Archief

Alweer iets dat zéker door iedereen gekend is! (Nu niet dat het daarom veel helpt want tot vorige week dacht ik echt nog dat iedereen wel een zou paddestoel kennen... )



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Deze week nam ik de laatste foto's van mijn boom in zijn volle glorie. Mijn schitterende, stralende plataan, jaren geleden zelf geplant.
Midden in een stadje wonen impliceert dat ik maar een heel kleine tuin heb. Mijn boom IS dan ook zo ongeveer mijn tuin, ik ben er dan ook enorm aan gehecht, aan mijn éne boom. Als ik op mijn dakterrasje zit dan woon ik bijna in zijn kruin.

Maar dit jaar is het weer "snoei-jaar". Dan krijgt mijn lieverd zijn "soldaten-kapsel". Hij wordt zo kaal als een knikker geknipt en er schieten enkel nog korte stumperige takken over. Zo'n zielig zicht.
Dit weekend is 't weer zo ver en dat vind ik altijd een vreselijk moment. Ik vraag me dan af of hij de pijn voelt en ik bid dat hij in de lente terug mag opbloeien. 't Is in 't voorjaar altijd angstig wachten en zoeken naar 't eerste minuscule scheutje dat de zekerheid aankondigt dat hij zijn wrede behandeling overleefd heeft.
Ooit ben ik een boom verloren door 't snoeien vandaar dat ik er nog altijd een beetje huiverig tegenover sta. Gelukkig zijn platanen heel sterke bomen.
Ik wou dat ik hem voluit kom laten groeien, dat hij echt zijn enorme zelf kon worden, jammergenoeg kan dat in een stadstuintje niet... Dus geniet ik nog maar even van zijn volle pracht tot in 't kleinste detail...



De deur van mijn hobbithol komt uit op dit terrasje. Ik leef dus echt in een boomkruin.



Zie zijn laatste blaadjes wapperend blinken in de zon...



En hoeveel woongelegenheid biedt mijn boom aan allerlei insectjes!...
Hij is eigenlijk een stad op zichzelf.



De bewoners steken de prachtigste inrichtingen in hun appartementjes...



De design-woning van een rups...



Een spin op shopping-trip langs de nerf-boulevard...



Summer in the city : Raampjes met wapperende gordijnen...



Bladeren als flatgebouwen voor minuscule wezentjes...



Maar 't stadsleven kent ook zijn gevaren : Pijnlijke ontmoeting op de boulevard...



Een uniek ontwerp. En dat allemaal zonder architect of bouwvergunning.



Een huis met raam, ontworpen door Gaudi himself.



Nemuri Neko : "Ah zo,... zaterdag wordt die dus gesnoeid? Dat is een héél goed idee. Dan schiet er dus enkel een flinke klimpaal over? Tof. Ik vond die bladeren toch maar niks. Gaat ge hem ook met stof bekleden? Of met touw omwikkelen? Op natte dagen zet ge hem toch in de living naast de twee kleine klimpaaltjes hoop ik? "

Gaat dat ventje een teleurstelling oplopen...



Vannacht toch nog snel een extra afscheidsfoto genomen van mijn "boomhuisje".
Want zaterdagavond begint de bladerloze winter...

Ge vindt ze in kookboeken, dus ook op uw aanrecht, de supermarkten liggen tegenwoordig vol met de gekste soorten, ze staan in de tuin, in 't park, in 't bos, ze groeien misschien op uw schuurke (maar dan moet ge 't wel dringend gaan schilderen), en soms tussen uw tenen (in dat geval helpt schilderen niet maar kunt ge beter iets met zalf doen)...



Paddenstoelen! Prachtige paddestoelen!! De grote charme van de herfst!!!
Ontelbaar waren de foto's van allerlei zwammen die ik deze week toegestuurd kreeg van mensen die ze in hun tuin of in 't park gefotografeerd hadden. Ze waren er allemaal toch zo vol lof over... Hun paddestoelen waren toch o zo schoon (en dat waren ze ook) maar... geen kip die de mijne herkende.

En ik gaf zoveel tips...
Onder ander via Irma... Herinner u haar gedrogeerde vertoning van drie weken geleden https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1256213829&stopdatum=1256300229
 
En in 't blogverhaal over de jetlag van mijn klokken eindigde ik met de zin :
"Gewoon uw everzwijn op 't vuur gooien als uw man er mee thuiskwam, geen kookwekkers moeten zetten maar gewoon wachten tot 't een beetje begon te stinken en dan zou 't wel gaar zijn. Daar dan een of andere knol of wat paddestoelen bij en 't diner is klaar."

Echt, ik heb u de pap, heu sorry de paddestoel, in de mond gegeven...


 


Irma : "Ma, misschien kunt ge uw lezers met Kerstmis een brilleke kado doen? Want zó'n kleintje was 't nu toch niet hé?... Behalve Paul, Ingrid, Marleen, Mieke, Ritje, Nadine, Chrisje, Veveke, Jan, Rita, Nil, Maria, Fernanda, Tineke, Lange Lou, Lisette en Dolfijn want die hebben nog héél goede ogen."

De bonus-foto die iedereen over de streep zou moeten trekken...



Reeds opgelost door Paul, Ingrid, Marleen, Mieke, Ritje, Nadine, Chrisje, Veveke, Jan, Rita, Nil en Maria!
Irma wenst de overige zoekenden nog veel succes!

Aangezien dit overbekende ding enkel nog maar door Paul, Ingrid, Marleen, Mieke, Ritje, Nadine, Chrisje, Veveke, Jan en Rita (en Irma natuurlijk) geraden is zal ik morgen nog een extra foto geven.
Zoek het toch niet te ver!!! Ge moet er niet eens voor buitenkomen als ge geen zin hebt, een wandeling door mijn recente blogberichten kan al volstaan...

Op de nacht van de overschakeling van zomer- naar winteruur is Echtgenoot altijd de "Klokkenverzetter" van dienst. 't Is maar best dat hij dat doet want wat ik met datums durf aanvagen is algemeen bekend... En de dag van de week heeft voor mij ook al niet zoveel belang. Als ge geen kinderen hebt maakt dat echt heel weinig uit. Dus laat mij maar niets met cijfertjes en datums doen. Getallen zijn echt mijn ding niet.

Veel klokken zetten zich tegenwoordig automatisch juist maar toch schiet er nog een boel spul over dat met de hand een uurtje terug gedraaid moet worden. Systematisch struint de Klokkenverzetter heel het huis door en tracht geen enkel klokje over te slaan. Maar dit is een groot huis, met onverwacht veel uurwerken... Ik heb in heel mijn leven zelfs nooit een polshorloge gedragen maar nu schrikt ge ervan hoeveel tijdsaanduiders een mens om zich heen heeft. De radiowekker, de microgolf, de pc, de tv, de stereo,... alles heeft zijn klokje dat al dan niet bijgevezen moet worden.

Klokkenverzetter doet dat allemaal heel liefdevol, minutieus en systematisch, kamer per kamer. Het is best een hele klus. Ook mijn hobbithol wordt door hem onder handen genomen. Maar ja, ook Klokkenverzetter wordt een dagske ouder blijkbaar...

Enkele avonden geleden belde een kameraad op om nog even binnen te wippen.
"En om welk uur denkt ge bij mij te zijn?"
"Heu, 't is nu bijna 10 uur dus tegen een uur of 11, half twaalf..."
"Pardon, maar 't is nu wel 8 uur."
"Nee. 't Is 10 uur."
"Sorry maar ik weet dat gij wat betreft dagen en datums een ramp zijt maar als 't nu ook al begint met de klok te lezen..."
"Echt wáár! Mijn klok staat op 10 uur! Maar wacht, mijn klok heeft twee kanten, ik zal ze eens omdraaien... Tiens... De andere kant zegt inderdaad dat het nog maar 8 uur is..."
"Ziet ge wel!"
"Ow wacht nog efkes, mijn oog valt hier net op mijn stereoke en dat zegt dat het nu 9 uur is..."
"Tja, 't kan niet missen dat gij altijd zo moe zijt. Gij leeft verdorie in drie tijdzones op twee meter tijd. Een mens zou van minder jet-lag krijgen..."

           

Mijn tijdzones...

Ik zal toch eens met mijn Klokkenverzetter moeten gaan spreken vrees ik want er is met zijn time-management ook duidelijk iets mis.

Gelukkig dat er tegenwoordig zoiets als een gsm met een agenda bestaat waar ge al uw afspraken in kunt programmeren en dat die u waarschuwt wanneer het tijd is voor de volgende actie. De mijne zwijgt geen twee uur aan een stuk. Ge moet er natuurlijk uw datums en afspraakuren wel correct insteken... En dat is voor een mens met een lichte cijfer-dislexie ook weer niet zo simpel...
Ik was toch ook beter in de holbewonerstijd geboren...
Gewoon uw everzwijn op 't vuur gooien als uw man er mee thuiskwam, geen kookwekkers moeten zetten maar gewoon wachten tot 't een beetje begon te stinken en dan zou 't wel gaar zijn. Daar dan een of andere knol of wat paddestoelen bij en 't diner is klaar.  Ferm gemakkelijk.

Soms vindt ge 't binnen, waar ge het ofwel heel prettig vindt ofwel heel vervelend, soms vindt ge 't buiten waar 't altijd fijn is...



Paul, Ingrid, Marleen, Mieke, Ritje, Nadine en Chrisje!

Ik heb een ongelukje gehad aan mijn beide handen (geklemd gezeten onder een glazen schuifraam van meer dan 100 kilo) en een paar vingertoppen zijn nog enigszins buiten westen wat het typen niet makkelijk maakt. Dus vandaag dan maar weer geen eigen geknutsel maar een heel geestige geschiedenisles!

De volgende keer dat je je handen wast, en je vindt de temperatuur van het water niet echt aangenaam, denk er dan eens aan hoe het er ooit aan toeging... Hier volgen een aantal feiten uit de jaren 1500 :

*De meeste mensen huwden in juni, omdat ze hun jaarlijks bad namen in mei, en dus in juni nog redelijk fris roken. Tegen die tijd begon men echter toch al lichtelijk te stinken, en dus droeg de bruid een boeketje bloemen om haar lichaamsgeur te verbergen. Daar komt dus het gebruik van dat ook vandaag nog de bruid een bruidsboeket draagt.

*Een bad bestond uit een grote kuip die gevuld werd met heet water. De heer des huizes genoot het privilege van het schone water, daarna volgden de zoons en andere mannen die deel uitmaakten van het huishouden, dan de vrouwen, en tenslotte de kinderen. De baby's waren als laatsten aan de beurt.
Tegen dan was het water zo vuil dat je er makkelijk iemand in kon kwijtraken... Vandaar de uitdrukking "de baby met het badwater weggooien".

*Huizen hadden in die tijd strooien daken, zonder houten gebinte. Het was de enige plek waar de dieren zich warm konden houden, en dus leefden de katten en kleinere dieren (muizen, ongedierte) in het dak. Als het regende werd het daar glibberig, en soms gleden de dieren dan uit en vielen van het dak. Vandaar het Engelse gezegde "It's raining cats and dogs".

*Niets kon verhinderen dat er dingen in het huis vielen. Dit was een echt probleem in de slaapkamer, waar ongedierte en uitwerpselen je schone beddengoed konden bederven. Daarom werden bedden voorzien van grote palen om een laken over te hangen dat dan toch een beetje bescherming bood. Zo is het gebruik van hemelbedden ontstaan.

*In die tijd kookte men in de keuken in een grote ketel die altijd boven het vuur hing. Elke dag werd het vuur aangestoken, en werden er ingrediënten toegevoegd aan de ketel. Men at meestal groenten, en weinig vlees. Men at deze stoofpot 's avonds, en liet het overschot in de ketel.  Dit werd dan 's nachts koud, en 's anderendaags begon men gewoon opnieuw. Zo zaten er in hun stoofpot vaak dingen die er al heel lang inzaten...

*Wie geld had, kon zich tinnen borden veroorloven. Voedsel met een hoge  zuurtegraad zorgde er voor dat een beetje van het lood in het voedsel terecht kwam, wat vaak tot een loodvergiftiging en de dood leidde. Dit gebeurde het meest met tomaten, waardoor tomaten de volgende +/- 400 jaar als giftig werden beschouwd. Brood werd verdeeld volgens je sociale status. Arbeiders kregen de aangebrande bodem van het brood, het gezin at het middendeel op en gasten kregen de bovenste, krokante korst.

*Men gebruikte loden bekers om bier of whisky te drinken. Die combinatie zorgde er soms voor dat de drinker een aantal dagen buiten westen was! Als de dronkaard dan bewusteloos gevonden werd langs de straat, werd hij vaak gereed gemaakt om begraven te worden. Hij werd een aantal dagen op de keukentafel gelegd,en de familie at en dronk aan diezelfde tafel, en wachtte af of hij nog wakker zou worden.Vandaar het gebruik van de doodswake.

*Engeland is oud en klein, en de bevolking vond geen plaats meer om de doden te begraven, dus werden er kisten uitgegraven en de beenderen naar een beenderhuis overgebracht, zodat ze de graven konden hergebruiken. Bij het heropenen van deze kisten, ontdekten ze dat er bij 1 op 25 aan de binnenkant gekrabd was, en ze beseften dat ze levenden hadden begraven. Van toen af werd er een touwtje rond de pols van een lijk gebonden,dat omhoogleidde en verbonden was met een belletje boven de grond. Iemand moest dan heel de nacht op het kerkhof zitten om te horen of de bel rinkelde. En zo werd er wel eens iemand "gered door de bel".

Wie zei er ook alweer dat geschiedenis saai was...?

Komt weinig schot in en 't straffe is dat momenteel zoveel mensen in dit ding geïnteresseerd zijn. Ze wijzen me er op, maken er zelf foto's van, en zijn er trots op als ze zo'n ding bezitten. En niemand herkent de mijne?!



Dus tja, enkel nog maar opgelost door Paul, Ingrid, Marleen en Mieke...