Archief

Telkens er grote werken in huis uitgevoerd worden sluit ik de poezen uit veiligheidsredenen op. Met 7 stuks moet ik tegenwoordig mijn roedel wel een beetje ordelijk over heel 't huis verdelen om al te veel frustratie te voorkomen.
Ik denk niet dat werkmannen heel gelukkig zouden zijn met hun bemoeienissen en ik zou ook niet willen dat er plots een paar rondlopen met korte staartjes... Katten dus, niet werkmannen. 
Vooral Phineas vindt werken met machines héél boeiend omdat hij doof is en dus niet bang is van 't helse lawaai dat ze maken. Hij vindt al die bewegende onderdeeltjes toch o zo boeiend. Die zit niet liever dan vlak naast een zaagmachine om de houtkrullen te vangen... Maar dat mag dus niet.

De senioren - Laathi, Hanuman en Phineas - krijgen de living tot hun beschikking. Een beetje residentiëel. Op die leeftijd is enige luxe noodzaak.
Oude Ming en zijn hofdame Serendipity mogen gebruik maken van de slaapkamer, met suite vanzelfsprekend! Badkamer, waskamer, trappenhal, alles is inbegrepen in hun domein... Kwestie dat mijn oudste rakker toch ook nog wat lichaamsbeweging krijgt.
En "the boys" blijven de rest van de dag in hun eigen slaapmagazijntje annex speelkamer. Als troostprijs krijgen ze een extra speel-krabpaal kado. Mijn schuldig geweten een beetje afkopen. Maar niet getreurd : Mathurin en Nemuri Neko zijn zálige beesten. Geef ze een kado en ze zijn er ook echt gelukkig mee. Ik ken ondankbaardere exemplaren... Die jonge kerels snappen tenminste waarvoor een krabpaal dient. Ze slingeren zich als jonge slangen met hun beidjes door die nepboompjes en maken grenzeloos plezier.



Nemuri Neko : "Wow! Tof! Das ne plezante!"
Mathurin : "Ja dat wel. Maar kijk eens goed... Dat zijn wéér nepmuizen die aan die takskes hangen zenne! Nu heeft ze zich weer in 't zak laten zetten... Ze leert ook nooit bij hè... "
Nemuri Neko : "Nee, dit ding is iets uit de solden. 'k Heb de rode sticker gezien toen ze 't uitpakte : -50%. Dan moet ge niet teveel verwachten hè?..."



Mathurin : "Eigenlijk vind ik dat best leuk dat ze hier komen werken..."
Nemuri Neko : "Jamaar dan zitten we een hele dag opgesloten! En er gaat maar liefst vier dagen lang gewerkt worden..."



Mathurin : "Das toch fantastisch! Dan hebben we recht op vier kado's!"



Nemuri Neko : "Hm, ja, als ge 't zo beziet..."
Mathurin : "Ik heb zelfs een snood plan... Steek efkes uw kop mee in mijn tunnel dan fluister ik 't discreet in uw oor..."



Mathurin : "Luister... Hoe meer we hier afbreken, hoe meer werkvolk hier komt werken, hoe meer we opgesloten worden, hoe meer plezant speelgoed we krijgen... Dus?... Waarom beginnen we volgende week eens niet met 't behang in de living af te krabben?..."
Nemuri Neko : "Ik heb dat nog nooit gedaan..."
Mathurin : "Ik ook niet! Maar 't moet toch voor alles een eerste keer zijn?! Wij zijn jong hé Muri!"



Nemuri Neko : "Och eigenlijk ben ik nog altijd best tevreden met de zakdoeken gevuld met kattenkruid en de door ma gemaakte kartonnen speeldozen..."
Mathurin : "De dozen beginnen wel te verslijten..."
Nemuri Neko : "Ja maar dat komt voornamelijk door uw gewicht hé Mathurin!"



Nemuri Neko :  "Allez Mathu? Waarom steekt ge u nu weg?!... Zijt ge nu boos?..."
Mathurin : "Na zó'n belediging???!!!"



Nemuri Neko : "Komaan Mathu! Ik had dat zo niet bedoeld seg..."
Mathurin : "Ga van mijn tunnel af! Straks gaat die nog kapot door úw gewicht!"



Dorst dat ge van al dat spelen en babbelen krijgt...



En moe dat ge daar van wordt!...
Het leven van een kat is oprecht zwaar.

In de volgende aflevering gaan we eens kijken hoe 't er in de tijdelijke residentie van de senioren aan toe gaat...

Stop stop stòòòòòp met me al die vergieten op te sturen! Dat is 't niet! Straks komt er nog regen van al die rondvliegende vergieten!
Ja, het ding heeft inderdaad gaatjes, maar néé, 't is dus geen vergiet.



Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand en Mieke zitten ondertussen al te gniffelen.

Hoofdstuk 4.
Deel 4 : Het ideale plekje om je van een paar lemmingen te verlossen...





Door de file bij de wegenwerken reden we natuurlijk wel in een lange sliert touringcars die allemaal het uitkijkpunt naar Geiranger wilden bereiken. Daar werd het dan ook een drukte van jewelste. Gelukkig dat je de moderne camera’s niet meer hoort klikken of piepen of je zou gedacht hebben in de paarseizoen van een vogelkolonie terecht gekomen te zijn. Ik vond het echt een wonder dat in dat gedrum op die bergtop niemand naar beneden getotterd is. Ge zou trouwens wel lang onderwege zijn…





Diep beneden zagen we de Costa Luminosa liggen. Ons “nietig” bootje van 300 meter dat vanuit dit gezichtspunt meer op een grote sloep leek.
Op de top van de berg amuseerden de mensen zich met kleine torentjes van keien te maken. Zouden ze geluk moeten brengen of is het een manier om hun, gelukkig onschadelijke, stempel op deze plek achter te laten? Ondanks het tijdsgebrek heb ik door flink vooraan op de rotspunt te kruipen toch enkele berenfoto’s kunnen nemen zonder andere toeristen er op. Iets verder heb ik hen zelfs nog eens in een ijsveld kunnen fotograferen. Alles op topspeed, dus niet zo geweldig gelukt, maar toch beter dan niets. Deze foto’s waren nu net iets tè belangrijk voor mijn berenverhaal om ze te moeten missen.



Onderstaande foto's zijn snel-snel vanuit de rijdende bus getrokken...
Niet zo best dus, maar je krijgt wel een idee van de indrukwekkende setting...

Iedereen vond het jammer dat we overal zo snel weg moesten en vond dat ze in ’t vervolg die shopping in Stryn best konden weglaten. Natuurlijk hadden wij makkelijk spreken. Wij wandelden daar, zelfs op de top nog, rond in 15° en hadden een uizicht van 360°… De mensen die hier gisteren geweest waren hadden alleen maar wolken gezien en kou geleden en die zullen waarschijnlijk heel blij geweest zijn dat ze zich in de winkeltjes hadden kunnen gaan opwarmen. De laatste weken is hier een hittegolf geweest dus ik was al blij dat we toch nog zoveel sneeuwplekken te zien kregen. Harald vertelde dat de gazon achter zijn huis helemaal ros geworden was. En dan die rijpe frambozen van deze middag… Toch wel vreemd allemaal.

De afdaling van de Dalsnibba naar ons schip in de fjord was al even indrukwekkend als hij bochtig was. Alweer omringd door watervallen langs alle kanten. We zagen ook nog restanten van de oude postweg. Eens per week werd de post naar ’t noorden gebracht en de week daarop naar ’t zuiden. Een brief was dus wel even onderweg.



Oude woonhuizen die nu als vakantiewoningen verhuurd worden.
Ze lijken wel een deel van de natuur te zijn...



We kregen jammergenoeg niet de kans om uitgebreid afscheid de nemen van de zalige Harrald want die moest zich reppen om zijn veerboot terug naar Hellesund te halen. Hij vertelde nog dat gisteren een cruiseboot een deel olie verloren had in de fjord, maar dat ze ze gelukkig snel hadden kunnen isoleren zodat er niet te veel schade aan de natuur was toegebracht. Ik kan ze geen ongelijk geven dat ze enorme bedragen vragen voor het liggeld van cruiseschepen want als hier een ernstig ongeval gebeurd dan kunnen ze hun toerisme wel opdoeken. Slimme jongens die Noren.
Vanaf het begin van de fjord was ook een loods aan boord gekomen, de kapitein mag in de fjorden niet zelf varen. Noorwegen probeert gelukkig echt wel zuinig te zijn op hun natuurlijke rijkdommen. (Als ze tenminste dat walvisjagen nu ook nog zouden willen afleren...) Maar 200 km in en uit die fjord varen met een loods zal ook wel veel kosten, alweer een reden waarom cruises hier zo duur zijn.

Ge zit het weer allemaal veel te ver te zoeken. Blijf gewoon in huis. En haal nu zeker allemaal uw hoofd uit de gereedschapskisten want daar gaat dit ding écht niet liggen... Of ge zoudt al een enorme sloddervos moeten zijn.



Ondertussen opgelost door Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou en Nilleke!

Van een groot succes gesproken...
En dan te bedenken dat de meesten het zeker in huis hebben...

Enkel nog maar opgelost door Chrisje en Klaproosje!

Aan al mijn soulmates en al de mensen die een even grote hekel hadden aan naar school gaan als ik :

Een héééééééél fijne "NOOIT MEER NAAR SCHOOL"-dag!

Een traditie die ik enkele jaren geleden op 1 september heb ingevoerd en eigenlijk vind ik dat nog de plezantste feestdag van 't jaar. Ge moet geen verplichte kado's gaan kopen, ge moet u alleen maar bewust zijn van de vrijheid en vandaag gelukkig en opgelucht ronddartelen omdat ge nóóit meer in uw leven een hele dag binnen in een muf lokaal uw broek moet zitten verslijten terwijl buiten de vogeltjes fluiten! I love 1 september!!!



Tweede kleuterklas.
Ik besefte nog niet wat me boven de kop hing.
In dit geval : de eerste non...



Tweede studiejaar op schoolreis.
Op "plezierreis" in een uniformke dat ge niet moogt vuilmaken...



Derde studiejaar.
En maar stilzitten.



Vijfde studiejaar.
Nog stijver stilzitten. Nog efkes en ik verander in een stalagmiet...



De obligate jaarlijkse schoolfoto.
Met de verplichte Madonna-look.
Maar niet van de Madonna die we nu kennen natuurlijk.

Meer avonturen over die schooltijd vindt je in "Mijn Jeugdherinneringen".
http://www.bloggen.be/laathi/

Maar vandaag vieren we : School's out... forever!!!
Voor wie een aangepast muziekske wil...
http://www.youtube.com/watch?v=XbNEOJMGFAo&feature=related

Wegens 'overgroot' succes ... géén enkel juist antwoord, en amper twee moedigen die een gok hebben durven insturen hoewel er toch bijna honderd mensen meespelen :
Een veel makkelijkere foto!



Opgelost door : tja heu... mij alleen dus. En Mathurin die zich vanzelfsprekend kwam moeien toen ik de foto nam.

Geen veranda zonder kattendeur. Een mens moet zijn prioriteiten kennen.
De oude was tot op de draad vergeten. Wat wilt ge? Zeven stuks die konstant binnen en buiten lopen. En niet bepaald traag of voorzichtig. De draaideur van 't Shopping Center verslijt langzamer...

Ik ben dus met mijn meter "kattenschoft-hoogtes" gaan meten. Onze grootste zijn schouderbladen zijn 34 cm hoog en onze Ming is oud en ik wil in geen geval dat dat ventje moeite heeft met 't binnenstappen. Voor 't grootste exemplaar kattendeur was er net niet genoeg plaats in 't paneel, dus moeten ze 't met hetzelfde formaat doen als de vorige.
Maar als ze nu dikker worden dan dít gat dan is er toch wel iets serieus mis met mijn voedingsplan en moet ik toch ingrijpen. Hier zullen ze 't dus mee moeten doen.



Hanuman : "Hoe? Die is even klein als de vorige?!!! Ge had een grotere beloofd!!!"



Hanuman : "Allez ma! Denkt nu eens na! Hoe moet ik hier nu met een vogel doorkunnen! Ik zou ooit in mijn leven wel eens met iets groter willen thuiskomen dan een onnozele merel hé seg! Geraak hier maar door met een reiger, een ooievaar of een pelikaan..."



Hanuman : "Foert! Koop uw wild dan in 't vervolg maar bij de beenhouwer."



Vanavond, als ze allemaal uit hun 'netelige posities' (mijn bed, hun lievelingszetels, hun speelkamer...) bevrijd worden, is het test-tijd. Maar na zo'n dag opgesloten te zitten gaan ze niet echt meegaand van aard zijn vrees ik... Ik ken mijn pappenheimers.



Dus een kattendeur hebben we al. Aan de voornaamste prioriteit is voldaan. Nu is 't aan ons!

Hoofdstuk 4.
Deel 3 : Zonnebaden tussen 't ijs...



Sommige meren zijn volmaakte spiegels...





Na de lunch trokken we verder door ’t woeste landschap langs de grootste gletsjer van Europa, 100 km lang en meer dan 1800 meter hoog! We kregen 15 minuten aan het Jostedalsbreen Nationalparksenter, maar dat was amper genoeg om naar ’t toilet te gaan. De verzameling opgezette pooldieren, de botanische tuin en de collectie stenen uit heel Noorwegen konden we zelfs niet eens bezoeken. Stel u voor dat ge relax met uw eigen auto door dit prachtige landschap kunt rijden aan uw eigen tempo... Ik zou dágen kunnen gebruiken om hier alles te bewonderen in plaats van de 8 uurkes die we nu krijgen.





Aan een minuscuul strandje aan ’t meer zaten mensen in badpak te zonnen al kijkend naar de sneeuw op de toppen die het water omringden. Fascinerend. Tenminste als ge snel genoeg al die indrukken in u op kon nemen…

Via alweer een heel lange tunnel kwamen we aan het begin van de weg die enkel ’s zomers open is. Daar begon de beklimming van de Dalsnibba berg vanwaar de overbekende foto’s op de Geirangerfjord in de diepte genomen worden. We kwamen in een autocarfile terecht omdat er werkzaamheden aan de gang waren om toekomstige lawines proberen te voorkomen. Nu niet dat het erg is om op zo’n plek even te moeten aanschuiven, je komt toch ogen te kort. Een bonusmomentje tijd. Heerlijk.





Bekijk die rust en stilte...



...en tracht te vergeten wat er zich achter u afspeelt...







Eindelijk een ijsschotske!!!

De berg Dalsnibba was prachtig! Zwarte rotsen met witte vlekken glinsterende sneeuw die tot aan ’t amber en blauwkleurige meer waren gegleden. Er dreven zelfs nog mini-ijsbergjes in rond. Je kon goed zien hoe weinig ijs er eigenlijk maar boven water steekt en dat onder dat puntje een flink plat eiland blauw ijs drijft. Het was een miniatuurvoorstelling die plots duidelijk maakte hoe gevaarlijk ijsbergen wel kunnen zijn. Maar ja, om onze Titanic te rammen zullen ze wel met iets groter op de proppen moeten komen.

Nóg makkelijker dan de mossel!



... maar misschien niet vanaf de eerste foto...
Veel succes, nog meer plezier en zet zoveel onnozele commentaar als ge wilt onder de berichten, zolang 't maar niet 't juiste antwoord is want dat mag je me per mail sturen om de anderen hun pret niet af te nemen! Go for it!