Archief

Nog maar 5 oplossingen... en dat voor een voorwerp dat ge (hoop ik toch...) dagelijks in uw handen hebt...



Proficiat Luk, Jan, Geert, Kathleen en Shajongen!

Even heel kort want mijn eigen pc heeft vannacht de geest gegeven...
Ik zit nu dus eindeloos te prutsen op een andere maar ik wou jullie toch per se het goede nieuws melden en de foto van vanmiddag laten zien.
Het uitgebreide verhaal schrijf ik zodra mijn pc zich terug wat beter voelt. Wil je alvast iets meer weten ga dan even naar 't blog van mijn maatje Viva https://blog.seniorennet.be/viva/
Onderstaande foto nam mijn man vanmiddag in ons tuintje : een zeer gelukkig nieuw baasje Riet met in haar armen de kleine... "Maurice" en een zéér opgeluchte Laathi.





Nemuri Neko : "Hoe? Mag die kleine niet blijven? En we zijn nog maar met zijn zevenen?!! Hoe gaan we nu ooit aan een voetbalploeg geraken? Ik weet het, ge kent niks van sport, maar een voetbalploeg bestaat wel uit 11 spelers en geen 7 hé! En onze pa houdt zo van voetbal... Zonde toch..."

Aangezien mijn pc buiten strijd is raak ik dus ook niet aan mijn voorraadje foto's voor 't fotoraadsel... Even geduld dus. Het enige wat ik kan melden is dat er nog maar drie mensen : Luk, Jan en Geert de oplossing gevonden hebben.
Hopelijk snel een gerepareerde pc, maar met het vinden (binnen de 14 uur!) van een goede thuis voor het katertje kan mijn dag toch al niet meer stuk!
Nogmaals bedankt aan iedereen die heeft meegeholpen!

Even héél snel! Iedereen bedankt voor jullie hulp : de kleine kater heeft een heerlijk liefdevolle thuis gevonden. Meer uitleg en foto's zodra  ik wat tijd heb. Waarschijnlijk om drie uur vannacht dus.

Ge kent mijn lijfspreuk... en ge ziet dat ze werkt! Een kleine moeite van iedereen en we boekten snel een prachtig resultaat!

Voor het slagen van het kwaad,
is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

(Edmund Burke)

Merci aan allen die hielpen!

Zoals beloofd : mijn arme boom helemaal in zijn blootje...



Met zijn anti-katteklim-pinnen en zijn anti-kattenklim-pvc-buis rond zijn stam lijkt hij nu wel op een modern kunstwerk. Toch eens met Jan Hoet gaan praten...

Dat boomsnoeien ging razendsnel, maar toen moest de klimop, mijn vogelflatgebouw, nog gecoiffeerd worden en dat was weer een heel andere klus... Die was op twee jaar tijd alweer tot aan de nok van 't magazijn gegroeid. Propvol oude vogelnesten.



Nu is dat een werkje voor Eddy de snoeier, maar vroeger huurde ik zelf een hoogtewerker en amuseerde we ons daar zelf mee...
Heerlijk speelgoed zo'n hoogtewerker! Het lijkt dan wel of je voor een dag Bobbejaanland in je eigen tuin hebt! Op en neer en heen en weer! En zo'n prachtig uitzicht vanop die hoogte!!

Dit zijn enkele foto's van 8 jaren geleden :





Wel moeilijk om foto's van uzelf te trekken in zo'n klein bakske.



En alle vrienden die wilden mochten komen deelnemen aan 't plezier. Maar dan blijkt pas hoeveel mensen aan hoogtevrees (of werkvrees ) lijden.
Tegenwoordig kan ik geen hoogtewerker meer huren want de nieuwe modellen zijn allemaal net een paar centimeter te hoog om door mijn garagepoort te kunnen. Dus met die plezante attractie is 't afgelopen...

We zullen nog eens van dichterbij kijken...



Nog maar twee oplossers : Luk en Jan!

Dringend hulp gevraagd...
Jonge kater gevonden in 't centrum van Herentals. Grijze tijger met witte buik.
Ik kan hem onmogelijk houden... Vorig jaar is mijn gezin uitgebreid met Mathurin, dit jaar met Nemuri Neko... De boot is hier echt vol... Zelf ben ik momenteel ziek en overladen met werk.
Mathurin heeft een blaasontsteking en Phineas nierproblemen, dus ik moet die kleine jongen echt apart houden. Vandaar dat ik dringend hulp zoek voor zijn opvang.

Het diertje is heel aanhankelijk, spint bij de minste aanraking en is zeer speels.
Hij is denkelijk 7 à 8 weken oud, eet zelfstandig en gaat op een kattenbak.

Als het baasje niet opdaagt is er dan iemand die hem eventueel wil adopteren?...
Kontakteer me via laathi@hotmail.com



Momenteel woont hij tijdelijk bij mij in een bench...





Een zeer acrobatische jongen zoekt dus dringend een liefdevolle thuis...

Een ander aspect...



Toch reeds opgelost door Luk en Jan!

Ik kreeg enkele reacties en mails van lezers om me te bedanken om mee te mogen genieten van 't reisverhaal. Ge denkt dus blijkbaar dat 't gedaan is? Maar nee! Er komen nog vele mooie dingen.
We kwamen in de vorige aflevering weliswaar terug van het meest noordelijke deel van de cruise maar we varen nog helemaal langs de kust van Noorwegen naar beneden! Wat dacht ge? Dat ik van Spitsbergen ineens te voet naar huis ging stappen?
Neenee, ge gaat nog schitterende stukken natuurschoon te zien krijgen! Ik neem u nog mee op stap in Tromso en de grootste gletsjer van Europa in Olden laat ik u zien (van wel héél dichtbij...). Er wordt nog geraft (op bangelijke wijze) en in "teleferikskes" gezeten, er gaat zelfs nog een helicopter aan te pas komen.
Alleen door dieren beplast worden, nee dat is er niet meer bij. Maar dat vond ik nu ook niet meer zo noodzakelijk.
Of 't had een ijsbeer moeten zijn natuurlijk...

Hoofdstuk 9.
Deel 8 : Afscheid van Spitsbergen...



De dikke dame. (Rechts op de foto).
Tijdens deze reis meende ik onze kolossale boot regelmatig te horen verzuchten :
"Is mijn gat niet te dik voor deze fjord?..."
(Een woordje uitleg voor mijn Nederlandse lezers :
In Vlaanderen kennen wij een heel populair liedje met als titel :
"Is mijn gat niet te dik voor deze rok schat?")





Ons drijvend appartementsgebouw.



"All on board?!" "Dan wijle weg!"
Onze rode loper wordt binnengehaald.

Op acht mensen na kwamen we als laatsten aan boord. Vanop het dek hebben we in volle zon kunnen genieten van ’t uitvaren van de fjord. Het kleine kleurige Longyearbyen werd hoe langer hoe nietiger en uiteindelijk bleef er niets over dan zee omringd door spitse bergen met ertussen enorme gletsjers. De ijsmassa’s waren tot aan het water geschoven en vormden daar een steile afbrokkelende felblauwe rand. Ijzingwekkend mooi. Alweer een kippenvelmoment zonder echt kou te hebben.

Vanaf nu varen we jammergenoeg terug in zuidelijkere richting en gaan stilaan het arctisch gebied verlaten en weer in een iets bewoondere wereld terechtkomen. De middernachtszon nemen we nog wel even mee. Ik weet niet hoeveel uur we nu al in daglicht leven maar dat moet toch al meer dan 100 uren zijn.





Cool kereltje.

’s Avonds was het Captain’s Diner en was het de bedoeling om in galakleding te komen dineren. Dat sprak me niet zo erg aan. De desolate natuur zit nog volop in je kop en dan heb je geen zin om opgetut  tussen veel mensen te gaan zitten. Ik had er geen idee van dat deze natuur zo op mijn gemoed zou werken. Ik heb al van verscheidene vrouwen gehoord dat ze tranen in hun ogen gekregen hebben bij ’t aanschouwen van deze wereld. Je kan zelfs op momenten niet meer geloven dat je op aarde rondvaart, je lijkt wel op een planeet terecht gekomen waar geen leven meer is, alleen ongerepte schoonheid.









Kijken en blijven kijken. Altijd ogen te kort... 24 uur per dag.
Een verrekijker. Een nuttig instrument om tranen van ontroering achter te verbergen.

Het diner was wel weer erg lekker. Als ik hier nog enkele weken aan boord zou blijven verander ik in een vleeseter. Nog nooit zo’n lekker sappig en mals vlees gegeten. Het komt van Argentinië en in tegenstelling tot bij ons zit er een flinke vetrand aan. Misschien is dat wel de reden waarom het vlees zoveel smaak heeft? Als dessert kozen we voor ’t eerst sinds dagen nog eens een gerecht - een onschuldige chocomousse - van de speciale Samsarakaart, en ook dat hadden ze weer weten te verknoeien. Godzijdank dat we al zo snel zijn overgeschakeld naar de uitgebreide en superbe menukaart van ’t andere restaurant. Voor onze smaakpapillen althans. Onze lijn denkt daar enigszins anders over.

’t Is iets voor middernacht maar ik kruip in bed. Ik kan niet meer. De zon is vanavond nochtans duidelijk te zien, ze staat zelfs nog een flink stuk boven de horizon. Maar aan heel dat middernachtszongedoe is niet veel aan. Je hebt geen spectaculaire bijna-zonsondergangen of opgangen, je hebt gewoon een massa licht. Je kan het zelfs niet eens mooi fotograferen.

Maar wat hebben we nu vandaag vooral geleerd?
Dat niet alleen kattepis een uitzonderlijk aroma verspreidt. Hondenpis moet er zeker niet voor onderdoen.
En dat ik om zoiets te leren bijna helemaal tot aan de noordpool ben moeten reizen…

Het fotoalbum van de lange prachtige dag in Longyearbyin vindt je op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen9Longyearbyen?authkey=Gv1sRgCO6gw76I6ZT8uAE#
(Niet vergeten : wil je de albumfoto's in 't groot zien druk de F11 knop in.)