Archief

Allez, ge krijgt per grote uitzondering een zevende foto...
Nu moet het toch echt lukken want het ís haalbaar...



Luk, Geert, Marleen, Mieke, Tineke, Lange Lou, Kaatje, Renee, Veveke, Nil, Vifke en Dolfijn hebben het al bewezen!

Hoofdstuk 8.
Deel 4 : IJzingwekkend. De schoonheid, de koude en de organisatie.

Voor dit hoofdstuk over Spitsbergen weet ik echt niet welke foto's te kiezen... De lichtinval verandert hier om de seconde, de wolken trekken voorbij, de zon piept er doorheen, en telkens geven de bergen een andere aanblik. De echte liefhebbers moeten mijn fotoalbum maar gaan bekijken. Op foto is de schoonheid van die plek trouwens toch niet vast te leggen...







Na ’t middagmaal vaarden we uit en zetten koers richting Ny Alesund, onze volgende landingsplek van vandaag. Ik heb me op een betrekkelijk windvrije plek aan dek geposteerd om verder te genieten van de doorvaart tussen deze wonderlijke natuur. Ik heb nooit geweten dat de grootste koukleum die ik ken, namelijk mezelf, zó zou kunnen genieten van deze tocht. Het is een van de mooiste plekken die ik al heb mogen zien. De ene gletsjer volgde de andere op. De bergen werden afwisselend beschenen door de zon en hingen ’t volgende ogenblik met hun toppen in grijze wolken. Een superbe natuurlijke light-show.



Hier is iemand héél blij met zijn warm soepke...



De laatste tenders varen naar de boot toe.



Vreemd. Was er gisteren niet gezegd dat ons schip 't enige was dat hier mocht aanleggen?...
Op deze foto zie je goed hoe gigantisch hoog zo'n gletsjerwand kan zijn.
Als daar een "brokje" afvalt kan dat inderdaad wel een flinke golf veroorzaken...



Immer paraat, door weer noch wind tegen te houden : de Koreaanse monnik.



De ene loopt in een dikke jas, anderen zitten in een hete jacuzzi tijdens de afvaart.
't Leek me best een grappig idee,
maar vanuit zo'n klein badje zo'n grootste natuur fotograferen...
Nee, dan heb ik toch wel liever wat "room to move".

Toen ik dringend naar mijn kajuit moest om mijn batterij te vervangen kwam ik voorbij de “Trollenmarkt”, elke dag is er aan boord wel een zogenaamd “uitzonderlijke verkoop” van ’t een of ’t ander. Een trol vond ik in mijn hobbithol wel passen, dus heb ik me een grappig exemplaar met een vrolijk staartje gekocht. Hij gaat half schuil onder een bloemkelk en ziet er eerder lief dan griezelig uit. Hij houdt zijn vinger aan zijn mondje alsof je hem iets vraagt en hij niet goed weet wat antwoorden en dan maar “heu?” antwoordt. Dus heb ik hem “Hø” genoemd, klinkt erg Noors vind ik.



“Hø” op 't tafeltje van mijn terras.

Nog had ik niet genoeg van het uitzicht dus ben ik met een volle batterij weer naar mijn plekje helemaal achteraan aan dek getrokken. Na een uurtje werd het toch wat fris en besefte ik dat ik mijn krachten moest sparen voor de landing in Ny Alesund. Dus besloot ik wat op bed te gaan rusten. Terug in de kajuit heb ik me in mijn bed met mijn typdoos op mijn buis genesteld maar binnen de vijf minuten had ik me toch al terug op mijn eigen terrasje geïnstalleerd. Met nog een dikke badjas over alle andere kleding aan is ’t best te doen om daar te zitten schrijven. Al goed dat ik blind kan typen zodat ik ondertussen lekker rond kan kijken. Ik ben zo blij dat ik besloten had om een kajuit met privé terras te nemen, hij is zijn geld meer dan waard. Ik mag er niet aan denken dat ik deze eindeloze schoonheid had moeten proberen te bewonderen in de gemeenschappelijke ruimtes tussen honderden taterende mensen of in een hel van muziek…













Ik zat me volop te verlekkeren op de volgende stop in Ny Alesund toen in 10 talen omgeroepen werd dat de uitstap niet doorging wegens een te wilde zee. Windkracht 7 en dan nog noordenwind zouden het onmogelijk maken veilig te landen met de tenders. Doodjammer vond ik het. Ik vrees ook dat het onder andere niet doorging doordat we vanmorgen twee uur tijd verloren hebben door het gesukkel en de chaos met de mensen die de nadrukkelijke adviezen genegeerd hadden om niet deel te nemen aan die gevaarlijke onderneming. We zagen Ny Alesund liggen, met een degelijke vaste steiger, maar de kapitein deelde mee dat hij onmiddellijk door ging varen naar ons volgend doel, Longyearbyen.
Erg jammer want het had een enig bezoek kunnen worden aan een wetenschappelijk station. We hadden al de weerkundige apparaten mogen bekijken en tussen de satellietantenne’s mogen lopen. Weliswaar op op voorhand strikt uitgestippelde paden maar toch, ik zou het weer geweldig gevonden hebben… De boot nam een wijde bocht en... bye bye Ny Alesund…

Dus heb ik mezelf maar weer in poolbeer verkleed en ben de laatste foto’s van Ny Alesund en zijn wetenschappelijke stations aan dek gaan maken. Daar waren alleen nog de die-hards te vinden. Noeste mensen die zich probeerden vast te houden aan hun statief, in plaats van omgekeerd. Het enige menselijke wat je nog zag waren rode neuzen, al de rest zat verstopt onder dikke lagen kleren. Veel volk was er niet, maar die enkelen waren wel precies een kuddeke Rudolph-Red-Noses-Reindeers. Heel geestig.
Na 10 minuten gaf bijna iedereen het op want de storm werd te fel, het was onmogelijk nog een fotoapparaat stil te houden. En één verdiep lager zat de grote massa weer taartjes te eten en te kaarten achter glas, vanzelfsprekend in ’t lawaai van ’t zwembad en zijn totaal uit de context gerukte activiteiten.
Het weer verslechterde snel, dus ik vrees dat de kapitein wel de juiste beslissing genomen had. Een landing van 2500 passagiers via tenders krijg je niet op een uurtje klaargespeeld en je moet ze uiteindelijk nog terug aan boord krijgen ook voor de echte storm losbreekt. Het zou een onverantwoord risico geweest zijn ons daar nu los gelaten te hebben. Maar desalniettemin... 't blijft jammer want er zijn al maar drie stops op Spitsbergen voorzien.



Op deze onherbergzame plek werken de wetenschappers in Ny Alesund.



Niet veel meer dan grauwe gebouwen, een aanlegsteigertje en heel veel meetapparatuur.



Maanden aan een stuk leven deze mensen in daglicht maar...
de andere helft van 't jaar zien ze nooit de zon...



Met zo'n super fotoapparaat kan je vast veel beter de schoonheid van deze plek vangen.
Maar ze "vastleggen" kan je toch alleen met je hart.



Het schip maakt een bocht, en we laten Ny Alesund onbezocht achter ons...
Op deze foto zie je een glimp van mijn Spaanse buurman.
Iemand die ook enorm van de natuur en de stille plekken aan boord genoot
en die ik ook nooit zonder zijn camera ben tegengekomen.
Onze zeldzame gesprekken speelden zich af in mijn oud school-Spaans...
Hilarische momenten. Gelukkig heeft schoonheid geen woorden nodig.

Ik ben dan maar naar de sauna getrokken. Waar ik ’t welgeteld een kwartier heb uitgehouden omdat ik door de panoramische ramen blauwe ijsbergjes voorbij zag drijven. Sauna bestaat thuis ook, dus verdween ik maar rap in badjas naar mijn kajuit om daar vanaf mijn terras proberen die flink uit de kluiten ijsblokjes te fotograferen. ’t Waren er van die prachtige doorschijnende blauwe! Jammergenoeg waren ze wat te ver weg voor mijn klein fotoapparaatje. Maar toch, ik heb nu mijn ijsbergjes gezien. Zij het kleintjes.

Tijdens alweer een heerlijk diner op zee zitten uitkijken naar walwissen. Er zijn al mensen die er gezien hebben. Vanmiddag zaten er blijkbaar ook zeehonden in de baai. Wij hebben hier op een paar zeevogels na nog maar weinig fauna gezien. Ik was al heel blij dat we destijds op de Galapagos zoveel zeeleeuwen gezien hebben en er zelfs regelmatig tussen konden snorkelen, dat we er hier niet krampachtig naar moeten zitten uitkijken. Trouwens ik zie me hier in deze zee ook nog niet direkt spontaan gaan snorkelen als ik er een kudde zou bespeuren. Zelfs ik ben niet zo gek te krijgen. Het landschap is magnifiek maar het gebrek aan leven, vooral aan dieren, maakt het heel troosteloos en laat het ontzettend onherbergzaam lijken. Ge voelt u hier enorm nietig en kwetsbaar.

Na ’t diner zocht ik alweer vruchteloos een stille plek, desnoods een half-lawaaierige, om nog een kop thee te drinken en een sigaret te roken, maar rust is hier een kostbaar goed. De show van deze avond rond het zwembad is werkelijk oorverdovend. In de winkeltjes verkopen ze oordopjes en ik begin te begrijpen waarom. De drukte en ’t lawaai zijn hier zo overweldigend en de dagen op zee - waar je van verwacht dat het rustdagen zijn - steken ze zo boordevol aanschuiftoestanden voor de uitstappen van de volgende dag dat je niet aan relaxen toekomt. Het blijft stressen. Na deze 14 dagen gaan we thuis beslist een winterslaapje doen.

De middernachtzon zien zal er vannacht weer niet inzitten want hoewel de storm al gaan liggen is hangt er nog steeds een lage bewolking. Maar licht blijft het in deze contreien nog wel een paar weken.

Jammer dat de landing op Ny Alesund niet doorgegaan is, maar we hebben wel onmetelijk veel geluk gehad met het weer en de zichtbaarheid in de Magdalenenfjord vanochtend. Medepassageiers die deze plek jaren geleden hadden bezocht vertelden dat het daar destijds zo’n slecht weer was dat ze mekaar op 5 meter afstand aan dek al kwijt raakten door de mist. Die hebben toen van de genadeloze schoonheid geen centimeter te zien gekregen.

Nu kruip ik in bed, mijn rug gekraakt van ’t uren ineengedoken in tenders en op mijn terras te zitten, want morgen is ’t weer vroeg dag. Alvorens van boord te kunnen moeten we eerst gaan aanschuiven om een nummertje voor de tender en de bus te krijgen en dan moeten we wachten, nota bene weer in het donkere theater, tot ons nummer wordt afgeroepen en ’t onze beurt is om aan land te kunnen… Over de schoonheid van deze plek kan ik niet zwijgen maar over de organisatie hier zal ik me maar niet meer uitlaten...

Het zéér uitgebreide fotoalbum van deze dag vinden jullie op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen8Magdalenenfjord?authkey=Gv1sRgCMrZ2dWVt6mxUg#
Niet vergeten : als je de foto's op volledige grootte wil zien klik dan op de F11-toets.

Meer kan ik echt niet laten zien hoor!



Dat het oplosbaar is is reeds bewezen door Luk, Geert, Marleen, Mieke, Tineke, Lange Lou, Kaatje, Renee en Veveke!

Yes!!! De eerste oplossers zijn aangekomen!!! En toch niet doodgevroren vannacht.



Proficiat Luk, Geert, Marleen, Mieke, Tineke, Lange Lou en Kaatje!

Er zijn tot hiertoe nog maar drie dames die al min of meer op de juiste weg geraakt zijn...
Zij waren tenminste toch al tot aan de waterkant gesukkeld...
Komaan, ge hebt het niet in huis, maar ge hebt het al heel dikwijls gezien!
Concentreer u niet op dat groen-wit ding want dat kan alle kleuren hebben en zelfs uit andere materialen bestaan. Het oranjerode onderdeel is veel belangrijker!

Voor ik mijn reisverhaal verder op 't blog zet moet ik eerst nog iets vertellen dat veel duidelijk gaat maken. Onder andere waarom ik die handschoenen kwijtraakte... Ik heb lang gedacht dat ze gewoon in de zakken van mijn vestje zaten...
En waarom ik eens een hele groep passagiers naar mijn bril heb laten zoeken terwijl ik heel ijdel naast een trol in Geiranger stond te poseren zónder bril. Dat vitale onderdeel meende ik op een picknicktafel in de buurt gelegd te hebben... En ook dat werd teruggevonden in mijn jaszak... Vandaar eerst dit verhaal als intermezzo :


Mijn David Copperfield-vestje.

Mijn beige regenjasje is een verhaal apart.

Omdat ik nog nooit op sneeuwvakantie geweest ben bezit ik ook geen echt aangepaste kleding. Eén van mijn kameraden wist best dat ik niet speciaal een “sneeuw-wind-regen-en-ijs”-dichte outfit zou gaan kopen voor die ene keer dat ik de koude opzoek dus die was zo slim geweest om al in de lente op een rommelmarkt een warm regenjasje voor me op de kop te tikken.

Zo  kwam ik in ’t bezit van mijn onafscheidelijke vriendje van deze reis. Een complex vriendje waar ik in ’t begin de nodige wrijvingen mee gehad heb…

In juni bezochten we Park Paradisio en dat vond ik een unieke gelegenheid om mijn nieuwe aanwinst eens te testen. ’t Was een grauwgrijze regendag.

Ik stapte uit de auto en laadde al wat ik die dag zou nodig hebben in de zakken van mijn jasje.

Alles, maar dan ook álles wat ik wou kreeg ik er in. Zelfs mijn fotoapparaat. Elk ding ging in een ander zakje. Voor alles een plaats en alles op zijn plaats. Mijn zakdoekjes, mijn aansteker, mijn sigaretten, mijn gsm, mijn muntjes, mijn identiteitskaart, wat briefjesgeld (om ’t gewicht te beperken), mijn reserve batterij, een doekje om mijn lens te poetsen,… Kortom, “Ordnung muss sein” en ik stapte zo fier als een gieter Paradisio binnen.

Ik was nog niet aan de kassa of de ellende begon al. Waar had ik nu mijn briefje van 50 euro gestoken?... Gelukkig stond er geen volk aan te schuiven of ik had daar een revolutie veroorzaakt door mijn hopeloos gezoek. Het eindigde ermee dat mijn maat mijn ticket ineens mee betaalde.

Van pure alteratie wou ik daarna een sigaret aansteken. Het pakje vond ik haast onmiddellijk maar in welk zakje had ik die aansteker nu gestoken?... Ik heb mezelf daar staan aftasten alsof ik in een striptease-bar aan de Noordpool werkte. Ik vond hem niet meer. Ik ben vuur aan iemand anders gaan vragen…

Een kwartier later wou ik een muntje in mijn mond stoppen. “Läkerol”. Die zitten verpakt in een piepklein kartonnen doosje. Gezocht maar ook niet meer terug gevonden. Dit vond ik eigenlijk nog ’t ergerlijkste. Want zonder mijn snoepje kan ik niet. Ik wandelde daar dus door dat park en ondertussen maar ritsen open en dicht trekken, nieuwe zakken ontdekkend, soms iets voelen dat op dat klein doosje leek en dan beginnen dabben in die jas, mezelf afkloppend langs de voorkant, langs mijn zijkanten. Op den duur mezelf láten afkloppen door mijn maat. Die vest onderzoeken langs de buitenkant, in de binnenkant. Ook daar vond ik nog een zak ter hoogte van mijn achterwerk. Op de duur begon ik aan mijn geestelijke vermogens te twijfelen en vreesde ik dat ik mijn geliefde snoepdoos in de auto had laten liggen. Gelukkig was er in ’t park 1 klein winkeltje open en daar verkochten ze Haribo snoepjes. Die kan je los kopen en eigenhandig in zo’n witte puntzak scheppen. Eerst wou ik een klein doosje muntjes kopen maar dat dierf ik al niet meer. Ik besloot voor de grote witte puntzak te gaan, waarvan ik niet verwachtte die in mijn "David Copperfield"-jas te kunnen laten verdwijnen.

Ondertussen was het beginnen regenen en bleek mijn jas ook een regenkap te bezitten. Een geweldig ontdekking! Maar wat er nog veel geweldiger aan was was dat er aan die regenkap ook nog een soort afdak (een zonneklep???) hing! Zalig! Ik kon in de regen fotograferen, mijn snuit bleef droog en mijn camera zat knus onder een afdak!

Aanschouw het wonder!
Ge ziet de kap hangen en daaraan een halfrond ding (net boven de kop van Irma).
Dat ding is dus de ingebouwde paraplu voor mijn cameraatje!!
Dankzij dat afdakje kan je dus wel onderstaande foto's nemen
zonder écht moesnat te worden...
Gesteld dat je niet zo dom bent om ondertussen een kwartier...
met je manchetten in 't water te hangen...

Toch was mijn lens achteraf nat en zocht ik mijn lensdoekjes. Ik diepte mijn 50 euro briefje op. Waar ik op dat moment echt niks mee kon aanvangen. Ik vond ook mijn aansteker. Op zich best een interessante ontdekking als ’t niet zo zou gegoten hebben dat ik toch geen sigaret kon aansteken. Maar die lensdoekjes kwamen niet meer te voorschijn. Dan maar in een toilet papier gaan halen. Ondertussen wel al zo verstandig geworden dat ik véél papier nam en dat over diverse zakken verdeelde, een onderneming die er voor zorgde dat ik me plots kon verheugen op het blij weerzien met mijn zakdoek!

Alles wat ik vanaf dat moment terugvond stak ik wel wijselijk in 1 zak. De grootste die ik kon vinden : de onderste bovenste (want er zitten er nog drie onder) rechterzak met de rits langs boven. (Als vierde laag zou ik er later nog een grote ontdekken die zijn opening in de zijkant heeft.) Al die eerst - o zo praktisch geachte - kleinere zakjes liet ik vanaf nu onbenut. Later zou blijken dat de vorige eigenaar van dit jasje ook zo geredeneerd had want net in die grote rechterzak bleek een gat te zitten… Ik begon te beseffen dat de vorige eigenaar misschien een ongeduldig man was geweest en dat daarom dit, toch wel dure, ding op een rommelmarkt geëindigd was. Maar ík zou mijn jasje wel temmen.

Toen de tijd aanbrak om mijn reservebatterij te gaan zoeken ben ik ergens binnen gaan zitten om op mijn gemak aan mijn expeditie te beginnen. Ondertussen had ik al drie gsm-oproepen gemist omdat ik ’t ding altijd wel hoorde rinkelen en voelde bibberen maar hem toch niet gelokaliseerd kreeg.

Op ’t einde van de dag, net toen ik in de auto stapte en mijn jas uittrok, ontdekte ik de gewone zijzakken, de ritsloze met de open zij-ingang… En daar zat mijn piepklein doosje Läkerol. Zomaar voor ’t grijpen…

Ik zwierde mijn jas op de achterbank en zag plots tot mijn grote ontzetting dat er in de voering een heus “grondplan” van de jas ingenaaid zat!!!!

Kortom, ’t was even wennen aan mijn Copperfieldjasje en ik was heel blij dat ik enkele dagen kon proefdraaien voor ik er mee op de cruise vertrok. Als mijn jasje en ik mekaar hadden moeten leren kennen tijdens die reis had ik het waarschijnlijk uit ongeduld en razernij over boord geflikkerd. En nu ben ik er héél gelukkig mee geweest.

Een schat van een jasje, mijn beminde Copperfield. Maar wel eentje met karakter. En met véél - maar liefst 26!!! - onderdelen. (Zelfs de mouwen kunnen er afgeritst worden!) 't Heeft meer dan 20 "bergplaatsen"... Echt een ideaal cadeau om aan mij te geven, een mens met een geheugen als een zeef... Maar wel een van de tofste cadeaus die ik ooit heb gekregen en zeker eentje uit de top 5 van de nuttigste!

Ondertussen ben ik er op getraind nog slechts 4 zakken te gebruiken. De mouwen zijn iets ingekort en het gat in de nuttigste zak is dichtgenaaid. De 22 overige zakken en zakjes laat ik ongebruikt. Het prachtige ding is regen- en winddicht. Later zal zelfs blijken “sleehondenpis”-dicht.
Maar dat is een apart verhaal... voor een van de volgende dagen!

Beestachtig moeilijk moet het nu ook niet worden , dus maar een veel makkelijkere foto, want uiteindelijk heb ik nog geen enkele goede oplossing aangekregen...