Uitje in Lier

Jeugdherinneringen 4 :

De eerste stappen in de misdaad.

In de klas werd er voorgelezen en deden we spelletjes. Maar echt heel veel weet ik daar niet meer van. Er was een zuster Coletta (een magere oude), en een zuster Godelieve (een dikke plezante), dat herinner ik me nog wel, en er waren ook enkele kleuterjuffen die wel leuk waren.

Als er iemand jarig was dan kreeg die de hele dag een papieren kroon op zijn hoofd. Het aantal gouden sterretjes dat er op gekleefd was gaf de leeftijd van de jarige aan.  Drie, vier of vijf sterren dus. We namen dan voor iedereen koekjes of pralines mee en mochten die uitdelen aan de klasgenootjes. Dat was altijd een fijne dag. Zelfs toen ging de liefde al duidelijk door mijn maag. Wat betreft chocolade dan toch, want boterhammen waren aan mij niet besteed. Maar dat had  mijn slimme moeder een ander trukje op gevonden. Dat vernemen jullie in een van de volgende afleveringe wel…

Goddank mocht ik onder de middag altijd naar huis. Dus niks geen stinkende refter of plakkerige ingepakte boterhammekes. Op dat punt vond ik wel dat ik een betekenisvolle vooruitgang had gemaakt en was de rest van de dag altijd te overleven.

We brachten er de uren door met knutselen met gekleurde papiertjes en wc-rollen, we tekenden, we plakten, we kleurden en we prikten prentjes uit papier. Echt veel speelgoed was er niet. Behalve… een grote doos met allemaal verschillend gekleurde plastic topjes die we in een karton met gaatjes mochten steken en zo figuurtjes konden vormen. Dat vond ik best plezierig.

Om ons ma gerust te stellen dat er toch af en toe iets leuks aan dat hele papschool-gedoe was besloot ik om zo’n topje van elke kleur mee naar huis te nemen en die eens aan haar te tonen.

Om 4 uur kwam ons ma me van ’t schooltje ophalen (het heerlijkste moment van de dag!) en thuisgekomen liet ik haar mijn 7 gekleurde topjes zien. Maar dat pakte verkeerd uit!

Ik bleek “gestolen” te hebben! Ik had er niet direkt een idee van wat dat woord betekende maar dat werd vlug uitgelegd : ik had iets meegenomen wat niet van mij was en dat was een misdaad en een zonde!

Daar stond ik nu met mijn 7 gekleurde topjes in mijn hand, alwéér te snotteren.

Ons ma droeg me op om die topjes morgen braaf terug in de doos te gaan leggen, en zoiets nooit meer te doen.

Maar ja, ik moest pas de volgende dag terug naar school, dus ik moest nog een volle nacht met die topjes doorbrengen alvorens ik ze terug kon geven… Is me dat een lange nacht geworden. Ik voelde die onooglijke plastic dingetjes branden in de zak van mijn jasje. Stel u voor dat die nonnen ’s nachts hun plastic toppekes gingen natellen… J

’s Morgens kon ik niet rap genoeg op school geraken en was ’t eerste wat ik deed die vermaledijde klote-dingen (OK, ik zal toen misschien wel in andere termen gedacht hebben, maar ik voelde het al wel zo aan) terug in hun doos te leggen, in de hoop zo mijn zonde en mijn misdaad ongedaan te maken. Van het heilig sacrament dat “de biecht” noemt had ik toen goddank nog geen besef. Anders was dat er ook zeker nog aan te pas gekomen.

En zo werd mijn mogelijk criminele toekomst dus in de kiem gesmoord



Mei 1963, de krullebol met het ruitjeskleed in 't midden ben ik.

We hebben het allemaal in huis!
Als je weet wat het is stuur me maar een mail!
Veel plezier!!!
--------------------
Zondagnacht, en nog altijd geen enkele juiste inzending...
De grappigsten waren tot hiertoe Opapat met zijn "gebroken poot van een blauwe fazant". Wat het niet kan zijn hé Patje, want als ik zo'n sukkelaar zou vinden zou ik hem vanzelfsprekend eerst proberen te reanimeren en als dat niet lukte zou hij in de pot eindigen met een Trappistje
En Mare met haar "maandverband met een afvoergootje" ??? Ik zou begot niet weten hoe zoiets er zou moeten uitzien, maar ik zou op uw uitvinding wel al zeker een patent aanvragen!
En Jan met zijn "scheerkwast voor een liberaal". Jan heeft de langste baard van al mijn vrienden, dus hoe zou die nu zoiets kunnen weten?! Komaan seg!
--------------------
Maandagavond, en eindelijk 2 juiste inzendingen!
Bravo Andromeda en Paul!!!!
Stop met poetsen!!! Ontspan jezelf, 't is op die manier dat je 't gaat vinden!
 --------------------
En nee Leo, 't is ook niet "de baard van Sinterklaas ondersteboven gezien terwijl hij van 't dak dondert" of "een extra gewatteerde peniskoker voor Eskimo's". Want niet alle dames zullen de peniskoker van hun ex-geliefde aan de muur hebben hangen  
Het voorwerp op mijn foto heeft écht iedereen in meerdere exemplaren in huis!

Ik hoop dat ge allemaal niet te nat geworden zijt...
Sorry, ze hadden goed weer voorspeld, en ik dacht ik stuur hen er eens op uit. Dus gelieve eventuele schadevergoedingen voor uitgeregende kapsels niet naar mij te sturen maar naar mijn weerman.

Het was dus geen vensterbank, geen onderkant van een pompsteen, geen badpoot-onderdeel, geen dakpan, geen rioolput, geen inbouwstopkontakt (dat had wel gevaarlijk geweest hé seg, met zo'n verroeste vijs!!!), en bovenal géne "pisbak". Hoewel ik op dat laatste antwoord wel geantwoord heb dat er destijds wel veel uitwerpselen op dit voorwerp terecht kwamen... Het was dus ...een treinspoor!
Mijn tips hebben blijkbaar goed geholpen want op de lange duur hebben toch veel mensen het geraden!
Ik heb onlangs eens lang op een trein moeten staan wachten, normaal schrijf of lees ik dan, maar het enige dat ik bij op zak had was mijn fotoapparaatje. Vandaar dat ik dan maar aan een fotoraadseltje gewerkt heb. Waarvoor de vertraging van een trein al niet goed kan zijn

Bravo Luk, Ingrid, Michel, Francois, Rikavensis, Speelster, Dolfijn, Lut, Vera, Leo, Corry, Jan, Wim, Vifke, Ritje, Fernanda, Cooltje, Lange Lou, Ann, Maria, Titipoes, Marleen (haar echtgenoot), Nand, Opapat, Mieke R., Nil, Viv L.!, Steven, Red Poppy en Ryntje!

De prijs voor 't geestigste antwoord gaat naar Andromeda voor zijn "satelliet-foto van het kamp van de Irakezen met een plassende Bin Laden tegen de stervende vijgenboom".



Morgen verse aanvoer van én het fotoraadsel én een stukje jeugdherinnering!

De beste stuurlui staan aan wal!

Jeugdherinneringen 3 :

Ijskoude billetjes en geen brilletjes.

Het volgende schooljaar werd er een echt “papschooltje” voor mij gezocht. Ik werd verondersteld in de voorbije maanden mijn nare herinneringen aan mijn eerste mislukt schoolavontuur vergeten te zijn. Wat natuurlijk niet het geval was. Toen was ik nog niet aan ’t dementeren en was mijn geheugen misschien klein maar wel héél betrouwbaar. Tja, er zat ook nog niet zoveel in als nu.

Op ’t einde van onze straat was een kwalitatief niet zo hoogstaand, maar wel veel gemoedelijker, écht papschooltje.

Het was niet zo’n ijskoude hel als het vorige ding, maar prettig was het nog niet. Gelukkig waren de nonnekes hier helemaal op kleuters gericht en niet zoals in de vorige school meer geïnteresseerd in de kinderen van de lagere school. Dit waren “full-time-kleuternonnen”.

De mama’s gaven de kinderen in een grote inkomhal af aan de nonnen, en die brachten ons verder naar de klasjes. Die klaslokalen waren best OK. Groot, licht en gezellig. Veel gruwelijker echter waren de toiletten…

Ik zie mezelf nog altijd zitten op die mini-toiletjes die allemaal op een rij stonden in een grote betegelde ijskoude kamer met ramen die uitkeken op de speelplaats. We zaten daar allemaal naast mekaar met onze blote kniekes en onze onderbroekskes bengelend op onze voeten te bibberen. Al de neuzen van de "oudejaars" tegen de ramen gedrukt om ons daar als hulpeloze pinguinnekes te zien zitten tot de non langskwam om ons poepeke schoon te vegen en ons broekske terug aan te helpen trekken. Met ons billekes op die koude pot, want volgens mijn herinneringen waren er zelfs geen wc-brillen. En maar wachten... Kak of gene kak.

Toen we in de volgende kleuterklas terecht kwamen en al iets groter en zelfstandiger waren mochten we de individuele toiletjes gebruiken. En die hadden, net als in Myette haar schooltje, van die “saloon”-klapdeurtjes. Veel meer dan wat afgebladderde vuilgroene houten planken waren het niet... Dus iedereen kon zien welke kniekes en welk onderbroekske daar op dat toiletje zat. Bengelende voetjes, die de grond niet konden raken. Bibberende kniekes want de toiletten stonden aan de rand van de speelplaats in openlucht. En wij ons plaske maar zo lang mogelijk ophouden om toch maar niet naar die toiletjes te moeten... Ik vraag me af hoe onze blaas die tijd overleefd heeft.

In die periode, op mijn 4 jaar dus, zette ik ook mijn eerste stap in de "criminaliteit"!

Maar dat relaas is voor volgende keer!

Juli 1960, ik was toen bijna 3 jaar en mama was 47.

Jeugdherinneringen 2 :

Te klein voor kattekwaad.

Hoewel bomma, mama en ik in ’t midden van de stad woonden kon ik toch op straat spelen met de buurkinderen. Er was toen haast nog geen verkeer. De kinderen van alle leeftijden - jongens en meisjes - speelden toen samen, ik was jammer genoeg met afstand de jongste en dus ook de kleinste.  Een van de favoriete spelletjes was “elastiekspringen”.

Twee kinderen spanden een lange lus van onderbroeken-elastiek rond hun enkels, ze gingen twee meter uit mekaar staan, zodat de rek strak rond hun vier benen getrokken werd en hij een grote rechthoek vormde. Het derde kind moest dan volgens bepaalde regels in die elastiek springen en zo trachten met zijn benen de moeilijkste figuren met die elastieken band te vormen. Ging het mis dan zat ge hopeloos met uw enkels in die elastiek verwikkeld. Ging het nog misser dan lagen we met een bloedneus op de plavuizen.

We haalden bij momenten halsbrekende toeren uit en toch overleefden we dat allemaal. Ik denk dat er in deze tijd speciale verzekeringen zouden afgesloten worden als kinderen zo’n spelletjes zouden willen spelen. J

Uren heb ik stoeiend op straat doorgebracht met “Erikske van den beenhouwer”, “Jacques-ske van de radiowinkel” en “Monique-ske van den boekwinkel”.

We speelden met de hoelahoep of de diabolo, sprongen in touwtjes, trokken met krijt een hinkelpark op de stoep, we gingen door de ramen van de buren naar binnen gluren of we deden “bellekentrek”. Spijtiggenoeg was ik te klein en moesten ze mij altijd optillen. Een nadeel van mijn korte beentjes was ook dat ik altijd de laatste was om weg te kunnen vluchten na de misdaad. Dus meestal werd ik gegrepen, maar ontsnapten we allemaal aan de straf omdat ze alleen “’t kleintje” maar te pakken hadden gekregen.

Ons ma was eigenlijk niet zo gelukkig met al dat kinder-kattekwaad en zeker niet met mijn vriendschap met “Erikske van den beenhouwer”. Dat had er waarschijnlijk ook mee te maken dat die jongen zo graag touwtje sprong en altijd meisjesschoentjes droeg. In die periode waren houten blokskes met hakjes in de mode. Liefst met een gouden riempje. Het was in onze buurt de typische meisjes-rage (in zoverre dat ge in die tijd al van rages kon spreken natuurlijk.) Maar dat 8-jarig Erikske liep dus ook op zo’n meisjesklompjes rond en ons ma vond dat maar niks. Wat ik totaal niet begreep want ik vond dat hij daar best mooi mee stond. Jaren later heb ik mij ook nog wel eens afgevraagd wat “Erikske van den beenhouwer” momenteel aan zijn voeten zou dragen, maar toentertijd kon ik me daar echt geen zorgen over maken.  J

Jammergenoeg ging die onbezorgde tijd helaas voorbij toen ma het idee kreeg om me naar de “papschool” te sturen.

Op een dag bracht ze me weg naar een heel triest en groot gebouw. Ik werd daar afgeleverd met een pakske boterhammen en overgegeven aan een stuurse, strenge non. Het was een combinatie van kleuterschool en lagere school en ik was bij de kleinsten van de bende. Ze nam me mee naar binnen, en van wat er daar gebeurd is weet ik niks meer. Het heeft me een totale black-out opgeleverd. A ja, wat wilt ge, al die in ’t zwart geklede nonnen, een mens zou van minder een black-out krijgen! Het enige dat ik nog weet was dat ik ineens ‘s middags hulpeloos en hopeloos verloren in een grote, vies ruikende refter zat, met mijn druppende neus en lekkende ogen over mijn gesloten pakske boterhammen gebogen. Het rook er naar zweet en oud eten. Alles was er grijs en bruin. En de nonnen zwart. Het was een verschrikking. Ik was uit mijn kleurige kinderwereld gedropt in een slechte zwart-wit-film.

De tegenstelling van mij als klein boelleke op een lekker zacht kussen op tafel tussen ma en bomma, en hier nu als vierjarige in die lawaaitoestand, van God en Klein Pierke verlaten, had niet groter kunnen zijn.

Na een halve dag tranen met tuiten te gehuild te hebben is ons ma me daar terug komen buiten halen. Gelukkig zei de non dat het nog “te vroeg” voor mij was, kreeg ik uitstel van executie, en kon ik nog een half jaar ontsnappen aan de kleuterschool.

Maar uitstel is geen afstel. Aan de échte papschool was geen ontsnappen aan. Dat lezen jullie wel in de volgende aflevering.

Augustus 1959.

Tja, ik schreef : "'t zonneke schijnt lekker, ga maar eens wandelen", maar 't is alweer gedaan met schijnen, dus blijf maar binnen.
Ik zal een grotere foto plaatsen, op deze manier zult ge 't ook zeker vinden!
Net als Luk, Ingrid, Michel, Francois, Rikavensis, Speelster, Dolfijn, Lut, Vera, Leo, Corry, Jan, Wim, Vifke, Ritje, Fernanda, Cooltje, Lange Lou, Ann, Maria, Titipoes, Marleen (haar echtgenoot), Nand, Opapat, Mieke R., Nil, Viv L.!, Steven, Red Poppy en Ryntje!
Amaai, nu zijt ge wel allemaal "goed op weg" hé seg?! 

Eind augustus stond de teller van mijn blog bijna op 70.000.
Vandaar dat ik een prijsje weggaf aan de bezoeker die dan op mijn blog zou zijn. Maar... die meldde zich niet. Dus verscheen enkele dagen later dit bericht op mijn blog :

Aangezien de bezoeker die op mijn blog was toen de teller op 70.000 sprong zich niet gemeld heeft, geef ik mijn prijs aan de dichtsbijzijnde.
Maar dat waren Jan en Corry en die hebben allebei de prijsfoto al een keer gewonnen...
 Dus ben ik terechtgekomen bij iemand die een mailtje had gestuurd dat ze nr 70.007 was.
En die iemand is...
Veveke!!!
van https://blog.seniorennet.be/vera/

Laat je lievelingsfoto maar komen meisje dan zal ik ze mooi op een groot blad voor je afdrukken!

--------------------------------
Vera stuurde me toen deze mooie vakantiefoto van haar dochter en kleinkinderen :



Door de grote drukte en enkele tegenslagen hadden we mekaar nog steeds niet kunnen ontmoeten om de kader te overhandigen.
Gisterenavond is het dan eindelijk toch kunnen gebeuren. Een ontmoeting de we beslist nog eens over gaan doen want het was heel fijn!



Nogmaals proficiat lieve Vera!
----------------------------------------
Mijn 100.000ste bezoeker mag zich natuurlijk ook aan een prijs verwachten. Maar zover zijn we nog niet!

Altijd die bemoeienissen...en altijd die commentaren...
En zelf steken ze geen poot uit!

De inwijding van de kattenbak van mijn "Hobbithol" twee maand geleden...
Ik had nog geen glas in mijn deuren, nog geen bureau voor mijn pc, nog geen kastje onder mijn lavabo, maar de katten... die waren al wel van 't nodige comfort voorzien (OK, 't was eerlijk gezegd ook een beetje uit eigenbelang dat ik dat eerst in orde had gemaakt...)

Iets wat we allemaal kennen. Ook de Nederlanders



Veel plezier! En stuur me maar een mail als jullie euroke gevallen is!
-----------------------------------------
Als eerste geraden door Luk, Ingrid en Michel (de echtgenoot van Viva)!
't Geestigste antwoord tot hiertoe kwam van Opapat : een mislukte chocoladetaart. Ja, inderdaad, als ik zoiets zou trachten te bakken zou het er wel eens zo uit kunnen zien, maar dat is 't dus niet
-----------------------------------------
En dit is het zeer humoristische gezichtspunt van Andromeda :
"O maar dit is een makkelijke hoor, je ziet hier dus een kamp van de Irakezen
(de slechte kant) in de woestijn gezien langs het programma Google Earth, bij
inzoomen kan u links onderaan Bin laden zien die een plasje doet bij een
stervende vijgenboom."
Maar nee, Rudi, ook dit is niet de juiste oplossing

Het kalkfiltertje onderaan een kraantje! Ik had er nog speciaal de kalk niet helemaal afgeprutst omdat het makkelijker te raden zou zijn!

Ondanks dat het zo'n alledaags voorwerp was heeft iedereen zijn fantasie toch grondig geraadpleegd blijkbaar. Een scheerapparaat,  een lichtspot, een luidspreker, een "ronde" (design???) dampkap (ellendig spul om te kuisen hé?... Maar kom, goed, 't is toch weeral gebeurd ondertussen!), een spatdeksel voor een pan, een bloempotroosterke tegen mos (moedig om in dit weer tot in uwen tuin te zitten zoeken!), een luchtververser, een keukenzeef, een haardroger (en ikke maar telkens antwoorden : "Nee, met dit voorwerp gaat ge uw haren zeker niet droog krijgen... Maar nee, zelfs het woord "droog" deed nog geen belletje rinkelen...), een auto-sigarette-aansteker, een dreamcatcher (voor ijzersterke dromen?)...

Ook alle mogelijke "foons" zijn gereinigd : de koptelefoon, de parlofoon (ocharme hebt ge in dit weer uwe gevel ook al staan kuisen?!) en de microfoon hebben allemaal een grondige beurt gehad!
Er is zelfs iemand die denkt dat wij allemaal een megafoon in ons slaapkamerkastje hebben liggen. Om dagelijks onze betoging in juiste banen te leiden ofzo?
(Pas op, dat laatste antwoord brengt me wel op 't idee om me zoiets aan te schaffen, misschien kan ik mijn dove Phineas daar toch enige opvoeding mee bijbrengen. Als ik er eens eentje in de uitverkoop zie liggen zal ik het beslist eens proberen.)

Uiteindelijk zijn diegenen die 't nog niet geraden hebben duidelijk op handen en voeten door het huis beginnen kruipen, en zelfs begonnen met meubelen op te tillen. Allerhande onderkanten van pootjes (verstelbare en gewone) van tafels en stoelen en kasten werden bewonderd. Waarschijnlijk de eerste keer van hun leven dat die een poetsbeurt gekregen hebben. Ik zie de arme "salontafelpootonderkantjes" al schrikken!
Ik had gezegd om u een beetje te bukken. Ik heb nooit gezegd om u plat op de grond te leggen! Enfin, als fitness-oefening kan het tellen.

Ik kreeg ook de bedenking dat het voorwerp in Nederland misschien niet zou bestaan. Ja, dat kan natuurlijk, dat onze Noorderburen zich nog altijd boven de waterput of aan een plas gaan wassen. Maar toch... Volgens mij zijn er al mensen die, zelfs in Nederland, een kraantje bezitten.

Het meest originele antwoord kwam weer van Andromeda met zijn "spamfilter". Toch wel straf dat onze ex-loodgieter het niet van de eerste oogopslag juist had. Maar kom, ik vergeef het hem want de mens is uiteindelijk op pensioen en heeft nu wel andere dingen te doen dan met zijn kop onder kraantjes te hangen, en dat is hem gegund 

Vifke, Viva, Andromeda, François, Willy, Speelster, Ingrid, Ritje, Cooltje, Fernanda, Nil, Lange Lou, Dolfijn, Steven, Wim, Marleen, Chrisje, Mieke Moma, Jan, Maria, Mieke R., Ann, Red Poppy, Franske, Viv L., Luk en Yvette bravo en verzorg uw nekspieren en lumbago's goed!

Ik zal zien dat ik voor morgen iets zoek waarvoor ge uw arme lijfke niet zo moet kronkelen en draaien, want ge hebt die rust echt allemaal wel verdiend

Elke avond doen de katers hun ronde. De meisjes trekken er zich niets van aan. Noch Laathi, noch Tabitha zijn geïnteresseerd in de evolutie van de werken. Laathi zal hooguit eens een blik door een raampje werpen, maar Tabitha heeft blijkbaar amper in de gaten dat er al iets veranderd is.
De jongens daarentegen...
Phineas zit er de hele dag met zijn neus op, en 's avonds als de rust is weergekeerd gaan ze met zijn drietjes op inspectie.
Heel vreemd, zou het dan toch genetische bepaald zijn dat vooral jongeskes van verbouwingen houden?...

Vandaag nemen we afscheid van de pa van mijn kameraad Nand.
Deze tekst vond ik lang geleden eens in "De Morgen".
Ik heb hem toen uitgeknipt want ik vind het zeer mooi.

Poezenherinneringen aan augustus - strip 1

Maar, maar, maar, maar toch.... Zijt ge weer bezig ja? Denkt ge weer u ermee vanaf te kunnen maken door te zeggen dat ge 't zeker en vast niet in huis hebt?
Nee hoor, ge hebt er minstens al twee stuks van in huis.
Maar nog waarschijnlijker is het dat ge er tussen de 5 en de 8 hebt...
Van de zoekenden waar ik nu totaal niets meer van hoor, vrees ik dat ze op de afdeling "Verstuikingen en verrekingen" terecht zijn gekomen. Alleszins veel beterschap en ik hoop dat ge tegen volgende week terug thuis bent

 
Voilà, nu ziet ge de volledige foto, dus nu moet ge 't zeker kunnen vinden
net als :
Vifke, Viva, Andromeda, François, Willy, Speelster, Ingrid, Ritje, Cooltje, Fernanda, Nil, Lange Lou, Dolfijn, Steven, Wim, Marleen en Chrisje, Mieke Moma, Jan, Maria, Mieke R., Ann, Red Poppy, Franske, Viv L., Luk en Yvette!

PS. Er is ook niets verkeerd aan om 't "op den tast" te proberen vinden natuurlijk   Zaterdag verschijnt de oplossing!

En zo brengen mijn lieftallige beestjes hun nachten door ...