Naar de inhoud

Miauw!

Natuurfoto's en verhalen
akke.beakke.be

Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

Archief

Hier volgt het twaalfde uittreksel uit mijn reisverhaal.
Vrijdag 17 november 2006.

 

De dagelijkse hoge verwachtingen en diepe desillusies.

"Pandorake" zit in Bangkok! Via Keulen, Dubai, Pampanga, Singapore, Bangkok en Hat Yai zal ik mijn geliefd laptopke binnenkort dus toch in mijn armen kunnen sluiten!
Ze heeft al een flink stukske meer van de wereld gezien dan wij. En ze is nog zo jong… Amper een half jaar geleden werd ze geboren in den Aldi :-)

 

Aan ’t zwembad waren twee stompstaartpoezen een poging aan ’t doen om klein poezen te fabriceren. Maar de kater had er helemaal geen kaas van gegeten. Hij beet het kattinneke volgens de regels van de kunst in de nek, sleepte haar bij haar nekvel zelfs voort over de grond, maar van de eigenlijke aktie kwam niet veel terecht.

Soms stond hij met allebei zijn poten aan de ene kant, dan weer kroop hij erover en stond hij aan haar andere zijde te koekeloeren, soms stond hij er diagonaal over. Hij wist duidelijk de klepel niet hangen. Of toch niet wat hij met zijn klepel moest doen.

De beste momenten waren als hij er helemaal bovenop klom en hij met zijn achterpoten balancerend op haar rug stond. Misschien heb ik het verkeerd begrepen en was ’t geen paringsgedrag, maar gewoon een Thaise massage.


img401/8421/dekpoging1xt1.jpg

"Ligt nu eens stil seg!!! Zo kan ik niet mikken!
Ik heb geen ogen op mijn gat zenne!"

img186/2963/dekpoging2lt6.jpg

"Meiske, schuif eens een beetje naar mij toe
want zo gaat dat lukken zenne!"

img186/3756/dekpoging4mj8.jpg

"Ah,... nu gaan we er geraken denk ik..."

img186/2637/dekpoging3tevredenkattigm0.jpg

"Oh, gij zijt een echte macho! Gij zijt toch zóóó goed in bed!
Sorry, zóóó goed op de vloer!"
Het zeer happy kattinnetje ligt na de paring - of wat er voor moest
doorgaan - te rollen over de grond.
Sommige vrouwen zijn toch rap content hé?...

Ge zoudt nu toch denken, als ge alletwee zo’n kort stompeltje staart hebt, dan moet die activiteit toch vlotter verlopen dan bij onze poezen waarvan die lange staart altijd in de weg steekt. Maar nee, zelfs die korte staart maakt het voor een Thaise kater nog altijd niet makkelijker. En ’t meiske was toch zó gewillig. Ze lag te koeren en te kirren en kroop op haar buikske achter hem aan over de grond. Terwijl ’t beestje nog maar net een nestje op de wereld had gezet want haar tepeltjes waren nog heel groot. Ja, een echt taai Thaike.

 

Het piepsignaal van de zwembadpomp is ondertussen terug in gang geschoten. Toen onze Paul er nog eens een opmerking over ging maken kreeg hij te horen :

“Many tourist complain. But must let "beep" from manager. Is Thai technology. You not understand.”

 

Misschien was dat dekgedrag van die kater ook wel “Thai technology”, een fenomeen waar wij westerlingen niks van snappen?


Vanmorgen lag er een breedpoepig donkerhuidig madammeke aan ’t zwembad met een roze zwembroek waarop vanachter de tekst “Billobang” gedrukt stond.

Weer een van die schone Aziatische misdruksels. Het had natuurlijk “Billabong” het Australische surfmerk moeten zijn. Maar “Billobang” was voor deze bilpartij inderdaad beter van toepassing. Spijtiggenoeg kreeg ik niet de kans om daar een fotoke van te nemen. Ik kon toch moeilijk vragen : "Madam can I take a picture of your lovely poepke?"...

 
img407/9766/laagwater17novnk2.jpg

Net toen we helemaal klaar waren om te gaan snorkelen kwam de receptioniste achter ons aangehold!

Er was een fax van UPS Bangkok aangekomen met de vraag hen direkt op te bellen. Bleek dat er 4000 baht (zo maar even 100 euro) “importtax” moest betaald worden om "Pandorake" te krijgen. Puur losgeld in feite, want het was gewoon ons eigen ding dat over een anderhalve week mee terug naar België ging genomen worden, het was toch geen produkt dat hier ging verkocht worden! Enfin, keuze hadden we niet, dus dat kon er ook nog wel bij.

 

Eén telefoon later bleek dat de 4000 bath al naar 5000 bath was opgelopen en dat we een fax moesten ondertekenen en terugsturen waarin we ons bereid verklaarden dat geld op te hoesten. Aangezien ’t nu vrijdagnamiddag was en mijn laptopke nog naar Hat Yai zou moeten gevlogen worden, en UPS in ’t weekend niet werkt, zou ze hier dan woensdag aankomen. Alweer een dag later! Stel dat ze hier woensdag ook niet is dan hebben we wel een probleem want het hotel in Krabi is geboekt en vooruitbetaald, dus daar moeten we echt wel naartoe. Jacky, de lieve "sales manager" van 't gedoe hier, heeft alleszins al gezegd dat we ons geen zorgen moeten maken, dat waar we ook heen trekken, hij er wel voor gaat zorgen dat hij ze ons opstuurt zo snel ze in zijn kantoor in Trang aangekomen is. Dat is wel een geruststelling maar ’t neemt niet weg dat ik me door heel die zaak en ’t vreselijke tijdverlies elke dag heel ongelukkig voel.

 

Geprobeerd de zaak te bespoedingen door onze snorkeltrip te laten vallen en aan de receptie te gaan zitten wachten op die madam haar fax. Om ’t uur belde ze zelf op dat we hem elk moment konden verwachten. Uiteindelijk kwam na twee uur en een half haar faxke en had ze er nog 200 bath extra kosten voor “overtime” (overuren!!!) bijgerekend.

Soit, door deze verloren namiddag gaan we mijn bereisd laptopke nu toch zeker aankrijgen alvorens we hier weg moeten.

 

Maar voor al dat geld dat dit avontuur gaat kosten (UPS, al die internationale telefoons, en nu die importtax er nog bij) had het veel goedkoper geweest om gewoon in de taxfree van Zaventem een nieuwe laptop te kopen...

 

Ik wou toch zo dat ik toen niet dat zot idee van dat opsturen had gekregen. Maar ja, toen we in Zaventem naar die kwiet van UPS belden beloofde hij dat hij haar binnen 6 dagen  hier ter plaatse ging krijgen. En dan zou ik er toch nog twee weken plezier van gehad hebben. Want de helft van de fun van een reis zijn voor mij om verhaaltjes te kunnen schrijven. Op een gemiddelde vakantie van drie weken produceer ik meestal een dikke honderd bladzijden tekst...

 

(Enfin, door deze gemiste snorkeltrip hebben jullie het geluk om wéér geen eindeloze reeks doopvontschelpen te moeten bekijken. Ge ziet, "den ene zijn dood, is den andere zijn brood.")

img409/4158/zichtvanoponsstrandopkonf3.jpg

Goddank ben ik iemand die zich in de meeste omstandigheden nog weet te amuseren, en heb ik daar niet veel nodig. Geef me enkele kiezels en een takske en ik maak er wel iets mee. Moest ik die gave niet hebben dan denk ik dat ik nu zot werd.

 

We zijn weer naar de zonsondergangplek bij de Goddess of Mercy gaan kijken.

’t Was niet zo’n mooie zonsondergang als ik verwacht had toen ik overdag die super bloemkoolwolken zag, maar ’t is toch wel een indrukwekkend plekje om ’s avonds alleen op zo’n rots te staan in dat prachtige avondlicht. ’t Is de klimpartij ruim waard.


img220/122/zonsondergan17nov06kr0.jpg 


Onze waterleiding is nog altijd een beetje kapot dus hebben we voor vannacht al een heuse beachbungalow gekregen. ’t Wordt elke nacht sjieker! Maar echt gaan slapen doen we er niet, we douchen er gewoon en kruipen dan lekker in onze eigen hut in bed. Veel gezelliger. No place like home. Lekker bij de grote beer die ik in Bangkok gekocht heb en Ngai genoemd heb. “Prinses”. 

Wee, ons kamermeisje zet hem elke dag anders, heel mooi op een stapel kussens.


img411/6236/ngailigttezonnenmp9.jpg

Ngai ligt te zonnen... Ze wordt veel rapper bruin dan ik.
 

De vorige nacht zijn we wel beneden gaan slapen. Moet wel een grappig zicht geweest zijn toen ik in nachttenue met mijn grote, dikke beer onder mijn arm heel de tuin doortrok op weg naar mijn nieuwe slaapkamer. Maar zelfs de receptionist heb ik al in zijn pyama door de receptie zien lopen, dus vind ik dat ik dat ook maar moet kunnen :-)
Het is hier een zalige huiselijk eiland. I love it!

Lees verder : 13. "Een kamer én een buitenverblijf."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Elfde uittreksel uit mijn reisverhaal van donderdag, 16 november 2006.

 

 

Een godje op uw gat en Boeddha naast de pyramide van Cheops.

 

Om twee uur vannacht piepte een sms ons wakker. Onze poespasser heeft thuis op 't internet op de site van UPS tot zijn grote ontzetting gezien dat mijn "Pandorake" in … Pampanga zit!!! En waar ligt in godsnaam Pampanga???
In de Filippijnen…
Alsof dat nog niet erg genoeg was liet hij ons iets later weten dat er nu op de website ook al bijvermeld stond dat de verzending vanuit de Filippijnen is uitgesteld tot 20 november! Dus nu komt er nóg een week van spanning bij! Ik ben gewoon beginnen huilen, heb er een snotaanval aan overgehouden en de halve nacht op ’t terras zitten kettingroken. ’t Is een rampnacht geworden.

Hoe kan dit nu toch allemaal gebeuren? Er zijn dagelijks vluchten naar Bangkok, hoe komt mijn arm laptopke toch in al die obscure luchthavens op de gekste plaatsen van de wereld terecht? Waarom ben ik toch akkoord gegaan met dat stompzinnig idee om haar te laten opsturen. Ik had best alles in schriftjes kunnen zitten noteren. Daar had ik me trouwens al direkt op ingesteld. Nu zit ik hier al 10 dagen in de spanning wanneer, en of, ze ooit nog gaat aankomen. Stel dat ze niet hier geraakt voordat wij terug vertrekken, wat dan? Moeten we dan nog eens zoveel betalen om haar opnieuw naar huis te laten sturen? Ik snap het allemaal niet meer en ik word er bij momenten echt heel triest van.

 

Na ’t ontbijt heb ik me in de boomhut teruggetrokken om wat te zitten naaien. Ge moet hier wel zien dat ge uw naald niet laat vallen anders kunt ge heel de jungle onder uw terras gaan afspeuren. Ik denk dat dat iets lastiger is dan een naald in een hooiberg zoeken.
 

Mijn goed humeur en mijn fotogerief bijeen gepakt en naar mijn lievelingsrots getrokken. Ik moest wel nu gaan omdat ik rekening moet houden met het tij. Maar ’t licht was veel te fel en alleen kon ik geen goede schaduw maken. Ik drapeerde een handdoek als zonnescherm over mijn kop en over een rotspunt maar dan moest ik met 1 hand fotograferen en kreeg ik mijn scherpte niet goed. Kortom ’t werd een sessie van niks.


img326/8953/laagwaterii0.jpg

Ik ben dan maar iets dieper onder de bomen aan de rotspoeltjes gaan fotograferen, daar was ’t licht fijn gefilterd.
Daar heb ik een mooi fotootje kunnen nemen van een krab in een poeltje. Ze lijkt wel in een gouden druppel gevangen te zitten. Het geheel leek een edelsteen om in een sjieke ring te monteren.

img224/3879/krabineenrotspoeltjerg8.jpg

Je moet wel goed kijken. De bruine krab zit rechtsonder in het poeltje.

Maar toen ’t eindelijk goed begon te gaan barstte de bui los en moest ik me reppen om mijn fotogerief droog thuis te krijgen. En dan overheerlijk in zee geploft!

img304/657/drijveninderegenpj2.jpg

Zalig om te liggen drijven in de regen! Al die druppels die op ooghoogte kristallen stalagtietjes vormen met een levensduur van een halve seconde… Miljoenen kristallen tepeltjes die opspringen uit een zee van turquoise zover het oog reikt. Magnifiek.
 

Paul was ondertussen heel de ochtend met zijn kapotte knie aan ’t zwembad blijven liggen maar daar piept al twee dagen een machientje. Heel enerverend!
De "missionaris in hem" was aan de poolboy gaan zeggen dat als zo’n ding blijft piepen dat er dan duidelijk iets mis is met de filters.

“Sir, what is the constant beep?”

“Do know. Is OK.”

“No, is not OK. Is red light that says is problem!”

“No, is normal.”

“No, it means filter of pool is blocked.”

“Is normal.”

“Must take filter out. Clean filter. Otherwise filter break.”

En toen die jongen inzag dat het gepiep toch misschien iets zou kunnen willen zeggen - dat niet al wat piept een muis of een Russische hamster is, en dat flikkerende rode lichtjes niet alleen in de hoerenbuurt van Patong een betekenis hebben - is hij inderdaad de filter gaan nakijken. Die vanzelfsprekend vol vuil zat.

Maar hij werkt eigenlijk veel liever aan zijn hobby-huisje dan aan de zwembadmachinerie...

img142/4849/kanunsaatimmertaanzijnhre7.jpg

Kanunsaa, de zwembadjongen met zijn zelfgetimmerd huisje.
 

img134/1460/ontbijtzaalenrestaurantoq7.jpg

Zicht vanop de steiger naar de ontbijtzaal (rechts) en 't restaurant (links)

Samen in ’t restaurant gaan zitten kijken naar de regen. Het water was laag en de eilanden lijken dan door hun uitgemergelde basis als paddestoelen uit zee op te rijzen. Dan beginnen ze precies boven de zeespiegel te zweven. Het is telkens een prachtig “tableau vivant”. De eilanden verschijnen en verdwijnen al naargelang waar de bui hangt. Op een bepaald moment waren ze alle vier in een egaal grijze lucht totaal verdwenen, één voor één kwamen ze langzaam terug te voorschijn.

Elke minuut ziet het er anders uit. De rotsen komen bloot te liggen, de wolken veranderen steeds van vorm, het licht en de zee van kleur, bij een soundtrack van donder en vallende regen.


img72/5086/verdwijnendeeilanden1pn4.jpg

Al deze foto's zijn op dezelfde plek genomen (in het restaurant) met een tussen pauze van telkens een kwartier.

img72/6084/verdwijnendeeilianden2uv8.jpg

img72/1982/verdwijnendeeilanden3ag4.jpg

Eens de bui over was naar onze kamer gewandeld (onze neus noteerde dat Phra Phrot door de regen weer zeer aktief is geweest!) en van ons slaatje met hesp gesmuld.
Paul ging dan op de receptie vragen of de hotelcomputer al gerepareerd was omdat die zijn geest gegeven had toen de generator het liet afweten. Die bleek gelukkig terug tot de levenden te horen en hij kon onze foto’s saven. Toen hij keek waar "Pandorake" ergens uithing bleek dat ondertussen Singapore te zijn. Weer even naar UPS gebeld en ze begrijpen ook niet wat er aan de hand is met hun fameuze “Express Plus”-zending. Ondertussen hebben we al wel de direkte nummers van enkele zinnige mensen in plaats van die trezen van ’t call-center.

Ik ben ondertussen eens het winkeltje binnengestapt dat ze vandaag geopend hebben. Ze verkopen er de mottigste beeldjes. Boedhakes, Ganesha’s, Chinese godjes, maar even zo goed het Parthenon, de pyramide van Cheops en twee worstelende Oude Grieken. Er liggen ook pareo’s waarop Ganesha’s gedrukt staan. Ze zullen u hier graag zien lopen met hun godje op hun gat. Van een godslastering gesproken…

 

Ik zat daarna wat aan de receptie te schrijven en de boot leverde op dat moment het drinkwater. Heelder paletten plastic fleskes. Triest voor ’t milieu toch weer. De jongens vormden een lange rij, en de pakketjes werden naar mekaar verder geworpen tot in de opslagkamer. Af en toe knalde er een pak tegen de grond en spatten de flesjes kapot. Alsof er nog niet genoeg water was...


Hoewel het een indrukwekkende grijze dag was bleef het strand toch altijd mooi levendig geel oplichten tussen al die donkere tinten. Ik heb op mijn vast plekje in de lege ontbijtzaal al uren zitten schrijven, ’t is mijn vaste plek als Paul op ’t bureau zit. Op dat moment had ik de hoop dat mijn laptop maandag zou aankomen. En dat ik van dan af alles zou kunnen beginnen overtypen. Gesteld dat ik al mijn minuscuul gekribbel nog kan lezen.

Maar nog geen uur later kwam ’t volgende slechte nieuws. Hoewel ze al vlakbij in Singapore zit gaat het toch weeral een dag later worden. Ze zou ineens pas dinsdag aankomen. Ik gok dat ze nog eens langs Jakarta en Kuala Lumpur gaat vliegen. Maar langs Deurne of Charleroi kan natuurlijk ook... Al een chance dat die in die speciale pc-verpakking van UPS verpakt zit want anders zou ze zelfs geen kans maken om al die luchthavens te overleven.

 

Naar goede gewoonte was het eten bangelijk, dus we hebben ons maar laten afleiden door de stille muziek die hier op de achtergrond speelt. Goeie oude nummers. Tom Dooley, Vincent, Let it be, Without you, Yesterday, Whiter Shade of Pale, Sounds of Silence. Weliswaar allemaal covers door een Thais groepke. Maar toch niet slecht. En ’t voornaamste, vooral heel stil. Ge hoort wel elke avond hetzelfde bandje maar das niet erg, het eten zorgt altijd voor de verrassing en de afwisseling. En in dit geval zorgde Paul voor de humor : “Can we bill the sign?”. En ’t strafste was, de rekening werd nog gebracht ook. Dus het maakt voor een Thai totaal niet uit of ge wat woorden weglaat, ge hoeft ze zelfs niet op juiste volgorde te zetten. Zolang ge ze maar "kwek-zingt" zijt ge al op de goede weg om begrepen te worden.

 

De loodgieterij in onze hut heeft het nu definitief opgegeven en daarom geven ze ons voor vannacht een bungalow aan ’t zwembad. We mogen gelukkig al onze rommel boven laten, ’t is alleen om te gaan slapen zodat we een badkamer met water hebben.


img245/3940/dezwembadbungalowsjg0.jpg

De zwembadbungalows.

 
’t Is sjieker dan ons ding, echte parket, maar och, ze hebben ook geen kasten en een al even gammele douche. Het enige dat de moeite is is het erg grote zonneterras. Ik ben er zeker van dat moest ik Jacky vragen of we hier mochten blijven hij ‘t OK zou vinden, maar onze boomhut is eigenlijk veel knusser en heeft zoveel meer privacy. Ik blijf wel de aap uithangen.

 

Op ’t bureau nog even een mail getypt op dat én Thais én qwerty-klavier - een werkelijk onmogelijke opgave als ge gewoon zijt 10-vingerig-blind azerty te tippen – en net voor we konden verzenden viel ’t internet plat. ’t Is ook altijd wat.

img150/4503/kikker16novkz6.jpg

De enigen die vandaag écht gelukkig waren!

Lees verder : 12. "De dagelijkse hoge verwachtingen en de diepe desillusies."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

 

Tiende uittreksel uit mijn reisverhaal van woensdag, 15 november 2006.

 

 

De lantaarntjes van de egels en de ochtendgaap van een nachtbewoner.

 

Het eerste bericht van de dag was een zeer vroeg ochtendlijke sms : “Pandorake zit in Dubai.” In Dubai?!! Waarom niet in Johannesburg of Ouagadougou of Foum Tatahouine of zelfs Pluto? Wat een ontstellend slecht nieuws toch weer om de dag mee te moeten beginnen.

 

Voor dag en dauw onze wondjes verzorgd. Paul zijn knie is niet in form. De snee is diep en zou in feite moeten gehecht worden...
De vingertoppen van mijn linkerhand zijn allemaal nogal pijnlijk en opgezwollen omdat ik mij te lang aan de rotsen heb vastgehouden om mijn foto’s goed scherp te krijgen, en door altijd te wachten tot de doopvontschelpen zo vriendelijk waren om terug open te gaan en schoon te lachen voor mijn foto.

 

Na ’t ontbijt waren we aan ’t zwembad gaan liggen en ik ontdekte dat de poolboy een klein Thais houten huizeke aan’t bouwen was als bezigheidstherapie. Hij heeft duidelijke dezelfde houtafvalstapels ontdekt als ik. Gisteren had ik die goudmijn ontdekt bij de nieuwe hutjes die ze aan ’t bouwen zijn. Toen ik de poolboy zijn huizeke bewonderde vroeg ik hoe ik aan een zaag kon geraken en hij toverde onmiddellijk een oud, krom, versleten zaagbladje tevoorschijn. En ik mocht het gebruiken!!! De koning te rijk trok ik naar mijn goudmijn en verzaagde daar een oude bamboe borstelsteel en wat triplex-plankjes om zelf wat te knutselen. Maar door al de restjes hardhout die er lagen geraakte ik met dat zaagblad zonder zaag onmogelijk door. Mijn rechtervingertoppen waren er nu al bangelijk aan toe omdat ik zo hard op dat ijzeren randje van dat zaagblad moest drukken om de triplex verzaagd te krijgen.


img186/6343/knutselenqs9.jpg

Dus besloot ik om de bouwvakkers te zoeken, die moesten volgens mij een wipzaag hebben. Niet dus. Maar één van hen snapte mijn bedoeling en troonde mij mee naar de werkplaats waar een grote, oude, verroeste jefzaag lag. Samen hebben we dan met veel moeite de pootjes voor mijn tafels kunnen zagen. ’t Was precies een slapstick gelijk we daar met die grote zaag aan die piepkleine blokskes bezig waren.

Ik was dus overgelukkig want nu had ik ineens een bakske vol timmerhout. Een emmerke groter dan ’t EHBO-potteke van ’t hotel! In’t vervolg toch best een klein figuurzaagske in de bagage steken. Een tang heb ik al maar een zaag is toch echt iets onmisbaars voor een toerist.

 

Net toen al mijn geknutsel terug in zakken was gestoken viel de eerste druppel en moesten we zo snel mogelijk weg zien te komen. Moesnat met pak en zak in ’t restaurant binnengestoven en daar alles neergepoot. Ik ben dan even in zee gaan dobberen in de gietende regen want ik was echt moe en bezweet. Paul kon jammergenoeg niet mee door zijn kniewonde.

De regenbuien zijn hier ordelijk. Meestal duren ze maar een half uur en dat is dan een goede moment om onze lunchpicknick te houden.

Ik ben daarna dan maar alleen gaan snorkelen in ’t avondlicht. De nachtbewoners van ’t rif begonnen te ontwaken. De zeeëgels waren in volle opmars! Ze kwamen traag uit alle spleten en hollekes. Ge hebt er met lange zwarte stekels, die allemaal zachtjes in beweging zijn alsof ze het water aftasten, en met stekels die zwart en wit gestreept zijn. Maar allemaal bestaat hun lijf uit een prachtig getekende bol waarboven een zacht tepeltje uitsteekt. Dat is soepel en beweegt mee met de stroming, het is oranjegeel en geeft precies licht, zodat het er ’s avonds op lijkt alsof ze een lantaarntje meedragen. Een feeëriek schouwspel!


img241/3567/bedtijdvoorpaarseanemoodk9.jpg

Bedtijd voor paarse anemoon.

img319/189/softcorralsbijavondvo1.jpg

Zachte koralen bij valavond.

img186/7720/featherstarzijaanzichtpe8.jpg

Featherstars.

img186/3631/featherstar15novuj7.jpg

img186/3420/featherstargeheel15novyq5.jpg

img186/4563/dubbelefeatherstarbm9.jpg

Dubbele featherstar.

img186/7035/zeegelsoppadcw6.jpg

De zeeëgels rukken op.

img186/7904/zeegelzwartwitgestreeptco2.jpg

Zwart-wit gestreepte zeeëgel met gespikkeld "lantaarntje".

img186/7569/lantaarntjeinzeegellj3.jpg

Zwarte zeeëgel met oranje "lantaarntje".

img186/681/denneboomwormpjegroenenud0.jpg

Denneboomwormpje.
Als je niet heel voorzichtig nadert dan trekt hij zijn "boompje" in en schiet er niets
dan een hol kokertje over.

 
 

Ik heb ook een foto van een donkerblauwe gevlekte tandbaars met fluo purperen stipjes die net zijn bek uitstulpt en zijn mond opent. De ochtendgaap van een nachtdier. Wat een wondere wereld is dat hier toch onder water…


img286/6446/tandbaarsmetuitstulpendfn9.jpg

De donkerblauwe tandbaars stulpt zijn mond uit.

Vanavond waren er wel veel sublieme blauwe vissen met een geweldig gedetailleerde tekening die me aanvielen en beten. Ik kon hen jammergenoeg niet fotograferen want ’t waren allemaal supersnelle en uiterst wendbare kereltjes die veel te dicht bij mijn lens kwamen.


Toen ik terug boven water was zijn we naar de zonsondergang gaan kijken op ’t zuidpunt bij de “Goddess of Mercy”-rots. Het is minder dan 10 minuutjes sukkel-klauteren van bij ons, en ’t loonde de moeite. Ge ziet de zon achter de godsbeeldrots verdwijnen. Maar dan moet ge wel zien dat ge direkt aan de terugtocht begint want als ge die in de volslagen duisternis moet doen dan zoudt ge nog wel eens een paar andere details dan alleen maar een knie kunnen beschadigen. Dan zijt ge “filet pur” eer ge thuis komt.

img186/7716/zonsondergang15nov06cy1.jpg

Kwam dan nog bij dat ook ineens het licht in ons hotel uitgevallen was, dus dat was ook geen baken meer waar we ons op konden richten. Net op tijd in ’t café geraakt (dat dus ook de eetzaal is) en daar zaten we dan allemaal in de pikkendonkere. Er was geen noodverlichting, geen pillampen, zelfs geen kaarsjes. Heel geestig. Behalve waarschijnlijk voor de sukkels die op deze moment in hun kamers zaten want die konden moeilijk buiten komen zonder hun nek te breken. Voor ons was ’t heel romantisch want wij zagen één voor één de eilanden volledig in de zwartheid oplossen tot alleen hier en daar nog een lichtje van een bootje overbleef. Voor de rest niks. Duisternis.

 
Maar ik kon nog zitten schrijven bij de schermverlichting van mijn fotoapparaat, en een garcon is met de pillamp van ’t hotel beginnen rondlopen. 1 stuks dus.

Ineens duikt uit de duisternis een van de receptionistes dolblij aan ons tafelke op (met dè pillamp!), kirrend : “Pa! Have baneet!!” (“Paul! Ik heb de band-aids!!”)
Ze had tien grote pleisters bij, opgepikt in Trang Hospital. De prijs stond er nog op, ze kosten 35 bath het stuk (1 Thaise bath is ongeveer gelijk aan 1 oude Belgische frank, dus dat rekent hier heel makkelijk). Het waren europese want de tekst stond er zelfs ook in ’t nederlands op. Heel goed spul! We hadden haar kunnen kussen!!


img186/6204/pontvangtzijnpleistersum5.jpg 

Ze kregen de generator terug aan ’t werk dus konden ze beginnen koken. Ik kreeg een Spaghetti Napolitana, bestaande uit een klein hoopje spagetti met een hoop rauwe groenten in mayonaise en met look doordrenkte toast. Als combinatie niet zo’n succes, maar alles apart was best eetbaar. Toen de meeste mensen aan hun hoofdgerecht bezig waren kwamen ze plots zeggen dat ze ’t licht nog even voor 10 minuutjes gingen uitdoen. Plof! En daar zaten al die mensen in volslagen duisternis trachtend hun vis vol graten in hun mond te krijgen. Ze zagen nog zelfs hun bord niet meer staan! En ze hadden dan al zoveel moeite moeten doen om ’t juiste besteld te krijgen en toch iets anders voorgeschoteld te krijgen. Sommigen zagen de humor van de zaak niet meer in en begonnen te zagen. Als ge luxe wilt moet ge maar een luxehotel betalen en niet op dit lieve knusse basic-gedoe komen zitten. Flauwerikken.

Maar aan de andere kant, zit nu rustig een soepke te eten, en krijg ineens zo’n vissekop in uw mond... Echt geestig kan dat niet zijn. Ge hebt wel één voordeel : niemand ziet dan dat ge hem pardoes terug zou uitspuwen.

 

We zijn dan stillekes moeten blijven zitten tot er terug licht was. Maar in de rest van ’t hotel was ’t nog donker. Op de bureau was er nog geen electriciteit, dus ook geen internet. De meiskes zaten met hun handjes in hun verzorgde kapseltjes want nu moesten ze met de hand de rekeningen maken en dat was nu toch wel echt veel gevraagd. Bovenal : ze konden nu niet zitten mochelen op de pc’s. Iets wat ze ’t meeste deel van de dag doen, samen met de resultaten van hun loterij nakijken en spelletjes spelen. Ja, nu waren ze op de receptie wel echt zwaar gehandicapt.

 

Toen er nog wat extra licht was konden we naar de kamer. Gezellig de wondjes verzorgd. Mijn vier linkse vingertoppen zijn “gekoraald”, pijnlijk en opgezwollen, met kleine sneetjes, en twee toppen van mijn rechtse hand zijn nogal gehavend door het zagen met een zaagblad zonder zaag. Dus bij mij valt de schade goed mee. Vanavond ben ik wel zo slim geweest om met een latex handschoen te gaan snorkelen. (Nee, natuurlijk heb ik die niet hier gevonden. Die heb ik gewoon in mijn EHBO-doos zitten!)

 

We zijn dan maar na de avondlijke wondenlikking gaan slapen, een beetje ambetant want doordat er geen internet was weten we nu helemaal niet waar "Pandorake" zich ergens op deze grote wijde wereld bevindt…

Lees verder : 11. "Een Godje op uw gat en Boedha naast de pyramide van Cheops."
Klik hier.
Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Hier volgt het negende uittreksel uit het verhaal van dinsdagnamiddag
14 november :

Toen Paul terug wakker was van zijn middagdutje aan 't zwembad besloten we om naar het Fantasy Hotel te klauteren (scherpe rotsen, lianen, ge kent het verhaal…) om daar misschien een winkeltje met pleisters te vinden. Gesteld dat ze dat niet hadden zou een sjieker hotel alleszins een zinnigere EHBO-kit hebben en konden we daar misschien enkele grote pleisters uit overkopen. We konden er alleen maar beter van worden. Dáchten we alweer.

(Eigenlijk zou die kniewonde genaaid moeten worden. Maar ik denk dat we dat maar best vergeten. Ik zie ze hier al met een borduur-kitje afkomen...) 
 

Dus begonnen we aan onze Tarzan-tocht en een half uur dabbelen later bleek dat het Fantasy Hotel weliswaar een winkeltje had met enkele beeldjes, pareo’s, condomen en zeesloefen (in allemaal dezelfde maat). Maar pleisters, nee hoor. De receptie dan maar aangepakt. Makkelijk want ge hoeft niets uit te beelden gewoon Paul zijn knie omhoog te houden en plooien, en dan sijpelt het bloed en de zooi er zo uit.

Met typisch Thaise zin voor dramatiek en zorg werd hij direkt verplicht in een stoel in de lobby te gaan zitten en werd hij omringd door een tiental Thaikes waaronder de manager himself. Ze lieten de EHBO-kit direkt aanrukken!


img120/2845/allehensaandekvoordeverri3.jpg

 img157/7310/verzorgingfm3.jpg

In dit geval wat het een plastic doos (ongeveer van ’t formaat als de mijne) waar buiten wattenstaafjes, ontsmettingsspul en de piepkleine plakkerkes ook een windel in zat. Zo’n rafelig dingetje dat ons echt niet vooruit kon helpen. Want onze bedoeling was enkel om enkele grote waterdichte plakkers te kunnen kopen om over die snee van 7 cm te plakken zodat Paul terug kon gaan zwemmen de volgende dagen.
Maar ze wilden van geen ophouden weten, die knie moest en zou met die windel ingepakt worden. Dus met zijn allen begonnen ze zich van die taak te kwijten, overgelukkig dat hun zorgzame inborst nog eens in al zijn volheid een toerist kon overstelpen.
Toen de knie omzwachteld was kwamen ze tot de constatatie dat ze geen pleisters hadden om de windel dicht te maken, dus besloten ze daarvoor het plakband rolleke van de receptie te gebruiken. ’t Werd er hoe langer hoe mooier op! Paul zijn been begon waarlijk om een modern kunstwerk te lijken. Natuurlijk mislukte dat project met die cello-tape grandioos. Uiteindelijk is ’t kunstwerk dan maar dichtgeknoopt met de windel zelf. Ze weigerden zelfs centen te aanvaarden want ze waren al meer dan dankbaar genoeg dat ze hun behulpzame boeddha-natuur nog eens hadden kunnen laten stromen.

 
Jammergenoeg konden we daar niet blijven eten want dan moesten we daarna in den donkere terug met een boot. En om op die boot te kunnen geraken moet ge ver door ’t water sukkelen want ’t was eb en die knie mocht niet nat worden… Dus moesten wij zien dat we voor de zon onder was terug onze Tarzan-tocht achter de rug hadden. Of onder de knie, ’t is maar hoe ge ’t beziet. Wat perfect lukte, want we beginnen stilaan de hoeven van bergbokken te krijgen en de handen van apen.


img86/4171/paulmetgewondeknienn0.jpg 

Klaar om de klautertocht te beginnen...


img243/2806/lklauterenoverrotseneh0.jpg

img226/7282/rustvoorpac5.jpg

Even rust voor de gewonde... Enfin, niet zozeer voor gewonde als wel
voor de windel waarvan ik vreesde dat die de toch niet ging overleven.

Terug in ons hotel op ’t internet eens op de UPS-tracking-site gekeken waar "Pandorake" op dit ogenblik zou kunnen zitten. En dat blijkt in Keulen te zijn. Daar zit ze al van vrijdag voor een of andere misterieuze reden vast. Wisten ze ons te vertellen aan de telefoon. Op de duur gaat onze communicatie-rekening hier duurder worden dan de hotelrekening. UPS zelf weigert naar ons te bellen, want zij doen geen internationale gesprekken. Ze vinden dat te duur...

 

Em zijn vervanger was ondertussen aangekomen en wie bleek dat te zijn?!!
Jacky!!! De persoon waar ik altijd mee gemaild had om deze kamer te boeken en info te vragen. Ik was er in de mails nooit achter gekomen of ik nu met een jongen of een meisje te maken had, maar dat werd direkt overduidelijk.

Met een zachte, vriendelijke stem, die mooi Engels zong, legde hij uit dat hij met liefde en plezier Paul’s knie wou verzorgen maar hij bezat dus enkel die piepkleine plakkerkes en die konden natuurlijk niet op tegen het fantasievolle kunstwerk dat de jongens van 't Fantasy Hotel van Paul zijn knie had gemaakt. (Als bij wonder hing die windel na onze klimpartij naar huis dus nog altijd op zijn plaats!)
Toen kwam de manager langs, maar die zijn Engels is nog maar weinig ontwikkeld. Met de hulp van Jacky kreeg hij ons gezegd dat hij morgen in Trang Hospital grote plakkers ging gaan kopen en dat ze morgenavond met de boot mee zouden komen. Ik hou mijn hart dus vast (en Paul zijn knie) aan wat we ons nu weer kunnen verwachten…

 

Jacky was ook zo lief dat hij direkt voorstelde om zo vlug "Pandorake" in Bangkok zou arriveren dat hij de telefoonqueeste zou overnemen in de hoop alles wat sneller te kunnen laten gaan. Dat kan dus meevallen, als ze vandaag uit Keulen zou vertrekken dan zal ze morgen wel in Bangkok zijn, dus in ’t beste geval heb ik haar dan toch overmorgen hier.
’t Zou zo fijn zijn moest heel die zever eindelijk eens gedaan geraken, en ik terug zoals op elke reis verhaaltjes op mijn laptopke kon typen.

 

Gisterenavond had ik fritten als voorgerecht en soep als hoofdgerecht, als ik me goed herinner. Vanavond was het eerst kokosnoot, dan fritten, gevolgd door lekkere springrolls en dan franse uiensoep, of wat daar voor moest doorgaan. Ik heb misschien niet echt lekker gegeten maar dan toch vanalles.

 

Paul had een whisky besteld, had er al eens van geproefd, en toen kwam de garcon terug, mummelde “Sorry is wrong one”, pakte het glas terug weg en zette het enkele tafels verder voor een andere hotelgast zijn neus. Moet kunnen.

 

img183/5299/penjackyno5.jpg

Jacky en Paul.

Jacky kwam gezellig wat bij ons zitten en dat bleek echt een toffe kerel. Hij wist er al van dat Paul mee geholpen heeft de tempel voor Phra Phrom te bouwen en gaf wat meer uitleg over de religie hier in ’t hotel.
Hindoes, boedhisten en moslims werken hier vlot samen, ze eten ook gezamenlijk. Er staat zelfs varkenvlees op tafel en de moslims eten daar dan gewoon niet van. Zo simpel blijkt dat hier te gaan. Zelf is hij boedhist maar “I offer and pray for everything that is good” zei hij met een schattige glimlach.


Phra Phrom blijkt een hindoegod en door zijn vier gezichten beschermt hij alle kanten van het hotel. De naam van het eiland is “Ngai” en dat betekent “prinses” in de taal van de moslims hier. Jacky is wel een beetje bezorgd want er bestaat hier in de buurt ook een “Kiekeneiland” dat op dezelfde wijze wordt uitgesproken en hij hoopt dat dat niet voor verwarring bij UPS gaat zorgen. Wat een geruststelling toch weer. Stel u voor dat "Pandorake" van Bangkok eerst nog naar dat “Kiekeneiland” verzonden wordt! Ik mag er niet aan denken!

img169/7238/phrphromqs0.jpg

Phra Phrom met zijn vier gezichten.


Op een honderdtal meter van ons hotel, helemaal op de zuidpunt van ’t eiland steekt een heel hoge rots uit het water. Dat is voor hun de Chinese “Goddess of Mercy”, ze gaan die beklimmen en witte linten rond binden om er vruchtbaarheid af te smeken. Ge ziet hier is voor alles wat wils. ’t Is trouwens een rots, die moest ze bij ons staan, waarschijnlijk zou aanzien worden voor Onze Lieve Vrouw.


img19/2232/goddessofmercybg0.jpg
 

We konden jammergenoeg ineens niet meer mailen want door de hoge luchtvochtigheid is de satelliet-antenne nat geworden en die blijkt uit papier te zijn dus die werkt niet bij nat weer. Die uitleg die we dus destijds telkens in Khaolak kregen van “Is rain, is no internet today!” blijkt dus wel degelijk te kloppen.

 

De bereikbaarheid is hier niet alles. Want als de golven te hoog zijn kan hun grote speedboat niet aanleggen aan hun steiger. Dan worden de toeristen eerst in de luwte van een rotsinham van Koh Chuek overgeladen in een longtail, waarmee ze dan wel tot hier kunnen sukkelen. Moet boeiend zijn als ge groggy van de jetlag nog eens met al uw valiezen door hoge golven kunt gaan beginnen djampelen.

 

Jacky heeft aan Paul een papier laten schrijven zodat hij in onze plaats Pandorake in ontvangst kan nemen als ze bij hun op ’t bureau in Trang aankomt. Voor de veiligheid hebben we hem ook nog onze kleurenkopieën van onze paspoorten meegeven. Zo rap hij iets weet gaat hij ons een sms sturen want morgen verlaat hij alweer Koh Ngai om terug naar kantoor te gaan. Ik vond het spijtig dat hij zo rap weg gaat want ik had er heel graag veel langer mee gepraat, van hem kunt ge echt veel bijleren omdat hij perfect Engels spreekt.

img183/6383/psdoucheverpakkinglx3.jpg

Mijn eigen bijdrage tot het kniekunstwerk.
Een verpakking om de windel niet nat te laten worden onder de douche...

Lees verder : 10. "De lantaarntjes van de egels en de ochtendgaap van een nachtbewoner."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Hieronder het achtste deel van "Uittrekseltjes uit mijn reisverhaal".
Dinsdag, 14 november 2006. 

 

 

Het veldhospitaal.

 

Vannacht om 4 uur ineens een sms van UPS. De export-manager schrijft dat "Pandorake" sinds vrijdag vertrokken is! Wie van die kerels zit er nu te liegen?! Want gisteren had iemand haar nog in ’t pakhuis in Zaventem zien staan! ’t Was alleszins geen leuk begin van de dag. Waar op deze grote wereld zit mijn arme laptop nu toch?...

 

Vanmorgen hebben we de truuk gevonden om zelf onze pannekoeken en onze French Toast - wat wij “verloren brood” - noemen, op te warmen. Ge legt ze gewoon op de broodtoasterplaat!!! Een mens wordt toch slim hé!

 

We waren met Mek afgesproken om naar de achterzijde van ’t eiland te gaan snorkelen maar ze hadden hun longtail nodig om een excursie te doen. Dus stelden ze voor dat wij dan maar met een kanootje zouden varen. Ah nee, daar had ik nu echt geen zin in, want gesteld dat ge met zo’n prutsbootje in zo’n tropische bui terecht komt is weer heel uw boeltje nat.

Op de duur waren ze wel bereid om ons even met de longtail weg te brengen en ons drie uur later terug op te komen pikken op dat strand. Dat leek me best een leuk idee. Dan konden we gezellig onze spullen op ’t strand leggen in een plastic zak en rustig gaan snorkelen en als onze batterijen leeg waren konden we makkelijk even uit ’t water komen en ze verwisselen en als we moe waren eens efkes lekker op 't zachte zand in de zon gaan liggen.

Had ik gedacht dus.

 

Maar…

De bootsman kon niet landen aan dat strand wegens te laag water, dus voer hij ons naar de griezeligste, venijnigste rotsen die ge u kunt voorstellen, Mek begon heel onze hebben en houden in een grote plastic zak te bergen en we konden met al onze rommel  aan land beginnen  zwemmen. Dat was nog niet zo erg. Maar dan moesten we blootsvoets aan wal kruipen. En ineens hoog genoeg omdat het vloed werd en onze rommel anders ’t risico liep om weg te spoelen als 't water ging opkomen terwijl wij aan 't snorkelen waren. Een zéér pijnlijke 10 meter voor voeten, knieën en handen want het waren van die lavarotsen waar dan ook nog eens, als extra geseling, dode oesterschelpen op gegroeid waren. Niks dan puntige, messcherpe dingen… Goed dat wij een harde training op de vloer van onze boomhut hebben gekregen…

 

Dan die 10 meter terug naar 't water met onze vinnen en brillen en camera’s... Wat een gesukkel... 
Mek stuurde de boot terug weg en bleef gezellig bij ons om mee viskes te kijken. Vanzelfsprekend bleek de interessante plek 500 meter verder te liggen. Dus, flink sprintje getrokken, maar wat we daar te zien kregen was mooi. Niet te vergelijken met de zachte koralen aan de twee rotskes aan onze kant maar wel de moeite. En 't was lekker laag water dus we zaten met onze neus echt boven op de koralen.

 

Grote platte ovalen schijven bezaaid met ontelbare bloemvormige topjes, ronde bollen met putjes als honingraten, ingewikkelde spiraalvormen, voorhistorische monsterschelpkes, blauwgrijze groepjes die eruit zien als termietenheuvels met zachte afgeronde toppen, een enkel eenzaam breinkoraal, waarvan het oppervlak lijkt op menselijke hersenkronkels, en mijn favoriete doopvontschelpen, in álle kleuren!


img358/943/voorhistorischmonsterkekw3.jpg

De voorhistorische monsterkes.

img358/1677/voorhistorischmonsterkeqj1.jpg

En ja, sorry, weer een reeks van mijn geliefde doopvontschelpen...
Ik kan 't écht niet laten :-)
Ze hebben hun naam te danken aan 't feit dat ze vroeger in de kerken als doopvont werden gebruikt, ge ziet ze ook nog veel als wijwaterbakje.

img72/3128/doopvontbruininkijkmondqm2.jpg



img72/4997/doopvontgroeninkijkfluote1.jpg


img120/9001/doopvontgrijsinkijkinmoqn3.jpg

Hiervoor drie foto's van mondjes, en nu het poepeke...

img278/6015/doopvontschelpbruingrijfu2.jpg

Beloofd, nu stop ik weer voor minstens twee dagen met u doopvonten te laten zien. Maar ze zijn echt een verslaving voor een macro-fotograaf. Voor Japanners zijn ze ook een verslaving maar dan voor hun tong. Maar ja, wat spelen Japanners en Chinezen nu niet binnen?...
Ik heb er ooit eens soep van gegeten in Florida, maar het smaakte naar niks. Dus ik moet die beesten niet in op mijn bord hebben, voor mijn lens is zovéél leuker!

img120/808/koraalschijvengn5.jpg

Hier ziet ge een doopvontschelp die zich vastgezet heeft op een bol koraal met daarrond die mooie schijvenkoralen (waar ik toch dringend de naam eens van ga moeten opzoeken...)

img187/3402/mekmetdoopvontschelpinzuo3.jpg

Mek had zonder dat ik het wist een doopvontschelp losgewrikt om het vlees (of moet ik zeggen "de vis"?) aan de vissen te kunnen voederen. Ik ben hier niet zo'n voorstander van. Maar kom, er groeien er hier echt wel heel veel.

img187/5569/hersenkoraalgn0.jpg

Een breinkoraal. Heel vergelijkbaar met de krulletjes van onze hersenen.

img187/2639/koraaldatsavondsopengaakl1.jpg

Een koraaltje waarvan de poliepjes openstaan. Iets wat je zelden overdag ziet.

Weer weinig vissen gezien maar mooie foto’s gemaakt van de interieurkes van de doopvonten. We moesten wel zuinig zijn op onze batterijen want we konden niet “efkes” een kilometerke over en weer zwemmen en “rap” aan land “stappen” om te gaan wisselen. 

 

Na drie uur plezant ploeteren moesten we onvermijdelijk dus terugzwemmen en weer die rotsoever op sukkelen om ons gerief te gaan halen. En toen liep het mis, Paul gleed uit en viel met zijn knie op één van die scheermesstenen. Een diepe brede snee, net onder zijn koraalwonde van gisteren. Mek had een koelbox met ijs en fleskes water mee genomen en dus konden we de wonde wel een beetje zuiveren en koelen tegen de pijn. Al snel kwam de boot eraan en konden we terug maken dat we aan boord sukkelden met al onze rommel.
Ik zit altijd te zeggen dat duiken voor mij een te groot gedoe en te vermoeiend is maar dat snorkelen is eigenlijk toch ook niet altijd zo simpel als ge er bij stilstaat. (Gesteld dat ge op die moment op die rotrotsen de kans had gehad om ook maar érgens bij of op stil te staan.)

 

Bij mij vallen de kwetsuren nogal mee op dit moment. Op de meeste reizen zie ik er rond deze tijd al veel erbarmelijker uit. Gisteren heb ik mezelf een beetje beschadigd omdat ik per ongeluk een pirouette tijdens ‘t fotograferen maakte omdat ik te lang onder was gebleven en ik wist dat ik onder een rotsrand zat, dus ik wou mijn kop beschermen om daar niet tegen te knallen bij ’t boven komen en ik kwam er, knots, met mijn elleboog tegen terecht. Op zich niet erg, maar ’t is een ambetante plek om een wondje te hebben want ge steunt er altijd per ongeluk op. Zeker tijdens 't genot van diner in 't restaurant...

 

Paul zijn snee is een heel stuk bangelijker. We hadden een héle grote plakker nodig en die had ik niet in mijn medicijndoos zitten. Dus zijn we na de picknick maar even naar de receptie gegaan in de naïeve veronderstelling dat die wel een serieuze EHBO-kit zouden hebben voor al die kindjes die hier tussen die rotsen rondsukkelen en toch ook al wel eens zullen toegetakeld geraken kan, dat toch niet anders! Dacht ik dus.

 

De lieverds kwamen voor de pinnen met een klein emmertje, waarin een flesje met een bodempje alcohol zat, een flesje met tinctuur, enkele heel kleine pleisterkes en waar op de bodem twee onverpakte proppen watten rondslingerden. Dat was dus de “Eerste Hulp”-doos van ’t hotel. Meer was er niet. Voor een hotel met in ’t hoogseizoen 300 gasten!!!

Ik mag er niet aan denken als hier ooit iets ernstigs gebeurt… Gaan ze dat dan repareren met hun ondoorgrondelijk glimlachje of een gebedje voor Phra Prot? Meer mogelijkheden zie ik hier echt niet.

 

img224/5357/tzwembadwatergg8.jpg

Lichtspiegelingen op 't zwembadwateroppervlak. Er is toch zo veel moois op deze wereld als ge er maar even bij stil wil staan...

We hebben ons dan maar ’t aan ’t zwembad geploft maar voor mij was ‘t niet boeiend want er zaten een paar kinderen kabaal in te maken. Paul daarentegen sliep binnen de minuut als een roos. Ik wou wat op ’t strand gaan liggen maar ik ben er niet zo gerust op dat er geen zandvlooien zitten. Ik heb hier een baby-tje gezien dat zo erg gebeten was dat het eruit zag als een vliegenzwam. ’t Kunnen ook mazelen zijn, zo’n kenner ben ik niet. Maar de mama zegt dat ’t beten zijn.

Dus ben ik maar wat  stenen en planten gaan fotograferen. Ik geraak op al die vormen en kleuren toch niet uitgekeken. 

img313/898/jongevarenbladerenfv7.jpg



Lees verder : 9. "Manke Tarzan."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Hier volgt het zevende stukje uit mijn reisverhaal.
Maandagnamiddag, dag vier op Koh Ngai :

Mek, de bootsjongen die zo veel van vissen kende, vroeg of hij niet best de boot zonder ons zou terugsturen en dat we onderwater terug naar huis zouden zwemmen. Natúúrlijk zijn we daar op ingegaan! Het was schitterend dat hij ons deze plek gewezen had want vanaf nu kunnen we daar dus altijd op eigen kracht naartoe zwemmen! We waren de jongen heel dankbaar en hij was blij dat hij ons zo gelukkig gemaakt had. Zeker toen we hem vanavond de fotokes toonden op de receptiecomputer.

(Goddank dat we die mogen gebruiken want anders hadden we zonder ons laptopke, "Pandorake", om onze foto’s op te slagen, maar een minumum aantal foto’s van deze reis kunnen bewaren.)

 

img226/949/oranjesoftcorralzeerschbn3.jpg

img226/2559/rossekoraaltakjeszi3.jpg

Ons huisrif zag er vandaag trouwens goddelijk uit, heel helder en niks zanderig. Op honderd meter van ’t strand is een drop-off en op die rotsmuur groeien de mooiste koralen en leven leeuwenvisjes en papegaaien. Ik heb er zelfs een sublieme slak kunnen fotograferen. Drie centimeter groot, een wit lijf met zwarte oogjes en antennetjes in de vorm van mini-waaierkoraaltjes op haar kopke.


img313/1570/witzeeslakjeqi4.jpg 


Met deze foto was ik héél gelukkig! Hier zie je het witte slakje. Let vooral op die fijne zachtje takjes op zijn, heu, "voorhoofd?"

img85/5475/zeeslakjecloseupxz4.jpg

img149/3879/zeestermt7.jpg

Een dikke zeester. Zoals je ziet hebben niet alle zeesterren vijf scherpe punten.
Bij dit model zie je wel de vijf indelingen maar totaal geen armen.

We hebben voor morgen alvast met Mek afgesproken (die ik per ongeluk "Kwek" noemde) om ons naar de oostkant van ons eiland te varen (nee, dat gevecht tegen die ondoordringbare jungle gaan we écht niet nog een keer over doen!)

 

Het is hier heel fijn om te snorkelen omdat ’t water lekker warm is, ge kunt er uren in rond dartelen zonder kou te krijgen, ik draag hier zelfs geen wetsuit. Heel wat anders dan blauw verkleumd en rillerig uit de Rode Zee te kruipen na een uurke snorkelen. En als ’t regent is ’t helemaal zalig om te zwemmen want dan lijkt de zee nog lekkerder en voelt ge de koele druppels op uw rug terwijl uw buik in een warm bad lijkt te liggen.

 

Na een ochtend van 4 uur zwemmen en duiken kwamen we doodmoe op ons strand aan, en zijn na een verfrissende zwembadplons naar onze hut getrokken, en dat bleek een perfecte timing. De dikke wolken naderden, Koh Ma en Koh Chuek verdwenen kompleet in de regennevels, en wij konden lekker droog picknikken op ‘t terras.

 

Toen we na onze picknick wat bekomen waren van onze snorkelochtend zijn we na ’t eten even pardoes in slaap gevallen. Wat niet zo erg was, want het bleef toch grijs en ’t dutje deed deugd. We hebben zelfs door ’t geluid van een Boeing-krekel doorgeslapen! Kunt ge u indenken hoe moe we nog zijn.


img184/7959/zichtopkohmavanuithetwatr0.jpg

Even adem komen happen!

Gisteren hadden we zitten praten met een Zweeds koppel dat vandaag naar Koh Kradan vertrokken is, ze stuurden nu al een sms dat we daar zeker niet moesten gaan logeren want dat ze er zelf niet gingen blijven. Het enige pluspunt van het zeer basic hotel daar was dat er al dag en nacht electriciteit was wat daar vroeger niet het geval was. Dus besloten we om, zelfs nadat Pandorake aangekomen zal zijn, toch maar lekker knus op dit eiland te blijven. Ik denk niet dat we ’t beter kunnen treffen.

 

Die Zweden zijn toch een dapper volk! Die island-hoppen hier met heel hun kindertrossen. Die verhuizen om de drie dagen van eiland met heel hun hebben en houden. Daar is moed voor nodig vind ik. Ze komen hier totaal onvoorbereid aan en trekken gewoon hun plan, ze reserveren niet, ze trekken gewoon rond. Het zijn best fijne mensen, ze zijn erg op zichzelf, maar toch heel vriendelijk, beschaafd en ’t zijn geen strekenverkopers of druktemakers. Althans toch diegenen die we hier ontmoeten.

 

Paul is dan de foto’s gaan saven en ik heb wat zitten schrijven. Tijd voor verveling is er niet maar ik mis mijn Pandorake toch zo erg! Zoveel inspiratie en alleen twee mini-notablockskes om alles te noteren…

 

img258/5889/snemendinmijnschriftjeskx8.jpg

Bomvolle notaboekjes, en geen enkele winkeltje om er eentje bij te kopen...

Volgens de tracking-pagina op ’t web staat "Pandorake" nog altijd op Zaventem hoewel ons beloofd was dat ze vandaag écht ging vertrekken. Van een “Express Plus”-zending gesproken! En dat kost dan meer dan 200 euro!

 

Die laptop-historie wordt hoe langer hoe bangelijker! Het is echt ontmoedigend aan ’t worden. Blijkt nu dat die trienen van het call-center van UPS ons het verkeerde faxnummer gezegd hebben waarop “de faktuur” van Pandora moest doorgefaxt worden. En dat die fax dus nooit aangekomen is en ze nu, na een week, nog altijd in Zaventem staat, terwijl ons beloofd was dat ze vandaag hier zou aankomen.

Paul heeft dus weer een kwartier met UPS zitten bellen. Dat is altijd behoorlijk stressy want internationaal bellen kost 3 euro per minuut. En ge moet dus elke keer terug helemaal opnieuw met uw uitleg beginnen tegen een onwetend en dikwijls onwillend personeelslid.

 

Toen bleek dat die fax op de verkeerde verdieping is terecht gekomen en niet op het “exportbureau”. Ondanks het feit dat op die fax in grote letters “Heel dringend!!!” stond hebben die ellendelingen van dat verdiep toch vertikt om onze fax naar het juiste bureau te brengen. Maar eer we dit allemaal aan de weet kwamen, waren we alweer enkele gezellige uren van faxen, bellen en mailen later.

Sommigen beweren dat ze toch vertrokken is en iemand anders zegt dat hij ze daar voor zijn neus ziet staan. Ik begin stilaan te vrezen dat ze verloren gegaan is. Ik probeer me dat niet aan te trekken want ze is verzekerd en er staan geen dingen op die ik thuis niet op mijn grote pc heb staan, maar toch… Echt van me afzetten kan ik het niet, het blijkt door mijn hoofd spoken. Heel die affaire zet toch een zware domper op de pret. Alhoewel er hier zoveel goeie dingen zijn.

 

Wij hebben echt chance met de ligging van dit hotel. Helemaal ingesloten, dus geen passage van gasten van andere hotels, een mooi zandstrand en geen puntige stenen ervoor zodat ge op een vrij grote plek ook nog gewoon kunt in ’t water spelen en dobberen zonder u te beschadigen. ’t Moet er wel hoog water voor zijn.

‘t Superhuisrif is helemaal onbetaalbaar. Om nog te zwijgen van de zalige rust en het majestueuze uitzicht dat minuut na minuut verandert. ’t Is hier zeker geen luxehotel, en ’t eten is een verschrikking, de reuk van Phra Prot is soms hinderlijk, maar dat neem ik er op de koop allemaal graag bij. Dat weegt echt niet op tegen al de positieve aspecten van deze wonderplek.

 

img326/2719/lmetzeepaardjefs4.jpg

’t Is heel praktisch om op een eiland in een National Marine Park te kunnen logeren zonder er altijd met een boot naartoe te moeten. Ge stapt ’s morgens uit uw bed en ge staat direkt in ’t paradijs. Ferm gemakkelijk. Ik hoop dat deze plek nooit door ’t massatoerisme ontdekt wordt zoals Koh Phi-Phi met zijn doolhof van opeengeplette winkeltjes en lawaai-bars. Ge moet er hier wel tegen kunnen om vrij basic op een stukske eiland vast te zitten, dus misschien is dat wel een reden waarom het hier lang zal gevrijwaard blijven van ’t groot toerisme. De meeste mensen blijven hier maar een dag of twee, drie, dan schijnt de verveling onherroepelijk toe te slaan.

 

In ’t hotel is ’t nog altijd heel rustig. Zweedse gezinnen met beschaafde kinderen. Ge kunt er altijd gewoon in een pareoke rondhossen, opkleden hoeft niet. Uw kleding zou het trouwens ook niet overleven met al die puntige rotsen.

 

Als we gaan eten in ’t Fantasy Hotel hiernaast, in dat toch wel een streep sjiekere restaurant dan onze refter, dan krijg ik zelfs daar mijn cola toch ook nog altijd geserveerd in een blikje met een rietje. Vanzelfsprekend komt ook heel de bende van ons hotel daar aan in slechte kleren om over die rotsen te kunnen klimmen, de ene in al wat gehavendere toestand dan de andere. Maar in avondkleding ben ik hier nog geen mens tegengekomen. Ik zie’t al gebeuren om met een lange rok opgestroopt tot onder uw oksels struikelend naar een boot die diep in zee ligt te waden. Met een sjacoche balancerend op uwe kop!

Ik heb dus, ondanks het grondig wieden van mijn kledingpakket op ’t laatste moment, toch weer veel te veel kleren bij.


img254/6417/tfantasyhotelligtdt9.jpg

Zicht vanop onze steiger naar het lange zandstrand waar het Fantasy Hotel met zijn relatief lekkere restaurant lag. Helemaal links op de foto zie je een klein deeltje van de rotsen waar we steeds over moesten klauteren om er te geraken.
 

Sinds Em gisteren naar ’t vasteland vertrokken is, is de receptie in handen van Tavorn en das best een vrouw van goede wil maar Em’s Engels was veel beter. Dus nu loopt alles nog een beetje meer op stenen want nu is er helemaal geen verstaanbaar “aanspreekpunt” meer in ons hotel.

 

Vanavond ben ik dus maar gaan inbreken in ’t werkhuis om een hamer te gaan pikken zodat we zelf de uitstekende nagels in de vloerplanken van onze boomhut dieper kunnen kloppen want Paul heeft zijn voet weeral opengehaald. Ik denk dat die Thai denken dat wij de voeten van een fakir hebben. Toch liever zelf even klussen dan dat allemaal aan Tavorn te moeten gaan explikeren!

 

Ge krijgt veel op een dag gedaan als ge altijd om 5 uur uit de veren zijt hé?!

Lees verder : 8. "Het veldhospitaal."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Zesde uittreksel uit mijn reisverhaal van maandag, 13 november 2006 op Koh Ngai. 

In de groententuin van de onderwaterkabouters.

 

Aangezien op ’t ontbijtbuffet de hesp in een bak heet water bewaard wordt, en de warme gerechten op een koele plaat gelegd worden, gaan we met onze pannekoeken - of die dikke dingen die er voor moeten doorgaan - naar de eierbakker en laten we hem die in zijn panneke opwarmen. Vervolgens fileert ge ze dan gelijk een vis, zodat ge twee dunne bruine vellekes over houdt en de binnenste dikke plakkeboel verwijdert. Een intensieve bezigheid maar dan houdt ge iets vrij smakelijks over waar ge wat siroop overheen kunt gieten.

’t Is niet erg om wat langer aan ’t ontbijt te zitten prutsen want ge hebt een overheerlijk zicht op de eilanden waarvan ge weet hoe mooi het er onder water is maar die jammergenoeg alleen te bereiken zijn met een boot. Die dus kapot is. Maar ze hebben vandaag voor een vervanging gezorgd! Dus kunnen we eindelijk toch naar Koh Mah en Koh Chuek gaan snorkelen. Het eigenlijke doel van deze reis.

 

Er ging nog een ander koppel mee die nog nooit gesnorkeld hadden. Die mensen zijn dus voor de rest van hun leven bedorven want ’t zal moeilijk worden om later nog mooiere zachte koralen en anemonen te kunnen vinden dan diegene die ge hier ziet.

Net zoals twee jaar geleden waren we dus op weg naar Koh Mah maar nu vanuit een andere richting. Het grote verschil was dat we nu al op voorhand wisten welke pracht ons te wachten stond.

 

De jongen van ’t hotel die met ons mee vaarde, Mek, was een fanatiek snorkelaar en hij zwom gezellig mee en toonde ons waar de leukste dingen te zien waren. ’t Was weer fantastisch! Al die zachte snoepjes-kleurige koralen stonden er nog, en het hele veld met zacht wapperende anemonen lag er nog even ongerept bij als toen. Het lijkt er wel op de vreemdsoortige groententuin van een onderwater-kabouter. Vervelend genoeg begonnen onze camera’s aan te dampen en zijn de foto’s niet geweldig.

 

Pal op de middag waren we aan Koh Chuek en al de anemonen stonden natuurlijk in hun volle pracht open, er waren er maar weinig die zich in hun fluwelen, purpere zak teruggetrokken hadden. En zo in hun pyama-outfit vind ik ze eigenlijk wel op zijn mooist. Als ze eruit zien als exotische bloempotten waar wiegende plantjes uit lijken te groeien. Maar zo kan je ze enkel ’s avonds aantreffen. Nu was het een wapperende zee van tentakeltjes waar vele variëteiten clownsvisjes boven zwommen. De klassieke oranje-wit-gestreepte Nemo-visjes, maar ook zwart-witte, oranje en bruine. Sommigen al schuchterder dan anderen die heel dapper de camera aanvallen. Paul heeft een prachtig filmpje waarop een Nemo gewoon met zijn neus enkele keren tegen zijn lens komt tikken en ge hoort hem botsen! Héél geestig!

 

img297/236/anemoonmetviskg2.jpg

Een visje wentelt zich knus in zijn anemoon.
(Diverse soorten anemoonvissen leven in symbiose met deze planten. De anemoon haar tentakels zijn giftig en doordat de vissen zich hierin wentelen worden zij oneetbaar voor andere vissen. De anemoon is bij deze "huurders" gebaat doordat deze kleurrijke vissen (Nemo's!) andere dieren aantrekken die de plant dan weer als voedsel kan gebruiken. En ze leefden samen nog lang en gelukkig :-) )

img152/3784/anemooninwitteslaapzakhq9.jpg


's Avonds plooien de anemonen zich in een zak.
Op deze foto zien jullie de middenste al zijn pyama aantrekken.


img225/4305/anemoonbovenaanzichtpa8.jpg

Bovenaanzicht van een anemoon in slaperige toestand.

img225/4066/geslotenpaarseanemoonxn6.jpg

Paarse anemoon diep in dromenland.
Een middagdutje waarschijnlijk want al haar collega's stonden nog volop open.
Die hun shift zat er duidelijk nog niet op icon_smile.gif


Aan de zijkanten van de rotsen groeiden grote waaierkoralen, ragfijn kantwerk in bruin of oranje. Daartussen nog wat witte of zwarte heen en weer wuivende pluimengroepjes van featherstars, en dieper stonden de indrukwekkende vaaskoralen in de vorm van grote bekers waar viskes in spelen. De vertikaal gegroefde zijkanten van de bruine vazen zitten vol dikke sneeuwwitte wormen die zich in die spleten heel happy schijnen te voelen. Knap om van dichtbij te fotograferen. Maar laat me op ’t vasteland geen pier zien want dan schiet ik op de loop natuurlijk.


img226/9305/geleenoranjesoftcorralsge2.jpg



img226/8585/oranjevertaktkoraalpm4.jpg

img226/4671/oranjevertaktekoraalqm3.jpg



img226/5751/rozeenwittesoftcorralqy4.jpg

img226/1531/rozemetoranjesoftcorralpw0.jpg

 
img226/8332/kohcheukac9.jpg


Even naar lucht happen bij Koh Cheuk. Ik was even buiten adem door diverse redenen!

Op de terugweg naar ons hotel liet Mek de boot stoppen aan de twee kleine kale rotskes die enkele meters voorbij de zuidpunt van ons eilandje boven water steken.

Mens! Daar was het even prachtig als op Koh Mah en Koh Chuek!!! Ik zag er zelfs onmiddellijk een steenvis op een richel zitten. Ik wees hem aan Mek en die was er helemaal niet zo gelukkig mee. Hij is er duidelijk wat bang van. Ze zijn ook heel giftig.

Waaiers, broccoli’s, anemonen, veel vissen, murenen die hun happende monden uit rotsspeeltjes staken, lange witte sliertkoralen die ik nog nergens gezien had en die als witte slangen van anderhalve meter lengte uit de bodem lijken te kronkelen!!! Een sprookje! Op nog geen 10 minuten zwemmen van onze boomhut!!!


img253/6503/featherstarlt7.jpg

 Featherstars

img434/6364/kleinesteenvised0.jpg

Een kleine steenvis. Dit dier is zeer moeilijk te herkennen omdat hij op een stukje rots lijkt. Ge moet dus heel goed kijken. Hij zit met zijn snuit naar links en hij steekt zijn neusje naar omhoog. De vertikale witte streep is zijn mond, rechts daarvan zit een groot rond zwart oog. Hij ligt op zijn vinnen. Ja, ik weet het, het is een beetje een zoekplaatje maar als ge uw best doet zult hem zeker kunnen onderscheiden.

img306/4562/langesliertkoralennu4.jpg

De lange witte sliertkoralen waarvan ik natuurlijk de naam weer niet weet...

Lees verder : 7. "Het huisrif van Eden."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Vijfde uittreksel uit mijn reisverhaal :
Koh Ngai, zondag 12 november 2006.
      

 

 

Een mengsel van zweet, zonneolie en geplette mieren.

 

De longtailboot van het hotel is kapot, de kano’s zijn nog niet klaar en ’t pad naar de overkant is nog niet uitgehakt. Maar we kunnen ons toch niet laten blijven tegenhouden hé seg?! Er zijn auto’s, fietsen, noch wegen op dit eiland. En als de boten nu ook nog wegvallen…

Dus besloten we dat pad maar zelf te gaan zoeken na ’t ontbijt in alle vroegte als ’t nog niet te heet is. Uiteindelijk is het eiland daar misschien maar een paar honderd meter breed, dus zo lang kunnen we daar toch niet over doen? We zouden eens een klein stapke in de wereld gaan zetten. Dachten we zo.

 

In zwemkledij met shirts en shorts er overheen, stevige sandalen en anderhalve liter drinkwater begonnen we het spoor te zoeken. In ’t begin ging het redelijk want we volgden gewoon de buizen van ons watercitern dat op een hoogte ligt, soms zagen we een oud pad, dikwijls was het geblokkeerd en moest de ene blijven staan terwijl de andere door de jungle een nieuwe weg zocht om terug op ’t oude pad te komen. Dan kon de andere de ene inhalen en zaten we weer op de juiste weg. Soms zat er echter ook niet anders op dan met stokken de takken en lianen weg te slagen omdat er echt geen doorkomen meer aan was, maar dan vonden we natuurlijk ’t originele pad ook niet meer zo moeiteloos terug… en stonden we daar keer op keer midden in de jungle.


img81/8798/varensoprotstd7.jpg

Varens op een rots.
 

Ik stond stil om een foto te maken van een groepje zwammen en ineens zag ik een hond op mij afkomen. Traag, maar grommend. Ik hield me heel stil, stopte rap mijn fotoapparaat terug veilig in mijn tas, maar ondertussen was er een roedel van 5 honden aan ’t naderen. Ik riep Paul dat hij moest oppassen want hij was ondertussen al wat  verder gesukkeld en had die beesten nog niet kunnen opmerken. Hij greep rap een dikke stok, we gingen allebei met onze stokken, enfin, halve boomkes, dreigend rechtop staan en de honden dropen af. Goddank, want ik vond dat eigenlijk best griezelig. Ik snap ook niet goed waar die vandaan komen want hier wonen geen mensen op dit eiland en in ons hotel heb ik nog nooit een hond gezien. Laat staan een hele roedel.


img224/6647/zwammenindejunglero0.jpg

img224/5158/zwammenry8.jpg
 

Zwammen op boomstammen.

Onze stokken hebben we maar niet meer losgelaten en we zijn dapper voortgesparteld door die groene hel waar maar geen eind aan bleek te komen. Allemaal takken met pinnen en doornen. Van die ellendige bomen waarvan de schors brandplekken op uw benen achterlaat als ge er per toeval tegen wrijft.

img226/6351/pinnekesbomenta2.jpg

"Pikkedoornbomen"

Soms zagen we in de verte de zee, maar opeens verdween die dan weer. Aan de stand van de zon zagen we wel dat we ongeveer de juiste richting uit evolueerden, maar waarom geraakten we dan niet aan de overkant??? Elke keer dat ik mij bukte om iets te fotograferen zat ik vol mieren. Bruine, zwarte, kleine, grote, dikke, dunne. Om zot te worden. We plakten van onder tot boven van de gesmolten zonnecrème vermengd met zweet, vuil en fijngeplette mieren. We begonnen ons ook te realiseren dat we veel te weinig drinkwater mee hadden genomen op ons “wandelingske”.


img224/6475/eindelozekoloniesmierenpg4.jpg 


Heelder kolonies mieren...

img81/2066/eindelijkterugeenpadxq8.jpg

Eindelijk weer een open paadje gevonden!

Opeens vonden we terug een soort pad en konden we weer een beetje doorstappen en dan opeens op ooghoogte …een prikkeldraad!!! Levensgevaarlijk! Ge ziet amper ’t verschil tussen lianen en al die wilde pinnekesbegroeïingen en ineens spant daar dan iemand een pinnekesdraad!!! Ge zou er zo met uw hoofd ingelopen zijn.

Het enige goede teken hieraan was dat dit dan wel de “afbakening” van het terrein van het Fantasy Hotel moest zijn en dat we zeker wisten dat er vanaf dat hotel wél een redelijk onderhouden pad was naar de overkant. Dat hebben we dan ook snel gevonden en dat was toch een beetje vrijgekapt. ’t Was alleszins goed zichtbaar en dat was al veel. De volgende keer steek ik een Gardena-snoeischaar in de bagage. Daar had ik deze tocht serieus mee kunnen vermakkelijken.

img81/5752/tweezeezigeunerskomennawk1.jpg

Twee zeezigeuners komen water putten uit een bron die zich in de jungle bevind.


img147/5044/strandjeaanwestkustwm0.jpg
 

Na twee uur kwamen we dus als vettige smoutebollen op dat strand aan! Paul wou direkt gaan zwemmen maar het was laag water en er was niets dan scherp koraal, droge rotsen en ondiepe poeltjes… Uit de grond staken allemaal jonge scheuten van mangroves. De rotsen leken daarom wel erg op mini-grottekes van Han met stalagmieten.

Aangezien we dus op ’t verkeerde strand beland waren moesten we naar ’t volgende zien te geraken. Op het einde van de baai zagen we enkele vissersboten liggen. Dus wij, stap stap, door dat zand geploegd en aan de mannen die in de schaduw lagen gevraagd hoe we naar de volgende baai konden geraken. Ze verstonden geen woord. Op de duur wezen ze wel al lachend liggend vanuit hun schuilplaats dat we nog een rotskam over moesten. OK, dan moest het maar zo, er bleek geen andere weg te zijn. Het was steil, glibberig en gevaarlijk maar het bleek gelukkig maar één enkele rots van een meter of 50 te zijn die we over moesten zien te geraken. En toen zagen we dus het juiste magnifieke snorkelstrand liggen en konden afdalen naar ons doel. Eindelijk…


img285/7004/longtailbotenvanvissersqa9.jpg
 

Longtailboten van de vissers. Ze noemen "langstaartboten" omdat hun schroefje op een lange stok bevestigd is om door ondiepe wateren te kunnen varen.

Wij legden onze zak onder een boom en wandelden vol hoge verwachtingen het water in. Het was er ondiep en ik bleef maar zwemmen om eindelijk wat leven te vinden. Uiteindelijk zat ik vrij ver van ’t strand, ik stak mijn kop eens boven en zag Paul niet meer. Wat regelmatig gebeurt, want zowel de ene als de andere hangt al eens meer dan een minuutje op de bodem rond. Regelmatig kwam ik terug eens kijken maar ik zag hem nooit. Het enige dat ik zag was dat ik helemaal alleen in een heel grote zee was met ineens een gigantische donderwolk boven mijn kop.

Paul bleek die al langer te zien aankomen hebben en was al lang naar de kant gezwommen om onze zak waarin de videocamera zat droog te kunnen houden.

 

Ondertussen waren er verscheidene longtails met toeristen op dat strand aangekomen en ik hoopte dat één van die mannen ons een lift naar onze kant van ’t eiland zou willen geven. Maar noppes. Geen enkele van die Thai snapte zelfs wat ik bedoelde. De toeristen waren in feite nog erger, want die waren “De 4-Eilanden-Excursie” aan ’t doen en die beseften zelfs niet eens dat ze nu op Koh Ngai waren.

Uiteindelijk heb ik wel van iemand een plastic zakske gekregen om de video te kunnen beschermen.

 

Helemaal aan ’t einde van de baai waren ze nieuwe hutjes aan ’t bouwen voor een zeer basic hotelletje en daar zaten ook een hoopje Thai bijeen te schuilen voor de regen. Uiteindelijk werd er 1 jong kereltje aangewezen dat zogezegd Engels verstond. En inderdaad die snapte de vraag, vroeg 300 bath voor het tochtje, en was bereid om direkt met ons weg te varen. Geweldig! Ik was toch zo blij dat ik niet met heel ons hebben en houden (o.a. twee grote loodzwaar geworden doorweekte handdoeken) terug over die zompige, gladde rotsberg moest gaan klimmen. Op 10 minuutjes waren we thuis en konden we in ’t zalige zwembad springen en dan heel onze rommel gaan drogen in ons hutje.

 

Door onze “kleine ochtendwandeling” smaakte onze picknick nog beter dan gisteren. Boterhammekes met hesp en sla en tomaat met dressing. Na ’t eten brak de zon terug in volle glorie door en ben ik braaf aan onze kant van ’t eiland tussen de rotsen foto’s gaan maken.

 

Tegen 5 uur kwam Koi, een van de lieve receptionistes, ons zeggen dat de sunset-cruise vanavond wél doorging! Heerlijk. Bleek dat wij de twee enigen waren die mee in een longtail rond het eiland vaarden.


img81/9663/lenpopbootjevansunsetcrge6.jpg

Paul en ik op de boot tijdens onze "sunsetcruise".

img81/1747/zonsondergan14nov06vw8.jpg

Eerst zijn we langs de achterkant gevaren, zodanig dat we onze noodlottige strandjes van vanmorgen er nog eens vredig en zonnig bij zagen liggen. De rest van de westkust is zeer ontoegankelijk. Rotsen steil tot in zee. Beschenen door de zon was ’t indrukwekkend. Aan de einder zagen we Koh Lanta liggen. Dan draaiden we rond de noordpunt van het eiland langs een groep scherpe hoge rotsen waarachter we de zon dramatisch konden zien wegzakken.

img81/4131/rotsenaannoordpuntvankovy3.jpg

De scherpe rotsen aan de noordpunt van Koh Ngai.

Langs het lange strand aan de oostkant zagen we het sjieke nieuwe “Chateau Resort” liggen. Dat ligt helemaal afgezonderd op ’t allerlaatste deel van ’t strand waar ook dat Fantasy Hotel en nog een vijftal andere kleintjes op liggen. Het zag er best indrukwekkend uit gelijk het daar als een arendsnest tegen de rotsen plakte. We zouden het eens een keer te voet moeten gaan bekijken. ’t Lijkt leuk, ’t heeft maar 30 kamers.

 

De tocht langs deze zijde was ook mooi want nu zagen we Koh Ma, Koh Mook, Koh Chuek en Koh Wei mooi in ’t zachte avondlicht liggen glinsteren.

Op een uurtje waren we rond en terug aan ’t hotel maar ’t was echt gezellig geweest. Nu weten we tenminste hoe de rest van ’t eiland er uit ziet.


img81/1126/avondlucht14nov06ty4.jpg
 

Omdat we nogal moe waren zijn we maar in ons hotel blijven eten. Kwestie van na ’t eten wéér niet wadend naar een boot te moeten strompelen.

’t Was als gewoonlijk een ramp. Als ge “salt” vraagt komen ze met ketchup. En de fritten kwamen als voorgerecht, terwijl ze normaal alles tegelijk brengen. De wet van Murphy regeert in al zijn glorie in ons restaurant.

Om 1 pint bier te bestellen is er soms overleg nodig tussen 4 garçons eer ze begrijpen of ge een grote of een kleine wilt, en welk van de 4 merken dat ge gekozen hebt. Zelfs het woord “tea” lukt niet, ook daarover gaan de toponderhandelaars even de koppen bij mekaar steken, wordt er eentje verkozen om nog eens te komen vragen wat we nu juist bedoeld hebben. Ik heb hier zelfs nog nooit citroen bij mijn thee durven vragen. Gewoon omdat ik vrees dat mijn thee toch al op zou zijn eer ze heel die uitleg zouden begrepen hebben. Tenandere, ik weet ook niet goed hoe ik “de pantomime van de citroen” zou moeten brengen. Uiteindelijk heb ik nooit een opleiding aan Herman Teirlinck gevolgd. Mijn acteerprestaties hier zijn pure plantrekkerij. Method Acting in feite.

 

Mijn avondmaal bestond dus uit een schoteltje (lekkere!) fritten mét mayonaise (!!!), gevolgd door een schaal noten en komkommers. De kip kwam als dessert maar was oneetbaar. Paul was ondertussen de vettigste scampi-sla aller tijden aan 't verorberen.


img81/3301/avondmaal14nov06fa3.jpg

Alweer een onvergetelijk avondmaal...
 

Op de terugweg naar onze hut passeerden we Phra Phrom en aangezien het weer geregend heeft en de riooltjes op de plek achter dat tempeltje ’t hardst stinken noemen we hem nu Phra Prot.

 

Hun nieuwe project is blijkbaar een winkeltje dat ze gaan openen een van de dagen. Weer een nieuwe stap richting hoogseizoen. Laat ons hopen dat ze daar buiten souvenirs ook iets eetbaars gaan verkopen. Al is’t maar een droog koekske!!! Of stel u voor... een notaboekske...

 

Toen we langs de kikkerpoelen liepen waren de beestjes blijkbaar heel tevreden met de dag. Ze lieten het overduidelijk horen. Ik heb er zelfs weer enkele kunnen fotograferen! Ocharme toch de mensen die in dit gedeelte logeren…

Lees verder : "In de groententuin van de onderwaterkabouters."
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Hieronder volgt het vierde uittreksel van mijn reisverhaal :

"De Kinderen van de Zoutkreek" in actie.

Na de "oprichting van de tempel voor Phra Phrom" in ’t zwembad gedoken want het was een gloeiend hete dag vandaag en tijdens het filmen van het tempelbouwproject was ik zo ongeveer geroosterd geraakt. Ze hadden mij al even goed bij de andere gebraden kiekens op dat altaarke kunnen leggen. Maar de god zou zich aan zo'n flinke brok verslikt kunnen hebben :-)

 

De snorkeltrip was wel plezant maar ’t water was zanderig en dan kunt ge moeilijk scherpstellen. Tussen de rotsen zaten van die voorhistorische mosselen. Die beesten met gelede pantsers die zich op de rotsen plakken. Ik heb ook weer, mijn lievelinsonderwerp, de kleurige doopvontschelpen van dichtbij kunnen fotograferen.

img186/9417/halfgeslotendoopvontschtv6.jpg

Zo zien ze er uit als je er naar duikt, ze schrikken dan en sluiten zich. Pas langzaam doen ze hun schelp terug open. Maar wat je dan te zien krijgt...

img186/4521/doopvontschelpgroenheleoa9.jpg

Deze schelpen kunnen tot 1 meter groot worden, en wel 200 jaar oud!

img98/4616/doopvontschelpturquoisevl4.jpg

Ik kan niet stoppen met ze te fotograferen, het zijn echt mijn favoriete fotomodellen, ik word er helemaal lyrisch van. Ik heb er nog véél foto's van. Maar beloofd, ik stop er nu efkes mee hoor. Anders krijgen jullie een "doopvont-indigestie" :-)


img245/2502/verticalevisjesuz4.jpg

Dit zijn visjes die altijd vertikaal zwemmen. Het lijken wel aardappelschillertjes of zakmesjes. De foto is slecht want 't was heel zanderig en wild op die plek maar ik vind het zo'n grappige visjes dat ik ze jullie toch eens wou tonen.
 

We waren blij dat we in de koelte van ons boomhutterras onze gepikte picknick konden gaan oppeuzelen. Boterhammekes met tomaten, komkommers, sla, een heerlijke dressing en bifi’s uit België! Het smaakte overheerlijk.

 

Toen we de foto’s zaten te saven bij de zotte meiskes op ’t bureau kregen we de stortbui over ’t eilandje die we al een hele tijd, in de vorm van grote dikke bloemkolenwolken, hadden zien aankomen. Kort maar krachtig. De regen was lekker warm en de hitte steeg in damp van de grond omhoog. Natuurlijk ging ook vanavond hun “sunset-boattrip” weer niet door. Begrijpelijk wel door gebrek aan zon en dus ook aan sunset.

 

We zijn dan maar over de rotsblokken naar ’t grote strand gekropen, gesukkeld en geslingerd. Hier liggen toch zo’n prachtige stenen! Ik zou er heelder brokken van willen meenemen om thuis op de vensterbank te leggen. Elke steen is hier echt uniek! Maar stenen verzamelen is nogal een zware hobby. Zeker voor Paul, die ze allemaal moet dragen ocharme. Ik heb er toch alvast enkele heel speciale in een holleke opzijgelegd dat ik ze de volgende keer mee naar mijn hut neem, als is ’t maar om er een foto mee te kunnen maken.


img134/2519/roodgelesteenkj1.jpg


img223/9128/mapmetuitlegot8.jpg
 

Het groene deel is het terrein van ons hotel. De oranje stippen zijn de rotspartijen waar we telkens met veel moeite moeten zien over te klauteren om iets te gaan eten in 't Fantasy Hotel. De zwarte stippellijnen zijn zogezegd paadjes door de jungle. Maar die zijn kompleet overwoekerd. Het witte deel van het eiland is ondoordringbare jungle. De onderzijde van het eilandje bestaat uit steile kliffen met  twee kleinere, per boot bereikbare, stranden.

img72/2071/perliaannaartgrotestranem9.jpg

Gelukkig zijn er enkele "hulpmiddelen", zoals lianen, om het strand van het Fantasy Hotel te bereiken... Wees gerust, je hebt wel eetlust tegen dat je aangekomen bent...

In het Fantasy Hotel, dat aan het 3 kilometerlange zandstrand ligt, lekker gaan eten. Veel beter, goedkoper en verzorgder dan bij ons. De meeste mensen van ons hotel komen ’s avonds tot hier gesukkeld om hier te eten. We konden ons voor 50 bath per persoon laten terugvaren naar ons hotel met een longtailbootje. Dat was wel fijn natuurlijk want dan moesten we niet meer in den donkere over die levensgevaarlijke rotspunten terug sukkelen. Dus wij dachten dat we ’t pijnlijke deel van de dag achter de rug hadden. Was dat toch weer een vergissing!


img185/7457/beeldjeaantfantasyhotelaf8.jpg

Bij een beeldje aan de inkom van 't Fantasy Hotel.
 

Maar... het tij was zo laag dat de boot op 100 meter van ’t strand moest blijven liggen, dus moesten we op onze blote voeten heel dat stuk door zee en ineens bleek dat het hier geen zand is maar koraal en rotsen, en die ziet ge in de duisternis niet liggen natuurlijk… Het waren een zeer pijnlijke 100 meter.
Er waren nog twee Zweedse koppels die met ons meegingen (want die hun boot was kapot gegaan) en die sukkels hadden dan nog een nest kleine kindjes bij die dus ook allemaal naar die boot gedragen moesten worden. Het was toch weer een evacuatie ja! Eens efkes een avondje uit gaan dineren…


img154/581/zonsondergang13nov06kq6.jpg
 

Aan boord zaten we met de Zweden gezellig te praten over onze geliefde jeugdserie “De kinderen van de Zoutkreek”. Die mensen waren dolverbaasd als ze ons hoorden vertellen over Bootsman, Pelle, Tjorven, Stina, Malin, Melker en de rest van de bende. Zij zelf krijgen die reeks nog om de 5 jaar op tv te zien, maar ze hadden nooit beseft dat die in de rest van Europa ook zo’n succes was geweest.

 

Thuis hebben we gelukkig de luxe van een aanlegsteiger dus daar was ’t gewoon uit de boot stappen op ‘t droge. Onderweg naar onze kamer passeerden we de nieuwe tempel en wat hing er ’s avonds al in zijn fijn, schoon versierd tempeltje, vlak boven Phra Phrom zijn kop te schitteren? Een spaarlamp. Een mottige, niet afgeschermde spaarlamp.

Als ze iets schoons kunnen verknoeien dan zullen ze 't ook niet laten...
 

Om half negen lagen we doodmoe in bed. Een mens bouwt niet elke dag een tempel.

Het is hier lekker om te slapen. Voor alle ramen zit muggengaas en ’s nachts is het koel genoeg dat ge geen airco hoeft op te zetten.

Lees verder : "Een mengsel van zweet, zonneolie en geplette mieren.
Klik hier.

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Derde uittreksel uit mijn reisverhaal van mijn verblijf op Koh Ngai.

De kathedraalbouwer van Phra Prohm.

 

Om half vijf waren we alweer present. Het weerbericht opgevraagd per sms maar dat was niet direkt goed nieuws. Heel de golf van Thailand is bewolkt. Showers, thunderstorms, 25° tot 30°. Dus ’t zag er weer goed uit : geen boottochtjes, en te donker onder water om leuk te snorkelen – de golven zijn ook te wild en ’t is te zanderig om iets te zien, zonnen aan ’t zwembad is er vanzelfsprekend ook niet bij. Om over gezellig zitten typen op Pandorake nog maar te zwijgen.

Een kayak huren kan ook niet want die blijken nog niet klaargemaakt voor ’t seizoen… Gaan wandelen gaat ook niet want de junglepaden zijn ook nog niet vrijgehakt… Wel vreemd dat we hoogseizoen-tarief betalen maar dat alles voor ’t hoogseizoen nog in orde gebracht moet worden.

 

Onze paalhut stinkt nog altijd als de achterbuurt van Bangkok. Wat blijft er dan over?... Boeken lezen en schrijven met de hand. In de stank. Al een geluk dat Paul zijn diarrhee beter is en dat die op die manier de zaak nog niet verergerd. Het eten is hier wel een rampke. En ik die bang was om weer te verdikken door ’s middags en ’s avonds langs te lopen bij de eindeloze dessertbuffetten… Er ís zelfs niet eens een buffet. Alles is à la carte. Een boek met fotokes. Maar ge krijgt nooit wat er op de foto staat.

 

Uiteindelijk werd het 7 uur en konden we gaan ontbijten. Ik liet mijn eieren opwarmen en hamsterde een flinke voorraad tomaatjes, sla, ajuin, paprika’s en toast om ’s middags zelf een lunch in mekaar te flansen. Als voorzienige vrouw had ik daar mijn tupperware-pot voor in mijn draagtas gestoken waar normaal de onderwaterhuisjes van de fotoapparaatjes in bewaard worden om ze niet te beschadigen. Ik moet me wel op deze manier redden want er is hier zelfs geen winkeltje waar ge iets eetbaars kunt kopen…

 

Tijdens ’t ontbijt brak plots de zon door en begon heel de omgeving te stralen!

We zijn dan direkt een wandeling gaan maken over de rotsen aan ’t einde van ons baaike. Dat was prachtig! Nog nooit zo’n gevarieerde verzameling stenen bij mekaar gezien. God heeft al zijn overschot van de schepping hier bij mekaar gekwakt.

img90/8933/bruinoranjerotssf6.jpg

img85/4950/gekleurdestenenaw8.jpg

img186/7402/grijzesteenmetrozeadersuh5.jpg

Hier ligt echt alles! Prachtig geaderde marmerachtige schijven, gevlekte stenen, met stipjes, met horizontale lagen die eruit zien als schilderijen van landschappen, donkere keien die precies gedeeltelijk overgoten zijn met een laag dikke pudding die versteend is, puimstenen met gaatjes en hollekes, zeer puntige blauw zwarte lavabrokken, dikke schilferachtige rotsen die dooraderd zijn met blauwe, groene, gele, roze en rode lijntjes, formaties met allemaal vierkante en rechthoekige kamertjes die eruit zien als een grondplan van een huis in 3D, lange groeven die opeens van kleur verspringen, groen bemoste gladde bollen, brokken die helemaal bedekt zijn met de scherpste oesters…


img206/7831/rozegesegmenteerdesteenjp3.jpg

En overal tussen die stenen zijn piepkleine getijdenpoeltjes. Bij eb komen die bloot te liggen en zijn het allemaal mini-aquaria met visjes en kreukeltjes en schelpjes, krabbetjes, springvisjes en garnaaltjes. Dat wriemelt en zwemt daar dan allemaal is zijn spiegelgladde privé-zwembad tot de zee het water zes uur later weer komt verversen.

Magnifiek!!! Er was zoveel te zien!

De inspiratie borrelde bijna langs mijn oren naar buiten… en ik zit hier zonder mijn "Pandorake"… dus zonder mijn trouwes laptopke moet ik al mijn herinneringen in een piepklein notaboekje kribbelen... Als ik dat later nog maar ga kunnen lezen...

 

img206/4853/lophoopstenengw1.jpg

Toen we terug kwamen van onze wandeling (langer dan 100 meter is die niet geweest, want zo simpel is ’t niet over al die rotsen te kruipen) waren ze in ’t hotel bezig met het oprichten van een nieuw tempeltje. Ze hadden al de lagen uit stevige beton gegoten en nu was de truuk die allemaal op mekaar te stapel tot ze een pièce-montée hadden van een meter of vijf hoog waar ze hun godje op konden zetten.

Ze hadden al die onderdelen schoon geschilderd maar ze nogal zwaar gemaakt. (Stukken van wel 150 kilo! Wie denken ze dat ze zijn? Oude Egyptenaren?)

Ze waren blijkbaar vergeten dat zij kleine, fijne Thaikes zijn en geen stevige brokken van Westerlingen. (Maar ja, van dat eten hier zou ik ook niet dik worden.)


img243/9099/phraphrombloemenoffergafm5.jpg

De bloemenoffergaven staan al klaar, voor de plaats waar de tempel moet komen.

Terwijl de tempelbouwers voortsukkelden maakten de meisjes de offertafel klaar. Ze werd gedekt met twee varkenskoppen, gebakken eenden, vissen, mosselen, kokosnoten, garnalen, blikjes Sprite en Cola, sigaretten, bananen, bloemekes!


img81/2940/phraphromvoedingsoffergmp9.jpg

De tafel met de offergaven.

(Alleszins goed gekeken wat er aan voedsel op dat altaar lag, zodat we zeker voor ‘t diner geen eend, varken of vis zouden bestellen, want achteraf zullen wij die offergaven, die heel de dag in de zon hebben liggen broeien, wel in ’t restaurant geserveerd krijgen. Ik kan me indenken dat dat stenen beeld die niet tussen zijn kiezen gaat steken.)

Ondertussen was de offertafel klaar en zat de priester erachter te wachten met zijn toverstaf, zijn dikke gebedenboek en een taske koffie. Maar er kwam maar geen schot in de zaak. De mannen kregen al die betonnen terrassen niet op mekaar gestapeld. De priester verloor zijn geduld, pakte zijn staf en nam een paar wichten mee die wat extra offergaven droegen en ging 100 meter verder, waar ze enkele nieuwe kamers aan ’t bouwen zijn en waar ook een nieuw tempeltje gezet is, om alvast dat al maar te gaan inwijden met veel geknal van vuurwerk.

 

Ondertussen had ik medelijden gekregen met die sukkelende zwoegende Thaikes die probeerden met touwen die stukken beton omhoog te trekken, maar ze konden zelfs nog geen fatsoenlijke knopen leggen… Aangezien onze Paul toch zo graag fitnesst en gewichten heft heb ik hem aangespoord om die sukkels te gaan helpen. Hij vond dat ongepast omdat het hun heiligdom was en hij in hun ogen toch maar een goddeloze was. Maar daar heb ik rap een mouw aan gepast.

“Allez schat, hoeveel mensen op deze wereld krijgen nu de kans om te helpen een tempel voor Phra Phrom te helpen bouwen?! Dat is toch een unieke ervaring?!! Ge hebt nu al de tijd van de kathedraalbouwers gemist, ge gaat deze gouden kans nu toch ook niet laten voorbij gaan!”

Goddeloos of niet, “manpower is manpower” redeneerden de mannen en Paul zijn hulp werd met graagte aanvaard.


img81/4923/phraphromoprichtingtempft4.jpg
 

Hij ontpopte zich direkt tot werfleider en eindelijk kwam er schot in de zaak. Terras per terras werd opgestapeld. Op de duur met de hulp van een gammele tafel waar ze af en toe efkes de zware brokken op konden laten rusten. Uiteindelijk zijn er nog twee stevige Zweedse toeristen komen meehelpen en die hadden ook duidelijk zicht op de zaak. Binnen het uur stond het geheel recht, kon de god in zijn kot, en kon de priester eindelijk zijn ceremonie voltooien.


img81/103/phraphromoprichtentempejs7.jpg

img81/1978/phraphromdetempelisklaanv4.jpg


De god zijn optrekje is klaar, het beeld kan er in geplaatst worden.
(De man links op de foto is dus niet de god hé, das mijn echtgenoot, de tempelbouwer:-) )

Phra Phrom werd met slingers, kleurige repels voile en bloemekes versierd, bepreveld, gezalfd, besmost met vanalles, en toegezongen langs alle vier de zijden van zijn kopke. (Ja hij heeft 1 lijf met vier gezichten).


img81/809/phraphrompriesterzingtdmd6.jpg


Spijtiggenoeg had ik aan één van die bloemenslingers geroken toen die voor de ceremonie begon klaarlagen op een tafeltje en de "misdienares" had dat gezien. Ik zag haar, in lichte paniek, tegen een andere misdienaar teken doen van “Ooooh die heeft aan de slinger van Phra Phrom gesnoven! Nu is die niet meer heilig! Kan ik die nu nog wel gebruiken???!” Goddank trok die andere "misdienaar" zijn schouders eens op en maakte geen punt van mijn onbewuste heiligschennis. Ik zag die kerel denken “Als die hare vent zo goed helpt met sleuren dan mag zijn madam wel eens aan die bloemekes rieken ook hé seg. Moeilijk mens, doet nu niet lastig. Zijt al maar heel blij dat de Phra zijn kot af geraakt is dankzij die toeristen!”

img81/4206/phraphromdepriesterwijdii0.jpg

Die priester moet dus tegen die zijkanten van die tempel omhoog klauteren als een bergbeklimmer om aan dat beeld te geraken. (Ik zie het bij ons een pastoor al doen! Met zijn zwarte rokken wapperend langs de buitenkant naar ’t topke van de kathedraal klimmen zonder klimijzers of touwen.) Ik stond dat natuurlijk te filmen en ik had weer niet gezien dat ze vlak voor mijn voeten de vuurwerkslierten al aangestoken hadden. Dus ik ben weer filmend en al achteruit moeten springen. ’t Deed me een beetje denken aan die lijkverbranding in Jaffna waar ze me ook zo liggen hadden.

img81/5330/phraphromingewijduq5.jpg


In ’t zwembad gedoken want het was een gloeiend hete dag vandaag en tijdens het filmen van het tempelbouwproject was ik zo ongeveer geroosterd geraakt. Ze hadden mij al even goed bij de andere gebraden kiekens op dat altaarke kunnen leggen.

 

Lees deel 4 : "De Kinderen van de Zoutkreek" in actie!
Klik hier

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Miauw!

↑ Terug naar de berichten