Naar de inhoud

Miauw!

Natuurfoto's en verhalen
akke.beakke.be

Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

Archief

Een tweede uittreksel uit mijn reisverhaal. Dag twee op Koh Ngai:

De "stilte" van de jungle.

 

Vanmorgen was ik weeral om half zes wakker. Ik hoorde een zeer vreemd en diep geluid. Ik ben dan maar opgestaan en op zoek gegaan naar de bron. Blijkt nu dat er in de vijverkes, die voor de goedkoopste kamers liggen, honderden puiten liggen te kwaken! Ik durf het niet in decibels uit te drukken! Het is een hels lawaai! De beestjes zijn niet groter dan een vingertop maar er komt een kabaal uit waar zelfs onze Phineas nog jaloers op zou zijn. Ocharme de mensen die hier een kamer hebben. Ge moet zelfs tegen mekaar roepen om verstaanbaar te zijn.


img152/7845/kikkertjemb1.jpg
 

Toen ik op de grond tussen de planten aan ’t kruipen was om zo’n kikkerke eens grondig te kunnen bezien met mijn pillamp kwam er een kamermeisje voorbij (die ook dagelijks wakker gekwaakt wordt bij regenweer waarschijnlijk) en ze vroeg in een soort van "Thai-Engels" heel bekommerd :

“You loose? You look something?”

“Now I’m just looking at the frogs!”

“Oh you loose?!!”

Nee schat, ik ben echt gene puit kwijt, ik zou die zelfs veel liever kwijt dan rijk zijn!

“I’m looking at little animals round water.”

Weer niks. Nog geen glímp van begrip. Dus ben ik maar om kwart voor zes ’s morgens de pantomime van de kikker beginnen opvoeren. Thailand is een heel interessant en leerrijk land voor beginnende acteurs. Ge kunt u hier op de zotste momenten trainen.


 img152/9993/kikkertjeachteraanzichtbr1.jpg

Hier ziet ge goed hoe klein de diertjes zijn, hij zit om mijn hand en er kleven enkele blaadjes op zijn rug.

img152/9320/kikkertjeopmijnhandyq9.jpg

We zijn nog voor zonsopgang de berg achter ons huizeke opgewandeld helemaal tot aan de hotelgenerator en de personeelsverblijven. Die trouwens heel verzorgd zijn, er zijn toiletten en douches, zelfs wasmachines. Achter de hoek ligt natuurlijk weer hun stort. Ze schijnen al hun eigen vuilnis gewoon van de berg te kieperen. Ze leren het ook nooit.

Hier was het alleszins niet stiller als beneden want hier zaten enkele Boeing-krekels van hun oren te maken. Ge weet wel die krekels die zo hard loeien dat ge denkt dat ge naast een opstijgend vliegtuig staat.

 

De zonsopgang was waardeloos. Heel wazig en veel wolken, maar ’t heeft vannacht ook erg gedonderd en gebliksemd, ik heb nochtans geen regen gehoord. Maar die kan gerust overstemd geweest zijn door het duizendkoppige kikker- en krekelkoor.

 

Om 7 uur ging de ontbijtzaal open en deze eierbakker is ook weer een specialleke. Hij bakt zijn spiegeleieren op voorhand en laat ze op een koude plaat koelen. Is me dat smakelijk! Ik heb hem geleerd gekoelde spiegeleieren terug op te warmen. De missionaris in mij is duidelijk al weer wakker. Maar smakelijker wordt het er niet op, zo’n dubbel opgewarmd ei… Gelukkig was er ook nog een noedelgerecht waar stukjes inktvis in verstopt bleken, massa’s look in verwerkt was en ook nog wat groen onkruid. Nu niet direkt mijn droomontbijt maar toch beter dan die mishandelde eieren.

 

Aan ’t zwembad was ’t miezerig grijs. Paul ging dan maar eens op ’t bureau op ’t internet kijken op de site van UPS waar we de reisroute van ons Pandorake (onze laptop die nagezonden wordt) konden volgen. Tot onze grote ontsteltenis bleek ze nog altijd in Zaventem te staan!!! Ze was nog niet eens vertrokken en wij hadden verwacht dat ze al minstens in Bangkok zou zijn! Toen is een eindeloze reeks internationale telefoons begonnen naar UPS België die ons vrolijk meedeelden dat ze ze niet gingen verzenden eer we er een faktuur bijvoegden. Paul heeft hier terplaatse dan maar een faktuur voor ons Pandorake gemaakt en doorgefaxt. Volslagen belachelijk want het ding is niet voor de verkoop bestemd maar dat wou geen mens begrijpen.

 

Op de langen duur zei een meisje van ’t call-center van UPS (ge krijgt er altijd een andere aan de lijn en dan moet ge dus heel uw uitleg opnieuw doen, aan 3 euro per minuut) dat het ding vastzat bij de de douane in Zaventem en dat we daar naar moesten bellen.

Paul begon aan de douane-queeste maar na een paar uur bleek dat het wicht het verkeerde nummer gegeven had.

Uiteindelijk bleek weer een andere werknemer van UPS te zeggen dat ze helemaal niet bij de douane zat, maar dat ze direkt ging verzonden worden zo rap die zogenaamde “faktuur” bij hun op de fax aankwam. Veel tijd en telefoons verloren voor niks. Gelukkig was ’t slecht weer.


In de namiddag ben ik in de tuin wat planten en insecten gaan fotograferen, maar daar was het zelfs te donker voor. De foto's trekken op niet veel. 't Waren teleurstellende resultaten, maar ik had me wel goed geamuseerd. En ik was lekker opgefrist met mijn ruggetje in de regen :-)

img216/3256/groenbladmetdonkerestrede1.jpg

Groot groen blad met donkere streepjes.

img216/5668/bladmetregendruppelswg6.jpg

Blad met regendruppels.

img206/6973/roodbladdj9.jpg

Afgevallen rood blad waar het weinige zonlicht doorschijnt.
 

Het avondmaal was weer “plus-que-dramatique”. Paul zat zijn soep te eten en plots ving hij een vissekop, met ogen en al, op zijn lepel. Toen was zijn goesting ook ineens over.


img223/422/grijzedaghc3.jpg
 

Door de regen stinken de goten nog erger dan anders. Zelfs in de kamer. We hebben al een zandzakje gemaakt en op de afvoer gelegd (de truk die we in Paros geleerd hebben en dat meestal een goed “stankbeheersingssysteem” is) maar zelfs dat haalde niet veel uit omdat de geur door de spleten van onze plankenvloer komt. Ons kotje staat op palen, dus waarschijnlijk komt de riolering gewoon onder onze hut uit…

Van loodgieterij hebben ze in Azië nergens veel kaas gegeten.

 

Paul is dan met vliegende diarrhee - ja die reuk kon er ook nog wel bij, dat zou ’t verschil niet meer maken - op ’t toilet geëindigd.

Om de dag helemaal vreugdevol te maken zijn er in de twee boomhutten naast ons een gezin met vier kinderen in getrokken, en ze hebben hun kinderen in de hut naast die van ons gestoken. Gelukkig liggen er tussen de hutten wel een meter of zes. Maar leuk is ’t toch niet. Niet echt een lollige dag geweest moet ik zeggen.

Och, vakantie is als 't ware leven, de ene dag is niet even leuk als de andere.
Dat kan ook niet. Dat moet zelfs niet, want als er geen "mindere" dagen zouden zijn dan zouden de "fijnere" er niet tegen kunnen afsteken.

img138/608/avondopkohngaikm3.jpg

De avond valt over Koh Ngai.

Lees deel 3 : "De Kathedraalbouwer van Phra Phrom."
Klik hier

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Hieronder het eerste stukje dat jullie nu dagelijks gaan te lezen krijgen uit het reisverhaal dat ik elke avond voor mijn vrienden schreef :

De eerste dag op Koh Ngai.

Om 6 uur waren we al uit de veren. Nou ja, “veren”, de bedjes zijn hard, maar gelukkig wel gelijkmatig hard en zonder putten en bulten. Het was een zalig stille nacht. Ge hoort hier enkel de krekels en af en toe een bootje.

Genoten van ’t aanbreken van de dag bij ’t leegsloeberen van een flinke kokosnoot. Tegen 7 uur konden we gaan ontbijten en we zijn er op aangevlogen als razenden. Ik heb spek en eieren gegeten met 17 sneetjes toast!!! En dat voor een mens die dikwijls haar ontbijt pas binnenwerkt tegen de avond omdat ik voor die tijd dikwijls geen hap door mijn keel krijg van de stress. Door de rust en dat magnifieke zicht op zee vanuit het open restaurant bleef ik maar eten.

img296/6754/ontbijtia7.jpg

 

Aan ’t zwembad zijn we direkt als een blok in ’t slaap gevallen. Het blijkt een heel rustig hotel te zijn dat vooral geliefd is bij Zweedse gezinnen met piepkleine kindjes. Allemaal mensen die hier enkele dagen blijven en dan naar een volgend eiland trekken met heel hun verhuis.

 

Em, het hoofd van de receptie, gaf ons op de middag wat uitleg over ’t eiland (de rest van de receptie spreekt  amper een woord engels en zijn gewoon “gelukkige uilen”. Ze spelen spelletjes op de computers, vullen hun lotto in en zitten wat te gibberen, en dat allemaal onder ’t oog van de baas die dat blijkbaar prima vindt. Dat zouden werknemers in België eens moeten proberen...

 

Koh Ngai (“Koh” wil eiland zeggen, en “Ngai” prinses) is een 4km-lang eiland, ’t is nog geen kilometer breed. De rug van het eiland wordt gevormd door een heuvel die kompleet uit jungle bestaat. Ons hotel ligt in een klein baaike van amper 150m lengte aan de oostkust, vlak bij het zuidelijkste punt van het eiland, en is aan beide kanten omsloten door rotsen. We zitten kompleet geïsoleerd. Achter de rotsen naast de ontbijtzaal (een volledig open gebouw) is door de jungle een levensgevaarlijk paadje uitgehakt, waarlangs ge (door een beetje te slingeren aan lianen enzo) het drie kilometer lange zandstrand kunt bereiken waar zich nog vijf hotelletjes bevinden. De rest van dat strand is pure ongerepte natuur. Dus helemaal geen oneindige aaneenschakeling van strandbars, restaurantjes, hotelletjes en massagekotjes zoals langs het strand van Koh Lanta. Als ge u hier niet op uw eentje kunt amuseren dan zijt ge dik gezien. Daarom zijn ze zo verbaasd dat wij ons hier ineens voor een week, of misschien wel 10 dagen, gaan settelen.

 

Nadat we dat stevig “fond”-ke gelegd hadden zijn we gaan snorkelen op het zogenaamd superbe huisrif. Maar dat viel tegen. Het water stond nogal hoog, er dreef heel veel zand rond, mijn bril dampte telkens weer aan, en ik was een gevecht in de regel aangegaan met mijn nieuwe snorkelpijp. Kortom, alles was troebel aan mij en rond mij, en ik heb weinig gezien, enkel veel afgezien.

Maar van ’t weinige dat ik kunnen zien heb heb ik al wel opgemerkt dat er hier nog grote levende koraalvelden groeien met een enorme diversiteit aan soorten.


 img296/7936/snorkelenopkohngaibn7.jpg


Heelder bossen met takskes met groene en purperen uiteinden, grote bruine schalen van makkelijk drie meter doormeter waarop allemaal kleinere schalen groeien, als een reeks borden die opeengestapeld zijn, heel veel gele vertikale doolhofkoralen (als ge er overheen zwemt dan lijkt het echt een doolhof vol viskes die de uitweg zoeken), verschillende doopvontschelpen, maar weinig vissen zo op ’t eerste zicht. Nou ja, “zicht”.

Paul had wel direkt de chance van een schone koraalslang tegen te komen. Hij had ze zelfs goed kunnen filmen.


img478/7371/doolhofkoraalhd0.jpg 

img296/4505/visjeindoolhofkoraalzv4.jpg


img296/4494/purpergroenedoopvontschxu4.jpg

Op ’t strand lag een kwal en ik heb die nog proberen te reanimeren, maar ze bleek wel degelijk dood. De vissen waren er echter wel blij mee want die vonden het een lekkere amuse-gueule. Die begonnen vrolijk aan de pluizige witte massa vol driehoekige witte tentakeltjes te trekken en te sleuren. Die foto’s trekken echter ook op niks want door al de rest van ’t gesukkel zag ik te weinig om mijn camera juist afgesteld te krijgen. Ge ziet een stuk witte kwal, maar dat kan evengoed een snottebel van een walvis zijn. Ze trekken op niks in vergelijking met mijn vorige kwallenfoto’s uit Thailand. Op den tast trekken is niet echt aan te raden aangezien het tot weinig spectaculaire resultaten leidt. Of ge moet uw voeten de max vinden om onder water gefotografeerd te zien natuurlijk. Echt heel dood zal die kwal trouwens toch ook nog niet geweest zijn want ze heeft me toch nog gestoken op mijn lip. Efkes een prikske, niks ergs.

 

img347/2021/kwalru0.jpg

img296/9528/vissensnoepenvaneenkwalsz3.jpg

Doodmoe op ligbed aan zwembad geploft en alweer in coma gevallen met zicht op Koh Ma. Maar ’t risico om te verkolen werd te groot dus zijn we maar in onze boomhut gekropen, hebben een kokos gegeten en gedronken en zijn alweer in slaap gevallen. Oud worden is erg. Ik herinner me de tijden dat we ’s nachts in Bangkok aankwamen en op de middag al in de brandende hitte ’t paleis gingen bezichtigen. En in Birma hadden we de eerste ochtend al om 5 uur een riksja versierd om van de zonsopgang op de Shwedagon tempel te kunnen genieten. En nu, hier, liggen we alleen maar als uitgetelde kwallen in coma te vallen.

 

’s Avonds bestelde ik terug die “green curry” maar hij was nog altijd even armzalig als de dag tevoren. Gelukkig maakten ’t zicht op de zee en de ontelbare bliksems in de nachtlucht boven de eilandjes veel goed. Dat restaurant hier is echt geen “vaut le voyage”. Maar ge kunt niet alles hebben, de rust en de ligging zijn onbetaalbaar.

 

img296/7941/zwembadil4.jpg

Aangezien we Pandorake (dat is de naam van mijn laptop) per ongeluk vergeten zijn kunnen we ook de foto’s die we nemen niet saven. Gelukkig hebben we de losse harde schijf bij en mogen we die aan de pc op het hotelbureau hangen en kunnen we zo onze foto’s van overdag toch opslagen. Als Pandorake hier maandag aankomt (ze wordt door UPS nagezonden) is dat probleem ook opgelost, maar op deze manier is er evengoed te werken. ’t Is best gezellig tussen al die zotte grieten op ’t bureau onder de neonlampen waar ontelbare insekten rond zwermen.

 

Na al deze activiteiten als een blok op onzen blok in slaap gevallen.


Lees deel 2: "De "stilte" van de jungle."
Klik hier

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Het verhaal van Zuster Kat-Fael.

Het verhaal van Zuster Kat-Fael.
(mei 2010)

Deel 1: Een pijnlijke ontdekking.

De boeken van Ellis Peters over de middeleeuwse detective-monnik Broeder Cadfael vind ik heerlijke “indommel-lectuur”. Mijn reeks is nog verre van volledig, en nieuw zijn ze niet meer verkrijgbaar, dus zocht en vond mijn kameraad iemand op internet die nog enkele tweedehands-exemplaren verkocht. De dame bleek in Temse te wonen, niet direct in de buurt, maar misschien wel eens een mooie gelegenheid om die omgeving fotografisch te gaan verkennen.

Ik maakte een afspraak met de dame en vroeg haar ineens of er soms een mooi natuurgebied in haar buurt te vinden was. Ze vertelde ons onmiddellijk zeer enthousiast over de “Roomacker”, een oude kleiwinning, die nu een bos- en vijvergebied geworden was. Fijn! Konden we “het aangename aan het aangename paren”. Nog veel plezanter dan het “nuttige aan het aangename paren”.

Dinsdag trokken we dus welgezind naar Temse om eerst de boeken op te halen en daarna in, het ons onbekende, natuurgebied te gaan wandelen. En hier begon het avontuur...
De lucht was prachtig, allemaal witte schapenwolkjes op een knalblauwe achtergrond, de temperatuur redelijk, kortom heerlijk foto-weer. Het reservaat bestond uit drie grote vijvers waarrond een wandelweg aangelegd was. Het terrein was niet enorm groot maar wel heel mooi onderhouden en telkens weer stonden we verbaasd over de prachtige zichten over het water. Het werd een mooie fotowandeling.

dsc03511copy.jpg

Het decor waarin ons verhaal zich afspeelt heb ik al uitgebreid
op foto's laten zien, dus daar besteed ik in dit artikel geen aandacht aan.


Op het uiterste puntje van het gebied stopte mijn maatje plots en wees naar iets op de grond : “Och, zie dát daar nu zitten!...” Ik keek en zag een rond schapenwollenvelletje met daarop een moederpoes die haar jongen zoogde. Onbeschut, middenin het bos. Naast haar stond een grote plastic doos boordevol droge kattekorrels. Ik kon het dier vrij dicht benaderen maar wou het niet storen omdat ik bang was dat ze haar kleintjes zou verlaten. Ik vond het heel triest dat weerloze, zogende dier daar zo verlaten in dat bos te zien zitten met haar nestje. Totaal zonder enige beschutting tegen regen of wind. Mijn vriend merkte op dat er toch blijkbaar iemand voor haar zorgde want dat anders dat eten er toch niet zou staan.
Maar volgens mij klopte er iets niet aan het plaatje…

dsc03618copy.jpg

De detective in mij werd wakker en ik besloot het eens nader te onderzoeken. Als die poes hier al dagen zat zou dat schapenwollen kussentje toch nat moeten zijn? Zelfs al had het hier misschien niet zo fel geregend als in onze streek, het zou toch minstens bedauwd moeten zijn? En hoe kon het dat die kattekorrels kurkdroog waren? Normaal hadden die doorweekt moeten zijn in die plastic pot zonder gat in de bodem.

Ik besloot de poes heel langzaam te naderen om te onderzoeken of het een huiskat was of een wild dier. Eerst was ze angstig en blies even - een normale reactie voor een poes met kleintjes - maar na nog geen vijf minuten mocht ik haar kopje strelen en legde ze haar snoet zelfs in mijn hand. Ik mocht zelfs zachtjes een klit in haar pels verwijderen. Nu pas zag ik dat ze vier jongen had, twee donkergrijze tijgertjes en twee rosse. Hun oogjes waren net open, dus ik schatte ze op drie weken oud. Ze waren duidelijk niet op dit kussen geboren want er waren nergens bloedvlekken te bespeuren. Ik voelde me even zelf detective Broeder Cadfael. Of misschien beter : detective Zuster Kat-fael.

Plots vielen alle puzzelstukken in mekaar en besefte ik dat het dier met zijn kussentje en zijn jongen hier gedropt was! De kattin was iemand duidelijk teveel geworden nu ze jongen had. Dus hadden ze niet beter gevonden dan haar in een bos te dumpen, weliswaar met een portie korrels voor enkele dagen, maar daarna moest het arme, tamme dier met haar kroost haar plan maar zien te trekken in deze wildernis waar wandelaars dan ook nog honden lieten loslopen…

dsc03589copy.jpg

Ik wist dat als die poes vandaag niet opgevangen werd, ze tijdens de eerste regenbui haar jongen zou gaan verslepen naar een ietwat drogere schuilplaats, zoals onder een struik, of dat ze op de vlucht gejaagd zou worden door een hond, en dat ik haar nooit meer terug zou vinden.

Ik begon aan een reeks telefoons naar mijn kameraden van verschillende dierenbeschermingsorganisaties. Niemand was direct beschikbaar om haar te komen ophalen, het zou pas ’s avonds laat mogelijk zijn. Ik legde perfect uit hoe ze haar konden vinden want uiteindelijk bleek het dier amper op 20 meter van de bosrand en de baan te liggen.

Maar ik was er niet gerust in. De lucht leek me dreigend, ik vreesde voor regen, ik was bang moest een hond het nestje vinden. En eens ze haar baby’s verhuisd had zou de poes niet meer te vinden zijn. Met als resultaat : wéér 5 kattten die op deze wereld door de schuld van een egoïstische baas een trieste dood zouden sterven, of die in ’t beste geval verwilderen en na twee seizoenen voor een ware kattenplaag zorgen en afgeschoten worden.

Vijfentwintig jaar geleden heb ik verzuimd een kattin - die door buren achtergelaten was na hun verhuis –  te laten steriliseren. Ik gaf haar wel te eten, maar meer ook niet, we zaten toen nogal krap bij kas om een operatie op een onbekende poes te laten uitvoeren. Voor die stommiteit heb ik heel zwaar moeten boeten.

De achtergelaten moederpoes kreeg kleintjes in een fabrieksruïne achter ons huis, en nu moest ik zelf die jonge poezen met chloroform “in slaap doen”. Tenminste als ik ze al kon vinden in dat grote gebouw… Het was een vreselijke job om die pasgeboren diertjes te laten inslapen.

Om een lang verhaal kort te houden : op de duur ontstond er toch een “kattenplaag” en mijn buurman begon op de katten te schieten. Maar… hij maakte geen onderscheid en hij schoot onze eigen twee poezen dood… Mijn lieve Sidi - een babypoes, die we een jaar voorheen doodziek en verlaten in Tunesië gevonden hadden - en mijn dierbare Thomas, een katertje dat ik als verstoten babytje, halfdood en kapotgebeten door de vlooien, gevonden had en met veel zorg terug gezond had gekregen. Die twee waren samen opgegroeid en vormden een onafscheidelijk koppeltje. Nooit twee poezen gezien die zo verliefd op mekaar waren! Ze lagen altijd samen op de zetel, volledig in mekaar gestrengeld. Honderden foto’s heb ik er van gemaakt - nog voor de tijd van de digitale fotografie - omdat ik nog nooit zoveel tederheid tussen twee dieren had gezien.

En onze twee zo geliefde dieren werden dan doodgeschoten, stomweg omdat iemand uit de buurt verhuisd was, zijn verantwoordelijkheid niet genomen had en zijn kattin had achtergelaten, er een kattenkolonie was ontstaan, en mijn andere buur zijn geweer bovenhaalde om die uit te roeien…

We waren zo kapot van de gruwelijke dood van onze lievelingen dat ik toen gezworen heb dat ik nooit meer de kans zou laten liggen om een kattenplaag te voorkomen.

Dus hier stond ik nu, in Temse, honderd kilometer van huis, bij een poes met vier jongen, en geen enkel voorwerp in de auto waar ik hen op een veilige manier in kon vervoeren. Hier moest actie gevoerd worden…

Deel 2 : Een risicovolle onderneming.

Na wat piekerend heen en weer gedrentel in het bos besloot ik dat het beste idee was dat we op zoek gingen naar het dichtstbijzijnde dorpje om een dierenzaak te zoeken en een kattendraagmand te gaan kopen. Ik wist ondertussen zeker dat het een huispoes was en dat ik er wel in zou slagen om haar in een mand te stoppen. Misschien niet zonder de nodige kwetsuren, maar dat had ik er best voor over.

Mijn kameraad ging onmiddellijk akkoord. Hij is ook degene die destijds de verloren lapjeskat in zijn straat eten gaf totdat we haar konden pakken en laten steriliseren… en ze uiteindelijk… mijn Serendipity werd... Het zevende lid van mijn Magnificent Seven.
Goddank heb ik vrienden waar ik op kan rekenen en die dezelfde filosofie aanhangen als ik.
Na wat rondrijden, en vaak de weg vragen aan inboorlingen, vonden we al snel een Tom & Co en kocht ik mijn mand. En dan vlug terug naar het natuurreservaat in de hoop de poes nog terug op dat plekje te vinden...

dsc03626copy.jpg

Grondig keuren want ze moet stevig zijn.
't Is voor een kroostrijk gezin nietwaar?!

dsc03630copy.jpg

dsc03636copy.jpg

De trotste bezitter van de zoveelste kattendraagmand. icon_rolleyes.gif

dsc8921201005045369copy.jpg

Hop, over een grachtje springen, over een bermpje klimmen...
Zo ben ik rapper terug in 't bos bij haar plekje!


dsc8926201005045374copy.jpg

Vol angst en spanning op weg...
Gaan we haar nog op haar plek terug vinden?...

Toen we terug in het bos aankwamen lag het dier gelukkig nog altijd met haar kleintjes op het schapevelletje. Ik was heel blij dat ze ondertussen niet door een hond op de vlucht gejaagd was.

dsc03615copy.jpg

Nu was het zaak om eerst de moederpoes te grijpen en op te sluiten, en me dan pas om de kleintjes te bekommeren. Een kattin van haar nestje scheiden kan erg agressieve reacties opleveren. Maar dat risico moest ik maar nemen. Vroegere ervaringen hadden me geleerd dat ik, eens ik haar vast had, haar onder geen beding meer mocht loslaten, zelfs indien ze zich in me vast zou bijten, want anders ging ze voorgoed op de loop en zou de zaak reddeloos verloren zijn. In de auto hadden we nog een paar werkhandschoenen gevonden, maar uiteindelijk dierf ik ze niet aandoen, bang om mijn grip op haar nekvel te verliezen. Het zou dus voor alle zekerheid met blote handen moeten gebeuren.

Ik ging naast de moederpoes op de grond zitten, stelde haar eerst langzaam gerust en liet haar aan me wennen. Ondertussen verschoof ik de draagmand discreet tot op een meter van haar nest. Dichterbij dierf ik niet om haar niet teveel te verontrusten. Uiteindelijk was het moment van actie aangebroken...
 
dsc8933201005045381copy.jpg

Ik greep haar nekvel stevig vast, ondersteunde haar achterlijfje en trachtte haar in de mand te duwen. Zoals te verwachten was spartelde ze tegen en moest ik mijn kameraad ter hulp roepen. Ik lag ondertussen plat bovenop de poes om haar in bedwang te houden. Mijn maat hield de draagmand stevig vast en zo kon ik haar er in wurmen. Binnen enkele (pijnlijke) seconden zat ze veilig in de kooi.

dsc8938201005045386copy.jpg

De laatste foto van de aktie want toen liep het mis :
moest ik me voluit op de poes werpen,
mijn maat zijn fotoapparaat dumpen,
en me vliegensvlug ter hulp snellen om haar niet te laten ontsnappen..


Voor haar baby’s had ik een grote plastic draagtas meegenomen. Ik stopte hen er vliegensvlug met kussen en al in. En daar liep ik dan, een zak met jonge poezen in de ene hand, een kooi met een woedende, angstige en klauwende moederpoes in de andere. Gelukkig waren we snel bij de baan.

dsc8944201005045392copy.jpg

Met mijn tedere last op weg naar de auto.

Eens veilig in de wagen deed ik de kooi open en schoof het kussen met haar kleintjes bij de bange moeder. De poes kalmeerde haast onmiddellijk. Na 10 minuten kon ik het deurtje van de kooi zelfs open laten staan en haar aaien. Het bleek een enorm lieve kat.

dsc8954201005045401copy.jpg

dsc8961201005045408copy.jpg

dsc8963201005045410copy.jpg

Moeder en kinderen herenigd!

Maar wat nu ?

Ondertussen was mijn kameraad van de dierenbescherming (die overal in Vlaanderen wilde katten gaat vangen om hen te laten steriliseren en ze terug uit te zetten) telefonisch druk bezig geweest een opvangadres te zoeken. Toen ik hem belde en vertelde dat ik de poes ondertussen zelf al had gevangen en ze reeds veilig in de auto zat was hij heel blij. Een dame in Sint Niklaas zou de dieren kunnen opvangen, maar die was momenteel onbereikbaar omdat ze ook op pad was om poezen te redden. Dus reden we alvast naar Sint Niklaas en wachtten geduldig met ons jonge gezin in de auto. Heerlijke momenten om zo’n moederpoes met haar kroost bezig te zien! En hoe hartverscheurend zou het weeral worden als ik dit lieve dier straks moest afgeven…

dsc03668copy.jpg

dsc03662copy.jpg

Na een half uurtje kwam het verlossend telefoontje, maar het eerste deel van het bericht was niet positief. De dame waarvan sprake kon onmogelijk nog vijf dieren extra opvangen want ze had er momenteel al 60 onder haar hoede… Maar mijn trouwe maatje had verder gezocht én een oplossing gevonden. Vrienden waarop ge kunt rekenen, ge weet wel.

We kregen de opdracht direct rechtsomkeer te maken en ons zo snel mogelijk naar Kruibeke te begeven. Daar zouden we met onze lieve last opgevangen worden door Patricia van de VZW “Allemaal Poezen”. Op voorwaarde dat ik kon garanderen dat het zéker een tamme poes was en geen wilde. Nu, daar wou ik echt wel mijn hand voor in het vuur steken (hoewel er na de vangst wel wat tandafdrukken in mijn hand stonden icon_wink.gif ).

Het vangen was eventjes lastig geweest maar nu - amper een uur later - lag de poes me al te knuffelen, omringd door haar twee rosse en twee getijgerde kleintjes. Lief en tam was ze dus héél zeker. En bij nader inzien ook heel mooi. Haar pels bleek zowat alle kleurennuances te bezitten, was zijdezacht en half langharig. Om van haar prachtige ogen nog te zwijgen… Diegene die dit dier ooit zal adopteren gaat er heel gelukkig mee zijn. Haar kleintjes zijn ook prachtig van kleur en tekening, ook zij zullen prachtpoezen worden.

dsc03650copy.jpg

Maar kom, nu eerst op weg naar “Allemaal Poezen”.
Ik had nog niet het flauwste idee in wat voor een wondere wereld ik nu weer zou terecht gaan komen…

Deel 3 : Aankomst in het paradijs.

 

Met het poezengezin behaaglijk in hun draagmand op de achterbank reden we van Sint Niklaas naar Kruibeke. Van pure emotie reden we eerst nog eens flink verkeerd, maar uiteindelijk vonden we een, ons totaal onbekend, poezenparadijs : “Allemaal Poezen”.

De grote poort zwaaide langzaam open en ik kon mijn ogen amper geloven!...

Op het prachtige binnenerf van een gerestaureerde boerderij zaten, lagen, spinden, rolden,... overal poezen vredig in de avondzon! Rustige, volwassen, gezonde dieren die overduidelijk genoten van het leven. Ik begon ze te tellen maar dat moest ik al snel opgeven. Hoe meer ik rondkeek hoe meer ik er zag! In manden, bovenop krabpalen, naast een vijver, op banken, languit op het stenen binnenplein, rollend in ’t gras van de weide naast het huis, doezelend op kratten naast de schuur… Ik was zo overweldigd door al dat kattengeluk dat ik gewoon roerloos  in ’t midden van die binnenplaats bleef staan. “Van de hand Gods geslagen” noemen ze zoiets. Dit had ik totaal niet verwacht.

dsc03769copy.jpg

dsc03745copy.jpg

dsc03771copy.jpg

 

Van achter één van de schuren kwamen vier vrijwilligers ons tegemoet en begroetten ons heel hartelijk. Toen ze moederpoes en haar kroost in ’t mandje op de achterbank zagen werden ze helemaal enthousiast! “Zo’n prachtig dier!”, “En zo rustig!”, “Daar gaan we makkelijk een adoptiegezin voor vinden!”. Op dat moment viel er echt een pak van mijn hart : deze vijf dieren gingen gegarandeerd een goede toekomst tegemoet. En 't zou deze keer eens niet bij mij zijn.icon_wink.gif

 

Terwijl wij onderweg waren had Patricia al een opvangkooi voor haar klaargemaakt en ze troonde ons nu mee naar de plek achter de schuur. Ik verwachtte me aan 1 metalen bench met een mandje en een kattebak in, maar nee, ’t was nog veel beter!
Die zorgzame mensen hadden drie grote kooien in U-vorm aan mekaar bevestigd en het poezengezinnetje kreeg een drie-kamerappartement!!! Kompleet ingericht! Een grote doos als nest, een kattebak, een krabpaal met nog een gezellig holletje eronder, en dat geheel afgeschermd met plastic zeilen tegen wind en regen!

Moederpoes was snel van begrip, zo gauw de draagmand in haar appartement werd gezet stapte ze uit. Ik legde de kleintjes in de doos, samen met het oude vuile handdoekje dat ook in hun schapenvelnestje gelegen had zodat ze toch hun “huisgeur” nog in hun omgeving hadden.

 
dsc03731copyz.jpg

Patricia en drie andere enthousiaste, lieve vrijwilligers
nemen moeder en kinderen in ontvangst!

dsc03737copy.jpg

Haar drie-kamer-suite!

Het dier was eerst onwennig, ze verkende alle drie haar kamers en ging dan in het doosje onder de krabpaal zitten. Niet bij haar kleintjes dus… Om haar meer privacy, rust en warmte te geven hebben we dan het geheel afgedekt met dekens zodat ze tijd kreeg om te wennen aan de nieuwe situatie.

 

Een van de mannen zou ’s avonds nog eens komen kijken of de moeder de kleintjes wel degelijk zoogde, anders zouden ze met de papfles worden grootgebracht. Wat een service! Ik was zo gelukkig dat ik, alweer met de hulp van mijn kameraden, de poezen naar deze wonderlijke plek had kunnen brengen!

 

Hoewel het tijd was voor de vrijwilligers om naar huis te gaan kregen we toch nog een hele rondleiding door hun project! Het was overduidelijk dat dit mensen waren die 100% in hun werk opgingen.

dsc03774copy.jpg

Alvast 1 foto als voorproefje van de rondleiding!

Deel 4 : Een kijkje in 't kattenparadijs!

Bij de "VZW Allemaal Poezen" worden tamme katten opgevangen om later geplaatst te worden. De dieren zitten eerst even apart om vervolgens in een grote ren samen gezet te worden om te zien of ze kunnen opschieten met andere katten. Er wordt ook getest of ze met kinderen en honden kunnen omgaan om een zo geschikt mogelijk gezin voor hen te vinden.

dsc03748copy.jpg

In deze ren resideren de poezen die wachten op adoptie.

dsc03750copy.jpg

dsc03751copy.jpg

dsc03754copy.jpg

Dit is het keukentje, met achteraan een groot binnenverblijf vol speelgoed en allerlei knusse nesten om 's nachts lekker warm te liggen.

dsc03755copy.jpg

dsc03764copy.jpg

Al de dieren waren enorm mensvriendelijk. Ze vroegen gewoon om opgepakt en geknuffeld te worden. Mensen die hier een dier adopteren kunnen echt gerust zijn dat ze een toffe, en een geschikte, huisgenoot mee naar huis nemen.
Maar de VZW "Allemaal Poezen" heeft nog meer te bieden... Onder andere voor Senioren-poezen...
We zouden het misschien "Senioren-voor-Senioren" kunnen noemen?... icon_biggrin.gif
Maar daar vertel ik zondag wel meer over...

Mijn grootste wens is nu dat de moederpoes die ik gevonden heb, en haar vier kleintjes, zouden geadopteerd kunnen worden via lezers van mijn blog. Dat zou geweldig zijn, dan konden we hun evolutie misschien blijven volgen!

dsc03663copy.jpg

Dus moest je iemand weten die een zalig lieve kattin een goede thuis wil geven (over ongeveer 3 maanden, want zolang moet ze nog voor de kleintjes zorgen, en daarna moet ze nog drie weken proefdraaien in de ren met haar volwassen collega's), of iemand die graag één van haar twee rosse of twee zwartgetijgerde kleintjes wil in huis nemen...

Kijk eens rond, denk eens na, misschien vinden we wel adoptiegezinnen om deze poezen hun levensloop te kunnen blijven volgen?...

Ondertussen heb ik van Patricia vernomen dat de kleintjes de eerste avond een papfles gekregen hebben omdat moederpoes nog te veel overstuur was (niet moeilijk : op één en dezelfde dag gedumpt worden in een bos, uren later in een kooi gevangen worden, dan lang in een auto moeten zitten, om vervolgens weer in een andere kooi terecht te komen... Je zou van minder kompleet van streek zijn.)
De volgende dag heeft het gezin reeds een binnenkooi gekregen en nu zoogt ma haar jongen terug zelf. Iedereen stelt het dus wel. Hopelijk ontvang ik binnenkort een fotootje van hen.


Aangezien de kennismaking met de VZW "Allemaal Poezen" zo'n fijne ervaring was zou ik graag deze onderneming steunen.



Deze niet-gesubsidiërde vrijwilligers vangen zowel gezonde als gewonde of zieke verloren poezen op - om hen later ter adoptie aan te bieden. Maar er verblijven eveneens vele "gepensioneerde" dieren op hun domein. Een flink stel senior-poezen - die wegens hun ouderdom, of door een chronische aandoening, veel verzorging nodig hebben - brengen er een zorgeloze oude dag door. Deze dieren kunnen niet meer geadopteerd worden maar je kan wel hun peter of meter worden.

Naar aanleiding van mijn verhalen over de gevonden poes en haar kleintjes in Temse, kreeg ik in de loop van deze week verschillende mails van lezers die het zo fijn vonden dat de dieren gingen verzorgd en later geadopteerd worden. Er waren ook verscheidene mails van mensen die het spijtig vonden dat ze, door allerhande omstandigheden, zelf geen poes meer konden houden. Ook kinderen willen soms graag een poes maar dat kan niet altijd omdat ze bijvoorbeeld de ene week bij ma en de andere week bij pa verblijven. Oudere mensen kunnen in een bejaardentehuis ook meestal geen poes meer houden.
Dankzij het systeem van het peterschap is het dus mogelijk voor iedereen om toch, zij het op afstand, een eigen poes te verzorgen.


In de loop van de laatste 5 jaar kreeg ik veel positieve respons op mijn blog. Sommige mensen schrijven me dat ze als eerste werk van de dag mijn blog openen om een glimlach te komen plukken. Anderen bedanken me voor het reisadvies dat ze uit mijn reisverhalen halen. Vanzelfsprekend vind ik dat fijn en ik maak mijn blog met liefde en plezier. Maar nu zou ik voor 1 keer toch eens iets terug willen vragen...
Als je écht plezante momenten beleeft dankzij mijn schrijfsels, en ik dus iets - hoe klein dan ook - beteken in uw leven, kan u me nu een pleziertje terug doen...

Mijn wens is dat zoveel mogelijk van mijn lezers "Allemaal Poezen" zouden steunen. Dit kan op verschillende manieren. Door mee naar adoptiegezinnen te zoeken, door wat reclame te maken voor de VZW (bijvoorbeeld door deze button te kopiëren naar de kantlijn van uw eigen blog), door lid of erelid te worden van de vereniging (voor 15 of 25 euro per jaar).
Of... door meter of peter te worden van een senior-poes!



"Senioren voor seniorenpoezen" dus. icon_biggrin.gif

Dit laatste kan al voor slechts 2,5 euro per maand (of 30 euro per jaar). Van dit bedrag wordt dan uw poes haar voeding en medicijnen betaald. Uw naam komt op de website bij de foto van uw dier te staan.
Het rekeningnummer van de VZW is  320-0049248-42.






 

 


Black, Daphne, Pepe, Missy en Sassy...
Enkele voorbeelden van de vele poezen die wachten op een peter of meter...


Wil je meehelpen stuur dan eerst een mailtje naar

vzw@allemaalpoezen.be met je naam en adres, en niet te vergeten, de naam van de poes die je uitgekozen hebt op hun site. 

Kennismaken met "Allemaal Poezen" kan je via hun website :
http://users.skynet.be/allemaalpoezen/

Wil je onmiddellijk terechtkomen op de pagina van het peter-en meterschap klik je hieronder :
http://users.skynet.be/moondiva/adopteren.html


Ik zou het enorm fijn vinden als jullie zouden willen meewerken aan mijn bescheiden aktie. 't Kan zijn dat mijn vraag niet veel oplevert, maar hoe klein het resultaat ook is, een zee van liefde onstaat enkel als er veel kleine druppels welwillendheid en goedheid verzameld worden. Door niks te doen geraken we nergens. Jullie kennen mijn motto :
Voor het slagen van het kwaad,
is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Medelijden hebben met verstoten poezen is mooi, maar door medeleven te tonen en daadwerkelijk te helpen worden de dieren pas écht beter.

Binnenkort ga ik uitgebreid op bezoek bij "Allemaal Poezen" en krijg ik alle uitleg over de nieuwe plannen in verband met sterilisatie van poezen op jonge leeftijd om overbevolking, of moet ik over-"bepoezing" zeggen, te bestrijden. Op die manier komen er minder dieren in instellingen terecht waar ze uiteindelijk geëuthanaseerd moeten worden.
Vanzelfsprekend krijgen jullie van dat bezoek een volledige reportage!

Alvast een heel warme, dikke, hartelijke "bedankt-knuffel" aan mijn lezers die "Senioren voor seniorenpoezen" willen steunen!

Kies je ervoor om deze prachtige vrijwilligersorganisatie mee te promoten op je blog? Dan kan je onderstaande kleine buttons in de zijkant van je blog plaatsen :

Broncodes voor de buttons: KLIK HIER

 

     

 

De eerste dankuwel gaat alleszins naar Viva - mijn vriendin en "sister-in-arms" - die zoals gewoonlijk de technische kant van het maken van de buttons voor haar rekening genomen heeft! Iedereen heeft altijd, voor welke verwezelijking dan ook, toch een beetje hulp van zijn vrienden nodig nietwaar? icon_biggrin.gif En dat maakt het leven nu net zo fijn!


Liefs van Laathi en de Magnificent Seven!

Van links naar rechts :
Phineas, Laathi (de poes), Nemuri Neko, Serendipity, Mathurin,
Ming Song Huong, Hanuman, en Laathi (de mens). icon_biggrin.gif

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Een surrealistische zieken-cocktail. Deel 10.

10. De allernieuwste MRI-scanner! ...Eentje met aarding!
 
Vrijdag moest ik onder de scanner. Iets waar ik lang over getwijfeld heb omdat ik vreesde dat door het lawaai dat zo'n ding maakt de chaos in mijn hoofd nog erger zou worden. Woensdag kreeg ik gelukkig de goddelijke inval om eens een 1-april raadsel te maken. Dat heeft er ongepland voor gezorgd dat ik de volgende 48 uur geen tijd meer had om me zorgen te maken, omdat ik de ene na de andere telefoon kreeg waarin ik mijn uitleg over mijn "zwangere-gecastreerde-kater" moest doen. Een onverwacht leuk afleidingsmanoever tegen gepieker.
 
Vrijdag was het dan zo ver. In 't ziekenhuis aangekomen kreeg ik toch terug een beetje angstkriebels maar eens in 't kleedhokje had ik het zo druk dat ik die ook snel vergat. Ik moest me ontdoen van mijn bril en alle mogelijke metalen voorwerpen, ik mocht enkel sokken en onderbroek aanhouden. Fijn. Ik keek naar mijn voeten en zag dat er een gat in mijn sok zat. Dus die trok ik ook al maar gauw uit. Vervolgens kon ik me in het ziekenhuisgewaad gaan hullen. Ik wist dat zo'n ding vooraan volledig gesloten was en dat ge dat achteraan moest dichtbinden. Ik slingerde de linten rond mijn lijf en maakte een minuscuul strikje op mijn buik. Naderhand bleek het niet de bedoeling dat ik van dat ding zo'n schoon tailleurke gemaakt had. Die linten mochten gewoon achteraan dichtgeknoopt worden... Ik zat daar wreed sexy te wezen want bij de minste beweging op mijn bankje werd mijn décolleté wel héél groot. Daar moest ik iets op vinden. Net op dat moment kwam een verpleegster binnen, legde een katheter aan, en gaf me de spuit in mijn hand die ik moest blijven vasthouden tot ze me zouden komen halen. Daar zat ik nu... Ik tastte met 1 hand achter in mijn nek en plots ontdekte ik nóg twee linten! Maar ja, probeer daar nu maar met 1 hand een strik in te leggen, want mijn rechterarm met de spuit in kon ik niet meer plooien. Middenin mijn geworstel kwam de verpleegster me halen en zei me maar onmiddellijk mijn doppen in mijn oren te steken. Mijn wasbollen had ik ondertussen al lekker warm en mals gekneed dus cementeerde ik mijn oren minutieus potdicht.
 
Zonder bril zag ik al niet meer te veel, horen deed ik haar ook niet meer, dus als een gewillig zombietje volgde ik de verpleegster. Ze gebaarde me te gaan liggen met mijn hoofd in een steuntje. Ik drapeerde me op de machine in mijn sexy tailleurke, ondertussen stopte ze nog dikke schuimrubbers tussen mijn hoofd en de steun, en trachtte ik nog met alle geweld mijn décolleté te fatsoeneren. Mijn rechterarm lag machteloos uitgestrekt met die spuit in mijn hand.
Een andere verpleegster doemde geluidloos op, greep mijn vrije arm die aan mijn décolleté frutselde, stopte een oranje rubber peertje in mijn hand, en gebaarde dat ik dat goed vast moest blijven houden, en daar schoof ik opeens de tunnel in.
 
De volgende 25 minuten zou ik me niet mogen bewegen. Ik vroeg nog of ik mijn ogen open of dicht moest houden maar daar kreeg ik geen antwoord meer op. Of ze hadden het lokaal al verlaten, of ik hoorde het antwoord niet meer... Dus besloot ik mijn ogen maar braaf dicht te houden. Uiteindelijk : niet bewegen is niet bewegen.


Het lawaai was luid maar het deed geen pijn. Ik probeerde me zo goed mogelijk te ontspannen en gelukkig heb ik fantasie genoeg om mijn geest voor een half uurtje naar fijnere oorden te kunnen verplaatsen.
Door de nauwe tunnel waaide een zacht briesje dat mijn neus kriebelde. Die wou per se gaan niezen. En die mocht dat niet. Die was dus zeer ongelukkig. Ondertussen dierf ik ook niet slikken en begon mijn keel ook te kriebelen. Dus moest ik mijn aandacht wat proberen af te leiden. Ik begon me af te vragen wat een mens in godsnaam zou moeten doen als ge dit niet meer kon volhouden? Hoe zoudt ge dat duidelijk moeten maken? Zoiets zouden ze verdorie  toch eigenlijk moeten voorzien!? Want ik kan me best indenken dat een zwaarder gebouwd mens in deze tunnel een aanval van claustrofobie zou kunnen krijgen. Zoudt ge dan met uw tenen moeten beginnen kwispelen om hun duidelijk te maken dat ge er genoeg van had? Maar zouden ze  dat wel zien, daar zo ver weg vanachter hun geluidsdicht vensterke? Zouden ze daar trouwens nog wel staan kijken, of zouden ze ondertussen een koffieke zijn gaan drinken? En zouden ze snappen dat als ge kwispelt dat ge er uit wilt?

Ondertussen lag ik daar, trachtend niet te niezen, niet te slikken, mijn ogen niet te openen en ondertussen krampachtig mijn oranje rubber peertje in mijn hand te klemmen. Dat laatste vond ik wel héél belangrijk want dat ding was volgens mij de aarding. Als ik die per ongeluk los zou laten zou ik misschien geëlektrokuteerd worden? Of zou ik in miljarden atoompjes uiteengerukt worden door die draaiende magneten? Nee, dat ding leek me wel héél belangrijk, dat moest ik ten alle prijze blijven vastklemmen.
Ja, ik kan niet zeggen dat ik daar bepaald "goed geïnformeerd" lag.
 
Ik fantaseerde lustig verder over mijn waarschuwingssystemen, deed de ene na de andere ongelofelijke uitvinding en besloot ze - zo snel ik uit mijn konijnenpijp zou komen  - alvast te laten patenteren. Ja, dit zou een belangwekkende vondst voor de geneeskunde worden, hier zou ik ze een grote stap mee vooruit helpen.
 
Het geluid veranderde af en toe van ritme, van volume, van snelheid, en de laatste 8 minuten waren zoals beloofd echt wel heel luid. Naar 't schijnt haalt zo'n machine bij sommige onderzoeken vlot de 100 decibel of meer... Wat me echt verbaasde was dat ik ondanks al dat gedaver en gedreun toch nog altijd mijn gecastreerd krekelkoor in mijn kop hoorde zingen. Die beesten zijn toch ook met niks kapot te krijgen.
 
Plots werd het stil en ik dacht dat het einde van de tunnel in zicht was, maar nee, ik voelde een gebubbel in mijn arm, dus nu werd er duidelijk contrastvloeistof in mijn ader gepompt. Het feestje zou dus nog wel even duren. Niet erg, ik vond ondertussen wel verder nuttige zaken voor de geneeskunde uit.
 
Na 25 minuten bleef het eindelijk echt stil, gleed ik automatisch naar voren als een brood uit een moderne oven, haalde de verpleegster de naald uit mijn arm, met die vrije hand prutste ik alvast zo snel ik kon 1 dop uit mijn oor. Met die andere hand kon ik niks doen want daar had ik mijn aarding nog altijd nauwgezet in vastgeklemd. Ah ja! Die dierf ik zo maar niet loslaten want misschien stond dat machien nog wel aan, en kon ik alsnog in gruzelementen uiteenspatten! Tot plots de verpleegster aan mijn andere zijde zegt : "Mevrouw! Mevrouw! Nu moogt ge het belletje echt wel loslaten hoor!"
 
Oh god, die oranje peer bleek dus geen aarding maar een noodbelleke! Daar gingen al mijn uitvindingen de prullenbak in!
Bij 't verlaten van het hospitaal herinnerde ik me plots een scan van jaren geleden. Destijds had ik een soort koptelefoon op mijn hoofd gekregen waardoor ik de verpleegsters hoorde praten en ik zelf ook iets kon zeggen. Maar dat voorwerp hadden ze deze keer met mijn hyper-acusis en mijn wasbollen in mijn oren natuurlijk niet kunnen gebruiken!
En ik deze keer mijn "aarding" maar vasthouden... 

De avond na de scan werd ik doodmoe en was zowel de geluidsovergevoeligheid als het suizen stukken erger. Met een Temesta heb ik me dan maar even van de wereld geholpen. Wakker liggen en piekeren en nieuwe uitvindingen trachten te doen leidt toch tot niet veel, dat had ik deze middag al ondervonden...

En nu is het afwachten tot de 13de, dan krijg ik de resultaten van wat er allemaal in mijn schedel ontdekt is. Veel meer dan grootse plannen voor het ontwerpen van waarschuwingssystemen voor patiënten die in scanners liggen zal dat niet opleveren denk ik. Maar ze hebben nu wel eens een creatief brein in volle actie kunnen fotograferen. Misschien helpt dat de wetenschap wel wat vooruit? 

Geschreven door Laathi om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Een surrealistische zieken-cocktail. Deel 9.

9. Gruyère-kaas gevuld met bijenwas.

Morgen moet ik met mijn chaotisch hoofdje onder de scanner. Een griezelig vooruitzicht waarover ik al weken aan ’t twijfelen was of ik dat onderzoek wel zou laten doen. Als echte weegschaal veranderde ik elke dag van idee. Uiteindelijk sloeg de balans over naar “afspraak afzeggen”. Mijn vrees dat het daverende lawaai van een MRI mijn hyperacusis zou verergeren haalde de bovenhand. Tot ik mijn lotgenootje Iris om raad vroeg en zij me aanraadde de scan toch te laten nemen. Zij het wel met de beste-aller-oordoppen.

Uiteindelijk geeft een scan altíjd informatie zelfs als er op de foto’s niets te zien zou zijn. Stel u voor! “Niets te zien”. Misschien ontdekken ze dan wel dat ik eigenlijk toch geen hersenen heb! Nee, even ernstig. Ofwel zien ze niets dat de tinnitus en hyper-acusis kan veroorzaken en is het probleem toch niet op te lossen, ofwel zien ze misschien dat er ergens een ader of zenuw geklemd zit en bestaat er mogelijk een manier om me te repareren. Dus nam ik maandag mijn beslissing en zei de afspraak voor vrijdag niet af.

 

Het werd dus hoog tijd om te testen welke exemplaren van mijn - ondertussen gigantische - assortiment oordoppen de beste lawaaibescherming geven. Maar hoe?...

Al van met de jaarwisseling droomde ik om naar de 3D-film Avatar te gaan kijken maar door die stomme hyperacusis was dat geen haalbare kaart. Met veel spijt in mijn hart had ik dat plan dus al opgeborgen. Maar dinsdagmiddag kwam ik tot de constatatie dat er geen betere testomgeving voor mijn dopjes zou zijn dan een cinema! Uiteindelijk maken films tegenwoordig ook veel kabaal. Een MRI kan volgens mij nooit nóg lawaaieriger zijn.

Het voordeel was ook dat ik uit een cinema gewoon zou kunnen buiten lopen als het niet om uit te houden was, iets wat tijdens een scan nogal moeilijk zou zijn. Ik zie me daar al uit dat ziekenhuis ontsnappen met enkel een groen schortje aan dat langs achteren open wappert en dat ik niet dicht kan houden omdat ik met mijn vingers in mijn oren zit!… Nee, dan toch maar eerst de bioscoop-test doen. Dan weet ik ook ineens of ik nu echt nooit meer naar een film zal kunnen gaan kijken. Iets wat ik dus al twee maand vreesde. Missschien zou Avatar – of eventueel zelfs maar de eerste tien minuten van Avatar - mijn laatste cinema-ervaring worden, maar dan wist ik het tenminste toch.

 

Ik wou met mijn maat naar een cinema in ’t centrum van Antwerpen gaan zodat ik desnoods kon vluchten en mijn kameraad alleen de film kon uitkijken. Bleken ze de film daar al niet meer te spelen… Stom wel, want als ik uit Kinepolis moest gaan lopen dan zou ik daar wel mooi gedurende drie uur in een groot afgelegen niemandsland staan schilderen. Enfin, dat risico moest ik dan maar nemen. Ik ging voor zo’n bagatel mijn experiment niet opgeven.

 

Aangezien de film waarschijnlijk aan zijn laatste week toe was zaten we maar met zijn 7 in de zaal. Wij twee lekker op de laatste rij, en zelfs geen krakende popcornzakken in de buurt.

 

De film ging beginnen en de eerste doppen werden getest. Niet simpel om in de duisternis heel mijn familie dopjes uit mekaar te houden en af te wisselen, en er vooral voor te zorgen dat ik er geen liet vallen!

Mijn wasbolletjes bleken het beste te voldoen. Zeker als ik ze tot lange worstjes kneedde en ze zo ongeveer tot in mijn hersenen duwde. Mijn oren zaten propvol. Ik was de bijtjes die de was geproduceerd hadden meer dan dankbaar. De bollen sloten de gehoorgangen volledig af en hielden heel veel geluid tegen, het enige nadeel was wel dat ik de woorden niet meer goed kon verstaan en dus aangewezen was op de ondertiteling. Maar zelfs dat is verdorie niet simpel! Ik kreeg ineens veel meer begrip voor de problemen van dove mensen : als ge niet goed hoort dan is het moeilijk om enkel met ondertitels te kunnen volgen wie er wat zegt! Ge haalt verdorie de personages door elkaar als hun gezicht niet in beeld is terwijl ze spreken! Daar had ik nog nooit bij stil gestaan.

 

Na anderhalf uur had ik rammelende hoofdpijn. Maar ja, dat kon van vanalles zijn, dat hoefde niet per se aan de film of het 3D-brilletje te liggen. Mijn hoofdpijn is gewoon om een totaal eigen leven te leiden, dat weet ik al langer. In de pauze nam ik een pijnstiller, die ik deze keer heel verantwoord vond, want die mooie film was me wel een pil waard.

Tijdens het tweede deel van de film heb ik mijn wasbollen ingeruild voor mijn favoriete siliconen denneboompjes. Zij boden het voordeel dat ik de taal nog redelijk kon verstaan en ze hielden toch ook het grootste deel van ’t lawaai tegen.

 

Het is wel ongelofelijk hoeveel geluid er nog in uw kop binnen dringt zelfs al zijn uw oren volledig afgesloten! Het gebeente van de schedel zorgt blijkbaar ook voor veel geluidsgeleiding, het vormt een soort van klankkast. Ik denk dat er zelfs door ogen en neus geluid binnensijpelt. Een mens zijn kop is eigenlijk een Gruyère kaas. In mijn geval "een kaas gevuld met wasbollen". 't Zou zo een gerecht uit de menukaart van een hip restaurant kunnen zijn

 

Zo fier als een gieter en blij als een kind kwam ik na twee uur en drie kwartier buiten! Ik had heel de film kunnen blijven uitkijken! Het enige wat de emmer van mijn kop deed overlopen was het weer… Toen we buitenkwamen stormde het. Loeiende wind en kletterende regen.

 

De veertig kilometers naar huis moest ik door druk verkeer over een natte snelweg tussen de spetterende, denderende camions, onder het geratel van de regen op het metaal van de wagen. Dat was pas de hel! Dus heb ik mijn kerstbomen maar terug in mijn oren gestoken. (Zou ik met Pasen dan paaseieren in mijn oren steken?) Nat verkeer maakt volgens mij evenveel lawaai als een luide cinema.

Na mijn avonturen ben ik doodmoe in bed gevallen. Ik was in geen tijden zo moe geweest. De tinnitus kreeg dan ook nog rare kuren, mijn gecastreerde krekels veranderden plots in een varken dat ze castreerden. Een veel groter beest dat navenant ook meer en nog veel schriller lawaai maakt, geloof me. De beesten in mijn kop wisselden mekaar om de paar minuten af. Griezelig. Dan de varkens, dan weer de krekels. Toen raakte ik wel even in paniek. Wat had ik mezelf aangedaan met mijn krankzinnig cinema-experiment?... Had ik mijn tinnitus verergerd?...

Na 13 uur slapen werd ik gelukkig terug wakker met mijn vertrouwde krekels. Een ware opluchting. Nooit gedacht dat ik nog blij zou zijn met mijn krekelkoor.

 

Alleszins, laat de MRI-scan nu maar komen. Ik prop vrijdag mijn Gruyère-kaas wel vol met de ganse opbrengst was van een medium-size bijenkorf.

(Om voorgaande hoofdstukken te lezen klik op de foto van het aapje in de zijkant van mijn blog!)

Aflevering 10 kan je lezen door te klikken op :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=695084401&stopdatum=695170801

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Een surrealistische ziektencocktail. Deel 8.

8. Lawaai in de doofpot.

Ik heb mijn ei drie dagen gelegen al gelegd, dus vandaag even geen eigen schrijfsel. Voor de lezers die hier maar 1 keer per week op bezoek komen en het alsnog willlen lezen : scroll even naar beneden, mijn ei, over het tweede deel van de tinnitus-meeting staat op 24-3-2010. Of, voor de haastigen onder u,  klik op
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1269437924&stopdatum=1269524324

Vorige week heb ik tot mijn grote vreugde een lotgenote gevonden! Haar reactie staat onder voorgenoemd artikel!
Door het contact met haar verdween een deel van mijn eenzaamheidsgevoel en kreeg ik plots de moed om op het internet te gaan grazen in de hoop wat meer persoonlijke ervaringen over tinnitus en hyper-acusis te vinden. Ik heb vanalles ontdekt! Van erg gespecialiseerde artikels - waar buitenstaanders niets aan hebben - tot artikels die in zekere zin "verplichte lectuur" zouden moeten zijn voor iedereen. Nuttig en leerrijk, want ze kunnen veel ellende voorkomen.

Vannacht lagen mijn man en ik in bed te luisteren naar het gedreun van een "feestje" op ongeveer 3km van ons huis. Elk weekend wordt in een fabriekshal gefuifd (onnodig erbij te zeggen dat die ruimte daar akoestisch gezien totaal ongeschikt voor is). Tot 4 uur 's ochtends. Dat het niet prettig is in dat doffe gedreun te liggen lezen moet ik niet uitleggen waarschijnlijk?... Maar tegenwoordig denk ik op zo'n nachten dan ook : "Voor ons is 't niet fijn om 's nachts in gedaver te moeten slapen maar wat doen die jonge mensen zichzelf in 's hemelsnaam aan?! Hoe gaat die hun gehoor er over enkele jaren aan toe zijn? Beseffen die wel wat voor levenslange ergerlijke en pijnlijke kwalen ze kunnen oplopen?"
Waarom stelt niemand van overheidswege hier paal en perk aan? Waarom word het probleem van geluidsoverlast in de doofpot gestopt? Iedereen is zo bezorgd over de verkeersdoden en andere gezondheidsthema's maar aan de stress, slapeloosheid, depressie, tinnitus en alle andere mogelijke onheil die ge door lawaai oploopt schenkt niemand aandacht. Ik snap het niet. Mijn hersenen zijn er blijkbaar te klein voor. Of ze zitten al te vol.
Soit. Ik ging vandaag niet zélf iets schrijven weet ge nog? icon_rolleyes.gif

De eerste link hieronder leidt naar een artikel over wat hyperacusis is en hoe ermee om te gaan. Zowel voor patiënten als hun omgeving : 
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=625

De tweede link brengt u bij de lezersbrief die Dietrich Hectors in 2006 naar Humo zond om mensen voor lawaai te waarschuwen. Eronder staat de afscheidsbrief die hij schreef net voor hij zichzelf in 2009 het leven ontnam omdat de tinnitus en hyperacusis tegen die tijd ondraaglijk geworden waren.
Laat u niet afschrikken door het woord "afscheidsbrief". Het is zeker geen treurzang - de man vertelt heel gedetailleerd zijn leven - van zijn jeugd, over zijn uitgaansleven en zijn studies tot aan zijn zelfgekozen dood.
Voor jonge mensen die vaak uitgaan en regelmatig in veel lawaai zitten is het zeker nuttig deze brief te lezen. Voor hun ouders trouwens ook. God weet kan er iemand de generatie "boenkeboenkers" tot rede brengen? Indien niet zal ik die oordokter nog gelijk moeten geven toen hij me zei : "Over mijn job maak ik me geen zorgen! Mijn patiëntenbestand groeit weekend na weekend, festival na festival. Nee, mijn voorraad patiënten wordt zo onuitputtelijk dat mijn praktijk vol zit tot mijn 85ste als ik dat zou willen." Ja, voor jonge mensen die nog geen beroep gekozen hebben : dit is er dus eentje met toekomstmogelijkheden. icon_wink.gif
Hier dus de brieven van Dietrich :
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=6646

Wil u nog verder lezen dan brengt deze derde link u naar een interview met Dietrichs' vader.
http://www.humo.be/tws/deze-week/18721/dossier-gehoorschade-bij-de-volgende-fwieeeet-is-het-vijf-voor-twaalf.html

Ik kan onder deze tekst moeilijk "veel plezier" schrijven. Dus zet ik maar "ik hoop dat het u, of uw kinderen, van nut kan zijn".


Misschien wel nuttig voor iedereen om hier eens even bij stil te staan?...

De decibel is een logaritmische schaal (zoals "de schaal van Richter" voor aardbevingen) die dient om de verhoudingen tussen lawaai aan te geven.
Let dus op :  Elke verhoging met 10 decibel betekent een vergroting van het lawaai met een factor 10. Een verhoging met 20 dB betekent dus een factor 100, een verhoging met 30 dB een factor 1000 enz

Voorbeelden van de sterkte van geluiden.

De hier gepresenteerde waarden zijn ontleend aan vele bronnen, zodat er soms grote variaties mogelijk zijn.
De gegeven waarden zijn slechts voorbeelden. Er kunnen geen rechten aan worden ontleend.

dB(A)

Beleving

Voorbeelden

0

Hoordrempel


10

Netaan hoorbaar

Normale ademhaling, vallend blad

20


Radiostudio, boomblaadjes in de wind, fluisteren op 1.5 m

30

Erg stil

Bibliotheek (30-40 dB), zacht gefluister op 5 m, opnamestudio

40


Huiskamer, slaapkamer, rustig kantoor, rustige woonbuurt, vogels bij zonsopkomst, zacht geroezemoes in een klas

50

Rustig

Licht autoverkeer op 30 m, eigen kantoorkamer, regen, koelkast, in het bos

55


Koffiezetapparaat, elektrische tandenborstel (50-60 dB)

60

Indringend

Airconditioning (50-75 dB), normale conversatie, wasmachine (50-75 dB), vaatwasser (55-70 dB), naaimachine, wasdroger, pianospel (60-70 dB), F16A straaljager op 6000 m hoogte (59 dB)

70

Storend bij telefoneren

Verkeer op de snelweg, druk kantoor, elektrisch scheerapparaat (50-80 dB), stofzuiger (60-85 dB), geluid van hard staande TV, auto op 15 m, fortissimo zingen op 1 m afstand

75


Elektrische mixer, koffiemolen (70-80 dB), druk restaurant (70-85 dB), F16A straaljager op 3000 m hoogte (74 dB)

80

Hinderlijk

Wekkeralarm op 0.7 m, haardroger (60-95 dB), rumoerig kantoor, zwaar verkeer (80-85 dB) op 15 m, toilet doorspoelen (75-85 dB), deurbel, rinkelende telefoon, fluitende ketel, gemotoriseerde maaimachine (65-95 dB), machinaal handgereedschap, pneumatisch gereedschap op 15 m, kamermuziekorkestje (75-85 dB), klassieke gitaar van dichtbij

85


Handzaag, mixer met ijs (83 dB), foodprocessor (80-90 dB), F16A straaljager op 1500 m hoogte, geluid van vliegtuig door de geluidsbarrière (80-89 dB)

90

Zeer hinderlijk, gehoorbeschadiging na 8 u

Zware vrachtwagen op 15 m, bulldozer op 15 m, druk stadsverkeer, mixer (80-90 dB), tractor, vrachtwagen, schreeuwend praten, gejuich bij rustig sportevenement, gillend kind, passerende motorfiets, kleine luchtcompressor

95


Elektrische drilboor, op de snelweg rijden met open dak, viool (84-103 dB), fluitspel van dichtbij (85-111 dB), trombone van dichtbij (85-114 dB), F16A straaljager op 600 m hoogte

100

Zeer luid

Zware vuilniswagen, naar vuurwerk kijken, metro (90-115 dB), machine in fabriek, klas in timmerschool, motorfiets (95-110 dB), sneeuwmobiel, danszaal, boom box, diesel vrachtwagen, ketelslager, grote luchtcompressor, pneumatische beitel, krachtig spuitend gaslek, versnellingsbak auto, in de auto op drukke snelweg, F16A straaljager op 300 m hoogte

105


Sneeuwblazer, helicopter op 30 m (100-105 dB), krachtige maaimachine, pauken, roffel op grote trom, F16A straaljager op 150 m hoogte (107 dB)

110

Extreem luid

Heimachine, rockconcert (110-130 dB), schreeuwen in iemands oor, gillend huilende baby, speelgoed piepbeestje dicht tegen het oor, motorzaag, bladblazer, disco, drukke videospelhal, symfonie-orkest gemiddeld niveau, onveilige walkman op zijn hardst (112 dB), op een sneeuwmobiel rijden, zandstralen, hard spelende radio of hifi, F16A straaljager op 90 m hoogte

115


Krijsende metrowielen

120


Luidste menselijke stem, autoclaxon op 1 m, startend vliegtuig op 70 m, klinkhamer, kettingzaag (120-125 dB), hameren op een spijker, pneumatische boor (100-120 dB), zware machine, sirene van ambulance, voetbal in het stadion (117 dB), klas met schreeuwende kinderen

125


Hifi in de auto (normale installatie), piek van symfonie-orkest (120-137 dB)

130


Donderslag (120-130 dB), pneumatische hamer, zeer krachtige boormachine, luchtalarm, slagwerksectie van orkest, stock-car race, grote ventilator van 100000 kuub/u

135

Pijngrens volgens andere bron

Sommige luide speelgoedpiepbeestjes

140

Pijngrens

Luchtalarmsirene van dichtbij, vliegtuigen op vliegdekschip, propellorvliegtuig van dichtbij, straalvliegtuig op 300 m (135-145 dB)

150

Permanente gehoorschade volgens andere bron

Startend straalvliegtuig van dichtbij, artillerie op 150 m, voetzoeker, knallen van een ballon (157 dB), piek van rockconcert of normaal niveau nabij de luidsprekers

160


Ramjet van dichtbij, vuurwerk op 1.5 m, geweerschot (163 dB), pistoolschot (166 dB)

170


Schot van krachtig hagelgeweer

180

Onherstelbare gehoorschade

Raketlanceerplatform

194


Saturnusraket (geluidsdruk is 1 atm)

Maximale blootstellingsduur dagelijks

Bron: de Amerikaanse Occupational Safety and Health Administration regulation 1910.95, geluidsblootstelling voor beroepsmensen.

tot 80 dB

Onbeperkt

85-90 dB

8 uur

92 dB

6 uur

95 dB

4 uur

97 dB

3 uur

100 dB

2 uur

102 dB

1.5 uur

105 dB

1 uur

110 dB

30 min

115 dB

15 min

120 dB

7.5 min

130 dB

3.5 min

boven 135 dB

0

Bij dagelijkse blootstelling is het verstandig vanaf 85 dB altijd geluidsbeschermers te dragen en vanaf 90 dB goede oordoppen.
Gehoorbeschadiging is meestal cumulatief, dus ieder beetje telt op bij een vorige beschadiging.


Om de volgende aflevering van mijn verhaal te lezen klik hier :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694998001&stopdatum=695084401

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Een surrealistische ziekten-cocktail. Deel 7.

Deel 7. With a "little" help from my friends.
(Het vervolg van het verslag van de Tinnitus en Hyperacusis-bijeenkomst.)

Tja, die raad "Er gewoon mee leren leven"...
Moest ik alleen tinnitus hebben zou ik dat dan ook - aheum “gewoon” - proberen. 't Is die hyper-acusis die "het gewone leven" zo ongewoon maakt. Dat constante gejongleer met oordopjes. Het nooit kunnen voorzien van akelige geluiden als je niet in je eigen omgeving bent. Het blijft moeilijk. Bij elk nieuw geluid is het aftasten (en dat doet letterlijk pijn als het tegenvalt). Niet elke plastic zak kraakt pijnlijk. De harde zijn een marteling, de zachte kan ik nu verdragen.Het geklik van knipperlichten van auto's van hetzelfde merk en hetzelfde type verschilt ook. In de éne stoort het amper, in de andere is elk klikje een pijnscheutje. De ene soort kattenkorrels klinkt veel scherper als ze in de voerbakjeskletteren dan de andere. Alles is zo onvoorspelbaar. Bij de ene vriend kan ik zonder veel moeite heel voorzichtig van een bord eten, een andere vriendin heeft een servies waarbij het minste tikje van het bestek pijn doet.

Je geheugen moet zoveel dingen onthouden... Het is doodvermoeiend. Ooit zal ik van vele geluiden wel op voorhand weten wanneer mijn vingers zich richting oren moeten bewegen maar nu is het meeste nog een verrassing. En dikwijls geen prettige. Ik vraag me af of er nog genoeg van mijn hersenen overschiet om alle informatie op te kunnen slagen. Onthou maar eens welk kraantje van welke kamer bij welke kameraad erger pijn doet dan een ander... 't Is niet meer eenvoudig. Ik stak wel liever zinvollere informatie in mijn kop.

De huiswereld leek vroeger altijd zo “klein”, zo “eenvoudig”, je moest nergens bij nadenken. Er gebeurde zoveel op automatische piloot. Nu blijkt elke kamer zijn eigen klank en akoestiek te hebben en brengt de minste actie talloze geluidjes voort. Voorziene en totaal onvoorziene. Het is echt wel een ontdekkingsreis. Dit schrijfsel is dus toch een klein beetje een reisverhaal nietwaar? :wink:

Wat me heel erg opvalt is dat huisdokters veel meer begrip opbrengen dan specialisten. Het lijkt wel alsof, eens ze specialist geworden zijn, hun menselijkheid verdwijnt en ze zich nog enkel omringd zien door potentiële proefkonijnen voor hun onderzoeken. Arrogantie, hoogmoeden botheid vieren hoogtij. Ze geven soms de indruk dat ze de patiënten ervaren als een "noodzakelijk kwaad", dat nu eenmaal bij hun job hoort.

Op de vergadering zag ik ook hoeveel koppels er waren. Mensen met lieve, bekommerde partners. Uiteindelijk is het een hele aanpassing om met een partner met tinnitus en/of hyper-acusis te leven. Ik dacht dat het veel echtscheidingen zou opleveren. Misschien is dat wel zo maar dan heb ik daar op deze meeting toch niets van gemerkt.

Ikzelf word door mijn intieme vriendenkring ook met de grootste zorg en liefde omringd. Op het einde van de meeting stond mijn ene kameraad klaar om me in mijn vestje te helpen terwijl de andere mijn jas al voor me openhield. Ik voelde me net Prinses Diana! Zo gekoesterd… Die warmte doet zo enorm goed want de weg is eenzaam. Er zijn wel mensen uit mijn vriendenkring die afhaken maar ze zijn zeldzaam. En wie overblijft toont echt veel begrip. De mensen waar ik (momenteel?) niet meer mee kan op stap gaan houden contact via mail of telefoon. Zelfs voor de mensen die me opbellen is het een aanpassing. Vroeger bakten ze ondertussen vrolijk kissend hun biefstukje in een pan of belden ze plonsend vanuit hun bad, maar nu hoor ik alle geluiden even hard en moet ik de telefoon van mijn oor houden als er ook maar iets anders dan een stem door klinkt. Zelfs als hun buurman gaatjes in zijn muur aan 't boren is kunnen we niet meer verder praten. Alle kleine dingen worden voor iedereen wat moeilijker, maar iedereen doet even hard zijn best. Zelf probeer ik ook zoveel mogelijk "uit mijn kot" te komen want er werd in die meeting erg de nadruk gelegd op uw normale leven zoveel mogelijk voort te zetten en zeker uw agenda niet helemaal leeg te laten. Het vergt dikwijls moeite om aan een uitje te beginnen maar eens op weg lukt het meestal wel. De "stapjes in de wereld" zijn nu natuurlijk wel veel korter en minder intens.

Ik heb altijd geprobeerd om goed te zijn voor andere mensen (en dieren vanzelfsprekend) en nu lijkt het wel alsof ik daar een soort van beloning voor krijg. Ineens is me duidelijk geworden hoe waar de Wet van Newton wel is. "Actie is gelijk aan reactie". (Ik wist dat die saaie fysica-lessen ooit, ooit hun vruchten zouden afwerpen.) Meer dan ooit weet ik nu hoe belangrijk het is om iets voor iemand die in de miserie zit te doen. Al is het maar wat begrip te tonen, of met een kleinigheid te helpen, of te luisteren, of te laten weten dat je hem niet vergeten bent.

De uren die ik de laatste twee maanden al heb mogen uithuilen op de schouders van mijn echtgenoot en mijn kameraden zijn niet meer te tellen. Iedereen in mijn buurt krijgt om beurten wel eens natte oksels, niet zozeer omdat ze zelf zweten, als wel omdat ik een flink snotterke diep weggedoken in hun armen doe. Ik denk er stilaan over om hun waspoeder of de rekening van hun droogkuis terug te gaan betalen.

Ik sta verstomd over het begrip dat mensen kunnen en willen opbrengen voor hyper-acusis, als je de moeite neemt om het duidelijk uit te leggen. Soms vraag ik me af hoe ik zelf op zoiets zou gereageerd hebben drie maand geleden, toen ik nog niets van deze aandoening afwist, zelfs niet eens de naam kende…

Wat een geluk dat ik deze ellende niet alleen moet doormaken zoals er zovelen zullen zijn. Ik mag er niet aan denken hoe het met de mens is afgelopen waarover tijdens de meeting werd verteld. Maandelijks belde hij op naar een medepatiënt en telkens vertelde hij dat hij alweer een lawaaibron had verbannen uit zijn huishouden. Eerst de televisie, dan de radio,… Tijdens zijn laatste telefoongesprek deelde hij mee nooit meer te zullen opbellen want hij ging zijn telefoon ook buiten zwieren omdat hij er niet meer tegen kon. (Begrijp ik best, bellen met mijn gewone telefoon lukt me goed, mijn gsm daarentegen klikt akelig scherp.) Uiteindelijk zat die mens daar. Helemaal alleen in zijn gecapitonneerde kamer. Niemand heeft er ooit nog iets van gehoord...

Op de bijeenkomst werd ook gesproken over een soort rouwproces waarbij je afscheid moest nemen van hoe je leven vroeger was. Hoogstwaarschijnlijk zal dat wel de enige oplossing zijn, maar dat is niet elke dag even makkelijk. Als ik nu na een foto-wandeling van amper drie uur doodmoe ben dan kan ik niet anders dan stilltetjes denken : “Normaal had ik op deze tijd in Thailand een tempel bezocht, een paar tijgers gewassen en waarschijnlijk ook nog een bergske beklommen, en maakte ik plannen om na onze picknick wat apen te voeren en fotograferen, en bij valavond een olifant te gaan wassen…”

Sommige dagen ligt de nadruk meer op “Hoe het was…” dan op “En vanaf nu gaan we eens helemaal anders opnieuw beginnen zie!!”.
Soms zou ik me eens goed boos willen maken. Maar op wie kan ik boos zijn? Niet eens op mezelf want ik heb mijn oren altijd beschermd tegen lawaai. Het enige wat ik mezelf kan verwijten is dat ik altijd veel te veel hooi op mijn vork nam en dat ik me er heel bewust van was dat ik tegen al de stress die dat meebracht niet tegen kon. Maar hoeveel mensen maken niet diezelfde fout?... Iedereen moet toch werken, iedereen heeft toch zorgen?

Ik ben alleszins blij dat ik de vergadering bijgewoond heb. 't Is triest te weten dat er geen oplossingen zijn maar ik heb veel bijgeleerd. Vooral dat ik niet te ver moet gaan in mogelijke onderzoeken.
Voor de tinnituslijders was het ook heel fijn om eens samen lekker bij te kunnen praten en te roezemoezen, en vooral om begrepen te worden. Voor de meesten geldt : hoe meer achtergrondgeruis hoe beter, en hoe meer de aandacht eens wordt afgeleid van het geruis, gesis, gefluit of getoet in het eigen hoofd, hoe fijner. Het is een soort van korte vakantie onder gelijkgestemden. Maar de combinatie van tinnituslijders en hyper-acusispatiënten op één vergadering ligt toch moeilijk.

De pauze heb ik buiten moeten doorbrengen omdat het door mekaar praten een golf van lawaai opleverde. En na de pauze werd er nogal veel door mekaar gepraat, zodat het voor mij niet meer te beluisteren was. De meeting duurde ook veel langer dan ik verwacht had. Bijna drie uren... Voor mijn kop was dat echt veel te veel van het goede. Hopelijk houd ik er een paar fijne contacten aan over.

De reageerbutton op mijn blog schijnt meestal niet goed te werken, dus de reacties onder mijn artikels zijn schaars. Niet iedereen is ook zo gek om zijn ellende op een blog te willen zetten. De mails die ik binnen krijg daarentegen zijn niet schaars. Het is bedroevend hoeveel mensen al met vormen van tinnitus opgescheept zitten. Dus schrijf ik er af en toe nog maar even over verder. “Op aanvraag” zou je kunnen zeggen want verschillende mensen vragen om door te gaan om zo hun kwaal wat meer bekendheid te geven zodat ze wat meer begrip van hun naasten zouden krijgen. Iemand vroeg me zelfs er een boek over te schrijven maar dat hoeft niet meer want dat heeft Michel Follet al gedaan met “Oorlog in mijn hoofd”, en veel beter dan ik het zou kunnen. Al zeker met minder dt-fouten en met kortere zinnen. :wink:

Om deel 8 te lezen klik hier :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694911601&stopdatum=694998001

Geschreven door Laathi om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Een surrealistische ziekten-cocktail. Deel 6.

De eerste aap van "Horen, zien en zwijgen."

dsc0086copy.jpg

Vorige zaterdag bezocht ik de bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus en Hyperacusisvereniging. Ik had lang getwijfeld of ik er wel naartoe zou gaan. Ik was bang om vreselijke dingen te horen die me de moed nog meer zouden ontnemen na die ontzettend teleurstellende consultatie bij de specialist. Aan de andere kant hoopte ik er misschien een lotgenoot te ontmoeten om wat tips en ervaringen mee uit te wisselen en me niet meer zo alleen met mijn probleem te voelen. Ik krijg op mijn schrijfsels wel veel mails van mensen met tinnitus - er zijn er veel meer dan men denkt - maar de zusterziel die én tinnitus én die gloeiend ellendige hyper-acusis tegelijk op zijn dak heeft gekregen, zoals ik, heeft zich jammer genoeg nog niet gemeld.
Vandaar dat ik mijn twee beste kameraden en al mijn moed bijeengeraapt heb om toch naar die meeting te gaan.

Zoals ze in Antwerpen zeggen : “Den entree was alles…”.  Ik sloot me aan bij enkele andere mensen die het hotel binnenstapten, hield de deur open voor diegenen die volgden, stapte enkele meters verder en plots ging het achter mijn rug van KRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEP! De glazen deur was blijkbaar dichtgevallen maar er zat een kiezel onder geklemd die over de stenen vloer schraapte... Ik had mijn oordopjes al uit gedaan, en mijn vingers raakten net te laat in mijn oren dus het geluid had zich totaal onverwacht in mijn kop geboord en bleef daar gezellig wat tussen mijn hersenkwabben rondkaatsen. Daar stond ik dus in de lobby van een groot hotel als 't eerste aapje van "Horen, zien en zwijgen". Van een “Blijde Inkomst” gesproken...

In het hotel was nog een muzikaal feest aan de gang, dus dat was ook al enigszins een domper op mijn eigen "feestvreugde". Onze meeting vond plaats in een zaal en werd bijgewoond door een 25-tal mensen variërend van 25 tot 65 jaar. Ik werd,  samen met nog enkele nieuwe mensen, onmiddellijk hartelijk verwelkomd door de voorzitster. De tafels waren in U-vorm geplaatst en dat bleek een verstaanbaarheidsprobleem te vormen voor de mensen die achteraan zaten, dus moesten de tafels eerst tot een vierkant verschoven worden. Ik kon niet zo snel mijn oordoppen uit mijn jas gaan vissen, dus ik kroop maar even weg met mijn vingers in mijn oren. Wat een introductie toch weer! Ik stond daar half weggedoken achter een paal en leek alweer op den eerste van de drie apen van... Ik had al beter een bezoek "Achter de schermen van de ZOO" geboekt, daar was ik misschien minder opgevallen. 

Eens iedereen zat verliep alles redelijk goed. Op de inkomdeur na die maar bleef piepen, en de metalen verwarmingsroosters in de vloer die een heel akelig knarsend geluid maakten als er mensen over heen liepen. Maar voor de rest had ik veel geluk. Er werd niet geritseld met papieren noch geklikt met biccen, men sprak om de beurt en duidelijk. Ieder mocht vrijuit zijn verhaal vertellen. Wat me direct opviel was dat haast alle aanwezigen enkel tinnitus hadden, dat was wel een teleurstelling. Michel Follet, die peter is van de vereniging, was ook aanwezig en leek eerst de enige te zijn die ook door beide kwalen geplaagd werd.

Later bleek er nog een heel jonge vrouw te zijn die ook tijdelijk hyper-acusis bij haar oorsuizingen had gekregen maar dat eerste was later ernstig verminderd. Een héél hoopgevend feit voor mij.
Een jonge moeder bleek ook aan beide aandoeningen te lijden. Een lieve, stille vrouw die het heel moeilijk kreeg met de geluiden die haar jonge kindjes maakten. Alles kan altijd dus nog veel erger... Ik ben al dikwijls blij geweest dat ik geen kinderen of kleinkinderen heb of misschien een klein hondje dat ik doodgraag zou zien en waarvan ik het gekef niet meer zou kunnen verdragen... Ik mag er niet aan denken. Mijn poezenbende is me tegenwoordig dierbaarder dan ooit.

Oplossingen kwamen er niet op tafel. Nog geen mens bleek genezen geraakt door welke kuur van wat dan ook. Ook de nodige medische griezelverhalen kwamen te berde. Heel triest, maar voor mij toch heel nuttig om te horen, dan wist ik tenminste al dat ik aan die martelgang niet hoefde te beginnen. Er wordt in de universiteitskliniek blijkbaar wat afgeprikt in hersenen en aardig wat stroomstootjes door mensen hun kop gejaagd en dat allemaal zonder resultaat zo te horen. De verhalen over de testen waren ook pure horror. Onder andere wekelijks op consultatie komen om door koptelefoons lange tijd geluiden te aanhoren tot aan je pijngrens, maar na zes maanden van onderzoeken - helemáál horendol, en zonder resultaat - terug op straat te belanden. Nee, daar bedank ik voor.

Tinnitus blijkt dan ook nog verschillende vormen aan te nemen. Haast iedereen hoort een andere toon. Ook de oorzaken van de aandoening verschillen. Sommige mensen hebben het opgelopen door een plots lawaai, bij een ostheopatische behandeling, door jarenlange stress, na een whiplash bij een ongeval, door heel hun leven een oorverdovende job gedaan te hebben, door het gebruik van bepaalde medicijnen, soms is tinnitus zelfs erfelijk en krijgen kinderen het al op jonge leeftijd…
Begin deze chaos maar uit te zoeken als dokter… En tracht als patiënt maar geloofwaardig over te komen met uw bizarre klachten, die ook nog verschillen van die van andere mensen, en die ge dan op de koop toe nog niet eens kunt tonen of bewijzen…

Mensen die hun hele leven in een erg luide omgeving gewerkt hebben lopen blijkbaar meer gevaar om na hun pensioen tinnitus te krijgen. Ook geen prettig vooruitzicht. Alweer een goede reden om gehoorbeschermers te gebruiken tijdens lawaaierige klussen.

Eén man bleek zelfs zelfmoord gepleegd te hebben nadat hij anderhalf jaar aan het lijntje was gehouden door de dokters met de belofte dat ze minstens het gedaver van zijn hartslag uit zijn hoofd zouden weghalen. Ook dat is niet gelukt, met zijn zelfgekozen levenseinde tot gevolg.
Langs alle kanten hoorde ik verhalen die gelijkaardig waren aan wat ik vorige week bij de specialist had meegemaakt. De scenario's liepen van totaal onbegrip tot opmerkingen als : "Och madammeke, er is nog niemand van tinnitus dood gegaan maar er worden natuurlijk wel mensen gek van" en "Eigenlijk moet ge niet klagen over uw hyper-acusis hé meneer, want ge hoort nu veel beter dan andere mensen!" Tja, als je zoiets van een specialist ter zake moet horen dan weet je wel hoe het met de stand van de medische kennis op dit gebied gesteld is.

Vroeger ging het er ook al niet beter aan toe. Toen vroegen radeloze patiënten om hen doof maken, dat werd dan ook gedaan, maar al snel bleek dat dat zéker niet de oplossing was. De stumperds hoorden na de operatie dan wel niets meer... behalve hun tinnitus. Die bleef. Na die ingreep waren die mensen dus helemaal in hun eigen hel opgesloten.

Overal ter wereld blijken de onderzoeken nog in een beginfase te staan en de mensen die er nu aan meewerken zijn echt wel de proefkonijnen. In Zwitserland is er zelfs een proefgroep mensen, door een medicijn tegen tinnitus uit te testen, dement geworden. Proefpersonen zijn  natuurlijk broodnodig om ooit een remedie te vinden maar het lijkt me toch niet de juiste keuze om me in deze fase van het onderzoek kandidaat te stellen. Ik denk dat ik de alomtegenwoordige raad van de groep maar ga volgen en die luidt heel eenvoudig : "Leer er mee leven."


Mijn schrijfsel is - hoe kan het toch weer - véél te lang geworden. Ik splits het in twee, de rest van mijn epistel over wat ik allemaal bijleerde op de vergadering zet ik woensdag wel op mijn blog. Even genoeg ellende voor nu. De eerstvolgende dagen maken we ’t hier  eerst terug wat vrolijker.

dsc0097copy.jpg

Hanuman : "Maar ma gij staat hier toch niet tussen?..."
Ma : "Jawèl, kijk maar eens goed!"

hanumansnuffeltaanaapje.jpg

Hanuman : "Ik zie u niet hoor..."
Ma : "Ge moet ze wel langs hun voorkant bekijken hé slimmeke!"

dsc0099copy.jpg

Voor het tweede deel van het verslag van de vergadering klik hier :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694825201&stopdatum=694911601

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Een surrealistische ziekten-cocktail. Deel 5.

Deel 5 : Surrealistische ziektes vereisen blijkbaar surrealistische dokters.

Meer dan een maand op voorhand had ik een afspraak gemaakt met de enige dokter die echt gespecialiseerd is in hyper-acusis. Tinnitus-specialisten zijn er genoeg - niet dat die hun patiënten veel kunnen helpen - maar het enge ding waar ik bovenop mijn tinnitus mee opgezadeld zit is blijkbaar veel zeldzamer.

 

Ik leefde naar de dag van de consultatie toe met een dubbel gevoel. Aan de ene kant was er angst dat ik als proefkonijn zou gebruikt worden en massa’s pillen ging moeten uitproberen om telkens na een paar weken verslag uit te komen brengen. Maar aan de andere kant hoopte ik dat de dokter misschien snel de oorzaak zou vinden en zou zeggen : “Oh maar dat is die of die zenuw - of pees, of spier - die geklemd zit, en we vijzen die wel efkes los, of we snijden die er desnoods uit en ’t is opgelost.”

’t Werd echter geen van beide.

 

Eerst werd ik ontvangen door een lieve assistente waaraan ik mijn papier overhandigde waarop ik heel de evolutie van mijn ziekte in ’t kort genoteerd had (de medicijnen die ik nam, wanneer de hyper-acusis begonnen was,...) Ze nam het aandachtig door, stelde nog enkele vragen, onderzocht neus, keel en oren, om me vervolgens terug te sturen naar de wachtzaal waar ik een bundel vragenlijsten moest invullen. Niet direkt de nuttigste vragen. Onder andere : “Heeft u zelfmoordneigingen?” Ik heb daar ‘nee’ op geantwoord want toen had ik die nog niet. Als ze mij daarentegen die lijst hadden laten invullen bij ’t verlaten van hun kliniek had dat antwoord er wel enigszins anders uit kunnen zien…

 

Ik gaf mijn huiswerk netjes ingevuld af en werd meegetroond naar de gehoortest-afdeling. De jonge stagiaires gedroegen zich of ik doof was. Zelfs nadat ik had uitgelegd dat het tegendeel bij mij ’t geval was, dat ik álles hoorde en dan nog alles 10 keer te luid, bleven ze maar tegen me roepen. Ik denk dus dat ze zelf oost-indisch doof waren.

Onderweg naar de volgende testruimte bleken ze er al in geslaagd te zijn mijn net ingevulde vragenlijsten verloren te laten gaan… 't Kan rap gaan.
Het volgende machientje waar ze me even op aansloten ging de druk in mijn oren meten daar ze verwarden ze dan weer eerst mijn linker met mijn rechteroor. Wat nochtans niet zo moeilijk is want het rechtse is aan mijn rechterkant gegroeid en 't linkse zit aan mijn linker.

Na al de testjes mocht ik terug plaatsnemen in het kabinet.

Ik had me er uiteraard aan verwacht dat ik eerst wat spitsroeden zou moeten lopen tussen stagiaires en jonge dokters (logisch, die mensen moeten job ook ergens kunnen leren) maar ik was ondertussen toch wel heel blij dat ik nu eindelijk door de échte professor-specialist onder handen ging genomen worden. Mijn blijde verwachting sloeg om in bittere teleurstelling toen ik niet de verwachte prof zag binnenkomen maar begroet werd met : “Chegoeidag mevrouw, neejmt u momenteel medikaatsie?”

De professor waar ik al die weken op had gewacht en gehoopt bleek niet eens aanwezig… ik kreeg een vervanger… Eentje die zelfs niet eens de moeite had genomen om mijn nota's te lezen anders had hij wel al geweten welke medicatie ik nam.

 

Ik deed dus maar terug heel mijn uitleg en somde mijn pillen op. De man luisterde heel hooghartig en merkte botweg op : “Voor deze ziekte bestaan geen pillen.” Ik zei hem dat ik nochtans wel verbetering voelde sinds ik de twee medicijnen nam die me door twee huisartsen in onderling overleg waren voorgeschreven. Hij zweeg en glimlachte eens laatdunkend.

“Dus als ik het goed begrijp dokter, is hyper-acusis ongeneeslijk?”

“Dat heb ik toch niet gezegd hè?”

“Maar als er geen pillen voor bestaan… En ik heb in het boek van Michel Follet ook gelezen dat het niet te genezen is dan-“

“Dan moet je boeken met zulke titels maar niet lezen.”

“Maar in die titel stond niet dat het ongeneeslijk was, de titel is ‘Oorlog in mijn hoofd’, meer niet.”

“Nou jaaaa, dát boekje! Dat heb ik ook. Gekregen zelfs. (Ah ja, dat was heel belangrijke info want ‘t was een Hollander.) Maar ik heb het niet eens gelezen.”

Toen mengde Echtgenoot zich in het gesprek en zei :

“Er bestaan geen andere boeken over hyper-acusis, en Michel Follet was in Vlaanderen een zeer bekende radio- en tv-maker en quizmaster, dus als iemand zich een beetje over deze ziekte wil informeren valt er niets anders te lezen, vandaar dat wij dat boek gekocht hebben en-“

“Oordoppen. Oordoppen moet je leren dragen.”

Ik nam het weer over.

“Dokter ik héb oordoppen. Maar ik ben eigenlijk gekomen in de hoop genezen te worden. Ik heb trouwens een heel assortiment oordoppen. Kijk maar."
Ik liet ze zien en al van ver zei hij : “Dat zijn nou wel de slechtste die je kan hebben. Je moet er bij Laperre op maat laten maken.”

“Jamaar dat zijn er harde, die kan ik helemaal niet verdragen. Ik heb het zelfs al moeilijk met deze zachte rubberen denneboompjes.”

“Ja kan best zijn. Ik kan zelf ook niks in mijn oren verdragen, maar jij zal wel moeten nietwaar?”

Zucht. In deze fase van het gesprek voelde ik al dat mijn antwoord op de zelfmoordvraag  nu al anders zou geweest zijn.

 

“Uit het onderzoek blijkt dat je trommelvliezen fysiek in orde zijn. Er is wel een verschil in de metingen tussen beide oren maar dat kan een meetfoutje zijn. Ik zal u een scan voorschrijven.”

“Dokter ik heb gehoord dat het lawaai van een scan de tinnitus en de hyper-acusis nog zouden kunnen verergeren en-“

“Nou, dáár heb ik nog nooit van gehoord!”

Ik heb er maar braaf over gezwegen dat het er op de forums vol van staat...


“Maar dokter ik heb ook al jaren pijn in mijn schouder en nek, ik kan zelfs geen handtas op mijn schouder verdragen, zou het niet kunnen dat er iets in mijn nek de oorzaak van dit alles is? Als ge een scan maakt gaat ge toch ook mijn nek ineens meescannen?”

“Nee. Tuurlijk niet. Dan zou de scan nóg langer duren en je vindt het zo al geen leuk idee! Toch?”

“Jamaar ik zou dan wel graag in 1 keer alles willen laten nakijken dat mogelijk de oorzaak kan zijn van-
“Nee. Ik maak een scan vanaf de schedelbasis.”

“Maar ’t zou toch tijd uitsparen als tegelijk de nek-“

“Nee. Met alles wat zich onderaan de schedel bevindt heb ik niets te maken. Dat is de afdeling van een orthopeed.”

“Zou voor mijn nek- en schouderpijn misschien kinesie-therapie kunnen helpen?”

“Misschien.”

“Zou u dat dan willen voorschrijven?”

“OK.”

“Dan hoeft die scan misschien niet?”

“Tuurlijk wel. Die scan gaat sowieso door. U kwam hier toch om te genezen nietwaar?”

 

“Drinkt u alcohol?”

“Geen druppel.”

(Mijn vragenlijsten had hij dus ook niet bekeken want daar had ik dat allemaal al op ingevuld. Maar natuurlijk, die waren ondertussen ergens “mislegd” en onvindbaar waarschijnlijk…)

“Koffie?”

“Nooit.”

“Roken?”

“Ja.”

“Stop daar dan al maar mee. Of halveer op zijn minst.”

“Mag ik nog zuivelproducten eten?”

“Waarom niet dan?”

“Omdat mijn osteopaat gezegd had dat zuivelproducten de slijmvliezen stimuleren en dat dat niet goed was voor-“

“Ach nee toch! Een osteopaat! Een osteopaat! Echt idioot. Een Vlaams gezegde is toch : ’Schoenmaker blijf bij je leest’ nietwaar? Wat weet zo'n man nou van die zaken?!”

“En mag ik chocolade eten?”

“Zoveel je maar wil.”

“Dokter hebt u eigenlijk patiënten die al van hyperacusis genezen zijn?”

“Ja tuurlijk. Of toch al zeker waarbij het veel draaglijker geworden is.”

Ik mompelde onhoorbaar tussen mijn tanden : “Ja, met oordoppen waarschijnlijk. Zo kan ik het ook.”

“U gaat nu naar de balie, maakt een afspraak voor een scan en een afspraak om een week later de resultaten te bekijken. Tot ziens.”

 

Als ik na ’t verlaten van zijn kabinet de zelfmoordvraag terug had moeten beantwoorden had ik het voorzetsel ‘zelf’ doorstreept.

Ik hád echt geen zelfmoordneigingen. Ik had na dit gesprek wél... móórdneigingen!



Gelukkig was er deze week ook weer fijn nieuws. Ik ging met mijn maatje op bezoek bij zijn bejaarde ma om haar een gelukkige verjaardag te wensen. Een vooruitzicht op een rustig bezoekje, tot bleek dat er nog twee vrienden op bezoek waren en dat we met zijn vijven Chinees zouden eten... De angst sloeg me om het hart. Ik vreesde weer hetzelfde mee te maken als tijdens mijn vorige etentje. Maar nee, ik ben helemaal niet moeten gaan lopen, integendeel, het werden twee zalige uurtjes!

Iedereen had begrip voor mijn gekke aandoening (waarom kunnen gewone mensen dat opbrengen en specialisten niet?...), er werd met gedempte stem en om beurten en niet door mekaar gepraat, de krakende pakjes van de Chinees werden opengemaakt terwijl ik even buiten ging, en we hebben smakelijk samen gegeten, gepraat en gelachen. Zonder oordopjes! Af en toe moest ik wel eens een vinger in mijn oor steken vanwege wat bestekgerinkel op een bord maar ik kon gewoon meepraten en de gesprekken volgen! Zalig! Een beetje begrip kan het leven zoveel aangenamer maken, ik ben er mijn kameraden ontzettend dankbaar voor.

Door deze hartverwarmende ervaring weer een beetje overmoedig geworden heb ik de volgende dagen veel te veel hooi op mijn vork genomen en moet daar nu weer de prijs voor betalen. Stom. Maar ooit zal ik het wel leren zeker?

Ondertussen ligt het nare doktersbezoek al een week achter me, is de kater al wat verteerd en de pijn van het onbegrip, de arrogantie en de onvriendelijkheid weggeslikt.
Gisteren heb ik een bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus en Hyperacusisvereniging bijgewoond maar daarover vertel ik later wel want na deze relatief "propvolle" week lig ik er momenteel uitgeteld bij.

Ik trek me even terug in het eeuwigdurende gezelschap van mijn gecastreerde krekelkoor op mijn virtuele berg in Zuid Frankrijk om te genieten van een zonsondergang die wel eens een hele zondag zou kunnen duren.
Ge ziet, mijn "tragedie" is toch ook een klein beetje een "reisverhaal" hé? :wink:

Het relaas over het bezoek aan de bijeenkomst vind je hier :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694738801&stopdatum=694825201

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Een surrealistische ziekten-cocktail. Deel 4.

Kuren. Zotte en gewone.

Alweer een week later. En ook vele kuren, behandelingen en pillen later…
Het krekelkoor in mijn kop zingt nog steeds uit volle borst maar in de hyper-acusis zijn veranderingen ingetreden. Alles klinkt nog veel luider dan normaal maar niet elk geluid doet pijn. Broodzakken en plastic boodschappentassen zijn nog steeds gruwelijk maar ik kan al wel weer mijn handen wassen onder een kraantje als ik een dun straaltje water laat lopen. Als ik niet ritsel met de bladeren kan ik ook terug de krant of een tijdschrift lezen. Vorige week had ik twee heerlijke dagen. Dagen waarop ik ’s avonds in mijn bed stapte met een gewoon suizend hoofd en niet met een razende orkaan in mijn kop. Het was een verademing. Het zijn die momenten die hoop geven en die me soms ook overmoedig maken.

Ik was uitgenodigd op een etentje bij vrienden en wou het beslist proberen want een betere testsituatie kon ik me niet indenken. Bij vrienden kan je gewoon weggaan als ’t niet gaat, dat kan je in een restaurant moeilijk maken. Dus toog ik blijgezind op weg. Vanzelfsprekend met mijn hele assortiment oordoppen op zak. Het begin van de avond viel reuze mee. Met vier personen zachtjes in een salon zitten praten was zalig. Eindelijk weer eens buiten, eens onder de mensen komen, dingen horen vertellen, nieuwtjes horen! Mijn vrienden deden ook duidelijk moeite om stil te praten en niet nodeloos met hun glazen te rinkelen. Dat vond ik zo attent. Toen we op de duur met zijn zessen waren werd het al een stuk moeilijker om al die geluiden en klanken in mijn kop geordend te krijgen en moest ik na een half uurtje mijn oren even uitlaten in de stille tuin. Maar toen werd het eten geserveerd…

Met zes aan tafel… soep eten… Dat lawaai was niet te harden. Onvermijdelijk moest ik mijn oordopjes insteken. Ik hoorde en zag iedereen babbelen en lachen maar zelf verstond ik geen woord. Ik hoorde alleen ’t kauwen en ’t slikken in mijn kop en een boel dof geroezemoes. Ik bleef dan maar heel geconcentreerd in mijn bord staren zodat niemand me zou vragen op iets te reageren. Ik voelde me doodeenzaam. Kompleet buiten de wereld gesloten door die stomme ziekte. Ik heb beleefd gewacht tot iedereen zijn soep op had maar dan ben ik maar naar huis gereden want ook zonder dopjes was de conversatie ondertussen de chaotisch en te luid geworden. Tien lange eenzame kilometers in tranen en woede. Uiteindelijk heb ik me ermee getroost dat ik het toch al meer dan een uur in gezelschap had volgehouden en dat ik tenminste nog eens onder vrienden was geweest.

Ik hoopte dat het elke dag beter ging gaan. De voorgaande maanden heb ik zo mijn best gedaan. Een lever- en galzuiveringskuur, lymfedrainages, bezoeken aan ostheopaten om nekwervels los te maken, uren energetische therapie, kuren met de meest onmogelijke kruiden en vitamines, en heelder reeksen pillen. Maar het werd niet beter. Het werd terug slechter. En ik zat weer met mijn oorbeschermer op de pot tegen mijn rinkelend plasje…

Vrijdag ging het plots weer wat beter. Ik voelde me de koning te rijk. Ik ben zelfs naar de supermarkt getrokken. Weliswaar met flinke oordoppen in want winkelwagentjes klinken alsof er tanks rond me heen daveren. Maar in een winkel zonder karretjes heb ik het doploos uitgehouden tot aan de kassa (dat rinkelende geld in die schuiven is er teveel aan…)

Zaterdag kwam een vriend me ontvoeren om een bescheiden “foto-stapje” in de wereld te zetten. We kozen voor het Stilte Bos in Gerhagen bij Tessenderlo. Haast twee uur heb ik in ’t bos rondgewandeld, gefotografeerd en volop genoten van de natuur. De krakende takken onder mijn voeten vormden zelfs geen probleem, ik heb van de hele tijd geen dopje ingestoken! Ik was zo blij. Er bestaan geen woorden voor. Eindelijk had ik eens terug wat materiaal voor mijn blog, ik had weer eens een stukje van de wereld gezien en dat dan nog zonder pijn. Mijn geluk kon niet op.

Maandag heb ik een afspraak bij de enige dokter die gespecialiseerd is in hyper-acusis. Ik hoop dat de oorzaak van mijn enge aandoening gevonden wordt en dat er een oplossing voor bestaat… Het is bang afwachten. Ik zou zo graag terug eens met vrienden weggaan, een cafeetje binnenstappen, of iets knabbelen in een restaurant, door de stad wandelen… Maar dat zit er momenteel allemaal nog niet in. Met zijn tweetjes thuis eten lukt al best omdat we boterhammen niet meer op een bord eten maar op plastic onderleggers. Het scheelt een boel aan bestekgerinkel. Soep drinken gaat evengoed als soep lepelen. Ik doe hier de laatste tijd de ene uitvinding na de andere. Hopelijk komt er terug een tijd dat ik al die kunstgrepen niet meer moet uithalen en terug zoals andere mensen op de wereld kan rondwandelen.
Bang afwachten voor het verdict van maandag dus…
Wie maandagvoormiddag een schietgebedje naar hierboven wil sturen, een kaarsje wil branden, of wat positieve energie sturen… geloof me, ik neem het in dank aan.


Het relaas van dat rampzalige doktersbezoek kan je hier lezen :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694652401&stopdatum=694738801

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Miauw!

↑ Terug naar de berichten