren nog steeds af en toe kontakt met me. Hij beweert nog altijd dat het afscheid van ons ma een van de mooiste ogenblikken uit zijn carrière is geweest. Hij heeft oneindig veel respect voor de moeilijke weg van drie jaar die ma en ik samen bewandeld hebben om haar beoogde doel te bereiken.

Na haar dood voelde ik me goed. Mijn periode van rouw had ik tijdens die drie voorgaande jaren reeds doorgemaakt. Voor mijn echtgenoot was het veel zwaarder. Hoewel hij zich tijdens de laatste maanden van haar leven volledig achter haar keuze geschaard had heeft hij toch een lange rouwperiode doorgemaakt.

Door het mooie afscheid zit mijn ma in een gemakkelijke stoel in mijn hart.

Ik maak er regelmatig grapjes tegen. Ze antwoord niet, maar ik krijg nog altijd wel een heel goed en warm gevoel.

Ik hoop dat de mensen voor wie dit bedoelt is de moed hebben gehad om tot hier door te lezen. Anders is mijn epistel jammergenoeg zijn doel voorbijgeschoten…

Hieronder plaats ik mijn afscheidsrede. Wees niet bang om ze te lezen. Ze is helemaal niet triest. Ge kent mij toch? Er mag al eens gelachen worden! En ja, misschien pinkt ge een traantje weg. Maar dat kan toch geen kwaad? Tranen zijn het schoonmaakprodukt van uw hart. Zo geraakt dat ook eens terug proper en opgelucht. Komaan! Go for it!

         

          Ma en Nand een uurtje voor haar dood.

          

          Ma met Paul en mij.
          Alledrie heel moe maar dankbaar en gelukkig.

Mijn afscheidstekst :

Ons ma was “ne schat”.
In de figuurlijke betekenis is dit makkelijk te begrijpen voor ons allen.
Ons ma was altijd bekommerd om iedereen en stak met plezier een handje toe om te helpen waar ze kon.
Haar nichtjes zullen haar nooit vergeten om wat ze bijdroeg tot hun kindertijd.
Paul en mij heeft ze altijd met raad en daad bijgestaan in de eerste moeilijke jaren toen we met de winkel begonnen.
En aan mij heeft ze de meest liefdevolle opvoeding gegeven die een mens zich maar kan voorstellen, ondanks het feit dat ze er het grootste deel van de tijd alleen voorstond.

’s Morgens vroeg ze welk beleg ik liefst op mijn boterhammeke had. En als ze me om vier uur van school afhaalde, kreeg ik daarna wat ik gevraagd had.
Ze hielp me met mijn huiswerk... Maakte mijn handwerkjes voor me af..
En met “buikpijn” moest ik niet naar school...

De andere moeders aan de schoolpoort lieten dikwijls hun jaloezie horen over onze ongecompliceerde relatie die meer weg had van twee vriendinnen dan van een moeder en een dochter. En dit dan nog ondanks ons leeftijdsverschil van 44 jaar. Wij hadden dan ook een heel fijne en speciale relatie. Altijd samen op pad, heelder vakanties spendeerden we in ’t Noordkasteel of de speeltuin van ’t Nachtegalenpark. Onze zomers waren echte zomers.

Tijdens elk ontbijt luisterden we naar The Beatles en Boudewijn de Groot. Zelfs Pink Floyd werd geappreciëerd. Bij Deep Purple haakte ze jammer genoeg af...

En zelfs in mijn moeilijke puberteit bleef ons ma paraat. Ze beet eens een keer meer op haar tanden, en loste ook in haar eentje al díe problemen op. Met liefde en geduld, en een open oor en open hart. Ik denk dat ze zich dikwijls even jong voelde als ik in ‘t echt was. Haar geest was soepel en stond open voor elk nieuw denkbeeld, misschien daardoor dat ze tot haar laatste ochtend 100% helder gebleven is. Rigiditeit was haar vreemd.

We begrepen mekaar goed, twee rebellen onder mekaar, allebei aan weinig conventies gebonden.  Ze was een geëmancipeerde vrouw avant la lettre.

Er was altijd plaats voor de stoet vrienden en vriendinnen die rond mij dwarrelde. Alhoewel ze niet allemaal goedgekeurd werden kregen ze toch geen toegangsverbod. Ons ma geloofde niet in verbieden, wel in inzicht geven.
De voorlaatste dag is mijn vriendin Brigitte nog bij haar afscheid komen nemen om haar te bedanken voor de tweede thuis die ze bij haar gekregen had.

Toen al de woelige watertjes van mijn jeugd doorzwommen waren, besloot ze rond haar 65ste terug te gaan werken. Op een avond vertrok ze met de tram op weg naar het adres dat ze in een advertentie gezien had van een familie die een part-time huishoudster zocht. Twee uur later stond ze terug thuis, heel fier dat ze was aangenomen. Bijna tien jaar heeft ze die familie gaan helpen, en werd op een korte tijd ook die mensen hun steun en toeverlaat. Ondertussen ging ze ook nog een oude vriendin helpen die niet meer zo goed te been was om die haar huishouden te beredderen. Mensen helpen en zichzelf dikwijls wegcijferen, daar was ze soms té goed in...

Elke dag scheurde ze op haar fiets door de stad, het liefst langs de verkeerde kant door enkelrichtingstraten. Ze had op de duur een zekere reputatie bij de verkeerspolitie. Maar telkens ze in problemen kwam redde ze zich eruit met de impersonatie van “hulpeloos oud vrouwtje dat in de war was en het allemaal niet meer zo goed wist”. Eens de politie uit het zicht, fietste ze met een glimlach lekker verder ... in de verboden richting...

Soms leidde haar ongeduld ook tot ronduit gevaarlijke situaties. Zo heeft ze ooit eens de Boomse Steenweg overgestoken! Acht rijvakken, en twee betonnen middenbermen overgeklommen! Ze kon het dan ook nog niet laten haar heldendaden te komen vertellen hoewel ze goed wist dat ze niet op mijn goedkeuring kon rekening.

Soms trachtte ze ook haar avonturen te verbergen. Maar twee kapotte kniëen en een vierkant fietswiel zijn niet zo simpel te verstoppen. Die bleken dan veroorzaakt door een tram te willen voorbijsteken in de Nationalestraat...

Ik was altijd blij dat ze verderweg op pad ging, dan nam ze tenminste de bus. Maar ook dat was geen garantie om op beide oren te kunnen slapen. Want als haar bus iets te lang naar haar zin wegbleef begon ze gewoon te liften... Ze stelde me dan altijd gerust, dat ze met een vrouw van in de tachtig toch niets konden “aanvangen”.

Haar zenuwen en haar ongeduld hebben haar heel haar leven parten gespeeld.
Ze deed alles in een razende vaart. En soms als ze in haar haast iets kwijtspeelde, bad ze heel rap voor de H. Antonius om haar het verloren ding terug te laten vinden. En die snapte godzijdank altijd dat hij haar gebedje “per express” moest verhoren.
Ze liep ook heel het centrum van Antwerpen af om uit te zoeken waar de zondagsmis het kortste duurde. Voor een mis van 2 minuten korter werd graag 10 minuten langer gestapt...

Nee, “never a dull moment” met ons ma. Maar ja, zij met mij trouwens ook niet.

De zomer van ons ma haar leven duurde tot haar 85ste toen haar lichaam haar geest niet meer in snelheid kon bijhouden. De aftakeling begon, en de aanvaarding hiervan was voor haar uiterst moeilijk. Ze wenste haar leven even mooi te beëindigen als ze altijd geleefd had. Snel en met volle teugen en op haar eigen manier. Ze was de regisseur van haar leven geweest en wenste die ook van haar dood te kunnen zijn.

In de hoop haar toch nog enkele jaren mooie uitbol-tijd te bezorgen hebben we dan een flat in de Sterrewijzer gehuurd. Onze stadsmus verliet haar geliefde  Groenplaats in Antwerpen voor een leven middenin de natuur van Olen. En het gezegde “een oude boom mag men niet verplanten” ging voor haar totaal niet op. Binnen de week was ze tevreden met haar nieuw appartement en haar tuintje, binnen de kortste keren had ze een zwerfpoes geadopteerd die tot op de laatste dag bij haar gebleven is, slapend op het voeteneind van haar bed. De voorlaatste dag in de Sterrewijzer heeft ze haar poes overgedragen aan een medewerkster, en daarmee was een van haar grootste zorgen, waar ze echt mee ingezeten zat, ook mooi opgelost.
Ons ma nam verantwoordelijkheden zeer ernstig op, tegenover mensen zowel als tegenover dieren.

In de letterlijke betekenis echter, was ons ma óók een schat.
Ze was een vat vol praktische tips en levenswijsheid. Onuitputtelijk en altijd bereid om te delen. Maar nooit opdringerig.

Haar leven lang is ze op handen gedragen door haar huurders. Vroeger ging ze elke maand de huishuren persoonlijk ontvangen met haar fiets. Op elke verdieping stond er een borreltje en een koekje klaar en probeerden de mensen haar zo lang mogelijk bij hen te houden voor een babbel. Vandaar dat die klus drie namiddagen in beslag nam en ze niet altijd meer kaarsrecht op haar fiets zat bij thuiskomst...
Gisteren nog vond ik een foto waaruit bleek dat ze zelfs de getuige was geweest bij het huwelijk van twee van haar huurders. Iedereen die haar kende wou een stuk van zijn leven met haar delen.

Het was een slimme en korrekte zakenvrouw maar wel één met een groot hart en begrip voor menselijke problemen, en dat maakte haar zo geliefd.
Tot vorige week keek ze nog zelf de huishuren na, en interpelleerde mij nog over de faktuur van de Sterrewijzer. “Of ik toch wel had nagekeken of die klopte, want dat ze veertien dagen in ‘t ziekenhuis had gelegen en of ze toch zeker die dagen de maaltijden niet aangerekend hadden.” Met rode kaken moest ik toegeven dat ik die niet had nageplozen. De volgende dag werd ik er terug over aangesproken. En goddank had ik toen mijn huiswerk wèl gemaakt, want anders was ik kompleet afgegaan als een gieter. En ze was kontent dat ze mij kon bijleren om de taken die ze mij had overgedragen “grondiger” en aandachtiger te behandelen.

In de laatste jaren van haar leven was er ook nog plaats voor nieuwe vriendschappen, ze had een heel goed kontakt met de medebewoners, bij wie ze heel geliefd was. Binnen de maand had ze een kaartclubje uit de grond gestampt.
Ze nam deel aan alle cursussen. En al snel schilderde ze haar eerste schilderij.
Overbodig erbij te vertellen dat ze enkel naar de schildercursus ging als het onderwerp haar aanstond...
 
Als wij vroeger op vakantie gingen kwam ons ma op het huis en de poezen passen, de laatste jaren kon ze dit niet meer. Tot haar groot verdriet.
Het was dan meer een kwestie dat wíj iemand vonden om háár een beetje gezelschap te houden tijdens onze afwezigheid. En op die manier is Lut dan in haar leven gezeild. Samen hebben ze vele wandelingen lachend en vertellend door de mooie tuin van de “Sterrewijzer” gemaakt. Lut bezorgde haar al onze mails en faxen en gaf haar het gevoel niet alleen achtergebleven te zijn.

En sinds vier jaar was mijn beste kameraad Nand, ook haar beste vriend en toeverlaat geworden. Hij was degene die de laatste jaren diep in haar hart mocht kijken, aan wie ze alle angsten en twijfels dat ze mij moest achterlaten, kon vertellen. Het was een mooie, diepe vriendschap.

Maar bovenal was Paul “hare god”, tegen al wie het wou horen vertelde ze over de goede zorgen die ze van hem kreeg. Hij zette haar in bad, bracht haar dikwijls naar bed, en probeerde haar zo lang het ging in beweging te houden. Tot vorig jaar kreeg hij haar nog op de fiets, daar had hij telkens weer wel een flinke portie overtuigingskracht voor nodig. Maar die ontbrak bij hem dan ook nooit.
Enkele dagen geleden zei een nichtje me : “Ze had toch een schoonzoon uit de duizenden, nee uit de miljoenen...” en ja, ik denk dat ze daarmee de nagel op de kop sloeg. Paul en ons ma, ze hadden hun meningsverschillen, die ze ook niet uit de weg gingen, maar het waren wel vier handen op één buik.

De laatste dagen hebben we doorgebracht met het bekijken van de foto's van een reis die we met ons drietjes met een mobil home door Amerika maakten.
Zij was toen 74 jaar. En wij hadden soms moeite om haar bij te benen. Helemaal volgens haar levenstempo hebben we toen 7200 km op drie weken afgelegd...
Bij elke foto wist ze nog een anekdote op te halen. Het waren heerlijke herinneringen. En ze genoot van haar mooi en boeiend leven. Ze was kalm en heel kontent dat het einde naderde zonder een echte lijdensweg te moeten meemaken, en dat haar leven zo zacht en teder afgerond kon worden.
Het waardige einde waar ze zo naar trachtte heeft ze ook gekregen.

De dag na moederkesdag stierf ze, zonder enige angst voor de dood of verwachtingen voor een hiernamaals. Ze sliep in, in alle intimiteit, met Nand naast haar, Paul die haar hand vasthield en ik die mijn hoofd in haar schouder genesteld had. Exakt zoals ze het gewenst had.

Een van haar laatste woorden was : “perfekt”.


Als je HIER klikt kan je haar leven in beeld zien.

Als moederkesdagkado een groter deel van de foto



Ondertussen toch al opgelost door  Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk en François.

Mijn mama, mijn beste vriendin, mijn speelkameraad, mijn goed voorbeeld qua optimisme,
mijn soulmate...

Ik kan haar geen bloemen geven, noch een boeketje op haar graf gaan leggen want dat heeft ze niet...
Vandaar dus maar deze fotoreeks om haar moederkesdag te herdenken.

Morgen krijgen jullie een heel speciaal artikel, want morgen is de verjaardag van haar zelfgekozen overlijden. Het afscheid van mijn moeder is een van de schoonste en tederste momenten uit mijn leven geweest. Ik wil jullie in die dierbare herinnering laten delen omdat euthanasie nog steeds een zeer moeilijk bespreekbaar onderwerp is. Wees niet bang om morgen te komen lezen, want er komt niets griezeligs. Er komt pure liefde en schoonheid.



Ma net na haar plechtige communie.



Ma in haar twenties. Ze was pelsenmaakster vandaar die bontjas.



De huwelijksfoto uit 1953.



41 jaar oud. Twee jaar voor ze in verwachting raakte van mij.
Ze wist nog niet wat er boven haar hoofd hing!



Als prille mama, net geen 44.



Als fiere mama.



Ons gezinnetje rond 1960.



Deze foto herinneren jullie je nog wel uit mijn Jeugdverhalen-reeks
(die trouwens nog verre van geëindigd is.
Er ontbrak me de laatste maanden alleen wat tijd om ze verder uit te werken.
Maar dat komt wel terug.)
"Mijn Jeugdherinneringen" kunnen jullie desgewenst lezen door in de linkerzijbalk op de foto van mij en mijn gietertje te klikken.



Spanje 1970. Een mama met een zéér lastige puber...



In Tunesië in 1971. 57 jaar jong.



Op doorreis in Gerona in 1986.



Dansje met Paul op haar 86ste bij haar intrede in haar service-flat!



Ma met Phineas, hier in de daktuin, zomer 2001.



Ze maakte haar eerste bloemstukje op haar 87ste.



De voorlaatste levensdag van mama.

De fotoreeks die ik voor haar, als eerbetoon voor haar moederkesdag, gemaakt heb is veel uitgebreider.
Voor wie geïnteresseerd is zet ik hier morgen een button waarop je kan klikken en de volledige reeks kan bekijken.
--------------
Ik wens iedereen die mama is een heel fijne moederkesdag.
Ook de vrouwen die als "moeder" voor hun huisdieren zorgen.
Want liefde, is liefde.
Any love, is good love.

Do not stand at my grave and weep,
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush,
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circling flight.
I am the soft starlight at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.

Mary Frye.

Blijf niet staan wenen bij mijn graf,
ik ben daar niet; ik slaap er niet.
Ik ben een duizend winden, waaiend,
ik ben de diamantglinsteringen op sneeuw,
ik ben de zon op graan, gerijpt,
ik ben de zachte regen van de herfst.
Als jij ontwaakt in de ochtendlijke stilte,
ben ik het snelle opwaarts vliegen
van stille vogels in spiraalvlucht.
Ik ben het zachte licht van nachtelijke sterren.
Blijf niet staan huilen bij mijn graf,
ik ben daar niet; ik ben niet dood.

Vorige maandagavond kwam François me wat helpen met het oplossen van pc-problemen. Samen repareerden we ook ons ma haar oude fotoapparaat uit de jaren '30 (zie de waanzinnige foto's uit mijn jeugdverhalenreeks... )
Nu staat dit wonderlijke apparaat hier mooi uitgestald in een van mijn kastjes... Weer een fijne jeugdherinnering bij! (Ons ma zou zeggen : "Weeral een stofnest om af te kuisen bij!")


Herinnert ge u dit prachtexemplaar nog dat met dat wonderlijk gammele apparaat getrokken was?



En de volgende dag ging ik mijn karige pc-kennis delen met Bieke van Den Dierenvriend!
Haar pc was "een klein beetje" een puinhoopke



Heerlijk om alles met mekaar te kunnen delen en samen beter te worden...

Bieke heeft dit weekend een nestje van drie piepkleine poezen binnen gekregen. Ze moeten nog met de papfles gevoederd worden. Dus... toch weer drie nieuwe kandidaten die we een goede thuis moeten bezorgen! Helpen jullie mee? 
Kijk eens naar de foto's die we van mannekes geplaatst hebben op https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend! Misschien kennen jullie iemand wiens hart ze zouden kunnen stelen... Alvast bedankt!

Nog grotere paniek, dus nog iets meer...



We hebben dit echt allemaal in huis, zij het daarom niet in dezelfde vorm en kleur...
Uw antwoord aub niet in 't gastenboek of onder dit bericht zetten, anders is de pret (?) van 't fotoraadsel er voor de andere bloggers te snel af!
---------
Als eerste geraden door... Fernanda en Viva!!!!
Oef.

Oei, paniek... Nog niemand heeft mijn fotoraadsel opgelost gekregen...
Dus maar iets meer laten zien en hopen dat dat helpt...

Reisverhaal Egypte deel 12.

De kortste weg naar de hemel en de ontdekking van het ontstaan van het jodelen.

Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

         

Na ’t ontbijt in alle vroegte de tempel van Luxor gaan bekijken. Heerlijk! We waren er bijna alleen! Het was zalig om daar met ons zeven rond te wandelen. Bovenop het tempeldak was in recentere tijden een moskee gebouwd. Heel grappig, nu de tempel helemaal uitgegraven is hangt daarboven ergens een moskee, met een voordeur die wel 10 meter boven de grond in de lucht uitkomt! Daar komt ge letterlijk recht van de moskee in de hemel terecht. Misschien wel even met een omweg van 10 meter loodrecht naar beneden, en een gebroken nek, maar daarna zult ge zeker het hiernamaals bereikt hebben.

         

          De hangende moskee.

         
 

De tempel is echt indrukwekkend met zijn eindeloos aantal zuilen. De kronen stellen ofwel een gesloten papyrusbloem voor, ofwel een open lotus. De symbolen van Opper- en Neder-Egypte, waar de farao’s door de eeuwen heen flink hun best hebben voor moeten doen om die twee samen te houden. Een soort Vlaanderen en Wallonië toestand dus.

Sommige zuilen staan wel heel dicht op mekaar. Er zijn gangen waar ze amper drie meter uit elkaar staan. Er werd destijds niet op een steentje meer of minder gekeken…

Voor mijn geestesoog zag ik zich 't volgende tafereel al weer afspelen :

“Snofroe, de farao zou hier nog graag een extra gangetje hebben…”

“Moetemonet ik heb thuis nog wat steentjes liggen waar ik toch niks mee doe, die kunnen we daar eventueel voor gebruiken… Die zijn nog afkomstig van een of andere oude tempel ten tijde van de Eerste Dynastie, dus daar doet toch geen mens nog iets mee, die kunnen we best recycleren.”

“Wel ja Snofroe, das goed, dan lossen we dat zo op, dan ligt die oude rommel ook niet meer in de weg op uw erf.”

“Moetemonet hoe breed zou de farao dat gangeske graag hebben? ’t Is maar dat ik dan eens kan uitkijken naar dakbalken. Ik heb er nog een paar liggen, maar dat zijn nogal korte…”

“Pfff Snofroe, nu vraagt ge daar iets…. Als hij er maar door kan zal ’t wel goed zijn zeker? Volgens mij is ’t toch maar gewoon een gangeske om de vuilbak langs buiten te zetten. Maar pas op, ge kent hem hé, hij wil alles netjes in spiegelbeeld hebben. Dus als ge graag van uwe oude rommel van af wilt, zie dan wel dat ge genoeg meebrengt om aan de overkant een identiek gangeske te kunnen bouwen anders gaat hij ambetant worden. En als er nog namen van oude farao’s op uw recyclage-zuilen staan, beitelt die er dan eerst uit hé, want daar kan hij ook zeer lastig over doen…”

Op vele plaatsen in de tempel zijn nog de sporen te zien uit de Christelijke en Romeinse periode. Destijds werden sommige zalen omgevormd tot kerken. De hiërogliefen werden bepleisterd en daarop werden Christelijke taferelen geschilderd. Vooraan werd een altaar geplaatst. En klaar was de kerk, en vergeten de farao.

         

          De fresco's van de Christelijke kerk zijn (linksboven) nog steeds zichtbaar...

         

         Ook de Romeinen hebben  hun deel vergeten naar het containerpark te brengen.

         

Op vele reliëfs kwam de vruchtbaarheidsgod Min weer voor. Zoals altijd met maar 1 arm en 1 been maar met een indrukwekkende piemel. (Zijn dramatische geschiedenis heb ik een paar reisverhalen geleden al verteld.)
Op deze afbeeldingen kwamen er zelfs druppeltjes uit de penis gevallen! En onder die druppeltjes waren dan ook nog zaadcellen getekend! Wat het vermoeden doet rijzen dat de oude Egyptenaren iets microscoop-achtigs moeten gekend hebben. Hoe zouden ze anders kunnen weten hoe zo’n sperma-dikkopje eruit ziet?… Iemand ving het sperma op in een potje... Godweet wat was de bedoeling hiervan... Mijn fantasie schoot weer alle kanten uit...

           

          

Lieve mannelijke lezers van me... Stel u voor dat ze destijds al piemel-onderzoeken deden... En dat met hun primitieve middelen... Ik denk dat het jodelen niet in Zwitserland is uitgevonden...

De sfinxenlaan is ook heel grappig, ze was oorspronkelijk wel 4,5 kilometer lang en liep helemaal tot in Karnak. Maar aangezien ze ook in de loop der eeuwen door het oprukkende zand bedolven raakte is er maar weinig van over gebleven. De mensen hebben hun woningen onwetend bovenop de sfinxenlaan gebouwd. In sommige huizen steekt dus in de keuken of de badkamer een sfinxenkop uit de vloer. Handig om uw rol wc-papier op te zetten, voor ’t geval ze dat hier zouden gebruiken natuurlijk.

Binnenkort gaan ze al de bewoners van de huizen hier in de buurt nieuwe woningen aanbieden om de sfinxenlaan helemaal te kunnen opgraven.

Ze zijn hier wel heel goed in mensen verplaatsen… Zie maar wat ze met de Nubische dorpen gedaan hebben die anders nu op de bodem van ’t Nassermeer zouden liggen.

         

          De sfinxenlaan die doorliep van Luxor tot Karnak...

         

          Met dank aan Quirit om weer een van zijn tekeningen te mogen gebruiken!
-------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het verslag over het bezoek aan Karnak!