Maandag 6 augustus 2007
50 jaar. En klaar voor 't containerpark?...
Er moet me weer iets van 't hart. Mijn hart is moe en ik wil niet dat er nu dingen op blijven liggen die het nog extra verzwaren.
Ik heb het al moeilijk genoeg van 't vele werk, de ziekte van mijn twee poezen en soms wil ik ook eens gewoon kunnen zagen
Omdat verschillende mensen mij lieve mails sturen waarin ze opmerken dat ik er moe uit begin te zien en dat ze me aanraden wat te rusten weet ik dat sommigen onder jullie echt met me meeleven. Vandaar dat ik ook, per uitzondering, eens een sombere bespiegeling met jullie durf te delen.
Vannamiddag heb ik weer de maandelijkske kartonworsteling gedaan, die buiten zweet en bloed (door al die scherpe koperen nieten waarmee de dozen bijeengehouden worden), ook wat plezante foto's opgeleverd heeft om een strip mee te maken. Later dan wel. Ik probeer over zoveel mogelijk dingen uit deze periode van mijn leven foto's te maken zodat ik later nog weet wat er gebeurd is, want nu leef ik puur op adrenaline en ik ben me amper bewust van wat ik doe. Ik heb gisteren zelfs de vissen katteneten gegeven (wat ik dan met een zeefje uit de vijver ben moeten gaan scheppen) en ik heb ook al eens mijn gsm aangestoken in plaats van mijn sigaret...
Karton sorteren en uiteenrukken doet me goed. Ik kan me dan eens afreageren, doe nog iets zinnigs voor 't milieu, en het zorgt er ook precies voor dat mijn hoofd wat helderder wordt. Dat daar ook de rommel wat opgeruimd wordt. Ik heb dan toch althans heel even die illusie.
Op de duur zag ik zo rood als een kreeft en begon ik te duizelen. Die hitte deed er geen goed aan. Maar kom, de klus is weer geklaard. Fijn.
Dit is de berg die aan de magazijnkant klaar staat voor morgen...
(waarom ik op die "oude doos" zit zal later in de tekst wel duidelijk worden
)
... maar toen moesten nog al de dozen van de magazijnzolder gedaan worden...
Die heeft Paul dan maar gewoon door 't raam van de tweede verdieping in de tuin gegooid waar ik ze lekker kon demonteren en sorteren.
Op de vorige foto lijkt dat veel, maar na een uurtje ziet die berg er zo uit. Dus dat valt best mee. Alleen is het allemaal nogal zwaar. Ik heb die dan ook maar aan de voorkant van het huis neergepoot. Ik was eerlijk gezegd beschaamd om 't allemaal vanachter bij mekaar te zetten...
De kartonophalers gaan hier knappe gespierde binken worden... Of heel vermoeide mensen...
Ik heb trouwens ook al twee dagen een blauw oog. God weet hoe ik er aan gekomen ben. Ik heb niet eens gevoeld toen het gebeurde... Waarschijnlijk door een zware doos tegen mijn hoofd te stoten en te druk bezig te zijn om het echt op te merken. De rest van mijn lijf begint er uit te zien als een gegeselde Christus. Vol krassen van kartonklemmen en poezenkrabben.
Tabitha, maar vooral Laathi, verzetten zich nogal tijgerachtig tegen de spuiten die ik ze tegen hun schimmelinfectie moet toedienen... De aard naar haar baasje waarschijnlijk
Om vijf uur vanavond moesten we naar een feestje. En vanaf toen liep alles goed mis. Laathi wist dat ze haar spuitje moest krijgen dus had ze zich verstopt. Begin maar te zoeken in een huis als dit...
Eerst het woongedeelte dan in pure paniek de kelder en de magazijnen. Onder elk pallet zitten kijken en niks gevonden... Normaal komen de poezen op die plaatsen niet maar door mijn kartonslag was ik bang dat Laathi toch in het zakelijk gedeelte van het huis was geraakt. Goddank vonden we haar na een uur zoeken achter een plant in de tuin, weggedoken in een hoop dorre bladeren... Ik had er zo'n medelijden mee dat ik haar niet eens haar spuitje meer wou geven...
Uiteindelijk kwamen we 2 uur te laat op de barbeque waar wij dan nog het vlees voor bij hadden ook... Gelukkig had iedereen zich al volop zitten troosten met de nodige aperitieven.
Maar och, dit is allemaal niet echt wat ik wou schrijven. Ik heb die kartonafvalfoto's hier maar bij geplakt omdat wat op mijn hart ligt iets te maken heeft met "afgedankte materialen" en "oude dozen".
En omdat alleen mijn echt geïnteresseerde lezers tot hier meegelezen hebben. De anderen zullen nu al wel lang afgehaakt hebben. Een lange inleiding schrijven is een oud truukje dat werkt, heb ik al ondervonden
In het voor de rest mannelijke gezelschap van deze avond waren we met twee vrouwen. Allebei van 49 jaar oud.
Op zeker ogenblik merkte een man, ook van middelbare leeftijd, op : "Ik kan toch beter met mijn leuke twintiger doorgaan en daar nieuwe kindjes mee maken, dan opnieuw te moeten beginnen met een "oude doos van 50" die misschien al kinderen heeft en waar ik dan toch niets over ga te zeggen hebben".
Tja.
Ik pareer zoiets dan maar met een kwinkslag. Wat heeft het voor zin om met mensen te gaan argumenteren die toch niet meer echt nuchter zijn en een feestje te verstoren? Ik vergat het voorval maar snel.
Toen de meesten onleuk dronken waren ben ik er stilletjes onderuit gemuisd. "Business as usual" als ge zelf niet drinkt.
Onderweg in de auto begon ik toch weer over die zin na te denken. En opeens rolden de tranen uit mijn ogen.
50 jaar. Een vrouw van 50 jaar is een "oude doos".
Dus over twee maanden ben ik een "oude doos".
Dat is erg. Want mijn hart is nog maar 16.
(Mijn ziel schat ik wel duizend jaar, maar die ziet ge niet, dus dat maakt niet uit.)
Maar spijtiggenoeg is mijn "carrosserie" dus wel bijna 50. En ik heb dan nog chance dat mijn koetswerk er nog redelijk uit ziet.
Maar waar moeten vrouwen van 50 dan naartoe als ze alleen komen te staan?
Met mijn "oude dozen" mee naar 't containerpark? Of moeten wij dan zitten wachten op mannen van 75 die ons komen versieren omdat die ons nog wél "jong" vinden? Maar die ballon gaat ook niet op, want in "de boekskes" staan de oude, rijke heertjes ook te pronken met vrouwkes van 30 of jonger...
Mannen van 50 vinden moeiteloos vrouwen van 20 en 30. En maken daar doodleuk nieuwe kindjes bij en kunnen die gezellig mee opvoeden aangezien ze toch aan het einde van hun carrière zijn.
Maar wat doet een vrouw van 50? Erger nog, wat doet een vrouw van 50 als ze kinderen heeft?
Waarom zijn mannelijke mensen op die leeftijd "rijp" en vrouwelijke mensen "oude doos"?
Mijn doos ziet er 50 uit, maar de inhoud van mijn doos niet. Snappen "rijpe" mannen dat dan niet? Of is alleen de doos belangrijk?
En ik ken zoveel leuke, grappige, wijze "oude dozen"...
Och, ik zal me er maar mee troosten dat het op de duur wel een heel vrolijk containerpark gaat worden als we daar allemaal naast mekaar liggen
But still. It hurts.
Niet paniekeren. Ik heb nu genoeg gezaagd. Morgen krijgen jullie de leuke strip die voor vandaag geprogrammeerd stond!
Ik heb het al moeilijk genoeg van 't vele werk, de ziekte van mijn twee poezen en soms wil ik ook eens gewoon kunnen zagen
Omdat verschillende mensen mij lieve mails sturen waarin ze opmerken dat ik er moe uit begin te zien en dat ze me aanraden wat te rusten weet ik dat sommigen onder jullie echt met me meeleven. Vandaar dat ik ook, per uitzondering, eens een sombere bespiegeling met jullie durf te delen.
Vannamiddag heb ik weer de maandelijkske kartonworsteling gedaan, die buiten zweet en bloed (door al die scherpe koperen nieten waarmee de dozen bijeengehouden worden), ook wat plezante foto's opgeleverd heeft om een strip mee te maken. Later dan wel. Ik probeer over zoveel mogelijk dingen uit deze periode van mijn leven foto's te maken zodat ik later nog weet wat er gebeurd is, want nu leef ik puur op adrenaline en ik ben me amper bewust van wat ik doe. Ik heb gisteren zelfs de vissen katteneten gegeven (wat ik dan met een zeefje uit de vijver ben moeten gaan scheppen) en ik heb ook al eens mijn gsm aangestoken in plaats van mijn sigaret...
Karton sorteren en uiteenrukken doet me goed. Ik kan me dan eens afreageren, doe nog iets zinnigs voor 't milieu, en het zorgt er ook precies voor dat mijn hoofd wat helderder wordt. Dat daar ook de rommel wat opgeruimd wordt. Ik heb dan toch althans heel even die illusie.
Op de duur zag ik zo rood als een kreeft en begon ik te duizelen. Die hitte deed er geen goed aan. Maar kom, de klus is weer geklaard. Fijn.
Dit is de berg die aan de magazijnkant klaar staat voor morgen...
(waarom ik op die "oude doos" zit zal later in de tekst wel duidelijk worden
)... maar toen moesten nog al de dozen van de magazijnzolder gedaan worden...
Die heeft Paul dan maar gewoon door 't raam van de tweede verdieping in de tuin gegooid waar ik ze lekker kon demonteren en sorteren.
Op de vorige foto lijkt dat veel, maar na een uurtje ziet die berg er zo uit. Dus dat valt best mee. Alleen is het allemaal nogal zwaar. Ik heb die dan ook maar aan de voorkant van het huis neergepoot. Ik was eerlijk gezegd beschaamd om 't allemaal vanachter bij mekaar te zetten...
De kartonophalers gaan hier knappe gespierde binken worden... Of heel vermoeide mensen...
Ik heb trouwens ook al twee dagen een blauw oog. God weet hoe ik er aan gekomen ben. Ik heb niet eens gevoeld toen het gebeurde... Waarschijnlijk door een zware doos tegen mijn hoofd te stoten en te druk bezig te zijn om het echt op te merken. De rest van mijn lijf begint er uit te zien als een gegeselde Christus. Vol krassen van kartonklemmen en poezenkrabben.
Tabitha, maar vooral Laathi, verzetten zich nogal tijgerachtig tegen de spuiten die ik ze tegen hun schimmelinfectie moet toedienen... De aard naar haar baasje waarschijnlijk
Om vijf uur vanavond moesten we naar een feestje. En vanaf toen liep alles goed mis. Laathi wist dat ze haar spuitje moest krijgen dus had ze zich verstopt. Begin maar te zoeken in een huis als dit...
Eerst het woongedeelte dan in pure paniek de kelder en de magazijnen. Onder elk pallet zitten kijken en niks gevonden... Normaal komen de poezen op die plaatsen niet maar door mijn kartonslag was ik bang dat Laathi toch in het zakelijk gedeelte van het huis was geraakt. Goddank vonden we haar na een uur zoeken achter een plant in de tuin, weggedoken in een hoop dorre bladeren... Ik had er zo'n medelijden mee dat ik haar niet eens haar spuitje meer wou geven...
Uiteindelijk kwamen we 2 uur te laat op de barbeque waar wij dan nog het vlees voor bij hadden ook... Gelukkig had iedereen zich al volop zitten troosten met de nodige aperitieven.
Maar och, dit is allemaal niet echt wat ik wou schrijven. Ik heb die kartonafvalfoto's hier maar bij geplakt omdat wat op mijn hart ligt iets te maken heeft met "afgedankte materialen" en "oude dozen".
En omdat alleen mijn echt geïnteresseerde lezers tot hier meegelezen hebben. De anderen zullen nu al wel lang afgehaakt hebben. Een lange inleiding schrijven is een oud truukje dat werkt, heb ik al ondervonden
In het voor de rest mannelijke gezelschap van deze avond waren we met twee vrouwen. Allebei van 49 jaar oud.
Op zeker ogenblik merkte een man, ook van middelbare leeftijd, op : "Ik kan toch beter met mijn leuke twintiger doorgaan en daar nieuwe kindjes mee maken, dan opnieuw te moeten beginnen met een "oude doos van 50" die misschien al kinderen heeft en waar ik dan toch niets over ga te zeggen hebben".
Tja.
Ik pareer zoiets dan maar met een kwinkslag. Wat heeft het voor zin om met mensen te gaan argumenteren die toch niet meer echt nuchter zijn en een feestje te verstoren? Ik vergat het voorval maar snel.
Toen de meesten onleuk dronken waren ben ik er stilletjes onderuit gemuisd. "Business as usual" als ge zelf niet drinkt.
Onderweg in de auto begon ik toch weer over die zin na te denken. En opeens rolden de tranen uit mijn ogen.
50 jaar. Een vrouw van 50 jaar is een "oude doos".
Dus over twee maanden ben ik een "oude doos".
Dat is erg. Want mijn hart is nog maar 16.
(Mijn ziel schat ik wel duizend jaar, maar die ziet ge niet, dus dat maakt niet uit.)
Maar spijtiggenoeg is mijn "carrosserie" dus wel bijna 50. En ik heb dan nog chance dat mijn koetswerk er nog redelijk uit ziet.
Maar waar moeten vrouwen van 50 dan naartoe als ze alleen komen te staan?
Met mijn "oude dozen" mee naar 't containerpark? Of moeten wij dan zitten wachten op mannen van 75 die ons komen versieren omdat die ons nog wél "jong" vinden? Maar die ballon gaat ook niet op, want in "de boekskes" staan de oude, rijke heertjes ook te pronken met vrouwkes van 30 of jonger...
Mannen van 50 vinden moeiteloos vrouwen van 20 en 30. En maken daar doodleuk nieuwe kindjes bij en kunnen die gezellig mee opvoeden aangezien ze toch aan het einde van hun carrière zijn.
Maar wat doet een vrouw van 50? Erger nog, wat doet een vrouw van 50 als ze kinderen heeft?
Waarom zijn mannelijke mensen op die leeftijd "rijp" en vrouwelijke mensen "oude doos"?
Mijn doos ziet er 50 uit, maar de inhoud van mijn doos niet. Snappen "rijpe" mannen dat dan niet? Of is alleen de doos belangrijk?
En ik ken zoveel leuke, grappige, wijze "oude dozen"...
Och, ik zal me er maar mee troosten dat het op de duur wel een heel vrolijk containerpark gaat worden als we daar allemaal naast mekaar liggen
But still. It hurts.
Niet paniekeren. Ik heb nu genoeg gezaagd. Morgen krijgen jullie de leuke strip die voor vandaag geprogrammeerd stond!
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Ik wou een échte! Ene die echte, dikke, lekkere, sappige druiven ging opleveren!!!
14 reacties op dit bericht
hellokes
oude fiets....
...terugdenkende aan m'n vader z'n wijze woorden heb ik het er nie slecht vanaf gebracht..."frankske tis op ne oude fiets dat je moet leren rijden"...reeds 7jaar getrouwd met een vrouw die 10jaar ouder is dan ikzelf en wete wa wij fietsen nog alle weken
zotte groetjes van de Fraaaaaaaaänk
hallo lieve allemaal..........
Ik zit even op internet van de camping..in Noorwegen.
Eerste camping waar ik buiten gratis op internet mag.
Iedere camping heeft een kostenplaatje voor internet..
1 kroon---13 euro cent voor 1 minuut..
Maar ik zal geen Groningse zijn he??,weer gratis nu...
Ik zal er geen misbruik van maken, daarom lees ik alles als ik thuis kom..
dag meis...ik mis je blog en je nieuwtjes...
Liefs....Maria...
Aan alle lieve oude dozen en oude geile, en minder geile, bokken.
Aan alle lieve oude dozen en oude geile, en minder geile, bokken.
Zoals jullie misschien allemaal weten, worden wij voor een stuk geregeerd door hormonen.
Hoe dat dat allemaal in zijn werk gaat is minder bekend. Het zijn nl. de emoties en voornamelijk de niet verwerkte emoties die via biologische programma’s deze hormonen aansturen.
Laten we om te beginnen even kijken naar de mannelijke fysiologie:
Deze staat volledig in verband met de voortzetting van de soort – of het nu gaat om mieren, bijen, vissen , zoogdieren of mensen – voor de meeste soorten zal het mannetje zoveel mogelijk zijn genen verder zetten.
Om dat te kunnen doen zijn er in de loop van de evolutie massa’s technieken door moeder natuur bedacht. Gevechten om ter sterkst (o.a. herten), om ter mooist (o.a. vogels) etc. Op enkele uitzonderingen na zal het mannetje nooit rechtstreeks voor de broedzorg instaan. In sommige gevallen wordt hij opgepeuzeld (indirecte broedzorg) in andere gevallen sterft hij gewoon na de “daad”. Heel uitzonderlijk (o.a. het zeepaardje en bepaalde soorten van archanea) zal hij , en hij alleen, zorgen voor het nageslacht. Bij bepaalde vogelsoorten zullen beide (mannetje en vrouwtje) de broedzorg op zich nemen.
Bij de meeste soorten zal het mannetje echter na de “daad” opstappen, een ander vrouwtje zoeken, bevruchten, opstappen enz. en de vrouwtjes met “de nest” laten zitten.
Al deze varianten zijn ook in onze mensenwereld te zien.
De jonge mannetjes zullen zoveel mogelijk hun genen willen doordrukken en gaan op zoek naar een maximaal aantal partners – zij pronken gewoonlijk met adonisachtige lichamen en hun viriliteit.
De oudere exemplaren bluffen met hun pluimen (geslaagde carrière, veel geld, eigendom etc.) en trachten jonge vruchtbare exemplaren te versieren om hun tanende viriliteit toch maar op gang te kunnen houden. (De prikkels om dit te realiseren moeten steeds groter worden. Dus het vrouwelijke exemplaar moet jonger en vruchtbaarder zijn om met de tanende potentie en viriliteit toch nog tot resultaat te komen)
Het hierboven beschreven heeft enkel te maken met het voortplantingssysteem en heeft in eerste instantie niets te maken met liefde – enkel met seks. (Hoewel sommige mensen dit gelijk stellen aan elkaar)
Bij de vrouw werkt het systeem enigszins anders.
De te bevruchten eitjes zijn veel zeldzamer dan het bevruchtende sperma. Gewoonlijk eentje per maand gedurende een 30 à 40 tal jaren en dan – menopauze. Seks hebben om tot bevruchting te komen (zoals Edith Piaf in een van haar liedjes zingt “plaisir d’amour ne dure qu’un instant, chagrin d’amour dure pour toujours.” is een kwestie van … en, heren, vul zelf maar de tijd in die je denkt nodig te hebben terwijl het vrouwtje “levenslang” krijgt!
Ja inderdaad : “levenslang”! Negen maanden zwanger, met alle gevolgen vandien voor het”mooie” lichaam, en daarna opdraaien voor het onderhoud van de kleintjes tot ze kunnen uitvliegen.
Dat maakt dat het vrouwtje veel kieskeuriger zal zijn met haar partne keuze dan het mannetje in de keuze van zijn partner. Hij zal ook helemaal anders omgaan met zijn seksualiteit dan het vrouwtje. (Hij wil uiteindelijk zijn genen zoveel mogelijk verspreiden!)
We gaan het hier nu niet hebben over alle technische hulpmiddelen voor de vrouw om géén kinderen te “moeten” krijgen als ze dat niet wil; want dit heeft niets te maken met de biologische oerprogramma’s die ingebakken zitten in onze genen.
We weten nu ongeveer met welke biologische programma’s we opgeschept zitten en gaan deze nu projecteren naar onze maatschappij. (Voor een goed begrip : het betreft hier steeds gemiddelden en er wordt niemand geviseerd en de uitzondering bevestigt de regel.)
Wat heel veel mensen echter vergeten is dat er buiten de geslachtsdrift ook nog zoiets bestaat als liefde – ook dit past in het complexe gebeuren van onze emoties. Lief zijn voor elkaar, genieten van de aanraking – dat zijn dingen die dikwijls veel te laat worden onderkent.
En als de liefde, die enkel maar kan ontstaan door jaren samen lief en leed te dragen is uitgedoofd, dan komt voor het dominante mannetje de koude douche – hij heeft geen “territorium” meer met alle gevolgen van dien (dit lijdt soms tot een triest eenzaam einde, zelfs tot hartaderbreuken etc..
En dit terwijl het vrouwtje als het ware wordt gerecycleerd als oppas voor de kroost van de nieuwe generatie (de onmisbare oma) en op die manier een volwaardige nieuwe maatschappelijke functie krijgt – “de lieve oude doos” die goud waard is versus “de knorrige oude bok die treurt om zijn territoriumverlies”.
Geef mij maar een lieve oude doos met een hoog knuffelgehalte waarmee ik op de maat van haar moeder natuurritme eens lekker van bil gaan als het past.
Groeten van Nand.Oude dozen ...
Goh, nu was ik hier geraakt en had een lange reactie ingetikt ... Veiligheidscode blijkbaar verkeerd ingetikt en: foetsie lang bericht! Tja, meestal ben ik wel zo slim eerst mijn schrijfsel te kopiëren
Heb echt de moed niet het allemaal weer te typen dus hou ik het maar met de grappige noot waar ik mee eindigde. Een spreuk die ik nu net toevallig op een ander blogje, waar ik al lang niet meer geweest was, zag staan:
God, wat is het leven prachtig
Nog dertig jaar dan ben ik tachtig
Als dat geen positieve gedachte voor een vijftiger is
Dus kop op meid, het leven is echt te mooi om hierover te treuren.
Lieve groetjes van Viva
Oude doos ?
Ten eerste ziet ge er niet zo uit (maar wel wat moe soms, en dat is van het harde werken dus niet meer dan normaal).
Ten tweede is de "je bent zo jong als je je voelt" spreuk op Laathi zéker van toepassing.
En niet "je bent zo oud als één of andere man zegt dat je je dan maar moet voelen".
En dat "alle mannen" op jonge dinskes vallen... tja, het zullen "de hormonen" zijn die kiezen voor "op 't zicht" jong en gezond en geschikt als moeder voor het verder bestaan van de genen.
Maar als een man ietske verder kijkt naar wat dan iemand écht graag zien is, dan speelt leeftijd inderdaad geen rol meer. Dan kán jong, maar ook ietske minder jong. Of "oud". Speelt bij écht graag zien geen rol.
Laat u niet kisten door wat stoere en (waarschijnlijk vooral) zatte mannenpraat he Laathi, ik weet dat ge beter weet.
Ware schoonheid
Ik heb heel mijn leven met vrouwen gewerkt, jonge zowel als "oude" en allemaal hen ik ze graag gezien en zie ze nog steeds graag.
Mijn ervaring voor wat ze waard is, is dat als een vrouw van 50 of daaromtrend nog steeds mooi is en geloof me zo zijn er gelukig vele. Deze vrouwen dan ook echt mooi zijn en dat altijd zullen blijven ongeacht hun ouderdom, de meeste meisjes van rond de twintig zijn allemaal mooi, maar hetgeen wij mooi aan hen vinden is hun jeugd en meestal niet hun ware schoonheid.
Het is makkelijk je te laten verblinden door jeugdige schoonheid en voorbij te gaan aan ware schoonheid.
Het is als man ook makkelijk een groen blaadje te inponeren, de meeste "oudere" knappe vrouwen zijn assertiever kennen de truken al en vallen er niet meer voor.
Spijtig voor hen worden ze dagelijks geconfronteerd met mannen die een jong veulen willen en die in veel gevallen er nog mee weg geraken ook, kijk maar eens even in het showbizness wereldje, bijna dagelijks is er wel een mannelijke beroemdheid die in het nieuws komt om dat hij hertrouwd is met een vrouw die jonger is dan zijn eigen kinderen, (kan wat dat betreft er iemand 1 voorbeeld geven van een beroendheid die getrouwd is me een vrouw die ouder is dan hijzelf????) geld, geborgenheid en zekerheid staat op menige jonge deerne's lijstje hoger aangeschreven dan dynamiek, jeugd,avontuur en kans op mislukking.
Deze wisselwerking maakt dat dit carouselletje kan blijven draaien en het perverse is dat via de media nog wat olie op het vuur wordt gegoten door te laten uitschijnen dat het "bon ton" is of zelfs een must om als sucsesvolle man (of wat daar moet voor doorgaan) er "bij te horen".
Onderzoek heeft aangetoond dat succesvolle vrouwen (ja die zijn er ook en steeds meer) vreemd genoeg hetzelfde macho gedrag gaan vertonen en op hun beurt al die dingen gaan doen die mannen verweten worden. Helaas ??? zijn deze vrouwen nog sterk in de minderheid een van de weinige voorbeelden is Elisabeth Taylor die ondanls haar gevorderde leeftijd ook nog in geslaagd is om ergens een "toy boy" op te sharrelen en hem voor het altaar te slepen. Misschien zijn er veel meer, maar er rust blijkbaar nog altijd een taboe op het onderwerp oude vrouw jonge man, Oedipeus complex, een oude schuur die vuur vat valt niet meer te blussen en andere smalende gezegden zullen hen te beurt vallen kortom het is veel minder geacsepteerd dan van hun mannelijke leeftijdsgenoten en ook hier is er nog wat werk aan de winkel voor gelijke rechten activisten.
Het is misschien ook wel een pleister op de wonde dat ik uit ervaring kan vertellen dat het in relaties met een groot leeftijdsverschil zeker niet allemaal rozegeur en maneschijn is. Na de roes komt de realiteit waar de man meestal op pijnlijke manier wordt geconfronteerd met de vereisten die zo'n verbintenis met zich meebrengt.
Lilian, je beseft waarschijnlijk wel dat je door de stress van de afgelopen weken heel kwetsbaar bent geworden, soms komt een opmerking (al dan niet goed bedoeld) veel harder aan, dan het gewicht dat ze in de schaal werpt. Laat het niet aan je hart komen (makkelijker gezegd dan gedaan ik weet het)
Eigenlijk zou de alimentatie die zulke mannen moeten betalen aan hun gedumpte echtgenotes moeten vermenigvuldigd worden met het aantal jaren dat hun nieuwe aanwinst jonger is
Ik heb nog lang niet alles gezegd wat ik hier wou over zeggen, maar ik wil zelf geen oude zaag worden, misschien als je tijd en zin hebt praten we nog wel eens wat verder.
Al met al hoop ik dat je niet alle mannen over dezelfde kam gaat scheren, hier en daar is er nog wel een exemplaar dat de moeite loont ( meestal gelukkig getrouwd ;-) ).
Dikke knuffel van (ook voor + 50tigers)
Doos
Samen met een vriendin, allebei 50 tigers... en maakten we ons na de leuke dag en veel volk, de bedenking....awel , eigenlijk ziet ge niet zoveel 'schoon' mannen van in de vijftig....vrouwen daarentegen, mits de nodige armatuur, zien er véééél beter uit dan de mannen...
Dus weet ik ook niet wat die jonge poppetjes zien in die oudere heren....
Troost u Laathi...een lege doos is nog het ergste van al
groetjes
Mare
alleen dat woord :
Het enige wat mij zo'n pijn deed was om ineens te moeten constateren dat mannen van mijn eigen leeftijd mij nu bij de "oude dozen" rekenen. En daar had ik zelf eigenlijk nog nooit bij stilgestaan. Ik heb me nog nooit een "oude doos" gevoeld.
OK, ik voel me soms moe, ik voel me dikwijls lelijk, ik zaag er al eens graag op los, maar ik had me nog nooit als een "oude doos" beschouwd!!! En dat kwam ineens als een bak ijskoud water over me heen gekieperd.
Maar ik zal me daar bij moeten neerleggen, zo'n opmerkingen zullen iedere vijftiger regelmatig overkomen, dus 't is gewoon even wennen
Maar toch, 't doet raar. Ik zal mezelf vanaf nu toch anders bekijken denk ik...
*
Ik voel mij op mijn 55ste beter in mijn vel dan toen ik twintig was, hoewel teveel vel en te los vel, maar mijn verstand is er op vooruit gegaan en mijn hart is nog jong. Dus een oude doos? Nee hoor, eerder een schatkist gevuld met wijsheid en ervaring. En dat deel ik liever niet met machosul, maar met een echte man.
Doosje
Mijn moeder zei dat ze zich nog 16 voelde van binnen toen ze al 80 was... Ik weet ondertussen dat dat ook wel klopt... idem hier met m'n losse 57...
En wat het soort mannen betreft die persé hun jeugdigheid en 'mannelijkheid' moeten kunnen bewijzen met jonge grietjes en vooral door op de ziel van meer ervaren vrouwen te trappen - het is hun eigen verlies... En waarschijnlijk een teken dat ze eigenlijk een echte, volwassen relatie gewoon niet aankunnen. Het neemt niet weg dat het verrekt pijn kan doen als je ermee wordt geconfronteerd, dat klopt. Maar wij zijn echt wel meer waard dan dat en zouden onze eigenwaarde niet laten definiëren door hen.
(Nee, dit is geen reklame voor l'Oréal
Knuffel uit het bos!
Hallo
Lilianne,
Zoals in èèn van de vorige berichten reeds gezegd:"Je bent maar zo oud als je jezelf voelt".Til er maar niet te zwaar aan.Die jonge poppekes mogen er nog eens achterkomen.Ik heb gezien wat jij allemaal zoal kan.Awel.....laat ze het maar eens nadoen.Binnen een half jaar wordt ik 57,en ik heb nog altijd de kuren van één van twintig.Bij wijze van spreken ben ik een zotte molen.En tussen je oude dozen moet je zeker niet gaan liggen.Ik weet zeker dat menige mannen nog achter je fluiten.Want je ziet er nog altijd TOF uit.Groetjes Rina
Doos
Ik ben een ouwe zak van bijna 56
maar ik zou wat blij zijn met een oude doos zoals gij.
Hallo