Er moet me weer iets van 't hart. Mijn hart is moe en ik wil niet dat er nu dingen op blijven liggen die het nog extra verzwaren.
Ik heb het al moeilijk genoeg van 't vele werk, de ziekte van mijn twee poezen en soms wil ik ook eens gewoon kunnen zagen
Omdat verschillende mensen mij lieve mails sturen waarin ze opmerken dat ik er moe uit begin te zien en dat ze me aanraden wat te rusten weet ik dat sommigen onder jullie echt met me meeleven. Vandaar dat ik ook, per uitzondering, eens een sombere bespiegeling met jullie durf te delen.
Vannamiddag heb ik weer de maandelijkske kartonworsteling gedaan, die buiten zweet en bloed (door al die scherpe koperen nieten waarmee de dozen bijeengehouden worden), ook wat plezante foto's opgeleverd heeft om een strip mee te maken. Later dan wel. Ik probeer over zoveel mogelijk dingen uit deze periode van mijn leven foto's te maken zodat ik later nog weet wat er gebeurd is, want nu leef ik puur op adrenaline en ik ben me amper bewust van wat ik doe. Ik heb gisteren zelfs de vissen katteneten gegeven (wat ik dan met een zeefje uit de vijver ben moeten gaan scheppen) en ik heb ook al eens mijn gsm aangestoken in plaats van mijn sigaret...
Karton sorteren en uiteenrukken doet me goed. Ik kan me dan eens afreageren, doe nog iets zinnigs voor 't milieu, en het zorgt er ook precies voor dat mijn hoofd wat helderder wordt. Dat daar ook de rommel wat opgeruimd wordt. Ik heb dan toch althans heel even die illusie.
Op de duur zag ik zo rood als een kreeft en begon ik te duizelen. Die hitte deed er geen goed aan. Maar kom, de klus is weer geklaard. Fijn.
Dit is de berg die aan de magazijnkant klaar staat voor morgen...
(waarom ik op die "oude doos" zit zal later in de tekst wel duidelijk worden
)
... maar toen moesten nog al de dozen van de magazijnzolder gedaan worden...
Die heeft Paul dan maar gewoon door 't raam van de tweede verdieping in de tuin gegooid waar ik ze lekker kon demonteren en sorteren.
Op de vorige foto lijkt dat veel, maar na een uurtje ziet die berg er zo uit. Dus dat valt best mee. Alleen is het allemaal nogal zwaar. Ik heb die dan ook maar aan de voorkant van het huis neergepoot. Ik was eerlijk gezegd beschaamd om 't allemaal vanachter bij mekaar te zetten...
De kartonophalers gaan hier knappe gespierde binken worden... Of heel vermoeide mensen...
Ik heb trouwens ook al twee dagen een blauw oog. God weet hoe ik er aan gekomen ben. Ik heb niet eens gevoeld toen het gebeurde... Waarschijnlijk door een zware doos tegen mijn hoofd te stoten en te druk bezig te zijn om het echt op te merken. De rest van mijn lijf begint er uit te zien als een gegeselde Christus. Vol krassen van kartonklemmen en poezenkrabben.
Tabitha, maar vooral Laathi, verzetten zich nogal tijgerachtig tegen de spuiten die ik ze tegen hun schimmelinfectie moet toedienen... De aard naar haar baasje waarschijnlijk
Om vijf uur vanavond moesten we naar een feestje. En vanaf toen liep alles goed mis. Laathi wist dat ze haar spuitje moest krijgen dus had ze zich verstopt. Begin maar te zoeken in een huis als dit...
Eerst het woongedeelte dan in pure paniek de kelder en de magazijnen. Onder elk pallet zitten kijken en niks gevonden... Normaal komen de poezen op die plaatsen niet maar door mijn kartonslag was ik bang dat Laathi toch in het zakelijk gedeelte van het huis was geraakt. Goddank vonden we haar na een uur zoeken achter een plant in de tuin, weggedoken in een hoop dorre bladeren... Ik had er zo'n medelijden mee dat ik haar niet eens haar spuitje meer wou geven...
Uiteindelijk kwamen we 2 uur te laat op de barbeque waar wij dan nog het vlees voor bij hadden ook... Gelukkig had iedereen zich al volop zitten troosten met de nodige aperitieven.
Maar och, dit is allemaal niet echt wat ik wou schrijven. Ik heb die kartonafvalfoto's hier maar bij geplakt omdat wat op mijn hart ligt iets te maken heeft met "afgedankte materialen" en "oude dozen".
En omdat alleen mijn echt geïnteresseerde lezers tot hier meegelezen hebben. De anderen zullen nu al wel lang afgehaakt hebben. Een lange inleiding schrijven is een oud truukje dat werkt, heb ik al ondervonden
In het voor de rest mannelijke gezelschap van deze avond waren we met twee vrouwen. Allebei van 49 jaar oud.
Op zeker ogenblik merkte een man, ook van middelbare leeftijd, op : "Ik kan toch beter met mijn leuke twintiger doorgaan en daar nieuwe kindjes mee maken, dan opnieuw te moeten beginnen met een "oude doos van 50" die misschien al kinderen heeft en waar ik dan toch niets over ga te zeggen hebben".
Tja.
Ik pareer zoiets dan maar met een kwinkslag. Wat heeft het voor zin om met mensen te gaan argumenteren die toch niet meer echt nuchter zijn en een feestje te verstoren? Ik vergat het voorval maar snel.
Toen de meesten onleuk dronken waren ben ik er stilletjes onderuit gemuisd. "Business as usual" als ge zelf niet drinkt.
Onderweg in de auto begon ik toch weer over die zin na te denken. En opeens rolden de tranen uit mijn ogen.
50 jaar. Een vrouw van 50 jaar is een "oude doos".
Dus over twee maanden ben ik een "oude doos".
Dat is erg. Want mijn hart is nog maar 16.
(Mijn ziel schat ik wel duizend jaar, maar die ziet ge niet, dus dat maakt niet uit.)
Maar spijtiggenoeg is mijn "carrosserie" dus wel bijna 50. En ik heb dan nog chance dat mijn koetswerk er nog redelijk uit ziet.
Maar waar moeten vrouwen van 50 dan naartoe als ze alleen komen te staan?
Met mijn "oude dozen" mee naar 't containerpark? Of moeten wij dan zitten wachten op mannen van 75 die ons komen versieren omdat die ons nog wél "jong" vinden? Maar die ballon gaat ook niet op, want in "de boekskes" staan de oude, rijke heertjes ook te pronken met vrouwkes van 30 of jonger...
Mannen van 50 vinden moeiteloos vrouwen van 20 en 30. En maken daar doodleuk nieuwe kindjes bij en kunnen die gezellig mee opvoeden aangezien ze toch aan het einde van hun carrière zijn.
Maar wat doet een vrouw van 50? Erger nog, wat doet een vrouw van 50 als ze kinderen heeft?
Waarom zijn mannelijke mensen op die leeftijd "rijp" en vrouwelijke mensen "oude doos"?
Mijn doos ziet er 50 uit, maar de inhoud van mijn doos niet. Snappen "rijpe" mannen dat dan niet? Of is alleen de doos belangrijk?
En ik ken zoveel leuke, grappige, wijze "oude dozen"...
Och, ik zal me er maar mee troosten dat het op de duur wel een heel vrolijk containerpark gaat worden als we daar allemaal naast mekaar liggen
But still. It hurts.
Niet paniekeren. Ik heb nu genoeg gezaagd. Morgen krijgen jullie de leuke strip die voor vandaag geprogrammeerd stond!
poezenstrip : Hulp met bijbedoelingen?...
