Archief

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje, Nand, Opapat, Marleen, Kathleen, Rudy, Renee, Andromeda, Nilleke, Steven, Jan, Nicole, Veveke, Mieke, Maria en Geert, Wim en Fernanda!

Soms valt er weinig te fotograferen op een uitje. Regen, of te donker, of gewoon weinig te beleven. Maar meestal vind ik toch wel iets - al is het maar voer voor een fotoraadsel - of inspireren de uitdrukkingen van enkele doodgewone beestjes hun snuitje me.
Ik zie ze dan onmiddellijk converstaties voeren...



Kalkoen : "Meisjes! Meisjes! We gaan wandelen!"



Kalkoen : "Beleefd zijn! Achter mij blijven lopen alstublieft!"



Kalkoen : "Links! Rechts! Goed zo, mooi in 't gelid!"



Kalkoen : "Moeder Overste! Ge hebt iets laten vallen!"



Kalkoen : "Dat is niet van mij!!!"
Kip : "Tja, van ons ook niet anders zou 't een bruin zijn. Trouwens dit formaat zou nóóit uit ons poepeke geraken..."



Kip : "Ssst! Stillekes, dat ze 't niet hoort. Maar dat ei is wél van haar hoor!"



Kalkoen : "Insinueren die stomme kiekens nu dat ik een breed achterwerk heb?"



Kalkoen : "Toch dat ei nog eens grondig gaan bekijken..."
Kip : "Kijk Julia! Ze draait zich om! Ziedewel! Uit zo'n 'contrefort' zou zelfs moeiteloos een struisvogelei kunnen rollen!"



Kalkoen : "Och, laat ze maar roddelen. Hún zielige pluimkes zullen later niet in de spotlights van de Moulin Rouge schitteren!..."



Kalkoen : "Maar aan de andere kant... zij zitten misschien nog wel aan 't kerstdiner, terwijl ik waarschijnlijk op de menukaart zal staan.... Ik mag er niet aan denken. Ik zou er rimpels van kunnen krijgen."

Hopelijk komt de H.Geest u snel verlichting brengen...



Bij al deze lezers is dat al gebeurd : Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje, Nand, Opapat, Marleen, Kathleen, Rudy, Renee, Andromeda, Nilleke, Steven, Jan, Nicole, Veveke, Mieke, Maria en Geert, Wim en Fernanda!

't Gaat vlot deze week! Reeds opgelost door Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje, Nand, Opapat, Marleen, Kathleen, Rudy, Renee, Andromeda, Nilleke en Steven!



Nu moeten de anderen nog 't licht aan 't einde van hun tunnel zien...

Vandaag is mijn blog jarig. Het bestaat 5 jaar. Ongelofelijk hoe de tijd vliegt... Ik had nooit kunnen indenken dat "het experimentje van eens eventjes een blog aan te maken op Sennet" tot zoiets zou kunnen leiden. Als ik had geweten dat mijn blog zo een lang leven beschoren ging zijn (in plaats van de anderhalve maand zoals ik eerst gedacht had) had ik wel een andere naam gekozen dan "Miauw". Uiteindelijk gaat mijn blog over veel meer dan poezen en poezenverhalen. Ik zou ook nooit geopteerd hebben voor de nickname Laathi. Dat kwam gewoon omdat de vriend die mijn blog aanmaakte (dat kon ik toen nog niet eens zelf) zei : "En, hoe wilt ge heten?". Net op dat moment streelde Laathi met haar staart langs zijn benen en ik antwoordde spontaan "Laathi".
Het resultaat is nu dat ik tijdens deze vijf jaar verschillende vrienden heb gemaakt die mij allemaal met de naam van mijn kat aanspreken! Goddank is 't een mooie naam. Stel u voor dat mijn kat "Pluizenbol" of "Vlooiezakske" had geheten... Ik mag er niet aan denken.

In de loop van al die jaren zijn er tot mijn grote verbazing reeds meer dan 130.000 lezers op bezoek gekomen. Gemiddeld 77 per dag. De hoogtepunten zijn het weekend want dan zijn de puzzelaars nieuwsgierig naar het fotoraadsel, dan heb ik soms 140 bezoekers op een dag.

Ooit, toen ik nog maar 50 lezers per dag had, stelde ik me voor hoe het zou zijn die allemaal eens uit te nodigen. Ze zouden niet eens allemaal tegelijk in mijn hobbithol kunnen! In mijn fantasie werd het een dolle chaos. Jammer dat zoiets in 't echt niet mogelijk is.

Vele mensen komen maar 1 keer per week binnenvallen en hebben op die manier ineens wel lectuur voor een half uurtje. Anderen vinden vooral hun gading in de jeugd- of de reisverhalen. Over die laatste verhalen twijfelde ik jarenlang of ik ze op mijn blog zou zetten. Ik wou geen jaloezie wekken bij mensen die niet de kans hadden om zo'n verre reizen te maken. Die ommekeer is gekomen omdat ik zoveel toffe reacties kreeg op mijn onderwaterfoto's, die ik soms toch eens op mijn blog durfde plaatsten. Toen besloot ik om toch maar mijn visie te veranderen en mijn reisverhaaltjes eveneens prijs te geven.

Ondertussen was ook mijn mama overleden en werden al mijn reisfoto's zo zinloos. Ik fotografeerde een mooie anemoon, kwam boven water, dacht : "Die gaat ons ma mooi vinden! Dat heeft ze nog nooit gezien!! Ah nee... Ons ma is er niet meer..."
Vanaf dan besloot ik om een hondertal oma's en opa's en broers en zussen te adopteren via mijn blog. Wie toch eens een stukje van de grote wereld wou zien - en dat door welke reden dan ook zelf niet kon - zou ik meenemen op reis! Knus vanuit hun eigen zeteltje, maar natuurlijk wel alles door mijn eigen -soms wat cynische - blik gezien. Mijn lezers bleken het fijn te vinden.

Door mijn gekke ziekte heb ik mijn laatste reis moeten annuleren dus tracht ik momenteel maar een alternatief "reisverhaal" te maken over wat er zich in en rond mijn kop afspeelt. Ik dacht eerst om er een éénmalig artikel aan te schrijven, maar ik kreeg zoveel reacties dat ik er af en toe toch nog maar eens op terug kom.
Er is momenteel een blogje in de maak waar al de tinnitus- en hyperacusis-verhalen op een overzichtelijke manier bij mekaar zullen staan, samen met de nodige links voor verdere informatie.

Ik hoop er nog een jaartje bij te doen. Vol poezen- en Irma-strips, mini-foto-reportages over de streek en zotte verhalen! En hopelijk, hopelijk, toch ooit nog eens een reisverhaal... En waar mogelijk zetten we weer allemaal samen onze schouders onder een of andere  goede zaak, want dat kunnen we samen als de besten, dat hebben we vorige jaren al bewezen.

Maar vooral wil ik jullie vandaag bedanken voor jullie ongelofelijke trouw! Ik kom vrij weinig op andere blogs en zelfs dan laat ik heel zelden een spoor na. Ik lees nu eenmaal niet graag op een pc. Ik ben nog een echte ouderwetse boekenmens. Ik heb gelukkig wel heel veel persoonlijk contact met mijn lezers door de antwoorden op mijn fotoraadsels - en de gekke conversaties die zich daar rond ontspinnen.
Ik ben tevreden zoals het is. Ik hoop jullie ook, zodat we er samen nog een prettig extra jaar van kunnen maken. In een goede gezondheid voor iedereen...

En als 't ook bij jullie eens een dag wat minder gaat : mijn doel blijft nog altijd dat je hier binnen kan wippen en ik een glimlach op jullie gezicht te mag toveren... Als dát gelukt is, is mijn dag geslaagd. Voor die éne glimlach doe ik het!

Liefs van Laathi. (De mens, dus.)

Nu snel naar de dokter voor de resultaten van de scan. Om te weten te komen of er zich écht wel leven onder mijn schedeldak bevindt...

Klaar voor een volgende poging?



Reeds opgelost door Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje en Nand!

Uit de tijd dan onze Ming nog een paar jaar jonger en strijdlustiger was...

********

Ik wil het weten : de waarheid en niks dan de waarheid!
Toch even beide partijen ondervragen en de waarheid over hun nachtelijke vechtpartij trachten uit te vissen...













Ja, nu ben ik echt gerustgesteld.
Ze gaan dat nóóit meer doen.

Nog niemand???...

Er wordt me van alle kanten gevraagd hoe ik aan die miniatuur-Irma ben geraakt. Wel, dat gebeurde heel simpel, maar ook heel verrassend.
Sinds die ik mijn "honden-oren-ziekte" heb opgelopen ben ik nooit meer naar een rommelmarkt durven gaan. Ik vreesde dat de geluiden van krakend krantenpapier en plastic zakjes niet te overleven zouden zijn. Maar mijn medicijnen doen goed hun werk, en elke week probeer ik mijn grenzen te verleggen dus ben ik zondag voor de eerste keer weer eens - heel voorzichtig - gaan rommelen. 

De markt vond plaats in een heel grote hal en er was gelukkig erg weinig volk. Tot mijn grote verbazing heb ik er wel twee uur kunnen rondlopen! Het was heerlijk om tussen de mensen te kunnen wandelen en grapjes en babbeltjes te maken. Het ging zelfs zonder oordopjes!! OK, ik moest soms wel eens mijn oren dichthouden, en zelf in bakken met krakende rommel gaan dabben deed ik niet - of als de verleiding echt te groot was, deed ik dat zo geruisloos mogelijk.
En toen gebeurde het! Helemaal op 't eind - aan een van de laatste kraampjes - diepte mijn kameraad deze trofee uit een pluche-beesten-doos op! Het was echt de bekroning van mijn eerste rommelmarkt-experiment!

Ze lijkt op Irma qua uitdrukking en materiaal maar het is dus geen rugzakje. Het is gewoon een pluchen beest. Niettemin ben ik er dolblij mee, ik zag in mijn fantasie hun conversaties al voor mijn ogen ontspinnen!



Naam, geslacht, familieverband,... het staat nog allemaal niet vast...
Iedereen mag meedenken! Schrijf me maar een voorstel. Ik ben zoals ge weet niet vies van een beetje surrealisme of hilarische toestanden, dus laat uw fantasie uit de bol gaan!



't Geeft nog meer een lentegevoel als ge enkele schapen in de daktuin hebt zitten.