Archief

't Was echt wel mysterieus in 't begin hè? Ik hou enorm van foto's die u in een wereld onderdompelen waarin uw fantasie zijn gangen kan gaan omdat ge echt niet weet wat ge ziet. Maar ja, dat wist ge natuurlijk al langer.
Vele mensen lieten zich bij de eerste foto misleiden door die "blaasjes" haast iedereen greep naar dingen uit de onderwaterwereld.



En er is deze week ook diep in 't schuim van afwas- en 't badwater gekeken. Maar dat haalde niet veel uit. Wat wel hielp is dat allen die over hun afwas mailden de tip kregen "dat het voorwerp zich misschien wel náást hun afwas bevond alhoewel dat niet echt hygiënisch zou zijn".
Velen zijn daardoor op 't juiste spoor geraakt. Maar de twijfelaars die niet dierven gokken kregen dan ook geen hulp, dus die zijn iets langer op weg geweest... Alhoewel sommigen nu ook beweren dat ze 't van de eerste foto wisten. Jaja, zo kan ik 't ook.



Aanschouw : uw senior met haar senior-bloemkool.



Als ge een bloemkolen iets te lang laat liggen krijgen ze dus van die welgevormde blaasjes en fijne rechtopstaande puntjes.
Omgekeerd als bij senior-mensen dus.
Daar lopen de blaasjes leeg en worden de puntjes stompjes en gaan ze hangen.

Proficiat Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda, Klaproosje, Vif, Tineke, Lange Lou, Mieke, Redpoppy, Nilleke, Opapat, Viva... Ik hoop alleszins dat uw bloemkolen er frisser uitzien...

PS. Mijne senior was nog wel héél lekker.

Maandag, 20 juli 2009.
Costa Luminosa, Tromso.

11. Terug onder de mensen...

Na vier uur slaap toch weer niet aan de verleiding kunnen weerstaan uit mijn warme nest te kruipen om te kijken of ’t binnenvaren van de fjord echt zo mooi was als beloofd, na enkele minuten in de koude toch maar terug ’t winderige terras tegen mijn knusse bed ingeruild. Die extra twee uur slaap zouden me welkomer zijn.
Die eeuwigdurende zon begint stilaan een slopend effect op me te krijgen, uiteindelijk leven we al in meer van 130 uur daglicht en er is altijd wel iets dat je wil zien. Maar ik heb ondertussen de moed niet meer om mijn rust op te geven om wat naar voorbijglijdende bergen in een verre mist te zitten staren. En inderdaad toen we aan de kade van Tromso aangemeerd lagen zag het er niet al te best uit. De grootste noordelijke stad van ’t land en we lagen aan een afgelegen kade tussen industriële rommel. Aan bakboord zag het er iets beter uit, héél veel huizen en visverwerkingsbedrijven tegen lage heuvels geplakt, in de verte een brug (want het oudste stadsdeel ligt op een ander eilandje), en nog iets verder weg de o zo geroemde Arctische Kathedraal met zogenaamd het grootste glasraam ter wereld. En dat alles gehuld in nevelen en fijne regen.



Tromso.



De witte tent-achtige structuur is die fameuze Arctische kathedraal...

Na de ongerepte - soms beangstigende, maar magnifieke - desolaatheid van Spitsbergen was het opnieuw aankomen in de bewoonde wereld een echte afknapper. Hier geen gletsjers of eindeloze ijsmassa’s meer, hier waren de bergen helemaal niet bedreigend - misschien wel omdat hun toppen in de mist verborgen waren - maar toch vooral omdat alles zo volgebouwd, zo overgeciviliseerd was. Ik werd wakker in een kompleet andere wereld en was er helemaal niet gelukkig mee.

Ontbeten en onze neus eens aan dek gestoken om te testen hoe die 17° in ’t echt zouden aanvoelen. Besloten dat warm ondergoed en sjaal zeker aangewezen waren. De wind zorgt ervoor dat je van de officiële  temperatuur makkelijk 10° mag aftellen. Met een shuttlebus naar het centrum gereden.
Je voelt je hier aan boord soms echt een citroen die uitgeknepen wordt tot op het velletje. Ik heb nog nooit een cruise meegemaakt waar je moest betalen voor de shuttlebus van het schip naar het toeristische deel van de stad! Vandaag kostten de busticketjes alweer 7 euro per persoon. Je mag het busje dan ook nog maar 1 keer gebruiken of je mag alweer een nieuw ticket kopen. Je kan moeilijk anders dan dat busje boeken anders verlies je weer een half uur tijd, en de tijd die je aan land kan doorbrengen is meestal al veel te kort.

Nog zoiets dégoutant is dat de foto’s die aan boord getrokken worden maar liefst tussen de 10 en de 15 euro ’t stuk kosten! Vanzelfsprekend blijven ze op de standaards in de muren zitten, weinige mensen zijn zo gek ze te kopen. Het schip beweert milieubewust te zijn en al die foto’s niet af te drukken, je kan ze zogezegd op computer gaan bekijken in de fotowinkel en dan je de keuze maken welke je wil kopen, maar de verkoop loopt blijkbaar zo slecht dat ze toch maar duizenden en duizenden foto’s printen en aan de muren hangen in de hoop er toch enkele verkocht te krijgen. Allemaal inkt en papier dat na de cruise zinloos in de vuilbak belandt. Niet bepaald milieubesparend vind ik.



Alleen al 't idee dat iemand geld zou betalen voor zo'n schitterend portret van zichzelf...

Maar kom, ondertussen waren we in ’t centrum van Tromso beland. Even de oude kerk bekeken. Het oudste houten bouwwerk van ‘t Noorden, er was plaats voor 700 gelovigen. Op zich was ze best mooi, maar tussen de moderne huizen verloor ze veel van haar charme. Misschien als alles ondergesneeuwd is dat ze er wel uitziet als een feeëriek plaatje, maar nu dus zeker niet.



De houten kerk.

Omdat het weer plots opklaarde namen we een bus naar het oude deel van de stad op een van de andere eilanden (de meer dan een kilometer lange brug te voet overstappen was er met deze wind een beetje te veel aan) om met de kabelbaan een 420m hoge berg te bestijgen. Eens boven brak de zon helemaal door en bescheen onder de wolken door heel Tromso.



Met de kabelbaan de berg op.
En wat zien we rechtsboven op de foto liggen?...



Onze "kleine"! De rode pijl verwijst naar onze kajuit.



Persoonlijk verkies ik toch deze zijn afmetingen...
Eens te meer : "Size doesn't matter" dus...

Een ingewikkeld stadje gegroeid op elk plekje dat de natuur toeliet. Wijk per wijk richtte de zon haar grote zoeklicht op de omgeving. Het leek alsof de zon een soort van toeristische gids was die aangaf waar je eerst naar moest kijken.



De vele eilanden die Tromso vormen.



Onderaan op de pancarte zie je hoe het er vanop deze plek in de winter moet uitzien...

Bovenop die berg was het zalig wandelen tussen de lage begroeïng, de tere bloempjes en de rotsblokken. Als je je rug naar de stad keerde kon je weer genieten van de ongerepte bergen met hier en daar nog een sneeuwplek die de hittegolf van enkele weken geleden overleefd had. Ik was blij terug in de natuur te zijn. Ik kon er zelfs nog enkele mooie berensettings maken want er stond plots amper wind. Ook hier verandert het weer nog om de paar minuten...

’t Was jammer dat we er niet meer tijd konden doorbrengen, want ik denk dat je er zalige kilometerlange wandelingen kan maken langs de kleine paadjes, vanwaar je constant van een panoramisch zicht op de fjorden, de stad en de omringende bergen geniet. Gelukkig hadden we hier geen georganiseerde excursie geboekt want anders hadden we maar 15 stress-minuutjes gekregen om van ’t uitzicht te genieten en nu zijn we wel anderhalf uur in deze hoge natuur kunnen blijven rondzwerven.



De majestueuze natuur bovenop de berg. In de winter is dit een ski-gebied.



Eindelijk nog eens tijd en rust voor een berensetting...





Dolgelukkig met wat sneeuw...



... voor een berensetting hebt ge niet veel nodig.





Deze fijne wezens trotseren koude en wind...



Terug naar beneden. Naar de regen...

De foto van de laatste kans...



Alvast niet meer nodig voor Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda, Klaproosje, Vif, Tineke, Lange Lou, Mieke, Redpoppy en Nilleke!

We ontdekten nog een stand van een man die prachtige aquaria maakte om aan de wand te bevestigen. Langwerpige visbakken van maximaal 1.90m lengte die als kaders aan de muur hangen. Ze zijn vrij plat en niet erg hoog maar de vissen kunnen door de lengte van de bak toch flink baantjes trekken. De decors waren prachtig. Helemaal niet kitscherig met duikertjes en kastelen, maar ingericht met natuurstenen, zelfs halfedelstenen. De kader kon uit materiaal en kleur naar keuze gemaakt worden. Echt heel sjiek en nog redelijk betaalbaar. Bijkomend voordeel was dat de bak zeer onderhoudsvriendelijk was, de filters moesten om de maand gezuiverd worden en de grote schoonmaak moest maar één maal per jaar gebeuren dankzij de ingenieuze led-verlichting die algengroei tegenging. En zelfs dát wou die man aan huis komen doen voor mensen die tegen die klus tegenop zagen.



't Is maar weer de foto van een foldertje maar 't geeft een idee...

Een andere zeer aanlokkelijke stand was van enkele Franse mannen uit Mulhouse die schijven versteend hout verkochten afkomstig van een domein naast Petrified Forest in Arizona. Prachtige kunstwerken van miljoenen jaren oud, vervaardigd door Moeder Natuur zelf. Enorme schijven waarin allerlei soorten mineralen en halfedelsteensoorten door mekaar gegroeid waren. Ge kon er een uur naar staren en steeds maar nieuwe dingen blijven ontdekken. Niet goedkoop maar nog altijd veel minder duur dan een even groot schilderij van een surrealistisch schilder. Ze werden ook gebruikt als tafelblad maar dat vond ik echt wel zonde. Als ge zo’n grillige schijf daarentegen aan een muur zou kunnen hangen waarop daglicht schijnt, en dat door steeds veranderende lichtinval telkens andere steenfragmentjes hun volle glorie zouden laten zien… Tja, dan… Dan zoudt ge wel ’t schoonste schilderij ter wereld in huis hebben.



En dit exemplaar is verre van 't mooiste dat ze in huis hebben.

Alleszins, om op zo’n beurs eens goed uw gangen te gaan heeft het nog weinig zin de Lotto te winnen, dan kunt ge toch beter ineens voor de Euro Millions gaan.

Op gebied van schilderkunst deed ik een grappige ontdekking. Er stond eigenlijk maar 1 galerijhouder en die had schilderijen hangen van katten in surrealistische, humoristische situaties. In die stand moest ik dus wel even gaan rondneuzen. Op de duur raakte ik in gesprek met de standhouder en bleek dat hij de eigenaar was van een galerijtje in Honfleur waar ik 12 jaar geleden eens een halve avond voor de vitrine heb staan kwijlen voor een schilderij. Een magisch-realistische boot die uit een fantasiewereld kwam opgedoken. Een enig mooi werk van destijds al 300.000 bfr. En wat bleek, deze kattenschilderijen waren door dezelfde artiest gemaakt! Enkele zinnen later bleek die man dan ook Gérard di Maccio te kennen en kwam natuurlijk onze olifant Re-Naissance ter sprake. Soms kan de wereld toch klein zijn. Ik heb wijselijk niet naar de prijs van zijn doeken gevraagd want die mooie schepen schilderde hij toch niet meer en die waren jaren geleden al allemaal verkocht. Maar een uitnodiging voor een volgende expositie van Serge Van Khache heb ik natuurlijk niet afgewezen. Ik had dolgraag de dikke catalogus gekocht maar die werd voorbehouden voor mensen die een doek kochten. Maar tot mijn overgroot geluk kreeg ik wel een klein catalogusje met zijn nieuwere werken.
Och, laat ons het positief bezien : alweer een enorme besparing dat die sjieke bootschilderijen ondertussen allemaal verkocht zijn. Een mens moet maar chance hebben in zijn leven.



Een pagina uit het catalogusje.
Weliswaar nog een boot maar niet meer zo gedetailleerd als zijn vroegere.
Alhoewel ge op 't dek nog wel een hele stad kunt ontdekken.

Toch zijn we overgegaan tot een troostkoopje. Zij het van een heel andere orde, ook een andere orde van prijs. Er stond een vrouw een setje siliconenhulpjes te demonstreren. Ze verkocht kleine doosjes waarin drie soepele plastic plaatjes met allemaal verschilllend gevormde hoeken zaten. Ze dienden om siliconen mee aan te smeren zonder dat vingers, en al wat nog in de buurt vertoeft, ondergekliederd worden. Een eenvoudige maar geniale vondst waarmee ge niet alleen proper werk kunt afleveren maar dat ook nog siliconebesparend werkt want ge kunt, zo lang ’t materiaal nog vloeibaar is, steeds opnieuw beginnen of uw voeg verder opvoegen. Dus geen overtollige restjes wegvegen aan vodden. Simpel, nuttig en goedkoop. Zeker voor mensen die al wel eens met een siliconenspuit durven te keer gaan.
De enige angel is dat we nu wel goed gaan moeten onthouden in welke schuif van welke kast op welk verdiep we dit kleinood gaan bewaren…

Meer info over het wandaquarium : http://www.aquarium-3vis-ion.be/
en de mooie site over het versteende hout : http://www.philippe-goldstein.com/film_en.htm 

De voorlaatste foto, voor wie ze nog nuttig mag zijn...



Voor Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda, Klaproosje, Vif, Tineke, Lange Lou en Mieke alvast niet meer...

Nog een stukske meer 't simpele sprookjesachtige ding...



Maar al niet meer nodig voor : Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda, Klaproosje, Vif, Tineke en Lange Lou!

Oeps! Nu gaat het ineens vlot!!! Van 1 naar 22 mensen die 't al gevonden hebben.
'k Heb dus duidelijk teveel ineens laten zien...



Bravo Chrisje, Derktje, Geert, Luk, Lisette, Fernanda, Dolfijn, Nadine, Veveke, Kaatje, Yvette, Maria, Rudy, Kathleen, Shajongen, Jan, Paul, Geert, Ingrid, Nicole, Andromeda en Klaproosje!

Die vrijdagavond wandelden we dus verder langs jacuzzi’s en sauna’s, tapijten, deuren, designmeubelen, waanzinnige lusters en lampen, schilderijen, oude Engelse bibliotheken, decoratiespul, koffiezetapparaten (wat een bezuiniging toch dat we geen van beide koffie drinken en we aan heel die rage kunnen voorbijgaan)… Tot we halt hielden bij het van TV bekende Noorse Stressless salon. We ploften neer en inderdaad, het zat zálig. We zaten nog geen minuut en de Franse verkoper zette er zich knus bij. Aangezien er erg weinig volk op de beurs rondliep had iedereen ruim de tijd… wat zo zijn voordelen maar ook zijn nadelen heeft. Tot en met de binnenbekleding van de zetels hebben we én live én op video te zien gekregen zodat we toch maar zeker overtuigd zouden zijn dat onze kotsende baby en lekkende bomma echt gerust hun gangen konden gaan zonder de zetels blijvend te beschadigen. Tot we natuurlijk weer aan de “leder en het krabben”-vraag kwamen. Ook die man bleek huisdieren te hebben en daar gingen we weer. En weer bleken het geen nepkatten te zijn zoals onze eigen baby of bomma want we kregen al de details van zijn lieverds, tot en met die van zijn paard. De verkoopbabbel was plots omgeslagen in een geestig gesprek over de beestjes. De ernst was weer voor een tijdje doorbroken en de verkoper was plots weer een gewone mens.
Neemt niet weg dat als we tijdens de beurs zouden kopen we wel van een fikse korting konden genieten en er de stof voor ’t overtrekken van onze eetkamerstoelen gratis bij zouden krijgen. Erg genoeg bleef ik me maar vergissen en noemde die zalige (maar niet zo mooie, eigenlijk erg ouderwetse) “Stressless” altijd de “Restless”. Pijnlijk. Eens ik per ongeluk een verkeerde naam in mijn kop heb zitten krijg ik die er nog moeilijk uit.
Alleszins die Noorse zetel heeft een enorm zitcomfort, maar ge kunt er alleen maar als een normale mens in zitten of netjes achterover liggen. Dan verkies ik persoonlijk toch het eerste salon waarin ge u kunt wentelen en kronkelen in alle houdingen, op de buik, op de rug, desgewenst met uw voeten naar boven, daar was echt álles mogelijk en dat gaat in zo’n voorgevormd Noors ding dus niet…

Na nog een paar gesprekken met mensen, verkopers van allerhande design-spul, viel het me op hoeveel mensen er eigenlijk huisdieren houden. Ze staan daar wel allemaal tussen die sjieke designmeubelen hun spullen aan te prijzen die in de glossy boekskes zo flashy van de pagina’s knallen, maar als ge iets dieper bij de mens komt geven ze ruiterlijk toe dat ze toch ook eerder de voorkeur geven aan gezelligheid en dieren, dan aan een perfecte look van hun living. Ik vond dat wel een fijne les. De schone-“design”-schijn werd hier op een prettige manier doorprikt. Wat natuurlijk niet wegneemt dat al die verkopers vanzélfsprekend het salon, of de keuken, of de vloerbekleding waarmee ze op de beurs staan ook thuis gebruiken en dat hun dieren daar ook wel een en ander mee aanvangen maar dat dat materiaal daar allemaal héél goed tegen kan.

Qua vloerbekleding hebben we ook veel bijgeleerd. Van parket over plastic tot steen. Tot “steen” met een houtnerf. Een soort Quickstep in een materiaal dat op steen moet lijken maar moet doorgaan voor hout. Ja, ge leest het goed. De wereld ís complex. Ge kunt tegenwoordig ook uw living vol beton laten gieten die gekleurd en gepolierd wordt en die dan moet doorgaan voor bijvoorbeeld blauwe arduin. (Niets in deze wereld is nog wat het lijkt. Maar dat wisten we al.) Het resultaat ziet er wel prachtig uit. En op alle gebieden (krab, plas en kots) cat-proof maar verdraaid duur voor grote oppervlakken.

Bij de parketmensen moest er uiteraard ook over de katbestendigheid gesproken worden. Ondertussen waren de kotsende baby en de lekkende bomma allang vervangen door “een senior-poes die héél af en toe eens een ‘ongelukske’ had”. We hadden ondertussen geleerd dat die techniek toch een boel tijd uitspaarde.
En kijk: ook al de vloermensen bleken Berner Sennenhonden, grote katten, zelfs pony’s te bezitten… En ja, elke vloer kan daar allemaal tegen, zij het de ene al wat beter dan de andere.

Stenen vloeren zijn koud, houten vloeren zijn te riskant voor the Magnificent Seven, Quick Step vind ik niet meer leuk (zo watervast is die echt niet, en de tekeningen die steeds terugkeren zijn saai…), tapis plein is voor een dierrijk gezin ook niet zo interessant en die betonvloer was “steen”-duur. Uiteindelijk bleek de grote verleiding een vloer in bamboe. Mooi, onderhoudsvriendelijk, licht, een beetje Zen, betrekkelijk klauw-en plasvriendelijk, en maar even duur als tapis-plein of QuickStep.
Om die nu ineens te kopen en in de living te leggen vond ik een beetje risky business. Dus besloten we een bescheiden portie te kopen en er eerst onze nachthal mee te vloeren om te testen of ’t inderdaad zo tof is als ’t er uit ziet. De pakken QuickStep die hier al drie jaar voor dat doel liggen te wachten zullen dus voor het kleine bureautje gebruikt worden. Echtgenoot heeft me dat, ter plekke op de stand, plechtig moeten beloven.
Oóit zult ge daar dus waarschijnlijk nog wel eens een verhaal over lezen. Waarschijnlijk dat ik mijn duim tussen twee platen geplet heb.

Na een paar uur krakkemikkig wandelen vond ik wel dat al mijn geblutste knoken een zitplaats verdiend hadden en onze maag wat voedsel. We kwamen terecht in het restaurant dat uitkijkt op het verlichte Atomium. Prachtig! En we kregen dan nog onmiddellijk een tof tafeltje aan ’t raam ook. Zelfs ’t eten was oprecht lekker, iets wat op een beurs niet zo evident is.
In de tijd dat we nog jaarlijks de grote Muziekbeurs in Frankfurt moesten bezoeken voor onze winkel hebben we genoeg van de meest onsmakelijke beurskost moeten eten. Plastiek Frankfurterworsten in witte piepschuimen broodjes aan 7 euro ’t stuk. Walgelijk. Het beursgebouw van de Heizel is verre van zo mooi als dat van de Frankfurter Messe - het geeft me hier altijd het gevoel dat ze ’t net even voor deze expositie ineengetimmerd hebben en ze ’t over een paar dagen weer gaan afbreken. Maar o wonder, bij ‘t volgende beursbezoek, soms jaren later, ziet alles er nog steeds ’t zelfde uit. Het eten daarentegen is hier, gezien de omstandigheden, voortreffelijk en de bediening nog heel vriendelijk en plezant ook.

Uitgerust heb ik al mijn knoken en spieren terug aangepord om nog een paar uurtjes door te gaan. Ze kraakten en sputterden, maar waren het uiteindelijk met mijn hersenen eens dat bewegen toch beter was dan zitten.

Meer info over de Stressless zetels : http://www.ekornes.be/be-fl/
en de gepolierde betonnen muren en vloeren :
http://www.cimentifino.be/cimentifino/cimentifino_accueil.html

Hoofdstuk 10.
Deel 3 : Een intiem dineetje... met 1000 man.

Ik heb mijn rustig tafeltje in onze kleine Samsara Restaurant dan maar verlaten en ben die grote refter ingetrokken. Wat een verschrikking! Zoveel volk en zoveel rumoer! Heelder drommen hongerige mensen staan daar wel een kwartier op voorhand aan te schuiven, zo'n massa dat wij zelfs niet tot aan de deur van ons kleine restaurantje kunnen. Alles is versperd. Als de deuren opengaan stuwen de lemmingen naar binnen. Die mensen hebben geen keuze, want ze krijgen maar anderhalf uur om zich door een vijfgangen-menu te worstelen want na hen komt nog de tweede shift eten.



Een laatste groepje laatkomers rept zich naar binnen...



De deuren gaan dicht. Shift 1 is present en gezeten.



En zo ziet het er daar dus uit als het vol zit...







Na die foto-expeditie was ik heel blij dat ik weer in 't kleine  Samsara restaurant zat...





Bij deze lieve, toffe crew!

Die arme kelners moeten dan ook nog regelmatig “O Sole Mio” beginnen zingen tijdens hun dienst, en zelfs op de wenteltrap tussen de twee verdiepingen de “Macarena” staan dansen. Het blijkt een beurtrol te zijn waar geen ontsnappen aan is. Zelfs de maître d’hotel moet er aan geloven. De meeste kelners kijken naar dat jobke niet bepaald uit. Uiteindelijk zijt ge aangeworven om mensen te bedienen en niet om daar om de maand een avond de paljas te staan uithangen en als Indonesiër Napolitaanse liederen ten berde te staan brengen terwijl ge met uw gat staat te schudden als een Braziliaan…

Ons kamermeisje, Corazon, is ook een echte schat. Ze verzorgt ons als prinsen. Als je haar liet doen kregen we elke dag een verse badjas en nieuwe slippers. Maar dat wil ik niet, dat vind ik zonde van al die was en al die producten die verspild worden. Je draagt die badjas amper die 20 meter tot aan de wellness, dan kan je die toch best 14 dagen gebruiken? Of je moet natuurlijk zo stom zijn als de russen en met bikini én handdoek én badjas in ’t stoombad kruipen. Ja, dan zie je er wel uit als een verzopen ijsbeer en heb je inderdaad tweemaal per dag een droge jas nodig… Die mensen hebben nog maar weinig milieubewustzijn, ook op gebied van eten nemen van buffetten. Meer dan de helft van wat ze meegraaien eten ze niet eens op.

Ik heb een paar van die mannen met sjieke epauletten aangesproken – ik zie ze vaak omdat onze kajuit vlak bij de brug ligt – en gevraagd of ze geen kaartje van de hele reisweg hadden. Of dat ik misschien een foto van een zeekaart zou mogen nemen, dat ik toch eens een zicht kreeg op de route tussen die ingewikkelde fjorden. Ze beweerden hooghartig wel 300 zeekaarten te gebruiken en dat ik dus iets onmogelijks vroeg… Een van hen beloofde wel me iets te bezorgen maar ik verwacht niets. Ze zijn enorm blasé en voelen zich totaal boven hun gasten verheven. Triestige mentaliteit.
Ook de service van de receptie laat heel veel te wensen over. Het hogere, Italiaanse, personeel is écht onvriendelijk en zo onbehulpzaam als ze zich maar kunnen denken te permitteren en trekt zich niets aan van de gasten. Het contrast met de vriendelijkheid en de dienstbaarheid van het zogenaamd lagere personeel is schrijnend. En dan te bedenken dat de eerste soort voor hun onvriendelijkheid een zoveel hoger lonen opstrijkt.

Enkele foto's van tijdens de wandeling van 't restaurant naar de kajuit. Het ziet er allemaal leeg uit maar de meeste mensen zijn op dit moment aan 't dineren, of zich aan 't klaarmaken voor 't diner.



Een bar. En die mevrouw vindt het daar precies niet echt gezellig...



Een bar met live-music, en ook die madam vindt het daar zo te zien maar vervelend...



Een bar in de lobby.
Ook daar kunt ge bezwaarlijk zeggen dat de klanten zich "een kriek amuseren".



Een klein stukje casino, waar ik direct werd weggejaagd omdat ik niet mocht fotograferen.
Nu amuseerde ík me natuurlijk niet meer.



Dus maar langs de trap- en lifthal naar de kajuit.

Het is grappig om hier ’s avonds mijn nota's proberen te ontcijferen en te zitten schrijven op mijn terrasje. Ik doe dat wel tijdens elke reis maar hier is het toch heel anders. Normaal zit ik in Azië buiten in de duisternis te typen met hooguit ’t licht van de maan en het schijnsel van ’t scherm van Pandorake, gekleed in een licht hemd met lange mouwen tegen de insecten. En hier zit ik, lekker ingeduffeld, midden in de nacht in de zon te schrijven! Een vreemde gewaarwording. Nu is ‘t nog moeilijker dan anders om in bed te geraken. Maar ik probeer toch rap mijn verhaal bij te benen want morgen krijgen we een hele vrije dag in Tromso! En daar zal waarschijnlijk ook wel wat over te vertellen vallen...



Mijn onafscheidelijke notaboekje.
Nu wel niet dat de middernachtszon mijn geschrift beter leesbaar maakt.