Fotoraadsel 105 - 4

Mijn mama, mijn beste vriendin, mijn speelkameraad, mijn goed voorbeeld qua optimisme,
mijn soulmate...

Ik kan haar geen bloemen geven, noch een boeketje op haar graf gaan leggen want dat heeft ze niet...
Vandaar dus maar deze fotoreeks om haar moederkesdag te herdenken.

Morgen krijgen jullie een heel speciaal artikel, want morgen is de verjaardag van haar zelfgekozen overlijden. Het afscheid van mijn moeder is een van de schoonste en tederste momenten uit mijn leven geweest. Ik wil jullie in die dierbare herinnering laten delen omdat euthanasie nog steeds een zeer moeilijk bespreekbaar onderwerp is. Wees niet bang om morgen te komen lezen, want er komt niets griezeligs. Er komt pure liefde en schoonheid.



Ma net na haar plechtige communie.



Ma in haar twenties. Ze was pelsenmaakster vandaar die bontjas.



De huwelijksfoto uit 1953.



41 jaar oud. Twee jaar voor ze in verwachting raakte van mij.
Ze wist nog niet wat er boven haar hoofd hing!



Als prille mama, net geen 44.



Als fiere mama.



Ons gezinnetje rond 1960.



Deze foto herinneren jullie je nog wel uit mijn Jeugdverhalen-reeks
(die trouwens nog verre van geëindigd is.
Er ontbrak me de laatste maanden alleen wat tijd om ze verder uit te werken.
Maar dat komt wel terug.)
"Mijn Jeugdherinneringen" kunnen jullie desgewenst lezen door in de linkerzijbalk op de foto van mij en mijn gietertje te klikken.



Spanje 1970. Een mama met een zéér lastige puber...



In Tunesië in 1971. 57 jaar jong.



Op doorreis in Gerona in 1986.



Dansje met Paul op haar 86ste bij haar intrede in haar service-flat!



Ma met Phineas, hier in de daktuin, zomer 2001.



Ze maakte haar eerste bloemstukje op haar 87ste.



De voorlaatste levensdag van mama.

De fotoreeks die ik voor haar, als eerbetoon voor haar moederkesdag, gemaakt heb is veel uitgebreider.
Voor wie geïnteresseerd is zet ik hier morgen een button waarop je kan klikken en de volledige reeks kan bekijken.
--------------
Ik wens iedereen die mama is een heel fijne moederkesdag.
Ook de vrouwen die als "moeder" voor hun huisdieren zorgen.
Want liefde, is liefde.
Any love, is good love.

Do not stand at my grave and weep,
I am not there; I do not sleep.
I am a thousand winds that blow,
I am the diamond glints on snow,
I am the sun on ripened grain,
I am the gentle autumn rain.
When you awaken in the morning’s hush,
I am the swift uplifting rush
Of quiet birds in circling flight.
I am the soft starlight at night.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there; I did not die.

Mary Frye.

Blijf niet staan wenen bij mijn graf,
ik ben daar niet; ik slaap er niet.
Ik ben een duizend winden, waaiend,
ik ben de diamantglinsteringen op sneeuw,
ik ben de zon op graan, gerijpt,
ik ben de zachte regen van de herfst.
Als jij ontwaakt in de ochtendlijke stilte,
ben ik het snelle opwaarts vliegen
van stille vogels in spiraalvlucht.
Ik ben het zachte licht van nachtelijke sterren.
Blijf niet staan huilen bij mijn graf,
ik ben daar niet; ik ben niet dood.

Vorige maandagavond kwam François me wat helpen met het oplossen van pc-problemen. Samen repareerden we ook ons ma haar oude fotoapparaat uit de jaren '30 (zie de waanzinnige foto's uit mijn jeugdverhalenreeks... )
Nu staat dit wonderlijke apparaat hier mooi uitgestald in een van mijn kastjes... Weer een fijne jeugdherinnering bij! (Ons ma zou zeggen : "Weeral een stofnest om af te kuisen bij!")


Herinnert ge u dit prachtexemplaar nog dat met dat wonderlijk gammele apparaat getrokken was?



En de volgende dag ging ik mijn karige pc-kennis delen met Bieke van Den Dierenvriend!
Haar pc was "een klein beetje" een puinhoopke



Heerlijk om alles met mekaar te kunnen delen en samen beter te worden...

Bieke heeft dit weekend een nestje van drie piepkleine poezen binnen gekregen. Ze moeten nog met de papfles gevoederd worden. Dus... toch weer drie nieuwe kandidaten die we een goede thuis moeten bezorgen! Helpen jullie mee? 
Kijk eens naar de foto's die we van mannekes geplaatst hebben op https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend! Misschien kennen jullie iemand wiens hart ze zouden kunnen stelen... Alvast bedankt!

Nog grotere paniek, dus nog iets meer...



We hebben dit echt allemaal in huis, zij het daarom niet in dezelfde vorm en kleur...
Uw antwoord aub niet in 't gastenboek of onder dit bericht zetten, anders is de pret (?) van 't fotoraadsel er voor de andere bloggers te snel af!
---------
Als eerste geraden door... Fernanda en Viva!!!!
Oef.

Oei, paniek... Nog niemand heeft mijn fotoraadsel opgelost gekregen...
Dus maar iets meer laten zien en hopen dat dat helpt...

Reisverhaal Egypte deel 12.

De kortste weg naar de hemel en de ontdekking van het ontstaan van het jodelen.

Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

         

Na ’t ontbijt in alle vroegte de tempel van Luxor gaan bekijken. Heerlijk! We waren er bijna alleen! Het was zalig om daar met ons zeven rond te wandelen. Bovenop het tempeldak was in recentere tijden een moskee gebouwd. Heel grappig, nu de tempel helemaal uitgegraven is hangt daarboven ergens een moskee, met een voordeur die wel 10 meter boven de grond in de lucht uitkomt! Daar komt ge letterlijk recht van de moskee in de hemel terecht. Misschien wel even met een omweg van 10 meter loodrecht naar beneden, en een gebroken nek, maar daarna zult ge zeker het hiernamaals bereikt hebben.

         

          De hangende moskee.

         
 

De tempel is echt indrukwekkend met zijn eindeloos aantal zuilen. De kronen stellen ofwel een gesloten papyrusbloem voor, ofwel een open lotus. De symbolen van Opper- en Neder-Egypte, waar de farao’s door de eeuwen heen flink hun best hebben voor moeten doen om die twee samen te houden. Een soort Vlaanderen en Wallonië toestand dus.

Sommige zuilen staan wel heel dicht op mekaar. Er zijn gangen waar ze amper drie meter uit elkaar staan. Er werd destijds niet op een steentje meer of minder gekeken…

Voor mijn geestesoog zag ik zich 't volgende tafereel al weer afspelen :

“Snofroe, de farao zou hier nog graag een extra gangetje hebben…”

“Moetemonet ik heb thuis nog wat steentjes liggen waar ik toch niks mee doe, die kunnen we daar eventueel voor gebruiken… Die zijn nog afkomstig van een of andere oude tempel ten tijde van de Eerste Dynastie, dus daar doet toch geen mens nog iets mee, die kunnen we best recycleren.”

“Wel ja Snofroe, das goed, dan lossen we dat zo op, dan ligt die oude rommel ook niet meer in de weg op uw erf.”

“Moetemonet hoe breed zou de farao dat gangeske graag hebben? ’t Is maar dat ik dan eens kan uitkijken naar dakbalken. Ik heb er nog een paar liggen, maar dat zijn nogal korte…”

“Pfff Snofroe, nu vraagt ge daar iets…. Als hij er maar door kan zal ’t wel goed zijn zeker? Volgens mij is ’t toch maar gewoon een gangeske om de vuilbak langs buiten te zetten. Maar pas op, ge kent hem hé, hij wil alles netjes in spiegelbeeld hebben. Dus als ge graag van uwe oude rommel van af wilt, zie dan wel dat ge genoeg meebrengt om aan de overkant een identiek gangeske te kunnen bouwen anders gaat hij ambetant worden. En als er nog namen van oude farao’s op uw recyclage-zuilen staan, beitelt die er dan eerst uit hé, want daar kan hij ook zeer lastig over doen…”

Op vele plaatsen in de tempel zijn nog de sporen te zien uit de Christelijke en Romeinse periode. Destijds werden sommige zalen omgevormd tot kerken. De hiërogliefen werden bepleisterd en daarop werden Christelijke taferelen geschilderd. Vooraan werd een altaar geplaatst. En klaar was de kerk, en vergeten de farao.

         

          De fresco's van de Christelijke kerk zijn (linksboven) nog steeds zichtbaar...

         

         Ook de Romeinen hebben  hun deel vergeten naar het containerpark te brengen.

         

Op vele reliëfs kwam de vruchtbaarheidsgod Min weer voor. Zoals altijd met maar 1 arm en 1 been maar met een indrukwekkende piemel. (Zijn dramatische geschiedenis heb ik een paar reisverhalen geleden al verteld.)
Op deze afbeeldingen kwamen er zelfs druppeltjes uit de penis gevallen! En onder die druppeltjes waren dan ook nog zaadcellen getekend! Wat het vermoeden doet rijzen dat de oude Egyptenaren iets microscoop-achtigs moeten gekend hebben. Hoe zouden ze anders kunnen weten hoe zo’n sperma-dikkopje eruit ziet?… Iemand ving het sperma op in een potje... Godweet wat was de bedoeling hiervan... Mijn fantasie schoot weer alle kanten uit...

           

          

Lieve mannelijke lezers van me... Stel u voor dat ze destijds al piemel-onderzoeken deden... En dat met hun primitieve middelen... Ik denk dat het jodelen niet in Zwitserland is uitgevonden...

De sfinxenlaan is ook heel grappig, ze was oorspronkelijk wel 4,5 kilometer lang en liep helemaal tot in Karnak. Maar aangezien ze ook in de loop der eeuwen door het oprukkende zand bedolven raakte is er maar weinig van over gebleven. De mensen hebben hun woningen onwetend bovenop de sfinxenlaan gebouwd. In sommige huizen steekt dus in de keuken of de badkamer een sfinxenkop uit de vloer. Handig om uw rol wc-papier op te zetten, voor ’t geval ze dat hier zouden gebruiken natuurlijk.

Binnenkort gaan ze al de bewoners van de huizen hier in de buurt nieuwe woningen aanbieden om de sfinxenlaan helemaal te kunnen opgraven.

Ze zijn hier wel heel goed in mensen verplaatsen… Zie maar wat ze met de Nubische dorpen gedaan hebben die anders nu op de bodem van ’t Nassermeer zouden liggen.

         

          De sfinxenlaan die doorliep van Luxor tot Karnak...

         

          Met dank aan Quirit om weer een van zijn tekeningen te mogen gebruiken!
-------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het verslag over het bezoek aan Karnak!

Het waren droeve weken. Maar toch is er weer iets moois uit voort gekomen : jullie steun en - soms totaal onverwacht - jullie begrip voor de dood van "maar" een poes.
Héél, héél erg bedankt daarvoor lieve vrienden.

         

          Mijn prachtige Tabitha spelend met haar busseltje stro in mei 2002.

Donderdagavond kreeg ik het noodlottige telefoontje van onze dierenarts : uit de bloedproeven die 's morgens genomen waren bleek dat Tabitha's  nieren en lever reddeloos verloren waren.
Er restte ons alleen nog haar te laten inslapen om haar verder lijden te besparen. Ik had dit nieuws al een hele week gevreesd, dus voor mij was het geen verrassing meer. Desalniettemin ben ik toch beginnen brullen van verdriet.
De dierenarts wou Tabitha onmiddellijk laten inslapen. Ik denk dat hij vreesde dat onze aanwezigheid er "een Griekse Tragedie met veel tranen en geweeklaag" van ging maken. Maar hij had er alle begrip voor dat we er toch liever bij aanwezig waren. Het was 6 uur, dus normaal gezien konden we over een half uur de winkel sluiten en vertrekken. Jammergenoeg stond de winkel toen nog vol volk... Dus moesten we wel verder werken. 't Was niet simpel, klanten helpen met de tranen in onze ogen...

Zo snel iedereen buiten was zijn we naar de dierenarts gereden. Hij was zo attent ons nog wat privé-tijd met onze poes te gunnen. We hebben nog een half uur met haar in onze armen kunnen zitten en haar kunnen aaien. Ze is zelfs nog beginnen spinnen. We waren heel blij dat ons deze kostbare ogenblikken gegund werden.

De dierenarts heeft haar dan een slaapmiddel ingespoten en we hebben rustig aan zijn bureau zitten praten terwijl Tabitha langzaam op mijn schoot in slaap doezelde. We hoopten dat ze zo zwak was dat het slaapmiddel haar al ging laten sterven, maar ze bleek toch nog sterker dan we dachten. Toen de dokter haar onderzocht bleek haar hartje nog steeds te kloppen. Terwijl de dokter haar hart beluisterde en het finale spuitje gaf ben ik zachtjes keer op keer blijven fluisteren : "De poezen gaan slapen, de poezen gaan slapen,..." Net op dezelfde manier waarop ik elke avond mijn poezen thuis goedenacht wens. Tabitha is, heel sereen, in mijn armen overleden.

          

         In haar nachtverblijf thuis.
         Wachtend op de goedenacht-knuffel in haar slaapkast op 13 september 2006.

We hadden haar kistje reeds mee naar de dierenarts genomen, zodat ik er haar onmiddellijk mooi in kon leggen.

Jullie vragen je misschien af waar ik plots zo'n kistje vandaan toverde?
In onze kelder staan er zo tientallen. Het zijn verpakkingen van noten en vijgen. Ik kreeg ze destijds, toen we nog geen meubelen hadden, van een marktkramer. Ik gebruikte ze als "bed" om onze matras op te leggen. Als "boekenkastjes", als "sierkastjes", als "nachtkastje", zelfs als isolatie omdat in het huis waar we vroeger woonden de wind gewoon door de voegen tussen de bakstenen heen blies... In 't begin van onze zaak diende elke cent om in de winkel te investeren en bleef er niets over voor echte meubelen en toen waren die dingetjes voor ons goud waard.
Ik heb echter nooit afscheid van die kistjes kunnen nemen en nu worden ze gebruikt als mini-palletjes om onze winkelvoorraad op te zetten in de kelder. En telkens een poes sterft, hebben we een houten bakje minder...

In de auto heb ik eens flink uitgehuild. Toen dierf ik me helemaal laten gaan want ik wist dat ik er dan Tabitha toch geen extra stress door kon bezorgen.
Thuis heb ik enkele foto's van haar genomen terwijl Paul de kuil groef tussen de struiken achter onze tuinbank. Tabitha ligt nu tussen onze andere overleden poezen.
Er staan geen gedenksteentjes op de grafjes, we weten ze gewoon zo liggen, er groeit alleen mos en gras op hun buik. Gras en mos. Iets waar poezen graag in rollen en spelen...
Het was wel erg triest, het was al donker en de regen vermengde zich met onze tranen. Phineas en Hanuman kwamen nog even spontaan "groeten" en toen was alles voorbij...
 
                    

Tabitha was de lieveling van iedereen die haar kende. Omdat het zo'n rustig en vriendelijk dier was. De foto's waarop ze wandelend of met haar ogen helemaal open staan zijn zéér zelfzaam.
Tabitha had het patent op de "natte-neuzen-zoen". Ze ging dan op het aanrecht op haar achterpoten staan, legde haar voorpootjes rond uw nek en wreef keihard met haar natte neus tegen uw neus. Zo hard dat uw neus er scheef van ging staan!
    
          

          Een zonneklopper in hart en ziel. 8 oktober 2004.

Het was ook het lievelingsdier van onze "poespasser", die voor mijn roedeltje zorgt als we op reis zijn. Hij heeft zelfs naast zijn bed een poster hangen van haar snoetje. Zelfs op zijn credit card staat haar slaapkopje gedrukt...
Het was ook Nand's grote vriend, en die van een ex-poetsvrouw... Allemaal mensen die er verdriet over hebben en haar gaan missen. Zelfs blogvrienden die haar nooit in levende lijve gezien hebben waren blijkbaar aan haar gehecht geraakt door haar te zien figureren in mijn poezenstrips...

         

          Genieten in haar eigenste deeltje van de daktuin op 21 juli 2006.

Zelfs onze dierenarts was droevig. Hij vond haar ook zo'n vriendelijk patiëntje.
Ik wil hem hier dan ook bedanken. Niet alleen voor zijn goede zorgen tijdens haar ziekte maar ook voor het meevoelen dat ik in zijn blik las tijdens het overlijden van Tabitha.
Hij had duidelijk veel respect voor onze liefde voor onze poes, voor het dierenleven zelf, en voor ons verdriet. Het is nochthans een man die vaak deze handeling moet uitvoeren....
Zijn klanten en hun "patiëntjes" mogen blij zijn dat ze bij zo'n gevoelig iemand terecht komen.

         

          Twee weken geleden bij de dierenarts.

Een huisdier af moeten geven doet heel veel pijn. Op die momenten denken mensen vaak : "Nooit geen dier meer voor mij! Zó'n verdriet wil ik niet meer meemaken!" Ik begrijp die reactie. Maar mijn idee is daar totaal anders over.

Ik leg "mijn pijn van het afscheid" op een weegschaal tegenover "de rijkdom van het leven van het dier".
Als we destijds Tabitha niet gevonden hadden was ze misschien overreden of verder verdwaald en een zielige dood gestorven. Nu heeft ze nog acht warme jaren bij ons gekend. Met knuffels, eten, een schone kattebak, een bescheiden maar veilige tuin, speeltjes en aandacht.
Wat weegt dan op die weegschaal het zwaarste door? Ons verdriet dat over enkele dagen al minder zal zijn en vervangen gaat worden door mooie herinneringen? Of het rijke, veilige, warme leven dat we haar hebben kunnen bieden?
Over het antwoord op die vraag hoef ik geen seconde na te denken.

De goede jaren die ik haar heb kunnen geven zijn véél en véél meer waard dan de momenten van schrijnende pijn waar ik nu even doorheen moet. Ze lag me veel te nauw aan 't hart om deze droeve periode niet voor mijn heerlijk diertje over te hebben.

         

          Spelen zonder je al te moe te maken. Ook een specialiteit van Tabitha 
          5 mei 2005.

Goed, nu zijn we weer ver genoeg in de tekst gekomen zodat ik zeker weet dat enkel de echte dierenliefhebbers nog aan 't lezen zijn. Nu kan ik me weer laten gaan
Op deze plek kan ik veilig vertellen over mijn geheim truukje om me over het verlies van een poes over heen te helpen. Misschien lukt het andere mensen ook wel om de "dood" van een geliefd dier  zo te verwerken, daarom beschrijf ik hier even mijn kleine "hartsgeheimpje"...

Mijn poezen zijn namelijk niet "dood". Mijn poezen leven gewoon voort in mijzelf...

          

          Mei '05, mijn zonneklopper in  haar "dagverblijf", een mandje op 't aanrecht. 

Tijdens het inslapen van de poes stel ik me voor dat ze nu in een plekje - net boven mijn hart en onder mijn sleutelbeen - komt wonen. Daar wonen al mijn andere overleden dieren ook. Vanuit dat plekje spinnen Robin en Angus en Simon en Tobias en Sidi en Thomas en Ronnie en Mireile en Sandra me nog altijd toe vanuit een knusse mand. Ja, het is een vrij grote mand die daar net boven mijn hart zit...

Vooral Robin die een "sprekende" poes was (ze miauwde en brabbelde altijd constant tegen me als we bij mekaar waren) geeft me op moeilijke momenten nog altijd steun.
Als ik triest ben over iets, dan leg ik mijn hand net onder mijn sleutelbeen op mijn "poezenmandje" en dan voel en zie ik Robin.

         

Ik zie hoe ze daar in dat "mandje boven mijn hart", wakker wordt, haar ogen opent, zich eens flink uitrekt, en dan vraagt ze me : "En ma, wat gaat er nu weer mis, meiske? Vertel het eens een keer aan uwe Robin.... 't Zal u opluchten. Ik luister wel naar u. 't Stoort toch niet dat ik mij ondertussen efkes zit te wassen hé? Want ik weet, uwen uitleg duurt altijd een tijdje..."
En dan praat ik met mijn Robin, en geloof me, dat helpt.
Het klinkt infantiel, ik ben me daar van bewust, maar mij helpt het, en misschien kan het andere mensen ook helpen om met zo'n "harte-mandje" verdriet draaglijker te maken... Wie weet? We zijn hier uiteindelijk om mekaar te helpen moeilijke zaken te dragen... Dus maak ik me met plezier even belachelijk

Als je dit ooit wil proberen, denk dan niet dat het op vijf minuutjes gebeurd is. Je moet er je tijd voor nemen.
Zoek een rustig ongestoord plekje en sluit je ogen. Eerst moet je een mandje "maken". Je moet duidelijk voor je geestes-oog zien hoe je mand er gaat uitzien. Kleur, textuur, zoveel mogelijk detail. En een echte dierenvriend maakt zijn "mand" best ook ineens groot genoeg  
Leg uw hand op de plek van uw lichaam waar ge wilt dat uw mandje zich gaat bevinden.
Kies een plek waar ge in alle omstandigheden uw hand op kunt leggen zonder dat het opvalt. In moeilijke momenten ineens uw hand boven op uw kop moeten leggen gaat een heel rare indruk geven.
Kies daarom ook niet uw hart zelf, want anders denk iedereen dat ge op zo'n moment uw borst in uw hand neemt en dat is ook geen zicht!
Vandaar dus dat ik dat plekje tussen borst en schouder gekozen heb.

Eén voor één geeft ge nu rustig de dieren die ge niet wilt vergeten daar een plekje.
Ge haalt uw dier duidelijk voor uw geest en leidt het naar uw "hartemandje". Ge toont het de mand en geeft het rustig de tijd zich daar te installeren. En op de duur zitten al uw onvergetelijke lievelingen daar genesteld! Ge ziet ze bewegen - voornamelijk liggen snurken in 't geval van katten - en als ge naar uw mandje gaat worden ze loom wakker en kijken u rustig aan. Geloof me, als ge dan iets tegen hen vertelt dan luisteren ze...

Ik weet het wel, ge denkt : "Nu is ze helemaal zot geworden." Maar dat is niet erg, want dat dacht ge toch al.

Maar ik moet wel heel eerlijk toegeven dat ik na de dood van een poes toch ook altijd een snorhaar en een stukje pels afknip en dat in een heel klein doosje leg. Meestal bekijk ik dat doosje daarna nooit meer. Want de poes leeft toch verder in mijn "hartmandje", maar toch, dat is een ceremonieke dat mijn kinderziel precies nog altijd wil uitvoeren...

Vrijdagavond was ik in 't magazijn aan't werken en zag ik plots boven de ruitewisser van onze oude auto - diegene waarmee we Tabitha de vorige avond van de dierenarts gehaald hadden - een mooi klein takje liggen. Het lag los op het glas, net voor de passagierszetel waar ik gezeten had. Geen idee hoe het er kwam. Het lag er gewoon los bovenop... En er staan geen planten in 't magazijn... Er was ook niemand daar in de buurt geweest. Ik pakte het takje van de auto en wou het in de groen-container gooien. Tot ik plots bedacht dat het misschien wel een kleine attentie van onze Tabitha was...
Misschien een bedankje? Misschien een bericht van goede aankomst? Ik weet het niet. Maar ik vind het een prettig idee om dat te denken. Troost vindt ge in kleine dingen.

         

          Het kleine takje...

Bedankt aan iedereen die medeleven voelde, ook aan diegenen die het niet lieten weten.
Ik denk ook dat Tabitha heel graag speciaal haar "Nonkel Poespasser" zou willen bedanken. Voor de heerlijke uren die hij haar bezorgde terwijl ik ergens over de wijde wereld ronddoolde en op die momenten misschien elders straatkatten zat te voederen...

         

          Dit is de foto die al twee jaar als openingsscherm op mijn pc staat.
          Ze werd genomen in mei '05.

          Gisteren, zaterdag, 11 augustus 2007...

         

Het verhaal over hoe Tabitha in ons leven aanbelandde kunnen jullie lezen door
op haar foto te klikken in de linkerzijkant van mijn blog.
Willen jullie haar gesprekken horen met de andere poezen klik dan
op de bewegende Laathi-button, eveneens in de linkermarge.

Weer veel bijgeleerd door dit fotoraadsel... Het brengt Nederlanders en Belgen dichter bij mekaar...
Want wie had kunnen denken dat er voor een doodgewoon "lusterklemmeke", een "klontje", een "suikerke", een "lusterbrug", zo'n mooi Nederlands woord bestond als een "kroonsteentje"?





Lilith, Luk, Jan, Speelster, Lange Lou en Dolfijn, Geert, Huismusje,Vifke, Wim, Ritje, Cooltje, Steven, Mieke R., Fernanda, Thea, Nand, Rikavensis, Mare 
Ingrid, Kathleen en Sha-Jongen wisten deze keer al snel waar de lamp brandde!
Morgen verse aanvoer en een artikel over Tabitha...

We hebben dit voorwerp allemaal in huis...
Stuur je oplossing maar op per mail! Veel plezier, goede ogen, en veel succes!
En als 't niet direkt lukt, niet wanhopen, elke dag verschijnt er een stukje meer van de foto...

Dit artikel had ik vorige zondag klaargemaakt voor mijn blog.
Morgen is het zaterdag, dus verschijnt de oplossing van 't fotoraadsel.
Zondag krijgen jullie een nieuw raadsel.
En zondag of maandag schrijf ik een artikel over Tabitha met enkele lieve foto's van haar tijdens de bloei van haar leven.
---------------------------------------------------------------------------------
Een van mijn fotoraadsel-meespelers is Steven. Hij heeft zelf geen blog (zoals de meeste van mijn bezoekers trouwens) maar hij heeft mijn blog ooit per toeval ontdekt en is elke trouw maandag op post om naar 't raadsel te komen kijken. Meestal heeft hij zelfs nog voor de middag het raadsel opgelost. En als dat niet gelukt is dan betrekt hij er de volgende dag zijn collega's en zijn vrouwtje Lindsay bij
Tuurlijk, achter elke sterke man staat een nog sterkere vrouw



Vorige vrijdag tijdens "Herentals Fietst!" verraste de familie mij totaal onverwacht met een bezoek in onze winkel!



Meestal neem ik niet graag foto's van mensen omdat ik weet dat dat niet mijn sterke kant is...



... maar aan Joyce en Shari als fotomodel kon ik echt niet weerstaan!





Shari is duidelijk altijd te vinden voor een nieuwe ervaring...



... en na een eerste aarzeling laat Joyce ook van zich horen!



Als drummen al zoveel lawaai kan maken...
... wat moet een gong dan niet kunnen?!...



Ik kreeg niet genoeg van deze schitterende meiden dus heb ik er maar een droomfotootje van proberen te maken...



Lieve Steven, Lindsay, Joyce en Shari, bedankt voor jullie toffe spontane bezoek!
Nu weet ik weeral, hoe enkele mensen die met mijn raadsel meespelen, er in 't echt uit zien!

Tabitha is vanavond in onze armen mogen inslapen met de goede zorgen van onze dierenarts.



Zondag vertel ik meer over.
Morgen en vandaag laat ik de artikeltjes die ik vorig weekend op mijn blog voorgeprogrammeerd had gewoon doorlopen. Ik wil nu even alleen zijn.
Bedankt aan de lieve mensen die mij een mail gestuurd hebben.

Vorige week donderdag en vrijdag, tijdens het evenement "Herentals fietst!"  hadden de militairen van het Grobbendonkse bataljon een heel plezant avonturenpark voor kinderen aangelegd...









Maar een echt mooie foto vind ik deze...



Een soldaat leert heel geduldig een meisje schieten.
Ik vond het zo'n prachtig contrast...
Zijn lieve beschermende houding, het prachtige blonde meisje, alles straalt liefde en toewijding uit... en dan is er toch dat geweer...

Er waren nog veel leuke dingen in de stad te zien, zoals op de Grote Markt een reuze zandbak. Maar ik ben wegens de drukte in de winkel natuurlijk niet verder dan in een straal van 50m rond mijn huis kunnen gaan rondkijken... Dat zal volgend jaar wel anders zijn. Hoop ik 
-------------------------
Straks nieuws over Tabitha (ze is nu bij de dierenarts, de bloedproeven verliepen vanochtend zeer moeilijk.)
En morgen het beloofde artikel van het onverwachte bezoek dat vorige vrijdag onze winkel binnenwandelde...
Maar nu eerst een lading piano's en keyboards gaan uitpakken en opstellen... Vanavond zullen mijn armen weer 10 cm langer zijn vrees ik

Deze strip maakte ik 1 week geleden. Vlak voor Tabitha's ziekenhuisopname van 3 dagen in de hoop haar met baxters terug te doen aansterken en haar opnieuw aan 't eten te krijgen.
Op deze foto's was ze nog veel beter dan hoe ze nu is.















Morgen worden van Tabitha opnieuw bloedproeven genomen, in de hoop te ontdekken waarom ze opeens zo verzwakt is dat ze amper nog kan lopen. Ik hoop en bid, maar vrees het ergste...
Dit zou dus wel eens de voorlaatste strip kunnen zijn waar ze in voorkomt...

Enkele beelden uit "Herentals fietst!" van vorige vrijdagnamiddag.
In dit geval is het meer "Herentals bromt!" vind ik...
Het moto-stunt-team voerde zijn kunstjes uit vlak voor de deur van onze winkel...



De mannen konden echt de meest onmogelijke kunsten...



Hier zie je er eentje een noodstop maken voor zijn collega die op de grond gaan liggen was.
Gewoon griezelig...



Maar het gaf een hoop lawaai en stank, wat ik nu niet persé milieu-vriendelijk vind in een tijd waarin ons gevraagd wordt om met zijn allen een beetje "groener" te gaan denken...



Hier rijdt er eentje terwijl hij op zijn stuur zit. Je moet het maar kunnen en durven!



Na een uur was 't gedaan met de "pret". Platte band. De kapotgereden rubber lag overal. De baan zat vol zwarte remsporen en heel de straat hing vol rook.
Ik vond het ook best gevaarlijk om zo'n kunsten te brengen met alleen nadar-hekken als beveiliging... De mannen beheersten hun machines weliswaar volledig, maar toen ze volle gas gaven en hun moto tegelijkertijd lieten stilstaan (een enorm geloei en geur van verbrand rubber verspreidend) vond ik het wel een risico voor de omstaanders.
Stel dat die man zijn greep op die machine verliest en ze opeens losschiet?... Ze zou als een raket het publiek in vliegen! Om van onze etalageruiten nog te zwijgen

Hoe groot mijn bewondering voor deze mannen hun kunsten ook mag zijn, ik zou het gemeentesbestuur toch aanraden in de toekomst zo'n evenement te organiseren op een voor dat doel ingericht terrein. Mèt degelijke beveiliging voor het publiek.
Of ben ik nu gewoon écht oud aan 't worden?



En voor deze jongen hoefde het precies ook allemaal niet echt.
Onze poezen waren ondertussen onder de zetels gedoken van de schrik voor het lawaai. En die zijn anders best wel wat gewoon
Behalve onze dove Phineas natuurlijk. Die keek gezellig vanuit het livingraam naar de tollende moto's. Zo'n vreemde diersoort had hij duidelijk nog nooit gezien.
Binnenkort enkele foto's van het "avonturenkamp" dat het leger naast de kerk opgeslagen had.
Daar werd tenminste al geluidloos geschoten!
----------------------
Die middag kreeg ik ook totaal onverwacht bezoek!
Die fotoreeks krijgen jullie later op de week te zien!
En straks, op sommige hun lieve aanvraag, een gezondheidsrapport met foto over Tabitha.
Nu eerst nog even werken.

Eerst toon ik nog iets meer, morgen krijgen jullie een andere zijde van 't voorwerp te zien.



Ten huize van  Lilith, Luk, Jan, Speelster, Lange Lou en Dolfijn, Geert, Huismusje,Vifke, Wim, Ritje, Cooltje, Steven, Mieke R., Fernanda, Thea (eigenlijk haar echtgenoot ), Nand, Rikavensis en Mare is de rust al weergekeerd...