Handige Hanuman

Ik dacht dat ik ze nu toch te slim af was geweest... Maar hoe naïef was ik toch weer...

Tijdens de bouw van mijn "Hobbithol" maakte ik een "bedkelder" waar ik een wand van openschuifbare platen voor ging zetten om hem af te sluiten. Dat ging volgens mij "inbraak-proof" zijn voor de poezen. Daar gingen mijn voorraad katteneten en mijn tuinkussens zeker veilig liggen...
Jammergenoeg kenden ze de inhoud van mijn kelder al alvorens die platen er voor geplaatst werden, dus nu verschuiven ze die gewoon met hun poot en breken ze zo in...
Gelukkig hebben ze nog altijd geen systeem gevonden om de plastic bakken open te prutsen...







Morgen het vervolg. Daarin zien jullie hoe ze mij tóch weer te snel af zijn geweest...

De "foto van de laatste kans"! Want morgen verschijnt de oplossing!
Komaan, nu moet toch iedereen het voorwerp herkennen!



Lut, Nand, Jenny, Lange Lou, Dolfijn, Ryntje, Francois, Luk, Ingrid, Viv L., Jan, Steven, Nil, Bomi, Viva, Pedro, Mare, Marleen, Andromeda, Corry, Chrisje, Redpoppy, Mieke, Fernanda, Vifke, Yvette, Cooltje, Maria, Titipoes, Franske en Klaproosje!  weten het al!

Nog enkele foto's van mijn wandelingetje door Lier van vorige week.



St. Gummaruskerk.

St. Gummarus is de Patroon van de Gebroken Voorwerpen.
Gebroken benen en armen en dure vazen. Maar wie weet, ook wel van "gebroken harten"...
Dus nu weet ge voor wie een kaars te branden als ge eens serieuze brokken gemaakt hebt



Brandglasraam



Met Irma aan de Nete



De Nete gezien vanuit het Spuihuis



Met de eendjes van de Vesten



Rustpauze van een fotomodel bij de zwemmende eendjes.

"Seg ma, ik mag nu wel even rusten, maar nu hebt ge mij hier op een de tak van een braamstruikje gezet! Braamstruiken hebben stekels. Amai, mijn poepeke! Uw biologische kennis stelt wel niet echt veel voor hé? Kent gij nu echt het verschil niet tussen een braambos en een boterbloem???"

Ik zal eens een andere gezichtshoek van het voorwerp tonen ...



Lut, Nand, Jenny, Lange Lou, Dolfijn, Ryntje, Francois, Luk, Ingrid, Viv L., Jan, Steven, Nil, Bomi, Viva, Pedro, Mare, Marleen, Andromeda, Corry, Chrisje, Redpoppy, Mieke, Fernanda, Vifke  en Yvette

Zoals altijd op dinsdag, wordt er na de zakelijke verplichtingen in Antwerpen ook wat plezier gemaakt. Ditmaal zijn we foto's gaan nemen op de Sinksenfoor.
Ik ben met een boel leuke foto's thuisgekomen waar ik jullie in de loop van volgende weken van ga laten meegenieten. En er zit veel materiaal bij om Irma-strips van te maken...
Nu alleen de tijd er nog voor vinden...



Het reuzenrad op de Sinksenfoor te Antwerpen. Een ideale plek om luchtfoto's van de stad te nemen!





Op het einde van deze straat zien jullie het Museum voor Schone Kunsten.



Boven op 't reuzenrad, op de achtergrond de kathedraal.
Zie Irma haar pelske wapperen in de wind!



Irma aan de Spiegeltent
"Ja, ik mag er toch best wel wezen vind ik."



Nand, Irma en ik in de Spiegeltent heeft ook een zalige reeks foto's opgeleverd...
Die krijgen jullie binnenkort wel te zien!



En als besluit van de dag... de beloofde toilettage van Pluche!



Die heel blij was ons te zien, omdat hij wel wat gezelschap kon gebruiken nu zijn bazinnetje in 't ziekenhuis ligt. Het poeze-"ke" spon van genot tijdens de "klittenknipbeurt". Al zijn 12 kilo's trilden van plezier... Dat we dat ooit nog mochten meemaken

Vorige week moest ik even naar Lier en ik ben daarna een uurtje langs de Vesten gaan fotograferen.
 't Is toch zo'n mooi stadje...



't Spuihuis



De Binnen Nete.



St. Gummaruskerk.



Uitgebloeide paardebloem



Irma in actie!
-----------------
Morgen een grotere foto van 't fotoraadsel en eindelijk de beloofde jeugdherinnering

Maakt dit al niet veel duidelijker?...




Lut, Nand, Jenny, Lange Lou, Dolfijn, Ryntje, Francois, Luk, Ingrid, Viv L., Jan, Steven, Nil, Bomi , Viva, Pedro, Mare, Marleen, Andromeda, Corry, Chrisje, Redpoppy, Mieke, Fernanda en Vifke
hebben de oplossing al gevonden!

34. De moderne techniek : de mismerrie en dantèn.

Het prettigste moment van de dag was het afgehaald worden van school.
Ma, met aan de leiband Pukkie (de geleende hond van de bakker, omdat ik er zelf geen kreeg), stonden me aan de schoolpoort op te wachten! Mijn gigantische boekentas werd zo snel we uit het zicht van de school waren handig door haar overgenomen en we stapten dan heel de Lange Nieuwstraat door recht naar ons huis aan de Grote Markt. Heel de weg zagen we de kathedraal vlak voor ons oprijzen en hoe groter ik hem zag worden hoe gelukkiger ik werd want daar wachtte terug het ware leven. Thuis! Bij mijn beren en mijn speelgoed! De schooldag was dan goddank eindelijk voorbij...



Ons ma met Pukkie.



De weg van school naar huis zoals hij er nu uit ziet...
Links zien jullie de nieuwe gebouwen van mijn school. 
Achteraan zien jullie de kathedraal oprijzen... Mijn baken...



Dit is de Grote Markt met op de achtergrond de Kathedraal.
Op de tweede verdieping van het witte huis, dat links achter de boom verscholen zit, woonden we.



De twee linkse raampjes waren onze living, de middelste raam was de "gang"-annex-"mijn speelkamer", en de twee rechtste waren de slaapkamer.
De zolder mochten we ook gebruiken en dat wat ook een zalig speelterrein. 

Eerst werd er gegeten. ’s Middags had ons ma al gevraagd wat ik graag op mijn boterhammeke zou hebben. Dus bij thuiskomst werd mijn boterham belegd met wat ik “besteld” had. Het was blijkbaar de enige manier om me brood te laten eten.

Vervolgens was er nog de droeve ceremonie van het maken van het huiswerk. Een noodzakelijk kwaad dat eerst moest afgehandeld worden.
Zittend aan de eetkamertafel, waarop een oud tafelkleed gelegd werd, installeerde ik me met mijn schriftje. Dat oud tafelkleed diende omdat er in die tijd nog geschreven werd met pen en inktpot. Een gruwel waar ons ma het nut ook echt niet van inzag.
Al zeker niet omdat ik de inktpot eens omgestoten had en de tafel en mijn schriftje onder de vlekken was komen te zitten. Hagelwitpapier met donkerblauwe vlekken van inkt en beige vlekken van tranen. Toen ik na dat ongeval mijn gecorrigeerd huiswerkschriftje terug kreeg van de juffrouw had ze heel wreedaardig rond elke vlek een cirkeltje getrokken en erbij geschreven : “Wat zijn deze vlekken?”. 
Ja, wat dacht die trut nu? Dat de blauwe vlekken “mijn adelijk bloed” waren? En de beige broebbels “kwijlvlekken” omdat ik zo graag huiswerk maakte?

De eetkamertafel waaraan het huiswerk gemaakt werd en ons tv-ke.

Na het huiswerk mocht er gespeeld worden en dan even tv gekeken. Lekker op schoot bij ons ma! Ik lurkend aan de teut van mijn rood gieterke als een Turk aan een waterpijp. Voor tv dronk ik niet graag uit een glas. En ons ma vond mijn “rood-gieterke-systeem” helemaal niet slecht want daar werd veel minder mee gemorst dan met een glas. En...het moest ook niet zo rap bijgevuld worden. Want toen al dronk ik gelijk een sponske.

Op woensdagnamiddag mocht er ook TV gekeken worden. Eerst naar “Tante Terry” en “Nonkel Bob”, maar als “Tienerklanken” begon werd de knop omgedraaid. Want voor dat programma werd ik nog veel te jong voor bevonden. Een beetje meekrassen met Kraakje Pluimstaart zag ze nog wel zitten, de “Vrolijke Vrienden” van Nonkel Bob waren ook OK, maar die zever van “Aa toe jee jee jee!” wou ze niet meer meemaken.

We keken ook naar alle jeugdfeuilletons. Ik heb ze allemaal de revue zien passeren, van “Kapitein Zeppos” over “Johan en de Alverman”, “Ben de Beer”, “Lassie” (tranen met tuiten), “Hobo” (tranen met met nog langere tuiten want dat was een zwerfhond die op ’t einde van de aflevering altijd zijn nieuwe thuis achterliet en verder de wereld introk), “Daktari” tot “Flipper”.

Gedurende de looptijd van dat laatste feuilleton deed zich wel een interessant en vermeldenswaard fenomeen voor…
Tijdens de eerste afleveringen van “Flipper” was ik verliefd op “Bud”. Het jongste zoontje van een pa die parkwachter was. Na een paar maand had mijn interesse zich verlegd naar “Sandy”, zijn oudste zoontje. Niet heel veel later had ook “Sandy” er gelegen. Toen had ik enkel nog oog voor Pa Parkwachter zelf. Ja, ’t kan rap gaan.

Een intens genoegen beleefden we ook aan de oude films met “Shirley Temple” en de komedies van Jerry Lewis. Om “Sissi” nog niet te vergeten!!!
Ons ma haar arme knokige billen moeten nogal geleden hebben want ik mocht me op haar schoot nestelen tot ik zeker 10 jaar oud was…
Záááááálig was dat…

Een programma waar we ook samen naar keken was “Penelope”, dat ons ma steevast uitsprak als “Peeneelopéééé”. Het was een madam, Paula Semer, die uitleg gaf over het huishouden en kookrecepten voorstelde. Op ’t einde van het programma verscheen het recept in heel trage letterkes op ’t scherm en ons ma schreef dat dan over in een schriftje.

Alsof ze dat recept ooit zou gebruiken!… Ik denk dat ze het meer deed om haar geweten te sussen want ons ma haatte koken! Ze mishandelde wat patatjes tot ze geschild waren, hakte furieus wat groenten, vermorzelde een biefstuk tot minuscule hapklare brokjes en dat was het. ’t Was allemaal heel gewone kost die ze maakte, maar die ik wel heel lekker vond. Op het vlees na dan.

Een van de hoogtepunten uit haar leven was de dag dat ze de “mismerrie” kocht.
In de “mismerrie” was alles altijd snel klaar want “die kookte onder druk”. De patatjes werden er in gekwakt, er werd vreselijk geworsteld met het sluiten van het deksel van de snelkookpan (dat er uitzag als een UFO met een lange steel), er werd gewacht tot er een topje omhoog floepte waaruit stoom spoot en dan werd er geprutst aan het gasvuur tot dat stoomstraaltje juist exact de sterkte naar haar goesting had.
Pas jaren later heb ik beseft dat de naam “mismerrie” van het merk van de pot afkomstig was. “Miss Mary”. Sindsdien zijn wel alle snelkookpannen in mijn ogen “mismerries” gebleven.

Ik denk dat een van de eerste programma’s die ik ooit op TV zag “Schipper naast Mathilde” was. De bomma leefde toen nog, en we woonden nog in ons grote herenhuis. Hoewel dat feuilleton laat werd uitgezonden bleven we daar toch altijd voor op. Want ons ma was gek op “de schipper”. Nand Buyl. Bonanza interesseerde haar ook heel erg. Hoewel ze in feite heel haar leven niet zo van schieten en paarden heeft gehouden…

Het was destijds ook een heel gesukkel zo’n TV. Zeker in ons vroegere huis...
“Dantèn” stond nooit goed, en we zagen altijd sneeuw of strepen en er werd gemopperd dat we enkel “Brussel Vlaams” konden “pakken” en dat “Rijsel” of “de Hollanders” maar niet wilden lukken. En als ’t waaide dan zaten we precies naar een lachspiegel te kijken in plaats van naar TV want “dantèn” op ’t dak bewoog dan in de wind. Het verband tussen “dantèn” en de kijkdoos in de hoek van onze kamer was voor mij als kind totaal zoek.



Dit was het huis waar mijn voorouders woonden.
Ikzelf heb er geleefd van mijn geboorte tot ik bijna zes jaar was.
We verhuisden pas toen "Bomma" stierf naar het huis aan de Grote Markt.
Zoals jullie kunnen zien is "Dantèn" ook daar al lang van 't dak verdwenen...



Nog even wat voorouders... Ik kan 't niet laten, ik vind die foto's zo plezant
Hier ziet ge ze poseren op 23 augustus 1910 in de St. Gothard-tunnel op reis in Zwitserland.

Maar nu even terug naar het leven aan de Grote Markt.
Tijdens het schooljaar werd net voor het nieuws begon de TV afgezet en maakten ma en ik ons gereed om te gaan slapen.
Ik mocht nog even aan de kachel zitten terwijl ma hem klaarmaakte voor de nacht. Ik zat er altijd knus met mijn voeten tegenaan, zodanig dat in al mijn kousen harde brandplekken zaten die er mettertijd uitvielen en gaten werden. Ik kreeg er altijd ruzie voor maar ze heeft me dat toch nooit afgeleerd gekregen. Vandaar waarschijnlijk dat ik nu nog altijd - zelfs in tropische landen - niet zonder mijn slaapsokken in mijn bed stap.

De zaligste nachten waren die wanneer het in ’t putteke van de winter heel koud was.
We hadden alleen in de woonkamer een kachel, en er bestond nog geen dubbel glas. Het was een heel oud huis en in de slaapkamer van ons appartementje was het berekoud. Dus op de echte vriesdagen was het feest! Dan klapte ons ma de oude sofa open en toverde ze hem om tot bed! We sliepen dan in de warme living! Aan de muur hing zelfs een koordje waarmee we het licht aan en uit konden trekken! Ook iets wat in de echte slaapkamer niet bestond en wat ik plezant vond.
Het leek een beetje op kamperen! Zelfs mijn nachtpotje mocht dan achter ’t hoofdeinde van dat “bed” staan! Zalig was dat! Samen in een bolleke gerold onder de dekens op die sofa mogen slapen… En dan liggen kijken naar de zacht gloeiende kolen achter de gele glaasjes van de kachel… Ik heb later heus nog wel merkwaardige nachten meegemaakt, maar deze staan toch nog altijd in mijn top-10.



Dit was de heerlijke oude sofa die opengeklapt kon worden tot dubbel bed...
Als ge goed kijkt ziet ge, schuin boven mijn hoofd, het trekkoordje hangen
waarmee ik het licht van uit ons "kampeerbed" kon aansteken!
Een wonderlijke foto trouwens... pa en ik staan er helemaal op, zelfs onze voeten!!!!

Voor ’t eten werd er nooit gebeden. Want dan moest het allemaal rap gaan anders werd het eten koud. Maar ’s avonds was een gebedje wel op zijn plaats vond ons ma. Een kort dan toch. Alles moest bij ons ma rap vooruit gaan. Voor ’t slapengaan ratelden we dan in koor wat ze “mijn avondgebedje” noemde :

“Danke Dezeke, Zoete Minneke, maak van ons Lilianeke een braaf kinneke”.

“Dezeke” was Jezus, wie ’t “Zoete Minneke” was heb ik nooit geweten (een kat misschien? Eén van de katten van onze pa noemde “de Minne”…), en die laatste zin, tja, dat vond ik eigenlijk niet echt passen bij “mijn” avondgebed. Ik vond dat meer “haar” avondgebed. Want geef toe, uw eigen dochter laten smeken dat ze een braaf kindje mag zijn… Dat vond ik toch meer in háár voordeel dan in ’t mijne. Ik verdenk haar er trouwens van dat ze dat gebed zelf had uitgevonden. Vandaar ook dat ’t zo kort was waarschijnlijk.

Maar over ons ma haar ultra-korte religieuze belevingen schrijf ik later nog wel eens iets...

Ja, ik weet het, ik had een aflevering van mijn jeugdherinneringen beloofd, maar 't is even eerst iets anders geworden... Vrouwen zijn onvoorspelbaar hé?

Onderstaande mail kreeg ik vandaag van blogster "Speelster". Ik had er haar een uitgebreid antwoord op geschreven maar ik dacht misschien zou ’t wel eens fijn zijn om er iets over op mijn blog te zetten. Dus heb ik Jenny toestemming gevraagd of ik haar brief mocht gebruiken als aanleiding voor wat bedenkingen, en die gaf ze graag.

In plaats van een artikel te schrijven zet ik hier gewoon mijn mail aan Jenny, daar staat toch ook al alles in wat ik er over te vertellen had.

’t Is deze keer geen grappig verhaal, zelfs niet plezant om lezen, maar bijt toch maar even door en lees tot het einde als ge zo vriendelijk wil zijn. De onderwaterwereld kan er maar wel bij varen…

---------------------------------------- 

Dit was Jenny’s mail aan mij :

Lieve Laathi,

Ik ben gisteren naar Burgers' Zoo geweest in Arnhem, daar is in een aquarium zo
groot en zo mooi een koraalrif nagebouwd met alles er op en er aan.

Ik heb daar met ontroering naar gekeken. Die leefgemeenschap is zo uniek

Dat kleurenspel zo verwonderlijk mooi dat ik er stil van werd en eens bedacht
wat mensen eigenlijk stukmaken met hun ontwetendheid.

De aarde met zijn natuur is zo kwetsbaar en alles is op elkaar afgestemd,
als dat vernield wordt onstaat er chaos.

Heb je daar wat van gemerkt als je aan het snorkelen was?

Of ben je alleen in ongeremde natuur geweest waar alles nog intact is?

Groetjes en een hele fijne dag Jenny.

 --------------------------------------------

Dit was mijn antwoord aan haar :

Lieve Jenny,

Och meiske... de onderwaterwereld... Ge wilt niet weten wat daar allemaal gebeurt... Das zo erg... Dat doet zo'n pijn...

Door de “El Nino”-stromingen komt er om de paar jaar een te warme stroom water bij de koraalriffen. Meestal is dit niet zo’n ramp. Een 9-tal jaar geleden is er een onverwacht sterke warmwaterstroom in verscheidene rifgebieden over heel de wereld terechtgekomen. Het koraal is er afgestorven omdat koraal pas echt gelukkig is tot maximaal 27° en de watertemperaturen bleven te lang te hoog.

In plaats van in kleurrijke onderwaterparadijzen rond te zwemmen kwamen we plots in maanlandschappen terecht. De koralen waren gebleekt en afgestorven door de warmte.

Er werd destijds gevreesd dat het misschien wel honderd jaar ging duren eer de riffen zich volledig gingen kunnen herstellen.

Gelukkig scheen het iets sneller te gaan, want tot mijn grote verbazing zag ik een jaar later, op die zwaar aangetaste plekken, toch alweer enkele kleine purperen stipjes oprijzen.

Vorig jaar hadden er zich op die plaatsen al terug echte kleine koraalbosjes gevormd. Maar natuurlijk alleen de "snelgroeiende" soorten. Een koraal dat 1mm per jaar groeit gaat dus nog weinig kans maken tussen zijn sneller groeiende soortgenoten...

Met de riffen verdwijnen natuurlijk ook veel vissoorten die van en in het koraal leven…

Tja, alles hangt aan mekaar in deze wereld.

Een andere bedreiging voor de koraalriffen zijn tegenwoordig de hotels die tomeloos op palen in water gezet worden. Zo zijn ze Bora Bora in de Stille Zuidzee naar de bliksem aan 't helpen...

Vreselijk om zien.

Ik ben er vroeger een paar keer geweest en de koralen waren de mooiste van de wereld. Kleurrijke overvolle koraaltuinen die barsten van de verschillende soorten visjes!

Drie jaar geleden kwam ik er terug en het was een witte gebleekte woestenij... Zo pijnlijk...

Bora Bora is een atolletje (in feite een gigantische rots) en omringd door een ondiepe lagune en een rif. Er is in de hele ring rond de lagune maar 1 opening naar zee waar vers zeewater door naar binnen en naar buiten kan stromen. De tientallen, als paddenstoelen oprijzende, “paalhotels” lozen al hun afvalwater in het atolletje… Alles verstikt. Nu zijn ze van plan om een tweede gat in de koraalring te dynamiteren zodat er meer zeewater binnen en buiten kan vloeien. Maar dat gaat het eco-systeem helemaal verstoren.

Het gaat ermee eindigen dat de toeristen in hun duurbetaalde paalhotels met hun sjieke kamers met glazen bodems enkel nog een turquoise zee kunnen zien waar geen levend koraal meer in te bespeuren valt...
Maar ze snappen het niet... Duurzaam toerisme is hun blijkbaar onbekend hoewel de eilanden onder Frans bestuur staan. (Frankrijk gebruikte destijds die eilanden om hun atoomproeven te doen, vandaar dat die ook nog altijd rijkelijk gesubsidiëerd worden door de Franse staat. Als een soort “wiedergutmachung”. De Polynesische cultuur is er kompleet door ontwricht geworden. De mensen hoeven niet te werken, ze worden vadsig en onnoemelijk dik want ze krijgen toch alles van de Franse staat… Maar kom, dat is weer een heel ander droef verhaal…)

Dit is het rif rond Raiatea, een eilandje in de buurt van Bora Bora en Tahiti.
Ik heb haar genomen in november 2003.
Van de jaren daarvoor kan ik niet zo direkt iets laten zien want daar heb ik geen
digitale foto's van.
Je ziet de ondiepe blauwe lagune (tussen 1 en 2m diep).
De dunne witte streep bovenaan is het rif, de afscheiding met de zee,
die op sommige plaatsen wel enkele duizenden meters diep is.

Op Bonaire, één van de mooiste snorkelgebieden, voor de kust van Venezuela, woeden soms zo’n vreselijke stormen dat heelder velden van waaierkoraal afbreken. Het is er onderwater soms een puinhoop. Net als een bos waar een tornado door geraasd is…

In de Galapagos eilanden, het aards paradijs, waar ik 10 jaar geleden in volle zee rondzwom tussen de zeehonden, loopt het ook helemaal mis. Wegens politiek wanbeleid van het moederland Equador en overbevissing.

De Japanners grazen er heel de territoriale wateren af naar de zeekomkommer. Een van de lievelingsgerechten van de Japanners en dus veel geld waard.

Het brengt voor Equador meer geld in 't laatje dan de toeristen (die er anders ook al verdorie veel geld voor moeten betalen om de Galapagos te mogen bezoeken!)

Ook de zeeschildpadden worden er gevist hoewel het niet toegelaten is.

In de Thaise en Maleisische wateren gebruiken ze dynamiet om te vissen. Heel praktisch. Onder water een bom laten ontploffen en al de vissen komen dood boven drijven... Ze hebben ze maar op te scheppen met grote netten. Erg genoeg ook de kleintjes, en de oneetbare soorten…

Het is een verboden systeem maar het gebeurd haast overal (ook in Sri Lanka, zelfs onder het toeziend oog van de Navy. En als je dat daar dan aanklaagt dan beweren ze gewoon te weinig boten te hebben om te controleren). Ik heb het zelf dikwijls genoeg meegemaakt. Het is een verschrikking.

Maar de vissers blijven voor de snelle winst kiezen en weigeren er bij stil te staan dat ze hun eigen visbestand uitroeien door op deze wijze verder hun zee uit te putten.

In Sri Lanka worden ook haaien gevangen voor de vinnen (haaienvinnensoep weet ge...).

De dieren worden gevangen, hun vinnen afgesneden, en ze worden levend terug in zee gesmeten want met de rest het vissevlees doen ze toch niets... De dieren sterven een trage gruwelijke dood, stuurloos ronddobberend...

De Malediven (enkel de noord-atollen) zijn ook ernstig geteisterd door de warme El Nino stroming, daar is ook al veel meer dood dan levend koraal. Daar wordt ook de nodige schade aangericht door het toerisme. Niet elke snorkelaar gaat respectvol om met de onderwaterwereld. Je ziet er mensen met laarsjes over de koralen wandelen. Ze breken alles kapot. Je komt er ook veel onervaren snorkelaars tegen die wanhopig met hun vinnen in ’t rond spartelen terwijl ze hun hoofd boven water houden en zo alles kapot stampen. Gelukkig spelen die taferelen zich meestal af dicht bij de hotels en komen die mensen zelden op “ongerepte” plaatsen… Maar toch, het gebeurt…

Veel bootverhuurbedrijven nemen hun snorkelaars en duikers mee naar afgelegen plekken en ook de onervaren snorkelaars doen daar de griezeligste dingen. Ze stampen en trappelen om boven te blijven in plaats van zich met zo weinig mogelijk gedruis en bewegingen onder water voort te bewegen.

Sommigen van de bootverhuurders zijn zo wijs om eerst hun publiek te keuren op hun kunde en kennis alvorens ze naar kwetsbare plekken varen, maar de meesten niet. Die kiezen voor de snelle centen.

Een recenter gevaar vormen ook de toeristen die snel op de luchthaven een onderwaterfotoapparaatje kopen en niet weten hoe ze er mee moeten omgaan.

Onderwaterfotografie is niet zo makkelijk als het er uit ziet. Er is golfslag, er zijn stromingen en getijden waar rekening mee moet gehouden worden. Ga met hoog water in zee en na enkele uren blijk je niet meer aan land te kunnen omdat al de koralen tot boven water steken… Hoe geraak je dan uit de zee? Alweer door alles kapot te trappen...

Ook haast alle leven in de zee is gevaarlijk. Vele koralen zijn giftig, de meesten zijn scherp als scheermessen, vissen kunnen bijten en steken. En ernstige wonden veroorzaken. Er leven zeeëgels waarvan de pinnen afbreken en in uw huid blijven steken. Anemomen en sommige kwallen kunnen ook giftig zijn. Er zwemmen dodelijke zeeslangen.

En daartussen begeven de argeloze fotografen zich dan en klemmen zich vast aan - wat ze denken dat een onschuldig “rotske” is - om toch maar een stabiel fotootje te kunnen nemen… Ze doen zich pijn en beginnen te spartelen en alweer vernielen ze alles rond zich heen…

Ze komen onverwacht in stromingen terecht en beginnen in paniek als een gek te zwemmen in schoolslag waarbij ze alles in hun buurt tot moes slaan en zich zo verder verwonden…

Hoe het in het Australisch Groot Barrière rif gesteld is weet ik niet. Ik ben er nog nooit geweest en ik weet alleen van horen vertellen dat er daar een groot probleem is met de "Christuskroon" ("Crown of Thorns"), een dikke stekelige zeester die in grote onuitroeibare kolonies de overhand krijgt en stilaan heelder stukken van  't rif aan 't oppeuzelen is.

Ik ben ze ondertussen ook al tegengekomen in de Stille Zuidzee.

Het is een beetje vergelijkbaar met een sprinkhanenplaag in Afrika.

En dan spreek ik nog niet over wat er aan de Oost-Afrikaanse kust gebeurt tijdens de moesson...

Dan regent het zo hard, dat de toplaag van de landbouwgrond (mét meststoffen én chemicalieën) in de rivieren stroomt en zo op de duur in zee terecht komt. Een normaal jaarlijks proces dat heel veel algengroei aan de kust veroorzaakt. Maar nu met de kunsstofbemesting neemt het stilaan dramatische vormen aan... In het regenseizoen kleurt de zee bruin van de modder en de algen…

Toen ik in 99 in Tanzania was stond er trouwens zoveel water in de binnenmeren dat de flamingo’s in nood kwamen. De garnaaltjes die ze als voedsel gebruiken zwommen op een te grote diepte en de steltlopers konden ze niet meer vangen.

Och Jenny, ik zou hier nog uren over kunnen doorzagen... 't Is toch zo erg wat ze met die wonderwereld aanvangen...

Over een paar weken ga ik snorkelen naar de Rode Zee. Daar was de laatste jaren alles nog redelijk in orde omdat die zee vrijwel ingesloten ligt en zo beschermd is tegen de warme stromingen. De Israeli’s en de Egyptenaren zijn ook zuinig op hun grootste inkomstenbron. Dat was vroeger wel anders… Twintig jaar geleden mocht daar nog naar hartelust met spearguns door de toeristen op vissen geschoten worden. Maar daar zijn ze ondertussen toch al wijzer geworden.

Weet ge Jenny, ik denk dat ik over dit probleem eens een artikeltje op mijn blog ga zetten. Want ik dacht dat iedereen zich van deze onderwaterproblemen bewust was, maar das niet slim van mij, want mensen die nooit onder water komen die zullen dat inderdaad niet weten. Of toch zeker niet aan de lijve ondervinden. En er dus ook nooit bij stilstaan wat er onder water allemaal mis loopt.

Op dat punt ben ik zelf ook in fout, want ik zet op mijn blog ook altijd van die mooie onderwaterfotootjes en geen foto’s van de ellende die ik onder water aantref.

Misschien zou ik daar toch ook eens af en toe een foto van moeten nemen…

Zoudt ge 't goed vinden moest ik bij het artikeltje dat ik ga schrijven uw mailtje plak? Dan weten de mensen naar welke aanleiding ik mijn epistel schrijf.

Laat maar weten of ge dat OK vindt.

Dus ge ziet lieve Jenny, ge hebt me alweer inspiratie gegeven!

God weet maakt mijn schrijfseltje de mensen wat bewuster en gaan ze wat omzichtiger om met de - hun misschien onbekende - unieke onderwaterwereld.

Merci en nen dikke knuffel!

Laathi.

Om het de fans van "Mijn jeugdherinneringen" wat comfortabeler  te maken heb ik op
http://www.bloggen.be/laathi/
al mijn verhaaltjes eens in volgorde onder mekaar gezet. Zo kunnen jullie makkelijker van in 't begin lezen, en het geheel overzien. Ik zet wel altijd eerst de nieuwe verhalen hier op mijn dagelijks blogje, maar ik zal ze ook regelmatig daar overzichtelijk achter mekaar plaatsen. Veel plezier!

een iets grotere foto...

(Het tweede deel van deze strip staat hier vlak onder op 28 mei.
Het eerste deel van deze strip staat op 20 mei.
Dus als je van in 't begin wil kunnen volgen scroll dan eerst even naar beneden)
---------------------
En kleurenblind is ons Irma ook al niet...

Zoek jij ook iemand die je dubbele kin liefdevol weglikt?
Een knuffelende poes is veel gezelliger dan een operatie...
Wil je ook zo'n kleine lieverd een goede thuis bezorgen? Kom dan kijken naar de adoptiepoezensite :
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend
Je kan misschien het adres ook eens doorspelen aan je vrienden?...
Daar doe je Bieke zeker veel plezier mee!

Het nieuwe fotoraadsel!
Iedereen kent het. Soms weliswaar in een iets andere uitvoering...
Zet het juiste antwoord aub niet op mijn blog om de andere zoekers hun pret niet te bederven.



Veel plezier!
------------
Als eerste correct geraden door Lut, Nand, Jenny, Lange Lou, Dolfijn, Ryntje en Francois!
Morgen een grotere foto!

(Voor het eerste deel van deze strip scroll even naar beneden tot 20 mei)

De keuze van de auto wordt er ondertussen niet makkelijker op...













En nu is de kleur nog niet aan bod gekomen...
Maar dat is voor de derde aflevering van de strip...

Lieve lezers, wat ben ik jullie onnoemelijk dankbaar! Mijn woordenschat is dankzij jullie deze week toch weer zo uitgebreid!!!
Een perforator is niet zomaar een perforator!

Het is ook een "gattificateur", een "kottekesdauwer", een "gaatjesmaker", een "hollekesmachien" "een gaatjesknipper", de "knipper van de controleur van den tram", een "schokdemper", de "voorwielophanging van een Mc Pherson-rally wagen" (hoewel ik persoonlijk betwijfel of iedereen zo'n kleinigheid in zijn bureauschuif heeft liggen hoor Francois, zoiets ligt zelfs niet op de bodem van mijn Irmake te rammelen!),...

Voor de "nog werkenden" onder ons dacht ik dat het deze week het makkelijkst te raden ging zijn, omdat ik vreesde dat senioren een perforator iets minder vaak gebruiken. Maar niks was minder waar. De senioren vonden het voorwerp veel sneller dan de anderen!
Dat komt waarschijnlijk omdat mensen die nog in een kantoor werken het voorwerp zo vaak  onbewust in handen hebben dat ze 't nooit meer echt bekijken.

Een mens die aan een bureau werkt zou moeten geschapen zijn als zo'n Hindoegodje met 8 armen vind ik.
Dan konden we in 1 hand een nietjesmachine houden, in een andere een perforator, in nog ene een bic, met de onderste hand konden we dan onze muis bedienen, de bovenste arm kon dienen om dossiers uit rekken te plukken, in een linkerhand zouden we onze gsm kunnen houden, en in onze rechter onze gewone telefoon...
Oh stop! Ik ben al aan acht... En ik wou persé één hand vrij houden om eens rustig in ons haar te kunnen krabben als zich onoplosbare problemen voordoen...
OK, een Godje met négen armen dan maar

Of nee! Wacht! Nòg beter!! We zouden moeten geschapen zijn als den deze die ik fotografeerde in een Hindoe-tempel in Sri Lanka! Hij heeft 20 armen en 9 hoofden!!! Dat is pas gerieflijk! Daar zouden zelfs al míjn zorgen een ordelijk plaatske in vinden!
 En hij blijft er nog goed gezind bij ook want hij speelt ondertussen ook nog een stukske gitaar...
Ja. Ik heb gekozen. In mijn volgende leven kom ik zo terug.



Proficiat aan al diegenen die het toch weer juist geraden hebben, eender hoe ze 't ding genoemd hebben



Luk, Andromeda, Willliam, Rina, Opapat, Walter, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Ingrid, Ron, Chrisje, Jan, Cécile, Pedro, Willem, Viva, Mieke R., Paul , Rikavensis, Loulou, Bomi, Lut, Redpoppy, Francois, Vifke, Fernanda, Steven, Marleen, Mare, Viv L., Nand, Nilleke!!!

En morgen... verse aanvoer!!!

Een mier? Een spin? Een duizendpootje? Een kevertje?...
Zolang het maar op te knabbelen valt

De laatste kans voordat deze namiddag de oplossing verschijnt!



Luk, Andromeda, Willliam, Rina, Opapat, Walter, Lange Lou, Dolfijn, Speelster, Ingrid, Ron, Chrisje, Jan, Cécile, Pedro, Willem, Viva, Mieke R., Paul , Rikavensis, Loulou, Bomi, Lut, Redpoppy, Francois, Vifke, Fernanda, Steven, Marleen, Mare, Viv L. en Nilleke
hebben ze reeds gevonden!

Dit is de prachtige poes waar ik dinsdag wat klitjes uit de pels heb gehaald.
Het is de flinke 12-jarige rakker van de ma van mijn kameraad Nand.
Een echt prachtbeest! De poes dus hé.



"Hallo?!... Háállô-ô!!... Hááállóóóóó!!! 't Is zes uur!!!
Is er hier nu niemand meer die de klok kan lezen? Ben ik nu echt de enige?..."



"Oei. Dat was precies de moeite niet om zo voor van mijnen tak te maken..."



"Eèèèkes... Das geen zalm!!! Das begot katteneten! Katteneten???
Voor mij??? Een Noorse Boskat! Noorse Boskatten eten Noorse Zalm.
Van de delicatessentoog van de traiteur."



"Oh. Niet te doen. Een kat krijgt die vieze smaak niet van zijn lippen...
Ik zal het maar aan mijn pels afvegen.
Dat blond coiffeuske komt volgende dinsdag toch terug.
Die zal het er wel uitknippen.
Die doet dat graag."