Eerst had ik dit verhaal in drie afleveringen geplaatst, maar ik heb het maar aan mekaar geplakt...
Jullie zijn toch al aan mijn lange schrijfsels gewend nietwaar? 
-------------------------------------------------------------------------------------
Een maand of twee geleden zag ik in de tweedehandswinkel "Opnieuw & Co"een vitrinekast staan waar ik stapelverliefd op werd. Het was jammergenoeg enkel een bovenkast, de onderkant ontbrak. Ze had glazen schabben, een spiegelachterwand en geslepen ruiten... We keken mekaar in de ogen en we waren verloren...
Op de koop toe kostte mijn geliefde dan ook nog maar 69 euro wat het in mijn ogen helemáál een bezuiniging maakte als ik het ding zou aanschaffen.
Probleem 1 was dat ze niet in mijn auto kon... Ook niet in die van Nand of die van Luk... Mijn laatste hoop was ons "Marcelleke", ge weet wel ons klein aftands Citroënneke. Maar die hadden we de laatste weken uitgeleend aan iemand die tijdelijk zonder auto zat.
Dus belde ik 's avonds die jongen en vroeg hem de binnenruimte van Marcelleke eens op te meten. Maar nee, zelfs ons oud trouw "Marcelleke" bleek te klein voor mijn kast...
OK, ja, dan zou "de bezuiniging" maar iets kleiner worden, ik zou ze dan wel door de Kringloopwinkel naar huis laten brengen. Dat extra bedrag kon er voor mijn schone schat echt wel af vond ik... 
Hier ziet ge trouwens ons Marcelleke eens. De kameraad die hem enkele weken had mogen gebruiken, had als dank zijn bandjes opgepompt, zijn olie ververst, maar bovenal ... hij had hem gepoetst! Dat was hem in geen jaren te beurt gevallen! Hij heeft er nog nooit zo netjes uitgezien.
Dus wat het echt wel hèt moment om zijn statieportret eens te nemen.
Zie Marcelleke hier staan blinken! 
De kast werd al snel thuis geleverd maar nu kwam probleem nummer twee op de proppen, namelijk dat ze op "iets" zou moeten op gezet worden, want op de grond is echt geen zicht. Ze is dan te laag en ge ziet uzelf dan rondlopen zonder kop en dat komt nogal raar over. Een "kieken zonder kop" begrijpt ge...
Daarom zette ik haar tijdelijk maar op bierbakken. Als "design"-poten was dat wel origineel, maar echt mooi was het bezwaarlijk te noemen...
Dus contacteerde ik een meubelmaker die gespecialiseerd was in het "ambachtelijk vervaardigen van kerselarenkasten". Ik schetste wat ik graag zou hebben, de man maakte een offerte, ik viel van mijn stoel.
Mijn onderkastje zou maar liefst meer dan 2.000 euro kosten... Van een "bezuiniging" gesproken...
Dus moest ik dat probleem anders zien op te lossen. En dat is ook gelukt, dat zult ge binnenkort wel zien... 
Maar die kast is op nog meer gebieden gevaarlijk...
Met haar lege ogen keek ze me elke avond aan - haar stralende binnenverlichting op "niets" gericht -smekend om volgezet te worden met de fijnste siervoorwerpjes. Zo van die dingen die ik nooit in mijn huis had gewild omdat ik toch persé "stijlvol" wou wonen. De betere reissouvenirs die mochten nog wel binnen maar de echte kitch heb ik altijd nogal succesvol kunnen weren.
Sinds ik in mijn hobbithol ingetrokken ben is echter alles veranderd.
Van ons ma mocht ik nooit iets "verzamelen", want dat was "verkwisting van geld". Een verzameling was een nutteloos iets. Erger nog, het was een stofnest! Ik weet nog altijd niet wat 't ze 't ergste van die twee vond.
Als kind was mijn enige verzameling een gigantische hoop kleine glazen flesjes. Ah ja, die kreeg ik gratis bij haar coiffeur. Maar ook daar werd al grondig over gevloekt omdat het een stofnest was.
Sigarenbandjes en postzegels mochten ook. Wegens ook gratis, weinig plaats innemend en onnodig af te stoffen.
Ik trachtte manmoedig een verzameling beren aan te leggen maar daar moest echt al mijn fantasie aan te pas komen. Gelukkig lieten huurders al eens een beer achter bij hun rommel in de kelder en vond ik er al eens eentje op straat. Onze pa heeft ooit 1 beer, onze "Kring", voor mij op de Vogelmarkt gekocht. En van ons ma heb ik "Bimbo" gekregen. Amper 15cm groot. Ja, wat dacht ge, ons ma haar zuinigheid kennende?...
Jarenlang heb ik een zaag gespannen voor een echt gróte beer. Ik heb hem uiteindelijk als laatste Sinterklaascadeau dan ook gekregen. Maar dat leest ge nog wel eens in een jeugdherinnering. Want dat is weer een verhaal apart. 
Eens volwassen was mijn verzameldrift amper in te tomen, maar ik beheerste me. Alleen aan boeken kon ik echt niet weerstaan.
Rond mijn dertigste was ik dan toch eindelijk, volledig per toeval, in Sri Lanka begonnen met het verzamelen van olifantjes. Vanaf toen kocht ik ze op mijn reizen over heel de wereld. Zéér tegen de zin van ons ma.
Het eerste wat ik deed als ik van een reis thuis kwam (buiten haar kussen en mijn katten aaien), was zogezegd "de vuile was uit de valies gaan halen". Tuurlijk, want daar zaten al mijn olifanten veilig in t-shirts en sokken gewikkeld om niet te breken!
Ik verstopte dan snel mijn nieuwe aanwinsten in de dichtsbijzijnde schuiven en kasten en haalde ze in de loop van de volgende weken te voorschijn en foeffelde hen systematisch stiekem bij in mijn grote glazen hall-kast, in de hoop dat ze niet zou merken dat de kudde alweer gegroeid was.
Ziet ge mij bezig, als vrouw van 35 jaar, die olifanten zit te verstoppen tussen haar onderbroeken in de kleedkamer?
Ja, ons ma was lief maar "nogal" dominant... En trouwens ik wou een "brave dochter" zijn want ik vond dat ik haar in mijn tienerjaren al pijn genoeg gedaan had.
Op haar sterfbed heeft ons ma aan mijn kameraad Nand gevraagd om "goed voor mij te willen zorgen". Goddank heeft ze hem blijkbaar niks opgedragen om me niet te laten beginnen "verzamelen". Alhoewel... Nand zal dat misschien spijtig vinden, want die zijn armen zijn de laatste jaren al wel 10 cm langer geworden van altijd al mijn "prachtige vondsten" te moeten verslepen... 
Dit alles heeft er natuurlijk in geresulteerd dat ik nu danig mijn schade aan 't inlopen ben. Mijn midlife-crisis bestaat er in dat ik nu zo ongeveer álles verzamel. 
Het betrekken van mijn Hobbithol heeft de zaak er ook niet simpeler op gemaakt. Want door meubeltjes te zoeken om het in te richten ben ik onbewust kastenverzamelaar geworden. Dat is pas pijnlijk... Wegens de grootte van dit "verzamel-object"...
Hebt ge ooit het heerlijke stripverhaal van Nero gelezen "De Lowie Treize-kast"? Waarin de vrouw van Nero kasten is beginnen verzamelen in de hoop in een van die kasten haar in slaap gevallen echtgenoot terug te vinden? Dan herinnert ge u misschien wel deze prentjes :
Wel, ik vrees dat ik op een dag ook eens zo ga wakker worden...
Ramp boven ramp gaat mijn voorliefde dan ook nog uit naar kastjes met veel schabbetjes en liefst glazen deurtjes. Ah ja, die "stofnesten-les" ben ik natuurlijk niet vergeten! 
Dus kunt ge u indenken wat een kwelling het was om mijn nieuwste aanwinst, de glazen "kerselarenbovenkast", daar leeg te zien staan staren. Ze sméékte gewoon om volgezet te worden met siervoorwerpjes! Ze smachtte naar een verzameling kitch! En ja, toen is 't gebeurd...
Sinds enkele weken ben ik begonnen met een verzameling kitch die vroeger nooit door mijn deur zou gekomen zijn...
Het begon heel onschuldig met een glazen sneeuwbolleke met een engelke in, dat ik mijn kinderziel met Kerstmis eens in 't Kruidvat had gegund... Maar dat stond daar nu zo lullig eenzaam te wezen... Op een rommelmarkt vond ik er nog eentje... Maar ja, twee is ook maar niks. Dan vond ik er eens eentje met een konijntje in en dat stond daar toch zo eenzaam op dat schab in dat winkeljte... Dus kocht ik dat ook maar voor een halve euro...
En drie...? Drie! Dat is al een verzameling hé?! Dus die moest groeien!!! Nu hadden mijn drie bollekes een reden van bestaan! 
Dus op een dag kwam ik voor 't werk in de buurt van Scherpenheuvel en ik besloot ineens maar een kaars te graan branden om van hierboven een oplossing voor al professionele problemen te gaan afsmeken. Een kaars aangestoken aan de "bron" - zijnde de basiliek van Scherpenheuvel - moest volgens mij toch wel extra kracht hebben. 
Mijn wensen werden weliswaar niet verhoord, maar toen ik terug naar de auto liep viel mijn oog op de etalage van een van de ontelbare kitchwinkels die daar rond de kerk als paddestoelen opgerezen zijn. (Vroeger verkochten die kaarsen, kruisbeelden en heiligen. Maar tegenwoordig staan daar al evengoed olifanten, pluchen beren en schaarsgeklede wulpse elfen naast de Maagd Maria's op de schabben. Ja, de tijden veranderen.)
In de eerste etalage die ik bekeek stond een pracht van een glasbol! Er zat een ouderwetse paardemolen in! Een droom van kitch!! Ik ging binnen en wat bleek??? Die paardemolen begon ook nog te draaien als ge hem opwondt met een draaisleutel aan de onderzijde! Stráffer nog!!! Het ding bleek ook een muziekdoos te zijn! Als de paardemolen draaide weerklonk een sentimenteel tingeltangelwijsje... Ik was verloren...
Hiermee is 't bewezen : een kaars branden in Scherpenheuvel haalt echt iets uit. Ge krijgt daarom niet altijd wat ge gehoopt had maar toch.
Want ik vond in die winkel ook nog een glasbol-muziekdoos met een zeilschip in, en eentje met een luchtballon! En dat draaide allemaal en die speelden allemaal muziekskes! Ik zat daar op mijn knieën voor die glazen kasten als een kleuterke in opperste verwondering ! Ik heb toen van mijn hart - en mijn portemonnee - een steen gemaakt, en alle drie de bollen gekocht. (Tussendoor wel efkes mijn ogen ter hemel geslagen en rap vergiffenis gevraagd aan "ons ma daarboven" voor de verkwisting. Want de bollen waren duur.)
Mijn kast straalde 's avonds van geluk! Eindelijk stond er iets in! En wát dan nog?! Drie veelkleurige draaiende sneeuwbollen die muziek maakten!... Nu kon ik ongegeneerd thuis in mijn Hobbithol op mijn knieën op de grond zitten en met grote ogen naar mijn eigen verzameling kitch zitten kijken...
Wat een gelukzalig moment, want een bevrijding...
Maar die kast heeft natuurlijk wel 4 schabben... Dus waren mijn in totaal 6 bollen toch wat armzalig.
Ik gaf mezelf dus de toestemming om ze verder vol kitch te gaan zetten. Het onheil was nu toch al geschied...
Toen begon ik "spontaan" op rommelmarkten kleine voorwerpjes, in een soort plaaster, die huisjes voorstellen waarin diertjes wonen, te ontdekken. Heel gedetailleerd met de hand beschilderde dingetjes. Ge vindt ze voor nog geen euro!. En ze zijn opeens onweerstaanbaar voor me geworden...
's Avonds, als alle lichten gedoofd zijn, dan straalt mijn kast en komt mijn toverwereld van kitch tot zijn volle recht. Het is alsof ik in een sprookje binnenkijk. De glazen achterwand weerspiegeld elk voorwerp zodat ik ook hun fijn afgewerkte achterkantjes kan zien. Ik geniet. Als een kind die voor de eerste keer door 't Sprookjesbos in de Efteling dwaalt en de zingende paddestoelen hoort...
Voorlopig staat mijn toverkast wel weer even op de grond, aangezien haar nieuw onderstel geschilderd wordt...
Mijn verzameling "postuurkes" - want zo zou ons ma dat in een goede bui genoemd hebben. In een slechte bui zou het gewoon "stofnest-rommel" heten - bestaat uit enkele paddestoelen die openklappen en waarin muizen wonen, een koppel ijsberen met een ijsschots in hun poten, een oude versleten pluchen beer (perfect in "plaaster" nagemaakt), een laars die tot huis is omgetoverd, een opengewerkte aardbei waarin twee konijnen gehuisvest zijn (voor 10 cent gevonden op de rommelmarkt van 't Sint Jansplein!!!),...
De konijnen in hun aardbei.
Schoon hé?!
Ja, ge moogt lachen
De laars die een huisje geworden is.
Magnifiek hé?!...
Jaja, ge moogt zelfs brullen van 't lachen
Ik ben vastbesloten om ten volle aan mijn midlife-crisis toe te geven. Ik trek me er geen flurk meer van aan wat iemand er van vindt. Alles moet zelfs niet meer perfect bij mekaar passen of kaarsrecht staan. Hier komen toch alleen maar echte vrienden binnen en die nemen me met al mijn eigenaardigheden.
't Is wel een geluk dat ik geen jongeske ben of ik begon misschien op deze leeftijd jonge grieten, moto's en cabrio's te verzamelen. Ik kom er dus nog goedkoop van af in feite.
Dus eindelijk heb ik toch weer een voordeel meer gevonden aan oud worden : u van niemand zijn mening nog iets aantrekken en uzelf wentelen in de rommel die ge als kind gemist hebt.
Ja, ik begin oprecht te geloven dat ik een goeie "gepensioneerde" ga worden. Ik heb er duidelijk aanleg voor.
Trouwens ik heb een paar goede vriendinnen van in de 70-tig - die af en toe groen en purper uitslaan van de pijntjes en kwaaltjes - maar die toch hun goed humeur en hun zin voor humor niet verliezen.
Welke goede voorbeelden kunt ge u nog meer wensen?!
Binnenkort nog meer fotookes van de inhoud van mijn toverkast...
Want die inhoud gaat vanzelfsprekend nog groeien.
Waarschijnlijk tot ik op zoek moet naar een extra kast
-------------------------------------------------------------------------------
Naar aanleiding van dit verhaaltje komt er in de loop van de volgende weken even "een ander soort raadsel" in plaats van het zondagse fotoraadsel...
(Het nieuwe fotoraadsel moet wachten tot 24 juni. Ik heb even "herbron"-tijd nodig!)
Morgen zullen jullie zien wat het tijdelijke vervangraadsel wordt...
Verwacht u aan het ergste... 
Het tijdelijke nieuwe raadsel... foto 1
