Archief

De kater die ik bij Geronika opliep is helemaal verdreven door wat de volgende dag gebeurde!
Veel sneller dan verwacht kreeg ik een telefoontje van Stereorama, de sjieke hifi-zaak in Lier. Beide Bose Noise-Reducer hoofdtelefoons lagen testklaar op me te wachten! Ik mocht de volgende dag al komen en ze buiten aan de drukke baan te gaan testen.
Ik kon amper wachten tot de volgende dag.

Ik werd ontvangen door maar liefst drie personeelsleden! De eigenares van de zaak bood onmiddellijk een drankje aan, tijdens het klaarmaken van de koptelefoons mocht ik in een comfortabel zeteltje wachten in één van de talloze - acoustisch perfect ingerichte - showrooms. Ik voelde me een prinses. Wat een contrast met de ontvangst in Westmalle!

De baan is daar vreselijk druk, dus een betere testplek kon ik me niet indenken. Ik mocht ruim de tijd nemen om te voelen welke hoofdtelefoon het lawaai voor mij het best verminderde. De keuze was moeilijk. Het ene apparaat heeft oorschelpen die het oor helemaal afdekken, maar het nieuwste model heeft kleinere oorschelpen die uit traagschuim gemaakt zijn en ook perfect aanpassen.
Voor gezonde mensen moet dit een droom van een hoofdtelefoon zijn om muziek mee te beluisteren! Wat hij voor mijn ziekte doet is vreemd. De auto's hoor ik bijna nog even hard (uiteindelijk komt dat geluid even goed binnen door mijn neus en mijn schedel), maar wat zeer opmerkelijk is, is dat ik niet meer alle geluiden tegelijk binnen krijg! Het is geen totale chaos meer in mijn kop, geen geluidsbrij meer. Ik hoor auto's razen, zoals iedereen, weliswaar nog zeer luid, maar 't is geen soepke van geluiden meer en dat geeft een enorme rust. Vanzelfsprekend zal ik moeten afwachten hoe ik me voel als ik hem uren aan een stuk draag, tijdens een lange autorit bijvoorbeeld. Dan pas zal ik weten wat het effect op mijn hyperacusis, en mijn tinnitus is. Want die laatste hoor ik natuurlijk harder als ik een koptelefoon draag...
Uiteindelijk was mijn keuze gemaakt! Het werd toch het allernieuwste model, hij lijkt in mijn geval het best de geluiden de neutraliseren.



Geef toe? Bestaat er een betere testplek dan een viervaksbaan?
Ik denk dat nog niemand hier op deze manier een koptelefoon is komen testen.



Links de eigenaars van de zaak, naast mij enkele van de gedienstige personeelsleden,
in een van de vele gezellige "huiskamer"-showrooms.

Ik was echt blij toen ik er buiten kwam. Niet alleen omdat ik mijn hoofdtelefoon nu eindelijk had, maar vooral voor de fantastische ontvangst en omdat ik weer eens met wat mensen had kunnen praten. En dan nog mensen die onmiddellijk snapten waar het over ging. Het ging zelfs zo ver dat de eigenaars naar hun personeel teken deden als ze een kast te hard dichtknalden! Ze moesten even wat stil zijn voor de madam met de rare ziekte!
Begrip krijgen voor deze onbegrijpelijke ziekte doet toch zo enorm goed.

PS. Ik heb met mijn fotografenvrienden al een afspraak voor volgend weekend gemaakt! Ik wil hem zo snel mogelijk testen. Eens proberen of ik - zoals in de goede oude tijd - terug "een terraske kan gaan doen".

Bedankt Etienne en Ilse en het hele team van Stereorama!

Hoezo morgen ging er terug gelachen worden?
Nee hoor. Mis poes. Er werd alles behalve gelachen. Ik ben kwaad, verdrietig, en voel me heel, heel machteloos.

Eergisteren werd ik op de autostrade plots overvallen door een hagelbui. Dat had ik sinds ik hyperacusis heb nog niet meegemaakt. Zachte, stille sneeuw genoeg, maar hagel, nee dat nog niet. Hagel maakt een gewéldig kabaal! Ik reed op het uiterste rijvak, kon mijn stuur niet loslaten en had geen mogelijkheid mijn vingers in mijn oren te steken. In een spontane poging mijn oren met mijn schouders dicht te stoppen geraakte ik zo verstard dat ik haast de middenberm raakte. Een griezelige ervaring. Gelukkig was het een heel korte "Aprilse gril".
Dit voorval was de aanleiding waardoor ik nu eindelijk eens echt werk zou gaan maken om de "noise-reducer"-hoofdtelefoon van Bose te gaan kopen. Iets wat ik al lang van plan was.

Het zou dus een fijne dag worden. Eindelijk zou ik aan mijn hoofdtelefoon geraken die ik kon opzetten in auto's en vliegtuigen, een koptelefoon die gewone geluiden niet, maar monotoon motorlawaai flink vermindert.

Twee weken geleden stapte ik in een winkel binnen om de twee nieuwe Bose-hoofdtelefoons te proberen. Een mooie zaak in Lier, met heel rustige sjieke toonzalen, maar stom genoeg stonden de twee testmodellen onlosmakelijk op een vaste stand gemonteerd zodat ik ze niet buiten aan de drukke baan kon testen. En dat is in mijn geval wel noodzakelijk natuurlijk, want ik ga het ding gebruiken om lawaai te reduceren en niet om er muziek mee te beluisteren.
Eens ik de verkoper mijn ziekte had uitgelegd was hij zo vriendelijk me voor te stellen er eentje te bestellen zodat ik hem buiten zou kunnen testen. Hij zou al binnen de twee dagen aankomen en dan moest ik beide maar eens komen uitproberen, zonder aankoopverplichting zelfs. Hij zou me opbellen zo snel hij was aangekomen.
Dat vond ik een fijn vooruitzicht, vooral omdat de winkel aan een heel drukke baan gelegen is waar het geraas enorm is. Een betere testplek is er niet te vinden.
Maar ik hoorde niets meer van hen. Het beloofde telefoontje kwam niet. Jammer.

Mijn echtgenoot belde naar Bose - een firma waar we, toen we zelf nog een winkel hadden, ook zaken mee deden - en ze stelden ons voor contact op te nemen met de electronicawinkel Geronika in Westmalle. Daar zouden we de hoofdtelefoon zelfs aan inkoopprijs mogen kopen omdat we destijds onze apparatuur ook aan hen aan inkoopprijs doorleverden. We hadden er altijd een goede zakenrelatie mee onderhouden.
Een goed idee van Bose, want dat maakte het extra fijn aangezien zo'n speciale koptelefoon toch tussen 300 en 350 euro kost. Mijn man belde met Geronika, maakte een afspraak, beide modellen bleken in voldoende mate op voorraad, zodat ik ze even op straat zou kunnen uittesten, en er zou inderdaad gewoon doorgefactureerd worden.

Vandaag was ik dus blij. Ik ging eindelijk mijn noise-reducer hebben die lange autoritten, en vliegtuigtrips, veel aangenamer zou maken. Wij op weg naar Westmalle!

Eens aangekomen in Geronika ebde mijn blijdschap al heel snel weg. Ook hier stonden de koptelefoons op een vaste stand op de toonbank en kon ik ze niet op de straat testen. In de winkel zelf was het voor mijn kop een kabaal van jewelste. Alles staat bij mekaar gepropt, meer magazijn dan winkel eigenlijk, en veel personeel dat met plastic zakjes stond te prullen, stekkers uit plastic schuifjes haalde, alle mogelijke verschillende telefoongeluidjes aan klanten liet horen, kassa's die open en dicht lieten knallen... Kortom de hel voor mij.

Mijn man probeerde aan de verkoper uit te leggen dat ik de hoofdtelefoon nodig had omdat ik hyperacusis had en dat het noodzakelijk was het apparaat te testen bij motorlawaai. Hyperacusis kende hij niet, en dat begrijp ik best. Toen mijn man probeerde het eenvoudiger te maken en zei dat hij toch zeker wel tinnitus - oorsuizingen - zou kennen, dikwijls het eerste stadium van hyperacusis, stonden zijn koeienogen nog altijd even wazig. Nee, het woord tinnitus daar had hij ook nog nooit van gehoord. Paul vroeg hem of hij dan nog nooit (als werknemer van een muziekwinkel nota bene!) bijvoorbeeld in Humo lezersbrieven had gelezen die over die gehoorstoornis gaan, die mensen meestal oplopen door te luid lawaai op concerten. Alweer die koeienblik. Misschien kon hij niet eens lezen, begon ik al te denken.

Uitleg over de koptelefoons kon hij ook niet geven want hij had blijkbaar zelfs geen noties over "noise-reduction". Ik denk dat hij niet eens het verschil snapte tussen een gewone koptelefoon en eentje met noise-reduction. Erg als ge met zo'n personeel moet werken.
Buiten testen kon volgens hem niet want de apparaten konden niet losgemaakt worden van die stand. Ja, dat weet ik nu ook wel, aan de telefoon was gevraagd er eentje uit een doos te mogen testen. Dat vond hij dan weer heel lastig. Dus stond ik daar. Koptelefoons testen die aan metalen draden hingen en waarmee ik amper een meter opzij kon buigen in de hoop de vermindering van het verkeersgeluid door de open winkeldeur te kunnen testen... De draden waren veel te kort, ik stond daar te kronkelen in de gekste houdingen, de draden raakten in de war. Het was een miserie waar te man alleen maar op stond toe te kijken. Wezenloos. Blik op oneindig.
Na 10 minuten beide apparaten getest te hebben in die overdrukke lawaaierige winkel (radio, tv's die staan te spelen, personeel dat plastic zakjes uit plastic bakjes aan plastic haakjes hangt...) was mijn kop helemaal kierewiet. (Zo'n koptelefoon dempt alleen monotoon geluid, zoals motoren, en niet incidentele geluidjes zoals klikjes en krakjes. Maar daar snapte koeienoog natuurlijk de ballekes van.)
Met een kop vol lawaai en tranen door het onbegrip en de machteloosheid ben ik buitengelopen.

Mijn man wou het daar niet bij laten, aangezien we die winkel toch zelf goed voortgeholpen hadden door onze eigen producten door te leveren als ze in nood zaten, dus verwachtte hij toch een klein beetje service. Ik ging in de auto een potje zitten janken van woede, machteloosheid en verdriet.

Na een poosje kwam Paul terug met het nieuws dat de verkoper eindelijk toch de moeite wou nemen een doos te openen en dat ik er althans ééntje buiten zou mogen uittesten. OK, dat heb ik dan maar gedaan en ik besloot die dan ook maar ineens te kopen. De ellende had nu lang genoeg geduurd.
Bij het afrekenen rekende het ventje de volle prijs aan. Toen we zeiden dat we telefonisch met de manager hadden afgesproken dat het om een doorfacturatie aan inkoopprijs ging, voorgesteld door de firma Bose zelf, vond hij toch dat dat niet kon. Mijn boosheid raakte stilaan op kookpunt. Zelf hebben wij 23 jaar in onze eigen winkel degelijke en vriendelijke service geleverd en nu dit! Nee, dat kon voor mij niet. Ik vroeg (ondertussen met mijn oordoppen in) om de manager even te spreken want de afspraak was met hém gemaakt en niet met koeienoog. En die kerel zat achter de hoek en wou gewoon niet komen!! Die had het te druk!!! Voor mij was de maat toen écht wel vol. Ik heb luid en duidelijk (ik vermoed vooral luid, want als ik mijn doppen in heb, moet ik mezelf dwingen om luider te spreken) geroepen, dat ze hun spullen konden houden en dat ik van mijn leven geen stap meer in hun winkel zou binnen zetten. 
Tot zo ver dus de "service" van Geronika in Westmalle... Triest. Heel triest.

Ik heb dan opnieuw telefonisch contact opgenomen met de sjieke winkel in Lier (waar de sfeer en de service 100 maal beter zijn, en tot mijn grote verbazing de prijzen ook nog identiek zijn aan die van "de rommelbazaar" in Westmalle). De reden dat die mensen mij nog steeds niet gecontacteerd hadden was dat het type dat ik wou uittesten nog steeds niet was geleverd, omdat ze bij Bose zelf momenteel niet meer in stock waren, en dat ze hem pas volgende week zouden binnenkrijgen. Zo snel ze hem hadden zouden ze me zeker opbellen.

Ik besloot veel liever nog een week langer wachten en door een vriendelijk mens bediend te worden dan door een wezen met een IQ van het aantal graden op een zomerse dag en de vriendelijkheid van een alligator. Dat hij de blik van een koe heeft, ja daar kan hij natuurlijk niets aan doen. En dat zijn baas zo kort van geheugen is en onze service aan zijn zaak kompleet lijkt vergeten te zijn, tja... wij hebben nu geen winkel meer, dus hij heeft ons ook niet meer nodig... Dat zal dan wel een heel efficiënt voorbeeld van "uit het oog uit het hart" zijn zeker?

Mensen kunnen mijn oren pijn doen en daar sta ik machteloos tegenover. Maar ik heb gelukkig wel een héél stille en héél puntige pen. En dat vergeten ze wel eens.
Dus zó machteloos ben ik dan toch niet.

Genoeg gelachen. Tijd om eens goed te zagen.
Ik ben twee dagen ziek geweest. Duizelingen. Op 't randje van flauwvallen. En alle geluiden die nog luider werden dan anders. Geen enkele vogel zijn gezang was nog te harden. Zelfs in de stilste winkels kon ik niet zonder mijn doppen rondlopen. Geen spontane babbeltjes met kassiersters meer, want die geluiden van de scanner en de kassa maken me gek. Ge kunt in een winkel amper nog iets vragen.

Mens, deze ziekte is toch zó "niet-ik".

Zou het nu weer aan het verergeren zijn?... En ik vond het al ruim erg genoeg.

Ik moest bloempotten halen in een doe-het-zelf-zaak maar ik vond ze nergens. Er stonden twee personeelsleden de vloer te keren met harde borstels. Een luid krijsend geluid voor mij. Dan moet ge dus uw vraag stellen met doppen in, hopen dat die man even stopt met keren en antwoordt op uw vraag, dan heel snel 1 dop losmaken om het antwoord te horen, en vlug terug dichtstoppen want zijn collega keerde vanzelfsprekend gewoon voort. Die mensen weten ook niet beter. Ge kunt toch moeilijk deze zotte ziekte aan elke mens waar ge even iets aan moet vragen gaan uitleggen?... Wat is dit toch voor een gesukkel.

In mijn favoriete plantenzaak - waar ik vroeger, als er weinig volk was, wel twee uur ronddwaalde alsof ik in een botanische tuin op bezoek was - moet ik nu een man met een ratelende, rammelende kar tot stilstand brengen, snel een dop uitplukken, en hem vragen waar ik een bepaalde plant kan vinden. En hopen dat ik het antwoord verstaan heb. En dat is het dan. Geen grapjes meer. Geen korte gezellige babbeltjes.
 
Hoe stom dat ik daar nooit echt bewust van genoten heb toen ik dat nog kon... Hoe ongelofelijk plezant het is om bijvoorbeeld een kassierster haar dag wat op te vrolijken door even onnozel te doen of haar aan't lachen te maken. Vroeger was dat allemaal zo "normaal". Ik stond daar nooit bij stil. Dat was voor mij trouwens het enige plezante aan boodschappen doen. Grapjes maken met andere mensen die ook radeloos voor zich uit stonden te staren, omdat ze niet meer konden kiezen tussen 166 verschillende shampoo-soorten.

En dan "het genot" van die eerste warme lente-dagen. Iedereen nestelt zich op terrasjes langs de straat. Ik zou er zo bij willen gaan zitten. Al is het maar om met de eerste de beste vreemde mens eens over iets nieuws te kunnen praten. Maar dat gaat niet meer. Wat kan ik er bij gaan zitten doen? Met doppen in! Ge kunt het gesprek toch niet volgen. Het enige dat ik zou kunnen doen is een stuk in mijn kraag drinken, maar dat doe ik dan ook al niet. En een colaatje drinken kan ik thuis op mijn eigen terras ook wel. Dan heb ik tenminste nog mijn zalige zeven rond me.

In de tuin werken was vroeger zalig. Ik groef de plantputjes en tegen dat ik aan het einde van de rij was hadden de poezen de eersten ondertussen bemest en terug dichtgegraven. Een grappige samenwerking. Nu is het getsjilp van sommige vogels voor mij onuitstaanbaar geworden. Ze zingen van vreugde. Ah ja, ik heb die weer heel de winter vetgemest met lekkere zaadbollen. En dat is dan mijn dank.
Ik wou dat vogels als vissen waren en heel stilletjes "blub" zegden als ze eens een maagoprisping krijgen. Meer niet.

Maar waaróm was alles nu die laatste dagen weer zo veel erger geworden?...
Pas toen heel de wereld begon te tollen en ik op de grond was gevallen, en daar tussen mijn bloempotten lag te janken viel mijn euroke! Ik had stomweg twee dagen vergeten mijn medicijnen in te nemen...
Toen ik mijn pillen ingenomen had werd de wereld na enkele uren terug "normaal abnormaal". Niet meer álle vogelgeluiden deden nog pijn, en ik kon terug mijn handen onder een zacht lopend kraantje houden.

Het lijkt wel kiezen tussen de pest of de cholera. Die pillen verzieken mijn geheugen op snelle wijze, maar als ik ze niet neem dan kan ik niet meer buitenkomen, want is 't minste geluid te hard.
Pffffffffft, wat een keuze...

Dus babbel ik maar weer tegen mijn katten, en mijn vissen en mijn dikkoppen. Allemaal stille beesten. En speel ik "social games" op de computer. Instant direct contact met mensen van over heel de wereld. Ondertussen zijn we al met een hele kliek zotte Amerikaanse madammen die allemaal door een of andere reden veel thuis moeten zitten. Er wordt gedold en onnozel gedaan tegen 100 per uur. Via chat. Dat maakt geen geluid. Maar het enige dat ik nu hoor beginnen kraken zijn mijn ellebooggewrichten en mijn polsen...

Een paar jaar geleden had ik even overwogen om een papegaai te kopen. Uiteindelijk besloot ik dat ik daar te oud voor was want die dieren leven enorm lang. Gelukkig dat ik toen die wijze beslissing nam. Ik mag er niet aan denken dat ik nu een papegaai zou hebben, die ik vanzelfsprekend de gekste zinnen geleerd had, en dat ik het dier niet zou kunnen houden... Ge ziet, alles had altijd nog erger gekund.

Dus kom, laat ik het van de zonnige kant bekijken. Als mijn katten babbelen kunnen mijn lezers tenminste meegenieten. Dus morgen wordt er hier terug gelachen.

In mijn 1 april-"eendjes-etende-'vijverpaling'-met-zijn-bek-vol-tanden" -grap, zijn toch blijkbaar nóg enkele mensen ingelopen... Het was echt niet de bedoeling dat mensen met slechte ogen al die dikkop-foto's zouden zitten uitvlooien op zoek naar die paling. Vandaar dat ik een uur nadat ik het originele bericht op mijn blog plaatste, er al de tekst van "Oei, mijn vriend de bioloog liet mij weten..." bijzette, omdat ik dacht dat ik het dan wel bont genoeg maakte en dat niemand zijn ogen zou gaan pijnigen.

Met mijn echtgenoot had ik natuurlijk minder medelijden...

Hier thuis had echtgenoot geen zin om alle foto's te doorzoeken, dus die vroeg radicaal :
"En op welke foto staat dat palingske? Want ik heb hem in de visbak nog nooit gezien..."
Maar zo gemakkelijk wou ik hem er nu ook niet van laten afkomen. Dus riep ik om tijd te winnen : "Ik weet de nummer niet van buiten, ik kom ze u direct aanwijzen, maar ik moet nu zo dringend plassen..."
"Jaja, doe maar rustig, ik kijk ondertussen wel naar de foto's want ik vind ze wel heel sfeervol."
Het gesprek vanop het toilet verliep als volgt :
"Allez, toch straf dat zo'n beest daar nu tussen die kikkerdril gesukkeld is, en dat zoiets kan gebeuren in een heel klein stadvijvertje..."
"Ja, héél straf!! Ik had die vijverpaling ook niet opgemerkt, maar ik had mijn foto's aan de Wim, de vrijer van de dochter van mijn maat, doorgemaild en die belde direct op dat ik moest oppassen, want dat dat weliswaar een grote zeldzaamheid was, maar dat ik nu wel een heel gevaarlijk beestje in huis had..."
"Amai, dat is een chance dat de Wim dat gezien heeft..."
"Ja, maar de Wim is dan ook bioloog hè... Hij heeft gezegd dat ik hem apart moet zetten en-"
"Jaja, dat moet ge dan zeker direct doen, want hij zou de dikkopkes kunnen opeten!"
"Ja, dat ook, maar veel erger, de katten gaan wel eens aan dat visbakske drinken en hij zou in hun tong kunnen bijten."
"Och ja! Span er dan maar ineens dat oud stuk gordijn over! Ik heb hem trouwens nog altijd niet gevonden op de foto's..."
"Ik ben er direct!" (Gelukkig drink ik heelder liters water en kan ik héél lang plassen...)
Aangezien hij het echt nog niet door had maakte ik het nog maar wat bonter...
"Tja, ik zal het beestje niet kunnen houden, dus ik zal er een thuis voor moeten vinden, maar dat gaat niet gemakkelijk zijn, want de Wim zegt dat, eens hij wat groter is, hij zich voedt met kleine eendjes, en 't is geen rivierpaling hé, 't is een "vijverpaling" dus ik moet iemand met een vijver zoeken..."
"Iemand met een vijver zonder eendjes."
"Inderdaad."
Uiteindelijk was ik echt leeggeplast en had ik mijn handen al een volle minuut staan wassen, dus ging ik maar terug naast hem bij de pc staan. Nog steeds was hij nauwkeurig die foto's aan het bekijken.
"Het gaat ook lastig zijn hem te vervoeren want ik moet zien dat ik zelf niet gebeten word. En ja, de mensen die hem in huis nemen zullen hem dus wel moeten voeren met baby-eendjes..."
"Tja,... maar zo'n zeldzaam dier moet wel beschermd worden, dus er moet een oplossing voor gezocht worden..."
"Ja vanzelfsprekend, "vijverpalingen" zijn hier nog héééééél zeldzaam..."
Uiteindelijk gaf ik het op en begon ik het verhaal te vertellen dat hij altijd zelf vertelt over zijn grootvader. Die beweerde ooit een paling opgevist te hebben die zó groot was dat er nog een levend waterkieken in zijn buik zat toen hij hem aan het stropen was!... En toen, ja toen, eindelijk, begrijp hij mijn 1-april-paling.

Met mijn vriend verliep de grap ongeveer op dezelfde wijze, maar dan over de telefoon. Ook hij was er met beide voeten ingetrapt. Ik heb hem dan telefonisch nog een beetje verder voor de gek gehouden maar op de duur wel gezegd dat het een grap was en dat hij dus niet al die 50 foto's moest gaan uitpluizen. Omdat hij heel slechte ogen heeft, wou ik hem zeker niet op die foto's gaan laten zoeken. Jammer genoeg was dat al gebeurd. En hij had hem niet gevonden...
Ooooooh, wat had ik toch weer in gang gezet?...

Dus besloot ik op mijn blog (uiteindelijk zijn het senioren die hier komen lezen, en die zouden ook wel slechte ogen hebben), de tekst van "Oei, mijn vriend, de bioloog, liet me net weten..." er bij te zetten. Dat maakte het toch al wel een héél stuk ongeloofwaardiger.

Maar het mocht dus ook niet baten... Er zijn dus toch nog mensen tussen die talloze dikkoppen naar een "baby-"vijverpaling"-die-met-tanden-geboren-wordt" gaan zoeken volgens mij. Komaan, een adoptiegezin zoeken voor een beest dat jonge eendjes ging eten...

Het straffe is dan nog dat ik eigenlijk zelf niet gek ben op aprilgrappen en ook helemaal niet van plan was er eentje te maken. Maar toen ik mijn fotoreeks van mijn dikkopjes geplaatst had, zag ik dat het die dag net 1 april was... dus ik dacht : "Och waarom zet ik er geen grapje bij? Wie weet... sommige mensen houden wél van 1-april-vissen en die kunnen er dan maar hun plezier aan beleven..."

Ge ziet hoe een balletje rollen kan. Of moet ik zeggen : "hoe een palingske spartelen kan"?