Archief

Enkel en alleen nog maar opgelost door Chrisje. En dan nog per toeval.

Vrijdag was de eerste dag sinds héél lange tijd dat er eens geen dringende klussen moesten gebeuren. Ik veronderstel dat ze zoiets een rustdag noemen. Geen van mijn huurders had me nodig, er moest noch in de huurhuizen noch hier thuis een werkman over de vloer komen, ik had zelfs geen enkele hoogdringende afspraak… Ongelofelijk!
Het zou dus een dag worden die écht geen verhaal ging opleveren. Noch een triest dat ongeschikt zou zijn voor mijn blog, noch een plezant.
Waarom zit ik hier dan nu - een uur in de wind walmend naar Tijger Balsem en andere zalven - te typen?... Omdat deze dag toch onverwacht een geestig verhaal opleverde. ’t Begint misschien niet zo vrolijk, maar ge kent het motto waarmee ik me op moeilijke momenten altijd recht hou : “Hoe miserabel de toestand er momenteel ook uit ziet, ’t is ’t waard, want dit gaat later toch weer een heel geestig verhaal opleveren.”
Dus hier gaan we…

Ik strompel deze middag mijn trap af. Op sloefkes. In peignoir. Een zaligheid. Van puur genot, of onvoorzichtigheid, of door de gevaarlijke sloefkes, glijd ik uit en botter en bots een hele trap (een stenen dan nog wel) naar beneden. Echtgenoot rent de keuken uit, kijkt, ziet me daar hangen, met één hand geklemd rond een trapleuningstijltje en mijn tenen gehaakt achter een stijltje twee meter lager en roept : “Maar schat!!!!! Nu ben ik toch verschoten!!! Wat een hoop lawaai seg! Ik dacht dat heel de boekenkast naar beneden gevallen was!” Tja, van een kompliment gesproken…
Moe Boekenkast lag daar dus in de meest onmogelijke pose te creperen van de pijn. Elke seconde ontdekte ik weer een botje of spiertje waar ik ’t bestaan niet van wist en dat duidelijk gekneusd was. Het was echt een kettingreactie : rechterknie, linkerknie ook, enkel, heup, pols, andere pols ook, nek, verdorie rug ook, schedel, teen, nee niet teen, álle tenen van rechtervoet, elleboog, oew ja, vooral elleboog, scheenbeen? Hoe scheenbeen? Heb ik me tijdens mijn val dan nog gedraaid ook?! Moet dan wel. Amai, en staartbeentje… En dat bleef maar doorgaan. ’t Was precies of ik kreeg een spoedcursus anatomie. Echtgenoot haakte mijn voet los, raapte me bijeen en samen zaten we wat op de onderste trede (ah ja, want daar was ik toch al aanbeland) op adem te komen.

Na 10 minuten wist ik 1 ding zeker : als ik nu, in deze toestand, heel de dag achter mijn bureau ga zitten of in mijn bed kruip dan ben ik morgen zo stijf als een plank. Er moest in beweging gebleven worden, dat is de beste remedie tegen blauwe plekken en stramheid. Ondertussen ben ik stilaan ervaringsdeskundige in deze materie want vorige zondag werden mijn vingertoppen geklemd onder mijn enorm keukenschuifraam, waardoor ik bij ’t trachten ze los te trekken mijn nagels afgescheurd heb en mijn polsen en ellebogen verrokken. Woensdag ben ik met beide knieën op een ijzeren lat gevallen. En vandaag dus dit.
Kortom, ik ben momenteel precies van adel. Ge ziet werkelijk op alle plekken van mijn lijf dat ik blauw bloed bezit.

Om dat adellijke lijf in beweging te houden besloot ik ’t nuttige aan ’t aangename te paren : we zouden naar Cocoon - de life-style beurs op de Heizel te Brussel - rijden. Dan was ik wel verplicht om de rest van de dag in beweging te blijven want het was vanavond nocture en dan blijft de tentoonstelling open tot 23 uur. Eens ik daar ben vergeet ik toch de tijd én mijn pijn, ik ken mezelf op dat gebied.
Ik bedekte alles wat ook maar enigszins blauw zou gaan zien en vertrok in een lange broek, een trui met flink lange mouwen en een hoge rolkraag. De bluts op mijn kop is gelukkig bedekt door mijn haar.

Hoezeer ik zo’n beurzen ook haat, ’t was een nuttig doel want ik had een paar dingen nodig. Zaken die mijn grote huis een beetje “oude-mens-vriendelijker” zullen maken, zoals bijvoorbeeld handige metalen rekken om in half-benutte keukenkasten te monteren zodat ik mijn conservenvoorraad niet meer twee verdiepingen lager in de kelder moet bewaren (en van de trap kan totteren met mijn handen vol pottekes). Maar eigenlijk was mijn doel vooral informatie te vinden over geluiddichte ramen.
Overbodig te vermelden dat ik mijn doel kompleet voorbij geschoten ben want er waren geen stands met ramen en er stonden wel enkele volledige keukens maar geen enkele stand met van die handige uittrekrekjes en kastindelers waar ik naar op zoek was. Zoals te verwachten en te voorzien was, natuurlijk.

Het allereerste wat ik bij aankomst tegenkwam was een salon. Een salon waar ge echt álles in kon doen. Ook zitten. Het ding dat bij ons thuis voor salon moet doorgaan is zelfs het stadium van bejaarde al voorbij, dat wacht enkel nog op zijn crematie, maar we zijn er zo gek op omdat het zo’n lekker hoge rugleuningen heeft met kopsteuntjes die je naar believen naar achter kan wegklappen. Jammer genoeg ben ik hetzelfde model in de loop der jaren nooit meer tegen gekomen. Alles moest het laatste decenium zo lofty-laag-van-rug zijn. Zo juist hoog genoeg om uw drie onderste wervels te ondersteunen en de rest moest ge zelf maar rechtop zien te houden. Sorry, niks voor mij dus. Een zetel dient niet om in te poseren, in een zetel moet ge u knus kunnen opkrullen en tot rust komen. Ook in ongezonde houdingen. Als ze maar plezant zijn.



En dit is nog maar 1 van zijn standjes!

Dit salon had hoge ruggen die traploos in de meest zalige standen konden worden geduwd. Ideaal voor iemand die tv wil kijken met een dubbelzicht-bril. In dit ding zou een mens eindelijk nog eens ondertitels kunnen lezen zonder er een stijve nek aan over te houden. Haast elk onderdeel was in- en uitklapbaar. Het geval groeide in verschillende stadia van een chaise-longue voor een kroostrijk gezin tot een heus lekker breed éénpersoonsbed. Boeiend. Echt. Maar het was in leder. Dat vond ik dus zeker niet geschikt voor mijn poezenbende. Althans niet voor hun klauwen. Maar ik had nog wel meer vragen over poezengedrag en het betreffende meubel.
Ik ga hier niet heiliger dan de paus zijn : in een gezin met 2 kattinnen en 5 katers, waaronder enige senioren, gebeuren vanzelfsprekend al eens “ongelukjes”. Maar dat kunt ge toch zo maar niet tegen zo’n dure meubelverkoper gaan uitleggen?... Dus zoekt ge een excuus…

Ik schiep dus ter plaatse een kleinkind. Een kotsend kleinkind dan nog. Dat bleek niet voldoende want het antwoord was : “Oh maar als de baby overgeeft, dat is inderdaad wel zuur, maar dat vreet niet in de bekleding, uiteindelijk kuist ge dat toch onmiddellijk op hé madam?!” Tja, dat was eigenlijk toch niet echt wat ik te weten wou komen. Dus vond ik instant een dementerende, incontinente bomma uit. En ja, op die manier kwam ik tot resultaten! Bleek dat de man daarvoor een speciale soort bekleding in voorraad had die ook in rusthuizen gebruikt werd en die bestand was tegen alle soorten “ongelukjes”. Yes! Jammer genoeg had hij die stof niet bij… Ik wou natuurlijk heel graag zien of het een aantrekkelijke krab-stof zou zijn of dat het iets was dat voor poezennagels teleurstellend glad zou blijken. Lastige situatie want het wordt nog wel een stuk delicater als ge dan de vraag zou stellen of uw "arme demente incontinente bomma" die stof zou kunnen beginnen kapot te krabben… Dat wordt pas pijnlijk want wat moet die man dan over mijn niet-bestaande bomma denken? Maar vooral wat gaat die over mij denken?!! Ik die mijn bomma zo koleirig krijg dat die aan de zetels zou beginnen te klauwen... Op zo’n moment zijt ge wel tot overgave gedwongen à la… “en buiten die kotsende baby en die lekkende bomma hebben we ook nog een poezeke…”
Op dat moment brak de man zijn strakke gezicht in twee en verscheen een kamerbrede smile. “Oh hebt u ook een poes? Wij ook, en nog twee honden ook!”

De rest van het gesprek ging dan nog voornamelijk over onze respectievelijke huisdieren en wat die allemaal niet of wel met salons uitspookten en hoe dat tegen te gaan. Heerlijk. De toffe man had niet de bedoeling iets te verkopen op de beurs, hij nodigde ons gewoon uit om later eens in zijn showroom binnen te wippen om alle zetelmodellen, en vooral dan die speciale “lekkende bomma”-stofjes, te komen bekijken. Nog geen kwartier op de beurs en al zó’n nuttige info verzameld!  Van een goed begin gesproken.

Als je naar deze site gaat en daar op foto Moule 1 klikt zie je de zetel zich helemaal ontvouwen...
http://www.q-design-bruhl.be/qdesign/index.php?option=com_phocagallery&view=category&id=72:moule&Itemid=11

Op mijn plechtige-communie-zieltje : dit ding kent iedereen weer even goed als de voorgaande onderwerpen!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Echt waar, als een toiletpapierrol - of zoals Geert waarschijnlijk zou zeggen een "toilettenpapierenrol" - op zijn zijkant tegen de zon gehouden wordt dan ziet dat er zo mooi uit.
Toch een beetje zonde waar we zoiets schoons voor gebruiken...

Ik heb al jullie "voorstellen" grondig overwogen maar heb toch zo mijn bedenkingen...
Die schuursponskes (vooral die stalen!) en 't schuurpapier vond ik maar pijnlijk idee eerlijk gezegd... En voor dit doel een rooster van een dampkap gebruiken vind ik wat vies en zo mogelijk nog gruwelijker. En zeker onhandiger want 't zou ook de toiletpot beschadigen. Althans de mijne want die is te klein om zo'n rooster in te krijgen. Ook de afvoerbuizen zouden erg onder deze aktie lijden. Noppenplastiek is weiliswaar zacht maar volgens mij weinig doeltreffend... En die glaswol of die cracker... Mja... dat slorpt misschien wel iets op, maar écht smakelijk vind ik dat vooruitzicht ook niet, trouwens al die kruimeltjes en glasvezeltjes gaan vreselijk kriebelen. En met wat gaat ge die er dan weer uitpeuteren? Met een oorstokje? Ja akkoord, maar geef toe 't wordt wel een tijdrovend gepruts nietwaar? Dat wattenschijfje zou in aanmerking kunnen komen maar dan wordt het toch weer zo'n precisieklusje. Let wel, ge moogt daar allemaal eens mee experimenteren maar beloof me dan dat ge me de resultaten zeker laat weten, want ik experimenteer dus niet mee.
Ja, ge hebt mijn fantasie wel op hol doen slaan deze week... Mijn toiletbezoeken hebben me de laatste dagen wel een paar keer een glimlach op mijn snuit getoverd dankzij jullie uiterst originele antwoorden. Ik zou zeggen : doe zo voort!



En wees maar heel blij dat ik voor 2-lagige gekozen heb. Die met 4 lagen was nog moeilijker geweest.
Ik hoop dat uw volgend toiletbezoek u ook een glimlach zal bezorgen. Of toch minstens dankbaarheid en opluchting dat ge de klus niet met schuurpapier of dat pottensponske moet klaren.

Proficiat  Luk, Jan, Geert, Kathleen, Shajongen, Andromeda, Veveke, Nicole, Lilith, Fernanda, Speelster, Chrisje, Klaproosje, Nadine, Vif, Tineke, Lange Lou, Nilleke en Mieke!

Ik hoop dat de zitvlakken van de anderen snel mogen genezen.

Hoofstuk 10.
Deel 2 : De Dracula-scéance.

Na deze erg interessante lezing gingen we op ’t zwembaddek een theetje drinken. Per dag organiseren ze daar minstens 10 shows, lessen of voorstellingen van ‘t een of ‘t ander. Meestal met de bedoeling ook iets te verkopen. Deze keer bleek het een voorstelling van de massages, ayurvedische behandelingen en de tandenblekerij in de Samsara-wellness te zijn. Spierwitte tanden zijn ook  hier de grote hype.



Overamusement. En een filmpje én een demonstratie...
En dat allemaal voor iemand die lekker naar zijn eigen Ipod aan 't luisteren is...

In ’t zicht van al ’t volk dat daar rond het zwembad ligt gaan dan enkele uitverkoren zich laten masseren. Dat moet echt wel heel ontspannend zijn in zo’n hel van lawaai. Ondertussen zat een jong meisje haar tanden te laten bleken. Het idee alleen al. Je zit daar dan voor gek met je bek open gesperd en zo’n fel blauw licht dat op je tanden schijnt. Al de andere toeristen komen dat dan van dichtbij bekijken en nemen foto’s van u in uw machteloze positie. Bij elke foto springt de kerel van de tandenblekerij in een foto-pose! Hilarisch!



Héél relaxed gemasseerd worden...
of u tergend langzaam laten bedruppelen door een pot olie die boven uw voorhoofd hangt...



Strike the pose! De "tandenbleker" in actie!

Meestal loop ik met een wijde boog rond deze voorstellingen maar af en toe kom je er toch in terecht en dan is ’t eigenlijk wel de moeite waard om er tijdens een tasje thee en een sigaretje even naar te zitten kijken. Het is meestal wel goed voor een discrete schaterpartij.



Mijn Spaanse kameraad tracht aan de uitnodiging van een demonstratrice te ontkomen.
Bemerk zijn bedenkelijke blik die al een vluchtweg zoekt.

In ons restaurantje weten ze al dat we graag aan ’t raam zitten en zo gauw er een plek vrij komt verwittigen ze ons. Die mensen doen echt moeite om ’t hun klanten naar hun zin te maken. De meesten zijn Aziaten en mensen uit Centraal Amerika. Ik dacht dat iedereen aan boord een Europees loon kreeg maar dat blijkt niet het geval te zijn. Vandaar dat er zoveel niet-Europeanen aan boord werken, die kosten de firma veel minder. Tot voor enkele jaren werkten er veel Roemenen maar sinds die ook bij de Europese Unie horen zijn die buitengezwierd. Ze waren te duur geworden.

Tijdens ’t eten zat ik wat te oefenen met de macro-instellingen op mijn nieuwe apparaat want daar ken ik nog niks van. De bloemen op tafel waren een welkom fotomodel. Ik maakte de ingewikkeldste instellingen en amuseerde me met meeldraadjes fotograferen. Natuurlijk zwemt er net op dat moment een bende dolfijnen voorbij, en dat was nog niks, maar er zat ook een walvis tussen. We zagen hem wel drie keer spuiten maar ik kreeg mijn apparaat niet op tijd juist afgesteld… Trouwens door de bespatte ramen van ’t restaurant fotograferen is niet simpel. Het restaurant ligt laag in de boot en krijgt heel veel spatwater. Ik heb de walvis wel heel even kunnen filmen. Meer per ongeluk eigenlijk.
Het verbaasde me om hier dolfijnen te zien dus vroeg ik aan de kelners of dat geen andere soort was, maar die kennen blijkbaar enkel iets van vissen als ze gebakken zijn. Dus om mijn walvissen en mijn ijsberen te zien zal ik toch nog eens moeten herkansen. Maar dan wel niet meer op zo’n groot cruise-fabriek, dat is echt niets voor mij.



Tja, aan zoiets klein zit ik te prutsen en daardoor mis ik dan een walvis...

De jongens van ons restaurant zijn gek op de panoramafoto’s die ik met mijn apparaatje maak. Vanmiddag was ik in ’t enorme lege Taurus Restaurant gaan fotograferen en die foto’s vonden ze machtig. Ze zouden zo graag beelden hebben die ze naar ’t thuisfront kunnen sturen tijdens de acht maanden dat ze aan boord blijven. Ik ga zorgen dat ik van elk hoekje van de boot foto’s maak zodat ze die voor hun families kunnen gebruiken. Ik heb alvast van een van de mannen een memory stick gekregen om er al een reeks op te zetten. De rest van de foto’s zet ik thuis dan wel in albums en op mijn blog en dan kunnen ze er daar zo veel van kopiëren als ze willen.



De inkomdeur van het reusachtige Taurus Restaurant dat twee verdiepingen telt.



De benedenverdieping.



De bovenverdieping.



Met alle moeite van de wereld... ik kan 't echt niet mooi vinden.
Er zitten best goed gevonden en toffe elementen in de inrichting.
Maar jammer genoeg zo veel dat ge er minstens 10 cruiseschepen mee had kunnen vullen...
Waarom moest alles toch op één bootje terechtkomen?



De vleugelpiano zweeft op een glazen eilandje in de lucht...





Als ik in deze reuze refter had moeten eten was ik van pure wanhoop in de luster gesprongen.
En dat zou nog makkelijk gelukt zijn ook.



Vanavond werd ik tijdens ‘t diner van tafel geroepen en dwongen onze lieve kelners me bijna om in ’t groot restaurant te gaan fotograferen. Ze wilden toch ook o zo graag foto’s als ’t ding helemaal vol zit.... Dus met mijn handen vol goeie wil  en mijn veel te klein fotoapparaatje liet ik me meeleiden...

Allez vooruit, deze foto laat nu toch wel een héél belangrijk detail zien... Nu moet het toch lukken dit "meer dan dagelijkse" ding te herkennen!



Wie schaart zich nog aan de zijde van Luk, Jan, Geert, Kathleen, Shajongen, Andromeda, Veveke, Nicole, Lilith, Fernanda, Speelster, Chrisje en Klaproosje?... 

24 uur uit het leven van een vondeling.

Maandagavond kwam ik doodmoe thuis, zette de auto in de garage en werd als steeds verwelkomd door Nemuri Neko en Mathurin die altijd op post zijn als ze me horen aankomen. Ik wandelde in ’t gezelschap van mijn jongens van de garage door de tuin naar de achterdeur en daar zag ik achter de hordeur plots mijn “oudere kleine jongen” staan die met grote ogen zei : “Pas op schat! De katten hier nu niet binnen laten!! Dat gaat echt niet want…” Maar hij moest niet eens zijn zin afmaken want ik zag plots van tussen zijn vest een kleine kattenkop komen piepen… Ik dacht dat ik door de grond zakte. Toch niet wéér?!...

De laatste maanden is alles hier chaos. Miserie met de huurhuizen van ons ma, mislukte verbouwingen, gezondheidsproblemen, kortom alles wat maar kan misgaan gaat mis en brengt bergen werk mee. Gisteren was ik nog met Mathurin, Hanuman en Phineas bij de dierenarts om uit te zoeken wie van mijn mannen nu een prostaat of nierprobleem heeft. Mathurin zit met blaasgruis en Phineas met een ander urinaal probleem. En nu diende er zich midden in al de ellende nog een extra kostganger aan. Please no…

Ik moest mijn traject van auto naar bed dus even aanpassen. Er zouden eerst heel dringend andere zaken moeten gebeuren… Bye bye “bed en een boekske”.

Rond acht uur had de buurvrouw de kleine vondeling hier binnengebracht. Het diertje was op de grote parking miauwend tegen de benen van haar dochter omhoog gekropen, kompleet verloren. Ze had het dan maar meegenomen in de hoop dat hun eigen kater het zou aanvaarden maar dat was op een hopeloos project uitgedraaid. Dus kwam er ze er maar mee bij ons aan… Weigeren was er niet bij anders werd het dier terug op die parking gezet.

Paul ontfermde zich over de kleine rakker en besloot dan maar om niet boven tv te gaan kijken in ’t gezelschap van de Magnificent Seven maar katloos in de winkel wat bureauwerk te gaan doen zodat het beestje in zijn vest kon liggen slapen. (Nadat het eerst heel de lege winkel grondig verkend had natuurlijk.) Het diertje was met deze organisatie overgelukkig geweest en had uren liggen spinnen.

Toen ik dus thuis kwam moest er eerst een kooi opgesteld worden zodat ik die kleine pruts veilig apart kon laten slapen zodat hij niet met de anderen in kontakt kon komen. Je kan nooit risico’s nemen met een vreemd dier je weet uiteindelijk niets over zijn gezondheidstoestand.
De bench werd opgesteld, lekker warm in de kelder, de enige plek waar het nog knus was want in de rest van het huis had de chauffage ondertussen de geest gegeven. Ik organiseerde een comfortabele hotelkamer met kattebak, eten, drinkbak, kussen, mini-krabpaal en wat speelgoed. De kleine jongen zag dat het goed was maar op de arm zitten vond hij toch plezanter. Jammergenoeg moest er nu wel eerst ander werk gebeuren…

Een kort onderzoek toonde aan dat hij relatief gezond was, zijn ogen en neus waren droog, de oortjes proper, ik zag niet direct vlooien of sporen van diarhee. ’t Enige dat er een beetje mis mee was was een klein vetbolletje op zijn buik. Maar ja, perfectie is niet van deze wereld.



De bench wordt herschapen tot een knusse suite...

Ik ging mijn fotoapparaat halen en probeerde een zinnig portret voor op zijn “Gevonden Poes”-poster te maken. Een ramp. Hij wou niet poseren, telkens mijn flits eindelijk afging was hij al lang terug op mijn arm gekropen. Ik lag daar op de grond voor die kooi, hield het beest op een zinnige afstand, trok mijn arm weg als ik wist dat flits ging afgaan maar nee op die fractie van een seconde was hij al vertrokken, telkens had ik niks anders dan een enorme vage kattekop getrokken, in ’t slechtste geval alleen een neus… Na 30 pogingen had ik op de duur toch een ietwat zinnige foto terwijl hij aan 't eten was. Met voeding was hij blijkbaar altijd nog wel te verleiden, hij was echt uitgehongerd. God weet hoeveel dagen had de stumperd zijn zwerftocht al geduurd?...

Boven kroop ik achter de pc om de “Gevonden Poes”-posters te maken die mijn man direct aan onze etalage ging hangen. Ik mailde de dierenbescherming om zijn foto op hun site te plaatsen en schreef al mijn poezen-vrienden en vriendinnen aan om mee te helpen een goede thuis voor hem te zoeken.
De rechtmatige eigenaar vinden… ik wou er wel weer mijn best voor doen en zo snel mogelijk overal in de buurt briefjes in de bussen gaan steken en posters ophangen in de winkels maar ik wist al op voorhand dat dat niet veel zou uithalen. ’t Was net een vakantieweek geweest dus waarschijnlijk was het diertje gewoon gedumpt.

Tegen drie uur had ik alles gedaan wat ik kon, ik ging het katertje nog een nachtknuffel geven en kroop eindelijk doodmoe in bed.



"Please... Grote Moederpoes in de Hoge Hemel laat ze een goede thuis voor me vinden..."

De volgende dag las ik de resultaten van mijn mail-campagne. De mail die me op 't eerste gevoel het meeste hoop gaf kwam van Alida, ze suggereerde Résy van “’t Poezennestje” te contacteren, een vrouw die een klein kattenasieltje in ’t Antwerpse runt.
Ik kreeg Résy onmiddellijk aan de lijn maar aangezien ’t babypoezenseizoen ten einde is was heel haar opvangcenter reeds ontsmet en kon ze geen poezen meer aannemen. Logisch want nu is ’t geen kattentijd meer. Maar er zijn momenteel wel meer dieren door de warmte van slag. Gisteren zagen we in de tuin zelfs nog een hommel vliegen die normaal al lang in een knusse schuilplaats had moeten zitten overwinteren en in ’t park waren nog een koppel eenden aan ’t paren… Maar ja, over dat laatste ga ik me nu niet verder uitspreken want ik wil me niet met die hun privé-leven moeien.

Résy had weinig tijd want ik belde haar net toen ze met een auto vol zwerfpoezen zat die moesten gesteriliseerd worden, gelukkig kreeg ze plots een goede inval! Gisteren was ze opgebeld door iemand die een poes wou maar ze had die dame niet kunnen helpen. Goed georganiseerd als ze is had ze wel het telefoonnummer genoteerd. Ik belde de dame in kwestie onmiddellijk op en ik had geluk! Ik kreeg haar direct aan de lijn en ze had nog geen poes elders gehaald! Ze bleek dan ook nog maar 20 km van mijn deur te wonen en wou graag snel komen kijken.
Ik wist direct dat zij een lieve baas zou zijn, ze vroeg niet eens naar de kleur van ’t diertje, dat had geen belang, het enige was ze wou is dat het katje zou overeenkomen met haar kleine blinde hondje en haar oude lieve basset. Met een heel jonge kat is zoiets best te proberen en aangezien ik deze vondeling ongeveer 8 weken oud schatte zou dat moeten kunnen lukken.

Ik verzette mijn afspraken en binnen de 20 minuten verscheen er een toffe vrouw aan mijn deur met alvast een kattendraagmand in de hand. Een vrouw naar mijn hart. Een soldaat die tenminste met zijn wapens naar den oorlog trekt.
In de kelder maakte ik de deur van de bench open en liet Riet het poesje er zelf uitnemen. Het was van beide kanten liefde op ’t eerste zicht. Terwijl we praatten spinde de kleine jongen en klom ondertussen dartel over Riet haar armen en schouders. Het ging echt wel de heel goede kant uit.



"Díe! Díe madam wil ik hebben! Die met dat guitige paardenstaartje!
Ja. Ik ben heel gedecideerd, díe gaat het worden! Ik heb gekozen."

Toen we met zijn allen terug boven in de winkel stonden spraken we wat over muziekinstrumenten en Riet droomde er van gitaar te leren spelen, dus gaven we haar alvast het cursusboek dat mijn man geschreven heeft mee. Je weet maar nooit, misschien levert haar uitstapje haar niet alleen een poes maar ook nog wat muzikaal plezier op? De wegen van ’t lot zijn immers ondoorgrondelijk?…

Ze knuffelde haar kleine rakker, keek hem eens diep in zijn ogen en zei : “Ik denk dat ik hem ‘Maurice’ ga noemen…” Een heel grappig toeval want mijn vriendin Viva heeft twee weken geleden ook een kleine poes gevonden die ze ook ‘Morris’ genoemd heeft. En ‘Maurice’ vind ik nu niet bepaald een courante kattennaam.
OK, OK, ik hoor ’t u al zeggen : “Dat hebben die van u nu ook niet bepaald…”

Ik wist 100 % zeker dat dit wezentje de beste thuis zou krijgen die maar mogelijk was. Zeker nadat Riet me de foto's van haar hondjes had getoond, eveneens geredde asieldieren.
Riet had haar hele leven honden gehouden maar de laatste tijd had ze in haar familie zoveel poezenplezier gezien dat ze plots ook graag een kat wou. Vandaar dat ze maandagmiddag naar 't Poezennestje had gebeld om er een te adopteren. Ze kon amper geloven dat haar wens reeds binnen de 24 uur in haar armen zou liggen te spinnen. Ja, deze kleine jongen was echt voorbestemd om bij deze dame terecht te komen.

Nog een laatste aai, en amper 16 uur na zijn aankomst, verdween Maurice uit mijn leven, comfortabel in de draagmand van Riet. Ik had hem zo kort gekend en toch kriebelde er weeral iets in mijn hart. Maar het gevoel dat duidelijk overheerste was : ik ben over-dol-stapel-gelukkig dat er zo snel out-of-the-blue zo'n héérlijk baasje is opgedaagd en dat ik me dus niet moet ontfermen over een mogelijke nummer 8.

Ik haalde snel de posters van mijn ramen, verwittigde de dierenbescherming dat de poes al geplaatst was, stuurde een dankmail aan mijn “kattenvriendenkring” en kon, twee uur te laat, naar mijn afspraken vertrekken.
Maar met wat een heerlijk, zalig, overgelukkig gevoel…

Vanaf middernacht tot 12 uur ‘s middags hadden zoveel mensen mee hun best gedaan voor deze poes : mijn hulpkreet op hun blogs overgenomen, het bericht in mailgroepen geplaatst, de foto naar vrienden gestuurd… Kortom iedereen had zich weer eens van zijn beste kant laten zien en de resultaten mogen er wezen : een gelukkige Riet en een warme thuis voor Maurice. Ik ben heel dankbaar voor een vriendenkring die me helpen zo'n zaken te verwezelijken.

Onderweg belde ik snel naar Viva om haar te vragen eens contact op te nemen met Riet zodat ze haar wat raad kon geven in verband met poezen en honden bij mekaar te zetten, want dat is helemaal mijn terrein niet, dat is Viva’s specialiteit. Ik weet dat een hond kwispelt en kan blaffen en dat huskies bij voorkeur tegen mijn benen plassen maar daar eindigt mij hondenkennis dan ook.

Toen ik ’s nachts thuiskwam was ik zeer benieuwd hoe het met Maurice afgelopen was. Grote teleurstelling toen bleek dat mijn pc ook al de geest gegeven had en dat ik geen mail kon lezen. Op een andere computer ging ik snel naar ’t blog van Viva kijken en daar las ik dat alles “dik in orde” was ten huize “Riet en Maurice”.
Er waren zelfs nog een paar grappige toevalligheden opgedoken. Niet alleen heten hun twee vondelingen hetzelfde, maar nu bleek ook nog dat de respectievelijke dierenartsen als geboortedatum op ‘t gezondheidsboekje van de katertjes dezelfde datum hadden ingevuld : 9-9-‘09.

’t Is weer zover. We zitten weer ver genoeg in de tekst dat de mensen die niet echt geïnteresseerd zijn toch niet meer mee aan ’t lezen zijn. Mijn gekende geheim trukje om eens iets persoonlijkers te vertellen.
Eingelijk geloof ik niet zo echt in al die zogenaamde toevalligheden en bovenaardse toestanden, maar het laatste jaar word ik toch zo door ongeluk en tegenslagen achtervolgt dat ik een week geleden echt ben beginnen bidden voor hulp. Een beetje zoals in ’t liedje van Jacques Brel : alleen bidden als ge tandpijn hebt… ’t Is niet schoon, maar ja…
Ik heb mijn ma daarboven op haar wolk echt gesmeekt om eens in te grijpen en eens met de grove borstel door mijn leven te gaan want dat ik al de miserie niet meer alleen kon dragen… Tja, ’t kan lang duren maar op de duur gaat elk mens wel eens door de knieën.
Viva had me onlangs tijdens een troostpoging overgehaald om een doosje met "Engelenkaarten" te kopen. De bedoeling is dat je elke dag zo’n kaart trekt en dat je dan een positieve boodschap krijgt, die je dan zelf eventueel kan interpreteren als een “leidraad” voor je dag of je leven. Een boodschap van de engelen dus... Niet echt mijn dada, maar kom, ik had na veel aandringen toch ook maar zo'n setje gekocht en heel af en toe, als ik er eens aan dacht, trok ik wel eens een kaart. Daar stonden meestal wel zinnige dingen op. Maar nu had ik een paar dagen geleden toch wel net de kaart getrokken met de tekst : “Er is een gelukkige verandering of uitbreiding van je gezin op komst.” Ik had die kaart bijna tot tegen ’t plafond geknald als ze hoog had kunnen vliegen! Alstublieft néé! Laat me in al deze miserie niet nog een extra kat op mijn dak krijgen hé!!! Zeven stuks volstaat écht wel. Helaba hierboven! Luister eens! De boot is vóóóóól!!!

Geloof me, ge staat dan wel even te kijken als ge drie dagen later op een avond thuis komt en uit uw echtgenoot zijn jasje gluurt ineens zo’n kleine kattekop… Die nacht, na al mijn gemail en ge-computer om die poes geplaatst te krijgen trok ik voor ’t slapengaan weer een kaart. Een vrouw is en blijft nieuwsgierig hoe moe ze ook is. Ik trok de kaart : “Je hebt een belangrijke levensopdracht waarbij je gebruik maakt van de moderne communicatiemedia en de schilderkunst.” Ik had niet ’t flauwste benul waar deze onzin op sloeg, dropte de kaart op mijn bureau en liet het rolluik van mijn computerkast naar beneden glijden. ’t Was echt wel genoeg geweest voor vandaag.

De volgende dag lag toen ik mijn pc opende die kaart daar uiteraard nog. En aangezien dat ventje tegenwoordig ruim zijn tijd neemt om op te starten las ik de tekst nog eens opnieuw en dacht erover na. Tja, eigenlijk had die kaart gewoon gezegd wat ik aan ’t doen was… Ik maakte van “de moderne communicatiemedia” gebruik om die poes te plaatsen, want wat is mailen en bloggen anders? En als het woord “schilderkunst” mag vervangen worden door “Photoshop”, wel dan heeft die engelenkaart gelijk gehad…

Maar nu verdwijnt die kaart over die “gelukkige verandering of uitbreiding van je gezin” wel voor een lange tijd uit dat kaartendozeke. Want op dat gebied gaan ze mij niet meer hebben liggen, de engelen. De ark is vol.

Bedankt iedereen die op één of andere - grote of kleine - manier iets heeft bijgedragen aan het tot stand komen van dit verhaal. Ge ziet, 't is weer bewezen : 1 koele druppel op een hete plaat kan wél een verschil maken in een mensen- en dierenleven. Samen kunnen we misschien niet alles. Maar toch wel veel.

Maar wat is dat toch allemaal met die touwen, isolatiematerialen, dampkaproosters, wattenschijven, vaatdoeken, pottensponskes, washandjes, bollekesplastiek, schuurwol, schors, glaswol,...? Gebruikt iedereen dat echt allemaal dagelijks? Allez ja, een washandje en een vaatdoek tot daar nog aan toe. 
Nee, ge moet dat "dagelijks" nog véél letterlijker nemen. Kom probeer nog eens, ik zal wat kleur laten zien... Toch een beetje. Misschien lost dat iets op?...



Tot hiertoe enkel gevonden door Luk, Jan, Geert, Kathleen, Shajongen en Andromeda die nu waarschijnlijk zitten te schateren met de schuurwol en 't pottensponske... Komaan zie dat ge 't ook snel vindt dat ge mee kunt zitten genieten.

Zondag, 19 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee.

10. Een drijvende stad met een Italiaans schepencollege.



0.00u. Voilà, zo ziet dus een middernachtzon er uit als ze even onder de wolken komt kijken.
Geef nu toe... niet veel aan te zien toch? Ik denk dat 't noorderlicht véél interessanter is.
En dat ge dan veel meer slaap krijgt.

Uitgeslapen wakker geworden! Geen wekker moeten zetten! Zalig gewoon! Tot 9 uur in bed gelegen en ontspannen wat fruit gaan eten. Wat een rust. Dat zijn we niet meer gewoon.

Om 10 uur begon er een dia- en filmvoorstelling over het inwendige van het schip dat de passagiers nooit te zien krijgen. De diareeks werd weer op de meest stuntelige manier aan mekaar gepraat door het enige Nederlandstalige bemanningslid hier aan boord. Hoewel het woord Nederlandstalig hier eigenlijk niet echt op zijn plaats is. Ze rijgt de ene lapsus aan de andere en de beleefdheid gebiedt ons niet te lachen. Niet altijd eenvoudig en gelukkig kan de duisternis van 't theater een grijns al wel eens verhullen.  Ze beweerde dan ook nog dat we al héél blij mochten zijn dat we het dagelijkse cruise-krantje in ’t Nederlands in onze kajuit gedropt kregen want dat onze taal geen officiële taal is aan boord. Er blijken wel zomaar even 600 Nederlanders en bijna 100 Belgen aan boord te zijn! Dat is toch wel een vijfde van het publiek, dat kan je bezwaarlijk een minderheid noemen vind ik.



Maar los daarvan, de voorstelling boeide me enorm. Ik wou dat ik er meer van had kunnen onthouden. Ik heb maar wat slechte foto's - van de al even slecht geprojecteerde dia's - genomen, als extern geheugen.
Dit schip - een middelmaatje dan nog, want hier zijn amper 3500 mensen aan boord, op de grotere wel 5000 - verbruikt per dag zo maar even de energie van een grote stad als Genua… Een pijnlijk moment om het woord “milieuvriendelijk” in de mond te nemen toch deden ze dat met de glimlach. Ze waren heel trots op hun afvalverwerking. Weliswaar met reden. Ze hebben eigen zuiveringsstations die op bacteriën werken zodat proper water in zee geloosd wordt in plaats van beer. Alle andere afval wordt gesorteerd en tot briketten geplet die aan land naar de specifieke verwerkende firma’s gebracht worden. Het keukenafval wordt bij mekaar gespoeld, vervolgens samengeperst en gedroogd en daarna wordt het verbrand. De stoom die hierbij vrijkomt wordt dan weer gerecycleerd om de ovens op te laten werken.



Het afval tot briketten persen.

Het schip is eigenlijk een drijvend dorp met allerhande beroepen aan boord. Vanzelfsprekend is er een hospitaal met een dokter met tweemaal spreekuur per dag (die alleen Italiaans verstaat en stokoud is. Ik vrees eerder voor zijn eigen hart dan voor dat van de passagiers. Hij eet - en niet te vergeten drinkt - altijd in ons restaurant dus ik heb tijd genoeg om zijn gezondheidstoestand in te schatten). Er werken hier ook nog een smid, een kleermaker (voor al die uniformen), er is een reuze wasserij (zoals altijd gerund door Chinezen. Is dat iets in hun karma? Of kennen die uit geheime overleveringen hoe bepaalde vlekken uit stoffen te krijgen?), een stoffeerder (om de kapotte zetels opnieuw te bekleden),…



De mensen die het schip gebouwd hebben verblijven tijdens de eerste cruises ook aan boord om de nodige bijsturingen en herstellingen uit te voeren.
Met de dia's over de bouw was "het-jongeske-in-mij" heel gelukkig. Die periode had ik wel zelf willen meemaken...



De brug wordt in zijn geheel op het schip gemonteerd.



Doorsnede van de boot.
De kajuiten zullen later in de vorm van (reeds volledig als kamers ingerichte) containers 
in het schip geschoven worden.



De schouw wordt aan boord gehesen.

Het personeel bestaat uit maar liefst 81 nationaliteiten. Ze delen kajuiten van maximaal twee personen die met alle modern comfort uitgerust zijn. Die mensen hebben hun eigen fitness, bar en restaurants. Eén speciaal voor het aziatisch personeel omdat die, om diverse redenen, niet zo gelukkig zijn met de Europese keuken.

De keuken en voorraadmagazijnen zijn een wereld op zich. De menu’s zijn allemaal op voorhand aan land samengesteld, alleen als een bepaald ingrediënt uit voorraad raakt mag de kok zijn eigen inspiratie gebruiken. De bakkerij bakt 24 uur op 24.



De machinekamer heeft meer weg van een raketlanceringsstation. Aan de wanden van de controlekamer zie je niets dan wijzerplaten en toetsen. Alles maar dan ook alles wordt van hieruit gestuurd. Vanaf de benodigde kracht van de motoren tot en met de temperatuur van ’t water in de diverse zwembaden.



De brug is hypermodern. Maar we kregen enkel een paar zielige dia's gezien. Ah ja, de brug is hun gróót geheim...
Ze staan konstant in verbinding met satellieten zodat ze van elk schip in de omgeving kunnen zien welke nationaliteit het heeft en zelfs uit wat de lading bestaat. Voor ’t geval de moderne hulpmiddelen toch zouden uitvallen wordt nog driemaal daags de sextant boven gehaald en wordt de route minutieus op zeekaarten uitgetekend (deze reis maar liefst op 300 verschillende, wegens al die ingewikkelende routes tussen de grillige fjorden).
Maar volgens mij wordt er op de brug toch regelmatig met de handen in de zakken gestaan of een kaartje gelegd want het grootste deel van het traject wordt aan de automatische piloot overgelaten. Zogezegd mogen de passagiers de brug niet meer bezoeken na de aanslagen van 9/11 maar volgens mij heeft het er eerder iets mee te maken dat daar weinig meer gebeurt dan spelletjes patience.
De kustwacht controleert nauwkeurig of het schip niet van de route afwijkt. Die is tot op honderd meter na bepaald dus daar moeten ze zich strikt aan houden. Varen tussen fjorden is natuurlijk niet simpel, maar daarvoor komt dan ook altijd een loods aan boord die de verantwoordelijkheid uit de kapitein zijn handen neemt. Alweer tijd voor een spelletje patience…

We kregen ook een boeiende uitleg over de veiligheid. Het verschil tussen branddeuren en waterdeuren. Vuur en water zijn de belangrijkste oorzaken van rampen op een cruiseship. Er zitten hier dan ook overal sprinklers. Maar kom, als er iets fout moest lopen vrees ik dat met zo’n massa volk de chaos toch te enorm zou zijn om nog veel te kunnen redden. Zeker omdat iedereen “in command” alleen maar Italiaans verstaat en spreekt…



Water- en branddeuren.

(Ik heb nog veel van die miserabele "foto's van dia's", ze zijn lelijk maar wel interessant, ik zet ze wel allemaal samen in een fotoalbum op 't einde van dit hoofdstuk zodat de echte liefhebbers er eens tussen kunnen gaan grasduinen.)