Archief

Nog altijd niks?...

Allez, zie een keer... 't Ziet er misschien niet uit maar 't is toch zó lekker...



Een mosseltje!



OK, misschien niet direkt het schoonste exemplaar want het kwam uit een potje "mosselen in zuur"...

Nu is alleen nog de vraag wie van mijn lezers na dit raadsel, en 't bekijken van al die fijne detailfotokes, nog met smaak mosselen gaat durven eten..
't Lijkt wel of ik op mijn eentje aan de mosselboycot voor de uitdieping van de Westerschelde begonnen ben.

Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje, Vifke, Nand en Viva  hebben het gevonden maar ik had van mijn vrienden uit Zeeuws-Vlaanderen toch betere resultaten verwacht... Vindt ge ze zo lekker dat ge de tijd niet neemt om ze te bekijken alvorens ze snel tussen neus en kin te proppen? 

En een gehaktbroodje?!! Een gehaktbroodje dat er zo uit ziet zou ik toch niet meer durven opeten hoor...

Vroeger in de klas moesten wij tijdens de biologieles dieren dissecteren. Muizen, spoelwormen enzo. Bwèèkes. Echt niet plezant. Maar op dag waren het mosselen! De juffrouw had ze meegebracht in een potje. Zo van die "mosselen in 't zuur".
En ik maar doen of ik telkens verkeerd sneed en opnieuw moest beginnen, en om de vijf minuten stond ik terug aan haar lessenaar om een nieuw exemplaar te vragen. Ik heb er minstens 7 kunnen verorberen alvorens ze mijn truukske door had. Dat was echt wel een smakelijke les voor mij.
Allez, ik ben toch weer blij dat ik niet bij mijn 200ste raadsel gestopt ben want er is deze week toch weer veel plezier gemaakt.
Ik begin mijn hersenen al te pijnigen over 't onderwerp van nummer 202...

In de buurt van Dinant ligt de onbekende grot, Pont d'Arcole. Een prachtig wondertje van de natuur uitgebaat op kleinschalige wijze door een Waalse familie die haar uiterste best doet om Nederlands te spreken. Verwacht hier serieuze klauterpartijen langs smalle trapjes en gangetjes. Dit grottencomplex bezoeken geeft je een klein beetje het gevoel een speleoloog te zijn. Op sommige momenten denk je echt dat je de eerste mens bent die deze ongerepte schoonheid ziet. Wat je hier te zien krijgt is "een grote grot in 't klein". Het voordeel hiervan is dat alles onbeschadigd is, omdat er niet overal electriciteitsleidingen door getrokken zijn en omdat er geen wandelpaden in uitgeslepen zijn. Links en rechts kijk je in grote spleten en ziet daar een geweldige grottenwereld. Uiteindelijk maakt het niet uit of zo'n stalagtieten nu 10 meter lang zijn of 10 cm. 't Is 't geheel dat het sprookjesachtig maakt. Op onderstaande foto's kan ze zelfs niet eens schatten hoe groot het is wat je ziet.

Vanzelfsprekend is dit bezoek niks voor mensen die lijden aan claustrofobie, niet nat of een beetje vuil willen worden, en al zeker niet voor minder mobiele personen. Maar geen nood, voor de familieleden die niet mee afdalen in de onderwereld is er boven een speeltuin en drankgelegenheid lekker in 't groen.

En bovenal is 't er rustig. Op de dag dat wij er waren bestond ons groepje zelfs gewoon uit... ons tweetjes! Vandaar dat ik ook rustig de tijd had om wat foto's te maken.

Probeer als je de beelden bekijkt te vergeten dat je op aarde bent. Vergeet grotten en afmetingen en alle bijkomstigheden en droom weg in een andere wereld... Pas als je mijn album gaat bekijken kom je erachter hoe groot alles is wat je gezien hebt...

















Wil je de ware grootte van deze stalagtieten en stalagmieten zien zal je een kijkje in mijn foto-album moeten nemen... Dat brengt je wel terug met beide voeten op de grond.

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/PontDArcole?authkey=Gv1sRgCIe7q4mfq9v8hAE#

PS. Een makkelijke tip om te onthouden want een stalagMiet is en wat een stalagTiet...
Denk aan de Franse woorden "Monter" en "Tomber".
De Miet groeit naar boven, de Tiet valt naar beneden.

Een bonus-foto! Omdat ik weet dat er nog mensen aan 't zoeken zijn en sommige zitten toch zo dicht bij 't juiste antwoord... Ik verwacht toch zeker nog een paar goede antwoorden van mijn Nederlandse vrienden... want die kennen dit ding nog beter dan wij...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje, Vifke en Nand!

Nemuri Neko : "Tja moeder, ik vind het toch zonde... Wij hadden dat kotteke, écht waar, tot op de grond voor u kunnen afbreken... En nu geeft ge al dat plezier aan vreemde werkmannen... 't Leven is niet eerlijk..."



Nemuri Neko : "Seg enne... die gordijntjes? Mogen we daar niks mee doen? Eens in gordijnen klimmen is eigenlijk een jeugddroom van mij..."



Phineas : "Allez Mathurin lig daar niet zo te liggen! Kunnen we nu niks doen om haar van gedachten te laten veranderen?..."
Mathurin : "Nee jongen. Ge kent ons ma. Sterrenbeeld : steenezel. Dit kot gaat weg."



Ming : "En mijn bloemekes, ik ga mijn bloemekes zo missen. Ik groef die zo graag uit..."
Laathi de mens : "Maar gij krijgt nieuwe bloemekes!"



Ming : "Om uit te graven toch?"
Laathi de mens :  "Ja, nee, dat nu niet direkt. Kunnen we niet gewoon met een schone lei beginnen?"
Ming : "Een schoon lei wil zeggen uitgegraven."
Laathi de mens : "In uw optiek misschien, maar in de mijne toch niet zenne... Enfin, we voeren die discussie later wel." 



Mathurin : "Ik begrijp u niet ma. Ge hebt altijd álles voor uwen oude Ming over en toch gaat gij zijn geliefd kotteke weg doen. Is dat niet een beetje egoïstisch? Ze zeggen altijd 'een oude boom moogt ge niet verplanten'..."



Laathi de mens : "Schat, in dezes is er maar énen ouden boom en dat ben ík. En ik ben 't moe om elk jaar dode stukken boom te moeten afslissen, beitsen, herschilderen of wat dan ook om die dan daarna door uw nagels terug te laten afschuren."
Mathurin : "Pft, wij wilden gewoon behulpzaam zijn. Ge hebt ons dus altijd verkeerd begrepen... Triestig."





Serendipity : "Begrijpt ge nu waarom ik niet buiten wil eten? Dat is hier vies."
Nemuri Neko : "Maar meiske toch... dat is omdat ge nog nooit een sappige pissebed of een knapperige duizendpoot geproeft hebt! Gij zou eens wat meer exotisch moeten leren eten gij... Stadsmadam."
Phineas : "Wat mij eigenlijk 't meeste zorgen baart is dat dat oud kot zo lekker naar óns rook. Nu moeten we dat nieuwe dus wel helemaal opnieuw gaan inwijden... Een hele karwei..."
Nemuri Neko : "Niet aantrekken Phin, we zijn nu met zijn zevenen hè man! Na twee dagen gaat 't nieuw daar wel af zijn."


Ze moeten het niet horen, maar ik ga mijn oud frietkot ook missen. Alhoewel het er overal binnen regende. 't Was van in 't begin slecht gemaakt (die aannemer is een paar maand na de plaatsing dan ook failliet gegaan en met de noorderzon verdwenen). Eigenlijk was de tweede bijnaam van "ons frietkot" "De Niagara". In zekere zin "Frituur Niagara" dus. Bij slagregen werd mijn haar tegelijk gewassen met mijn borden... De druppels vielen gewoon op mijn kop als ik over de pompsteen gebogen stond tijdens 't afwassen. Een goeie reden om een afwasmachine aan te schaffen wel.  Maar toch, ik was aan mijn frietkotje gehecht. Tot vannacht drie uur zat ik er nog fotokes van te nemen. Nu niet dat daar zoveel op te zien is...





Morgen... de "open-keuken"-dag...

Maar zie nu toch eens wat een fascinerend dingske het is!!! En ge kent het allemaal zo goed!
Komaan denk eens na, zet uw tanden nog eens in dit raadsel! Ge gaat het zeker vinden!



Dit is foto 6 maar vrijdagavond krijgt ge nog een bonusfoto want ik kan echt niet geloven dat niet iedereen dit ding zou kunnen raden!

Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje en Vifke!

Een beetje een trieste dag vandaag. Ik moet afscheid nemen van wat ik 20 jaar "mijn frietkot" genoemd heb... Wegens totaal versleten is het aan vervanging toe.
En ik heb het altijd zo'n schoon, lief dingske gevonden.





Nemuri Neko : "Dus gij gaat betalen om dat hier af te breken? Dat snap ik niet. 't Is toch houtwerk? Ge weet toch dat wij gewéldig goed zijn in 't afbreken van houtwerk? Ge klaagt altijd dat wij zo duur zijn in den onderhoud en nu dát we eens kunnen werken voor onze kost geeft ge ons de kans niet? 't Moet weer raprap gebeuren hé? Ge zijt weer 't slachtoffer van uw eigen ongeduld... Erg."

Vannacht nog snel een paar sfeerfoto's genomen want vandaag wordt het afgebroken. Wat ga ik dit romantisch zichtje vanuit mijn hobbithol missen...



Oud worden. Mijn fritkot en ik. Mijn houten keukenerkertje, dat inderdaad wel veel onderhoud eiste, wordt vervangen door een PVC-doos. "Gemakkelijker in den onderhoud".
Ik heb begot 't gevoel of ik mijn huis een kunstheup geef!

Nu hebt ge 't ding wel al bijna langs alle kanten bekeken hoor...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan en Ritje!

Hoofdstuk 4.
Deel 2 : Van een denkbeeldige – 25° tot een reële +25°.

Door al die heisa van 't verplaatsen van de mensen volgens taal vertrok onze bus een half uur te laat maar dat kleine ongenoegen werd snel vergeten toen bleek dat ons gids Harald een lot uit de loterij was. Een zeer filosofische Noor (eindelijk zagen we eens een echte Noor!!!) die prachtig Engels sprak. Het leek wel of Shakespeare himself aan ’t woord was. Hij vertelde sprookjes, moppen, hij zong, speelde zelfs op een hoorn, had een heerlijke zin voor humor en liep over van goede wil. Hij zou heel de dag evenzeer van ons enthousiasme genieten als wij van dat van hem.

We zaten nog geen 200 meter in de bus of we moesten er al terug uit om een waterval te bekijken. De eerste in een lange reeks. Aangezien het een uitstap was van een ganse dag zouden we dikwijls fotostops krijgen maar dan ook nooit van meer dan 10 minuten… Kortom, ’t zou weer gas geven worden, en ik kreeg het ondertussen toch zo warm.
Het eerste dat er aan moest geloven waren dat dubbele paar sokken. Vervolgens verdween de trui, vrij snel gevolgd door de extra t-shirt. Ondertussen was het 23°… De windjack, muts, sjaal en handschoenen werden ook al definitief in de bagagerekjes gemoffeld. Als ik naar boven keek leek het wel of er op de duur een hele mens in dat rek te slapen lag…





In vergelijking met hoe ik aan de tocht begonnen was... bijna naakt.



Huisje met groendak.

De eerste langere halte was aan het 600 meter diepe Hornindalsvatnmeer. Een enorme koningsblauwe plas van ’t helderste water prachtig ingebed tussen stoere bergen.







Onderweg naar Stryn werd de natuur overweldigend. Hoge bergen waartussen zachte weiden bezaaid met grote rotsblokken. Op de toppen van de bergen glinsterden sneeuw en gletsjers. Vele rode boerderijen en huisjes met daken van gras lagen nietig is deze indrukwekkende setting. We reden langs woeste bergrivieren met talloze kolkende watervallen, over bruggetjes, door lange tunnels om dan weer in een ander sprookjeslandschap met de volgende onuitsprekelijke naam terecht te komen. En Harald ondertussen maar zingen, trollensprookjes en Zwedenmoppen vertellen, filosoferen en gedichten voordragen.



Alles moest snel gaan maar opeens kregen we dan in het dorpje Stryn maar liefst 40 zinloze minuten om te gaan shoppen. Totaal overbodig want de souvenirs zijn echt rommel en dan nog onbetaalbaar ook. Wij twee zijn ondertussen aan een klein meertje berenfoto’s gaan maken, lekker in de zon. Al die warme berenkleren dus ook moeten vervangen anders gaat mijn verhaal niet kloppen... Aan de riveir groeiden zalige frambozen. Ik had op deze noordelijke plaats nooit of te nimmer zoete rijpe frambozen verwacht… Noch deze warmte. De vruchtjes werden alleszins een fijn aperitiefje.



In aktie voor een beren-photoshoot.



Een makkie : geen kijklustigen die vervelende vragen stellen,
goed licht, veel steunpunten en geen wind.



Bloemen vol bijtjes aan de oever van 't kristalheldere water...

In Stryn kregen we een lunch in zo'n typisch tour-toeristenhotel met grote eetzalen maar desalniettemin was het de eerste echt smaakvolle maaltijd die we deze reis onder onze neus kregen. Ze hadden zelfs alcoholvrij bier! Samen met de twee Hollandse jongens aan tafel werd het een heel toffe lunch. En goed éten én plezant gezelschap, wat wilt ge nog meer! OK, ja, een ijsbeer misschien...

En wat zegt u deze - toch wel zeer bekende - zijde van het ding?...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda en Brigitte!