Een dagje in Het Monument :-)
Ik moet van mijn leven wel stripverhalen maken. Ik kán niet anders. Want ik leef precies in een comic!!
Ik laat jullie dus even meegenieten van een "doodgewone" woensdag...
Gisteren belde een reporter van de "Gazet Van Antwerpen". Plots blijkt de sluiting van onze winkel groot nieuws. Wat wij altijd beschouwd hebben als een vrij goed geassorteerde - maar toch redelijk gewone - muziekwinkel, blijkt nu plots overal "een monument" genoemd te worden... 
Dat doet een beetje raar, maar 't is wel plezant natuurlijk dat ge blijkbaar voor muzikanten gedurende de laatste 24 jaar iets betekend hebt. Dus... "De sluiting van 'Het Monument'" is ineens "nieuws". 
Aangezien François, mijn kameraad, een paar weken geleden die toffe foto's van de winkel had gemaakt had ik gezegd dat het niet nodig was om een fotograaf mee te sturen. Tijds- en kostenbesparing voor de krant. Waar ik natuurlijk niet bij stilgestaan had is dat ik op die manier de fotografe van de krant haar job afnam.... 
Dus François' foto's mochten niet gebruikt worden, en samen met de journalist stapte dus ook een fotografe onze winkel binnen. OK. Ik dus pijlsnel naar boven om wat make-up op mijn gezicht te vegen, ik glijd uit op de badkamervloer, val mijn knie kapot, maar die moest toch niet op de foto, dus dat was niet erg 
In de voormiddag is onze winkel normaal gesloten, maar voor die fotosessie moesten natuurlijk alle lichten aangestoken worden en de rolluiken open zijn... Op dat moment rijdt er een grote camion voorbij en merkt dat wij "open" zijn, dus begint die mens spontaan onze Amerikaanse gitaarlevering uit te laden.
De glimlach bevroor op ons gezicht (we zullen dus weer schoon in de gazet staan!) maar 't was al te laat, het pallet stond al voor de deur! Dus lieten we die mens binnen en omdat hij nu toch veel vroeger dan gepland zijn vrachtje kwijt was was hij ook zo lief om de "amper" 14 dozen zelf binnen te sleuren. Terwijl wij daar zaten te poseren en een interview gaven dus. En zoals altijd als de deur per ongeluk los is, komen er natuurlijk ook 5 klanten binnen. Wij legden beleefd de situatie uit maar die mensen kwamen van ... Zuid-Afrika. Tja, die kunt ge nu ook moeilijk te voet terug sturen. Dus moest dat er ook nog maar bij kunnen.
de levering...
... de klanten met hun familie...
... en daartussen de reporter voor het interview!
(OK, de Zuid-Afrikaanse mensen spraken vlot Engels en geen Zuid-Afrikaans, dus mijn tekstballonnen zijn dichterlijke vrijheid 
)
Vanochtend hadden we onze nieuwe voorraad zakencheques op de bank moeten gaan ophalen maar door die onverwachte reportage was dat er niet van gekomen. Dus stond die camionneur na zijn levering op een cheque te wachten... die we niet in huis hadden...
Het resultaat was dat ik rap naar de bank moest - 10 minuten voor hun sluitingstijd - om de nieuwe cheques op te halen. No problem. Doen we toch rap efkes!
Ik kwam in de garage en toen viel mijn euroke dat ik onze auto had uitgeleend aan mijn maat, en met die nieuwe durf ik echt niet rijden, zeker niet voor zenuwachtige haastklussen. Ik loop naar mijn oude fiets... en die blijkt een lekke band te hebben. Uiteindelijk heb ik dan Paul zijn gloednieuwe koersfiets genomen... Een mannenfiets met "een buis", waarvan het zadel veel te hoog stond, en waarvan ik niet snapte hoe de versnellingen werkten... 
Dus ik maar als een gek trappen en amper vooruit komen... Héél schoon zicht moet dat geweest zijn...
Onderweg viel dan ook nog een van de reflectoren van dat ding af zodanig dat ik op "hoogst ongelukkige en onvrouwelijke wijze" midden op de Grote Markt van die fiets duikelde om dat op te rapen. Geen mannenfiets gewoon natuurlijk... 
Exact 1 minuut voor sluitingstijd kwam ik aan bij de bank, pikte mijn grote envelop met de cheques op en kwam buiten tot de constatie dat dit rijwiel geen fietstassen had... En ik ook geen handtas bij had... Dus moest ik die dikke A4-envelop in de décolleté - van mijn toch al wreed spannend -bloezeke proppen. Waarvan natuurlijk de drukknopen opensprongen...
Onderweg naar huis kwam ik voorbij het Kerkplein waar op dit moment een peloton soldaten een "kamp" aan 't opzetten is omdat morgen "Herentals fietst" wordt georganiseerd. Een wielerwedstrijd met veel rand-animatie waaronder een nagemaakt "mijnenveld" waar het leger recruten mee tracht te ronselen.
Ik moet waarschijnlijk niet beschrijven wat de reacties van al die soldaten waren toen "Charlie Chaplin", als een gek trappend en amper vooruitkomend, daar op die koersvelo, met die grote envelop in zijn open décolleté langs fietste... 
(Vanavond heb ik Paul een foto laten maken hoe ik er vanmiddag uitzag... )
Enfin, de reporter had zijn interview, de fotografe haar foto's, de soldaten hun lachbui van de ochtend, de chauffeur zijn cheque, ik een kapotte knie en wat make-up die op halfzeven hing, Paul zijn 14 gitaardozen die tegen vanmiddag moesten uitgepakt worden, de Zuid-Afrikanen gingen ergens lunchen om 's namiddags terug te komen want die kwamen toch wel net per toeval voor die gitaren die juist geleverd waren...
En toen was de dag nog niet begonnen want de winkel ging in feite pas een half uur later "open".
Dus konden we direkt weer winkeltje beginnen spelen en alweer alles uitpakken...
Zo rap het sluitingstijd moesten we met Tabitha en Laathi naar 't spreekuur van de dierenarts.
Voor zoiets belangrijks mag de nieuwe auto natuurlijk wél voor gebruikt worden
Laathi in de kattemand met Irma er als gezelschap bovenop...
Eindelijk een situatie waarin ge Tabitha met haar ogen open kunt fotograferen
Bij de dierenarts...
(Maar over deze uitstap krijgen jullie vanzelfsprekend binnenkort een strip te zien! )
En eindelijk - om half tien - was er dan eten voor de uitgetelde baasjes...
... op een terrasje onder een wondermooie lucht.
En wat doet een mens dan midden in de nacht? Wel, dan maakt hij als ontspanning dit artikeltje, en dan kan hij zelf ondertussen ook eens lachen, en hopen dat het verhaal over deze chaotische dag ook andere mensen aan 't lachen kan maken... En dan ligt ge weer véél te laat in uw bed... Business as usual...
Pensioen! Oh pensioen! Waar blijft ge toch???...
Ik wou een échte! Ene die echte, dikke, lekkere, sappige druiven ging opleveren!!!
2 reacties op dit bericht
OK...
Pensioen
Pensioen! Oh pensioen! Waar blijft ge toch???...
Wel,
men neme een pens, de mijne bvb;
men neme een zanger, Sioen bvb;
men mixe die twee en samen komen we eens langs.
Of bedoelde jij iets anders?