Neerhofpraat...

Hopelijk komt de H.Geest u snel verlichting brengen...



Bij al deze lezers is dat al gebeurd : Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje, Nand, Opapat, Marleen, Kathleen, Rudy, Renee, Andromeda, Nilleke, Steven, Jan, Nicole, Veveke, Mieke, Maria en Geert, Wim en Fernanda!

't Gaat vlot deze week! Reeds opgelost door Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje, Nand, Opapat, Marleen, Kathleen, Rudy, Renee, Andromeda, Nilleke en Steven!



Nu moeten de anderen nog 't licht aan 't einde van hun tunnel zien...

Vandaag is mijn blog jarig. Het bestaat 5 jaar. Ongelofelijk hoe de tijd vliegt... Ik had nooit kunnen indenken dat "het experimentje van eens eventjes een blog aan te maken op Sennet" tot zoiets zou kunnen leiden. Als ik had geweten dat mijn blog zo een lang leven beschoren ging zijn (in plaats van de anderhalve maand zoals ik eerst gedacht had) had ik wel een andere naam gekozen dan "Miauw". Uiteindelijk gaat mijn blog over veel meer dan poezen en poezenverhalen. Ik zou ook nooit geopteerd hebben voor de nickname Laathi. Dat kwam gewoon omdat de vriend die mijn blog aanmaakte (dat kon ik toen nog niet eens zelf) zei : "En, hoe wilt ge heten?". Net op dat moment streelde Laathi met haar staart langs zijn benen en ik antwoordde spontaan "Laathi".
Het resultaat is nu dat ik tijdens deze vijf jaar verschillende vrienden heb gemaakt die mij allemaal met de naam van mijn kat aanspreken! Goddank is 't een mooie naam. Stel u voor dat mijn kat "Pluizenbol" of "Vlooiezakske" had geheten... Ik mag er niet aan denken.

In de loop van al die jaren zijn er tot mijn grote verbazing reeds meer dan 130.000 lezers op bezoek gekomen. Gemiddeld 77 per dag. De hoogtepunten zijn het weekend want dan zijn de puzzelaars nieuwsgierig naar het fotoraadsel, dan heb ik soms 140 bezoekers op een dag.

Ooit, toen ik nog maar 50 lezers per dag had, stelde ik me voor hoe het zou zijn die allemaal eens uit te nodigen. Ze zouden niet eens allemaal tegelijk in mijn hobbithol kunnen! In mijn fantasie werd het een dolle chaos. Jammer dat zoiets in 't echt niet mogelijk is.

Vele mensen komen maar 1 keer per week binnenvallen en hebben op die manier ineens wel lectuur voor een half uurtje. Anderen vinden vooral hun gading in de jeugd- of de reisverhalen. Over die laatste verhalen twijfelde ik jarenlang of ik ze op mijn blog zou zetten. Ik wou geen jaloezie wekken bij mensen die niet de kans hadden om zo'n verre reizen te maken. Die ommekeer is gekomen omdat ik zoveel toffe reacties kreeg op mijn onderwaterfoto's, die ik soms toch eens op mijn blog durfde plaatsten. Toen besloot ik om toch maar mijn visie te veranderen en mijn reisverhaaltjes eveneens prijs te geven.

Ondertussen was ook mijn mama overleden en werden al mijn reisfoto's zo zinloos. Ik fotografeerde een mooie anemoon, kwam boven water, dacht : "Die gaat ons ma mooi vinden! Dat heeft ze nog nooit gezien!! Ah nee... Ons ma is er niet meer..."
Vanaf dan besloot ik om een hondertal oma's en opa's en broers en zussen te adopteren via mijn blog. Wie toch eens een stukje van de grote wereld wou zien - en dat door welke reden dan ook zelf niet kon - zou ik meenemen op reis! Knus vanuit hun eigen zeteltje, maar natuurlijk wel alles door mijn eigen -soms wat cynische - blik gezien. Mijn lezers bleken het fijn te vinden.

Door mijn gekke ziekte heb ik mijn laatste reis moeten annuleren dus tracht ik momenteel maar een alternatief "reisverhaal" te maken over wat er zich in en rond mijn kop afspeelt. Ik dacht eerst om er een éénmalig artikel aan te schrijven, maar ik kreeg zoveel reacties dat ik er af en toe toch nog maar eens op terug kom.
Er is momenteel een blogje in de maak waar al de tinnitus- en hyperacusis-verhalen op een overzichtelijke manier bij mekaar zullen staan, samen met de nodige links voor verdere informatie.

Ik hoop er nog een jaartje bij te doen. Vol poezen- en Irma-strips, mini-foto-reportages over de streek en zotte verhalen! En hopelijk, hopelijk, toch ooit nog eens een reisverhaal... En waar mogelijk zetten we weer allemaal samen onze schouders onder een of andere  goede zaak, want dat kunnen we samen als de besten, dat hebben we vorige jaren al bewezen.

Maar vooral wil ik jullie vandaag bedanken voor jullie ongelofelijke trouw! Ik kom vrij weinig op andere blogs en zelfs dan laat ik heel zelden een spoor na. Ik lees nu eenmaal niet graag op een pc. Ik ben nog een echte ouderwetse boekenmens. Ik heb gelukkig wel heel veel persoonlijk contact met mijn lezers door de antwoorden op mijn fotoraadsels - en de gekke conversaties die zich daar rond ontspinnen.
Ik ben tevreden zoals het is. Ik hoop jullie ook, zodat we er samen nog een prettig extra jaar van kunnen maken. In een goede gezondheid voor iedereen...

En als 't ook bij jullie eens een dag wat minder gaat : mijn doel blijft nog altijd dat je hier binnen kan wippen en ik een glimlach op jullie gezicht te mag toveren... Als dát gelukt is, is mijn dag geslaagd. Voor die éne glimlach doe ik het!

Liefs van Laathi. (De mens, dus.)

Nu snel naar de dokter voor de resultaten van de scan. Om te weten te komen of er zich écht wel leven onder mijn schedeldak bevindt...

Klaar voor een volgende poging?



Reeds opgelost door Dolfijn, Luk, Kaatje, Ron, Chrisje en Nand!

Uit de tijd dan onze Ming nog een paar jaar jonger en strijdlustiger was...

********

Ik wil het weten : de waarheid en niks dan de waarheid!
Toch even beide partijen ondervragen en de waarheid over hun nachtelijke vechtpartij trachten uit te vissen...













Ja, nu ben ik echt gerustgesteld.
Ze gaan dat nóóit meer doen.

Nog niemand???...

Er wordt me van alle kanten gevraagd hoe ik aan die miniatuur-Irma ben geraakt. Wel, dat gebeurde heel simpel, maar ook heel verrassend.
Sinds die ik mijn "honden-oren-ziekte" heb opgelopen ben ik nooit meer naar een rommelmarkt durven gaan. Ik vreesde dat de geluiden van krakend krantenpapier en plastic zakjes niet te overleven zouden zijn. Maar mijn medicijnen doen goed hun werk, en elke week probeer ik mijn grenzen te verleggen dus ben ik zondag voor de eerste keer weer eens - heel voorzichtig - gaan rommelen. 

De markt vond plaats in een heel grote hal en er was gelukkig erg weinig volk. Tot mijn grote verbazing heb ik er wel twee uur kunnen rondlopen! Het was heerlijk om tussen de mensen te kunnen wandelen en grapjes en babbeltjes te maken. Het ging zelfs zonder oordopjes!! OK, ik moest soms wel eens mijn oren dichthouden, en zelf in bakken met krakende rommel gaan dabben deed ik niet - of als de verleiding echt te groot was, deed ik dat zo geruisloos mogelijk.
En toen gebeurde het! Helemaal op 't eind - aan een van de laatste kraampjes - diepte mijn kameraad deze trofee uit een pluche-beesten-doos op! Het was echt de bekroning van mijn eerste rommelmarkt-experiment!

Ze lijkt op Irma qua uitdrukking en materiaal maar het is dus geen rugzakje. Het is gewoon een pluchen beest. Niettemin ben ik er dolblij mee, ik zag in mijn fantasie hun conversaties al voor mijn ogen ontspinnen!



Naam, geslacht, familieverband,... het staat nog allemaal niet vast...
Iedereen mag meedenken! Schrijf me maar een voorstel. Ik ben zoals ge weet niet vies van een beetje surrealisme of hilarische toestanden, dus laat uw fantasie uit de bol gaan!



't Geeft nog meer een lentegevoel als ge enkele schapen in de daktuin hebt zitten.

Here we go! Alweer iets dat iedereen kent!



Veel succes maar nog veel meer plezier!
PS. En niet vergeten : alstublief de antwoorden niet op mijn blog plaatsen maar ze mailen naar laathi@hotmail.com!

Sommigen onder u durven sinds ze meespelen met mijn fotoraadsel al geen mosselen meer eten, anderen raken geen salami meer aan en vanaf nu zal het voor een paar mensen misschien ook een beetje een magere kerstmis worden. (Gelukkig staan er nergens "kattenteelballetjes" op een menukaart, anders zoudt ge die ook  niet meer eten vrees ik.) Ik kan al beter mijn blog van de categorie "huisdieren" naar de afdeling "dieet-tips" verhuizen.



Nog niet?...



Nog altijd niet?...

Eigenlijk had ik onderstaande foto als eerste willen laten verschijnen...



Maar toen ik vorige zondag deze foto net op mijn blog aan 't invoeren was stond Echtgenoot plots achter mijn rug en zei : "Ah! 't Is 't poepeke van een kiekske deze week!"
Ik was met verstomming geslagen. Mijn ogen werden als eieren zo groot.  Hij keek al even verbaasd naar mij terug en zei : "Dat is toch véél te gemakkelijk! Dat ziet ge toch zo! Iedereen gaat toch direkt raden wat dat is! Kom, laat me uw volgende foto's eens zien... Awel, die, die met die zwarte veertjes in, die moet ge als eerste nemen, dat gaat het veel moeilijker maken."
Volgzame echtgenote als ik ben heb ik zijn goede raad gevolgd maar ik vroeg mij daarna wel af : "Hoe komt het dat mijne man zo vlot op 't eerste zicht neerhofdieren-poepekes herkent?" Ik denk dat elke echtgenote zich dat wel zou afvragen (gesteld dat hun man geen boer of duivenmelker is toch).

En "plumeaus" dat ik als oplossing heb aangekregen!!!... En ik dan maar antwoorden : "We zitten nog in 't stadium vóór de plumeau." Maar dat hielp ook niet.  En waanzinnige vogelnamen dat ik binnenkreeg! Ik antwoordde dan : "Het is een héél gekend beest ge moet dus zeker niet zitten zoeken naar een obscure naam als "de doofstomme grijsgetijgerde Oostindische nachtzwaluw".

Dat was nu toch niet zo moeilijk? Toch zeker niet eens ge geraden had dat het pluimen waren en dat ze het stadium van "de plumeau" nog niet bereikt hadden! Eet dan iedereen met Kerstmis een hamburger behalve Klaproosje, Renee, Lisette, Tineke, Lange Lou, Viva, Mieke, Redpoppy, Yvette, Opapat, Veveke, Sjoeke, Nilleke, Chrisje, Dolfijn, Ann, Kaatje en Nand?

Derktje bleef dapper op de goede vogel-weg maar jammer genoeg is ze aan de strijsvogel blijven steken. Maar ze verdient wel eervol "De medaille voor oneindig doorzettingsvermogen". Dat is niet erg. Want mijn slogan is nog altijd : "Veel succes maar nog veel meer plezier!".
Tuurlijk,... als ge deze medaille wint... is 't wel de vraag of ge deze week nog wel veel plezier hebt gehad...

Gisteren heb ik dan nog met opzet als hint enkele fotootjes van eenden geplaatst... Geef toe, aan goeie wil ontbreekt het me niet.
Maar hier is hij dan : de kalkoen!





"Hela! Madam wil u alstublieft stoppen met onder mijn rokken te fotograferen?! Ik ben een deugdzame kalkoen!!! En als ge deze foto's op 't internet durft te zetten dan zorg ik ervoor dat u veroordeeld wordt tot een kerstdiner bestaande uit een curryworst met een kaaskroket."

En morgen - zoals elke zondag - serveer ik u alweer het volgende eenvoudige fotoraadsel

Na de winterslaap... het lente-dutje!



Maar als er een fotograaf in de buurt is toch steeds waakzaam.



Ge staat zoveel beter op de foto met uw ogen open...

We gaan er op vooruit! Klaproosje, Renee, Lisette, Tineke, Lange Lou, Viva, Mieke, Redpoppy, Yvette, Opapat, Veveke, Sjoeke, Nilleke en Chrisje hebben het opgelost! Het bos waarin Elou en Dolfijn aan 't verloren lopen zijn neemt stilaan de afmetingen aan van de jungle in Borneo. Maar ze geraken er wel uit!
Van het peloton nog steeds geen spoor dus maken we 't nóg eenvoudiger en kiezen we maar weer een ander gezichtspunt...



En 't is zo'n overbekend iets...
Aan deze foto zit trouwens nog een plezant verhaal vast, maar dat is voor morgen!

Ik heb eigenlijk qua echte oplossers niet veel nieuws te melden... Dat zijn nog altijd maar
Klaproosje, Renee en Lisette.
Elou, Chrisje, Yvette, Mieke, Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Nand, Sjoeke en Viva blijven warm, warm, warm...
We zullen nog eens een ander aspect aan bod laten komen, dat de "warmen" alleszins over de brug gaat helpen. Want die hebben toch al zó hun best gedaan... 

De Paasklokken raken door de opwarming van de aarde hoe langer hoe meer van slag.
Voor Irma hebben ze dit jaar geen eieren laten vallen maar...



Ik had toch gezegd dat ze zwanger was en dat het deze keer geen aprilgrap was!!!
Soms kan ik ook héél ernstig zijn.

Klaproosje, Renee en Lisette hebben het al opgelost.
Elou, Chrisje en Yvette blíjven maar op hun heel goeie weg... Ze zitten vast in de modder denk ik.
En de anderen... die zitten serieus in 't bos.
Misschien helpt een ander gezichtspunt?...



En morgen krijgen jullie nog een kompleet ander gezichtspunt te zien.

Klaproosje, Renee en Lisette hebben het al opgelost. Elou, Chrisje en Yvette zijn op de heel goeie weg... Waar blijven de mannen trouwens? Mannen kennen het even goed als vrouwen.