Jeugdherinneringen 2 :
Te klein voor kattekwaad.
Hoewel bomma, mama en ik in ’t midden van de stad woonden kon ik toch op straat spelen met de buurkinderen. Er was toen haast nog geen verkeer. De kinderen van alle leeftijden - jongens en meisjes - speelden toen samen, ik was jammer genoeg met afstand de jongste en dus ook de kleinste. Een van de favoriete spelletjes was “elastiekspringen”.
Twee kinderen spanden een lange lus van onderbroeken-elastiek rond hun enkels, ze gingen twee meter uit mekaar staan, zodat de rek strak rond hun vier benen getrokken werd en hij een grote rechthoek vormde. Het derde kind moest dan volgens bepaalde regels in die elastiek springen en zo trachten met zijn benen de moeilijkste figuren met die elastieken band te vormen. Ging het mis dan zat ge hopeloos met uw enkels in die elastiek verwikkeld. Ging het nog misser dan lagen we met een bloedneus op de plavuizen.
We haalden bij momenten halsbrekende toeren uit en toch overleefden we dat allemaal. Ik denk dat er in deze tijd speciale verzekeringen zouden afgesloten worden als kinderen zo’n spelletjes zouden willen spelen. J
Uren heb ik stoeiend op straat doorgebracht met “Erikske van den beenhouwer”, “Jacques-ske van de radiowinkel” en “Monique-ske van den boekwinkel”.
We speelden met de hoelahoep of de diabolo, sprongen in touwtjes, trokken met krijt een hinkelpark op de stoep, we gingen door de ramen van de buren naar binnen gluren of we deden “bellekentrek”. Spijtiggenoeg was ik te klein en moesten ze mij altijd optillen. Een nadeel van mijn korte beentjes was ook dat ik altijd de laatste was om weg te kunnen vluchten na de misdaad. Dus meestal werd ik gegrepen, maar ontsnapten we allemaal aan de straf omdat ze alleen “’t kleintje” maar te pakken hadden gekregen.
Ons ma was eigenlijk niet zo gelukkig met al dat kinder-kattekwaad en zeker niet met mijn vriendschap met “Erikske van den beenhouwer”. Dat had er waarschijnlijk ook mee te maken dat die jongen zo graag touwtje sprong en altijd meisjesschoentjes droeg. In die periode waren houten blokskes met hakjes in de mode. Liefst met een gouden riempje. Het was in onze buurt de typische meisjes-rage (in zoverre dat ge in die tijd al van rages kon spreken natuurlijk.) Maar dat 8-jarig Erikske liep dus ook op zo’n meisjesklompjes rond en ons ma vond dat maar niks. Wat ik totaal niet begreep want ik vond dat hij daar best mooi mee stond. Jaren later heb ik mij ook nog wel eens afgevraagd wat “Erikske van den beenhouwer” momenteel aan zijn voeten zou dragen, maar toentertijd kon ik me daar echt geen zorgen over maken. J
Jammergenoeg ging die onbezorgde tijd helaas voorbij toen ma het idee kreeg om me naar de “papschool” te sturen.
Op een dag bracht ze me weg naar een heel triest en groot gebouw. Ik werd daar afgeleverd met een pakske boterhammen en overgegeven aan een stuurse, strenge non. Het was een combinatie van kleuterschool en lagere school en ik was bij de kleinsten van de bende. Ze nam me mee naar binnen, en van wat er daar gebeurd is weet ik niks meer. Het heeft me een totale black-out opgeleverd. A ja, wat wilt ge, al die in ’t zwart geklede nonnen, een mens zou van minder een black-out krijgen! Het enige dat ik nog weet was dat ik ineens ‘s middags hulpeloos en hopeloos verloren in een grote, vies ruikende refter zat, met mijn druppende neus en lekkende ogen over mijn gesloten pakske boterhammen gebogen. Het rook er naar zweet en oud eten. Alles was er grijs en bruin. En de nonnen zwart. Het was een verschrikking. Ik was uit mijn kleurige kinderwereld gedropt in een slechte zwart-wit-film.
De tegenstelling van mij als klein boelleke op een lekker zacht kussen op tafel tussen ma en bomma, en hier nu als vierjarige in die lawaaitoestand, van God en Klein Pierke verlaten, had niet groter kunnen zijn.
Na een halve dag tranen met tuiten te gehuild te hebben is ons ma me daar terug komen buiten halen. Gelukkig zei de non dat het nog “te vroeg” voor mij was, kreeg ik uitstel van executie, en kon ik nog een half jaar ontsnappen aan de kleuterschool.
Maar uitstel is geen afstel. Aan de échte papschool was geen ontsnappen aan. Dat lezen jullie wel in de volgende aflevering.
Augustus 1959.
5 reacties op dit bericht
elastiek...
Mijn moeder heeft een aantal kaartjes met elastiek plots zien verdwijnen, om dan vast te stellen dat ik en mijn vriendinnen ermee aan het spelen waren.... ach... die onbekommerde 'tijd van toen'
Wat zou er van mijn buurjongen ' Stafke met de Pet' geworden zijn ?
groetjes
Mare
Dank voor het delen met ons...!!!!!!!!!!!!
Heel veel herinneringen..ook voor mij...
De spelletjes kennen wij ook hier...althans vroeger..
Vraag me nu weleens af, waar ze nu mee spelen???
Hoe de tijden veranderen he??
Maar je schrijft het weer....zo mooi......geweldig meis...!!!
Dank je wel, voor het delen met ons...
Goed weekend...en een dikke knufffff Maria...
Ps....verheug me op je volgende verhaal en puzzel...!!!!!
Hallo Laathi
Dat heb ik vorig jaar gezien toen we samen naar de dierentuin geweest zijn
'Bij U is dat nog goed gekomen met die korte beentjes , bij mij is er denk ik iets mis gegaan ze zijn toch wel aan de korte kant gebleven , gelukkig heb ik er geen last van,er zijn altijd nog trapjes en krukjes om ergens bij te kunnen.
Zijn wij van het zelfde bouwjaar? omdat ik dat wel herken ,
die Hoelahoep en dan dat stieken, zo noemden wij dat toen , en dan hinkelen en natuurlijk op straat spelen .
Oei waar is de tijd toch gebleven.
Ja, die nonnekes dat waren inderdaad een stel krengen, zo van die gefrusteerde pinquins.Wat keek je daar als kind toch tegenop.
Ik blijf je verhaal wel volgen, dus ga zo verder.
Ik wens U een heel fijn weekend Groetjes van Corry
Haha
ik herrinner mij losse dagen dat ik ook eens mocht gaan, het was zo plezant daar, dat ik de naam van de juf nog weet ...juf De Winter van de gemeente school in Hemiksem, zij was erg lief , wat ik nog herrinner is dat ik een zwart (blinkend stofje) schortje aan kreeg met de grote knopen vanachter, ik een verfborstel kreeg en papier, waar ik in een hoekje van de klas mocht schilderen , dat ik van in dat hoekje al de kindjes kon gadeslagen, want mee praten en lachen kon ik niet ... mooie herrinneringen voor mij hoor
liefs Sjoeke xx