momentopname

Het dopje van een waterfles... Zo eenvoudig was het nu
Ik dacht laat ik deze zomer het raadsel ook maar eens een keer in 't teken van "water" laten staan...
Dus nee mensen, het was geen luchtreiniger, hoed, slagroom, stapeltje borden, toiletblokje, gordijn, rubber van een wasmachine, soft ijsje, bloem, tampon, tandpasta of alweer... de zaaddodende pasta



Al deze mensen hebben het, al dan niet met de hulp van hun kat, kinderen of echtgenoot , gevonden :
Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand, Rijntje, Derktje, Huismusje, Ann, Mare, Jan, Yvette, Katrien, Huismusje, Klaproosje en Marleen!

Morgen verse aanvoer!!!

Ja rups, met Photoshop zou ik je zelfs een wespetaille kunnen geven.
Maar je bent heel mooi zoals je bent.

Van deze prachtige schilderes, 58 jaar jong, "Marie Marie",...
 


moeten wij vandaag afscheid nemen...

De portretjes hierboven heb ik genomen op haar laatste tentoonstelling in april.
Vol leven, heel gelukkig en zo fier als een gieterke stond ze daar te glunderen tussen haar schilderijen...

Vanaf nu gaat ze de wolken in de hemel beschilderen...
Vandaar lief meisje wil ik hier, als eerbetoon aan jou, een wolkenfoto plaatsen die ik in Thailand nam.



Laat vanaf nu, de hemel voor jou één reuze canvas zijn...

Nee Huismusje, onze Hanuman zit op de "Rodin"- foto écht niet over 't fotoraadsel na te denken.
Om de simpele reden dat hij dit voorwerp heel goed kent. Want als ik het per ongeluk laat rondslingeren op 't aanrecht dan mept hij het er af en gaat er op de grond mee zitten spelen...
Dus wie 't voorwerp nu nog altijd niet geraden heeft, moet dringend advies aan zijn kat gaan vragen




Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand, Rijntje, Derktje, Huismusje, Ann, Mare, Jan en Yvette!
 (Met of zonder de hulp van hun kat...)

Gisteren onverwacht bezoek van...
Lange Lou en zijn geliefd Dolfijntje!!!



De timing kon niet beter want ik zat in een dipje door 't vele werk en de trieste gebeurtenissen van de laatste weken. We hebben zalig in mijn hobbitholletje tussen de poezen zitten babbelen.
Zéker voor herhaling vatbaar!!!

Nog iets makkelijker...




Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand en Rijntje!

Heerlijk! De foto van Hanuman die ik eergisteren als parodie op het beeldhouwwerk "De Denker" van Auguste Rodin plaatste heeft jullie geïnspireerd!!!

Lou maakte deze zalige bewerking van mijn foto...



En Viviane zag haar Billie als de "Mona Lisa" :



Zalig toch om mekaar op ideeën te kunnen brengen...

Ga zeker ook eens langs bij Bieke! Want er gebeurt daar vanalles!
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend/

Reisverhaal Egypte deel 14.

Eindelijk! Het geheim van de pyramiden ontsluierd!
Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

         

          Een prachtige kop. Ik bedoel dus wel de middelste.

Op Karnak raakt ge niet uitgekeken... Het is oprecht indrukwekkend tot wat die oude Egyptenaren in staat waren. Zeker als ge bedenkt dat ze ’t wiel nog niet uitgevonden hadden en dat ze niet over gesofisticeerde apparatuur beschikten om alles te berekenen. Om over de uren mankracht nog te zwijgen. Er is lange tijd gedacht dat alles hier gebouwd was door slaven. Maar dat blijkt niet het geval geweest te zijn. Het waren gewone werklieden die betaald werden. Weliswaar niet met geld, want dat bestond toen nog niet. De mensen werden uitbetaald in goederen of diensten. Ze kregen in ruil voor hun werk voedsel, olie, stoffen, vee,… Een soort ruilhandel dus. Misschien vandaar dat Egyptenaren nu nog altijd zo graag hun zenuwslopende systeem van afdingen in stand houden?

Ik hoorde de gesprekken tussen een veehouder en een boer “uit de jaren stillekes” al levendig door mijn hoofd klinken :

“Dag Janamoe, schoon weer vandaag hé? Alles goed met de vrouwkes?”

“Bwa Mesjmejs, dat gaat, dat gaat…. Alhoewel… ik heb wel veel last met die vierde, die komt niet overeen met de drie andere. Dat is eigenlijk een miskoop geweest. Ik had die geruild tegen een suikerrietjeveldje en achteraf bezien had ik veel minder werk met dat veldje dan met die vierde vrouw… En ik had daar veel meer opbrengst van ook. Want ze is nog altijd niet zwanger…”

“Tja, vrouwen!... Ik ben gestopt met drie. Ik wil er zelfs geen vierde meer. Maar waar ik eigenlijk voor langs kwam Janamoe… Ik ben geïnteresseerd om de opbrengst van uw bonenveldje te ruilen tegen een paar kamelen.”

“Ja, ik verwacht een redelijke oogst Mesjwesj, de Nijl heeft vrij hoog gestaan dit jaar dus ik ga u gemakkelijk 100 zakken bonen kunnen leveren.”

“OK. 100 zakken voor 7 kamelen.”

“Oei Mesjwesj! Wat zegt ge nu?!! Het wordt een goeie oogst, een héél goeie zelfs! Het zullen gegarandeerd heel dikke bonen zijn, die zijn dus zeker 30 kamelen waard!”

“Maar allez, Janamoe! Denk eens na! Van die 7 kamelen zijn er twee zwanger! Dus ge krijgt in feite 9 kamelen!”

“Jaja, maar die kamelen zijn nog niet geboren hé!”

“Uw bonen ook niet hé! En ik moet mijn kamelen ondertussen nog voederen alvorens ik ze met u kan ruilen dus dat kost mij ook nog veel aan groenvoer. Maar kom ik zal redelijk zijn. Ik maak er 10 kamelen van!”

“10 kamelen is goed voor mij, maar die twee zwangere zitten er dan wel zeker bij hé? En dan geef ik u 50 zakken bonen.”

“Nee, ik heb echt 100 zakken nodig. Weet ge, ik zal er nóg een extra kameel bij doen. Die is wel kreupel, maar die is nog goed genoeg om in de soep te draaien.”

“Soepvlees is veel goedkoper als vrachtkamelen hé Mesjwesj! Ge moet mij niet proberen in de doeken te doen. Ik leef al wel langer dan sinds de laatste regenbui hé makker!”

“Oh, ik dacht dat gij nog geen 30 jaar waart Janamoe?”

“Jawèl Mesjwesj! Ik ben al bijna 35, en ’t heeft in mijn leven al drie keer geregend!”

“Soit. Wat denkt ge van 15 kamelen voor 100 zakken?”

“Maar zit die soepkameel daar dan bij?”

“OK. 15 kamelen én de soepkameel er bovenop.”

“Goed. Dan krijgt gij 70 zakken bonen.”

“Zeg Janamoe, laat ons nu eens ernstig blijven. 70 zakken bonen is te weinig. Daar krijg ik mijn 3 vrouwen en 24 kinderen niet mee gevoed. Als ik er nog 2 vette ossen bij doe, krijg ik dan mijn 100 zakken?”

“Hm, hoeveel wegen die ossen?”

“Minstens zoveel als al uw bonen! Ge zou er een heel goede zaak aan doen. Trouwens ik heb die twee ossen gekregen in ruil voor een kudde van 40 schapen! Dus dan weet ge al genoeg hoeveel die waard zijn!”

“Drie ossen!”

“Nee drie kan niet. Twee ossen. Waarvan er ene zwanger is.”

“Gij niet hé Mesjwesj! Ossen kunnen niet zwanger zijn!”

“Ja maar één van mijn ossen is zó dik dat ’t wel lijkt of hij zwanger is!”

“Dat telt niet.”

“OK, 15 kamelen, waaronder die twee zwangere, de soepkameel, de dunne os en de vette os in ruil voor 80 zakken bonen.”

“Nee! Ik heb nooit gesproken over een dúnne os! Ik heb gesproken over een dikke os en een héél dikke os!”

“Ja, allez, ik geloof u. 85 zakken dan.”

“Dat is goed. Gij geeft mij bij de oogst 85 zakken bonen en ik breng u dan 15 kamelen, waaronder twee zwangere, en de soepkameel en mijn twee ossen.”

“Ik wil die ossen wel als voorschot, dan kan ik die al gebruiken om mijn maïsveld mee om te ploegen.”

“Ja, das een goeie deal. ’t Is wel warm vandaag hé Janamoe? Zullen we ons wat in de schaduw zetten en een waterpijpke roken?”

“Goed idee Mesjwesj, ik zal een potteke thee zetten want voor vandaag hebben we nu wel genoeg gewerkt.”

(Begrijpt ge nu waarom ik het haat om in Egypte souvenierkes te moeten kopen?.... )
 

Daarna kregen we een uur tijd om op ons eentje door de ruïnes te dwalen. Frank en ik kwamen mekaar regelmatig tegen, en over dit feit waren we het volmondig eens : deze tempel was echt groot genoeg voor ons!

         

         

          Een obelisk waar blijkbaar weer een accidentje mee gebeurd was...

En de toerist... hij slaagt er toch altijd weer in om zichzelf belachelijk te laten maken...
Overal staan tempelwachters u op te wachten om op een onbewaakt moment toe te slaan. Ze verschijnen plots uit nisjes of van achter beelden en lokken u mee. Ze maken u wijs dat ze u iets héél speciaals gaan laten zien, dat de gids u zéker en vast nog niet getoond heeft! Iets dat ge nog nóóit van heel uw leven gezien hebt! Waar al die miljoenen vorige toeristen argeloos aan voorbij gelopen zijn en dat gij zonder hun hulp ook zou mislopen...
De eerste dag van uw Nijlcruise trapt ge natuurlijk argeloos in die val. Ze tronen u mee naar... juist niks, en eens ge hen een paar passen gevolgd zijt vragen ze centen.
Ge denkt van uzelf :  "Ik ben geen ezel. Dus dat gaat me geen tweede keer gebeuren!"
Vier (ja, 4!!!)  keer is 't deze reis al gebeurd! Het overkomt u gewoon voor ge door hebt wat er aan de hand is. Dus hier in Luxor was 't weer prijs.

Eentje lokt me mee, Paul komt zijn argeloos schaap redden, opeens staan er vier rond u waarvan éne uw camera grijpt, de anderen gelijktijdig hun tulband afdoen en die, plof, op uw kop zetten, terwijl die ene een foto neemt.
Een foto die vanzelfsprekend mislukt want ge staat krampachtig die tulbanden terug op die mannen hun kop te foeffelen om toch maar weer niet te moeten betalen. Pffffffffft.
En ja, op de duur dan denkt ge, och laat ze die foto maar ineens goed nemen, afdokken moeten we toch, en dan hebben we tenminste nog iets geestigs om later tussen 't reisverhaal te plakken. En aldus geschiedde.

         

         Als "Piet en Petra Snot" in Luxor.

         

          En hier komt de waarheid te voorschijn!
          Ze werden gebouwd met kranen!!! Voorhistorische kranen!!!

De tempel is zo mooi, ge geraakt er niet op uitgekeken! Zoveel indrukwekkende zuilen, zo’n hoogte, die versieringen, de sfinxenlaan, de grote beelden… Het maakte op ons allen veel meer indruk dan Aboe Simbel. Ik had er best een hele dag kunnen rondhangen…dacht ik… tot we terug aan de ingang kwamen… en een oneindige massa volk op ons af zagen stevenen! Op de parking stonden plots een hondertal touringcars en daar stroomden allemaal toeristen uit richting tempelingang. Bangelijk gewoon!

Amro vertelde ons later dat hier in ’t hoogseizoen dagelijks om 11 uur 500 autobussen in konvooi aankomen van mensen die hun vakantie aan de Rode Zee doorbrengen en dan een ééndags-excursie maken om hier wat cultuur te komen opsnuiven. Efkes rap Luxor, Karnak, de Vallei der Koningen “doen” en dan weer die 4 uur terug rijden naar het strandhotel. Vandaar dus dat wij de tempels zo vroeg hadden moeten bezoeken om heel die kuddes voor te zijn. Toch weer heel slim gezien van onze Amro.

           

           Het begin van een beangstigende invasie...
 

Na de lunch aan boord hadden we vrije tijd ofwel konden we met een koets door Luxor gaan rijden. We hebben voor de rust gekozen. Lekker zonnen aan ’t zwembadje. Ik had echt zin om in de Nijl te springen, die ziet er heel proper uit. Wat niet prettig is is het lawaai van de machines van de boten die hier liggen. Heel de lucht davert en trilt van alle koelinstallaties die op volle kracht staan draaien. Het ruikt hier ook niet fris door al die generatoren.

         

          En honger dat ge van al die oude stenen krijgt!!!

         

         Frank en ik, dolblij dat we nu eens iets écht héél groot gezien hebben!

         

          Een afternoon-tea mag best een paar uur duren...

         

          De "Crown Jewel" aan de kade van Luxor.
          Voor een goed begrip : ik bedoel dus wel de boot nietwaar.
         
In de vooravond zijn we op zoek gegaan naar een boekwinkeltje om de litho’s van David Roberts die ik nog mankeerde te zoeken. Ze hebben ze hier zelfs op postkaartformaat. Ik heb er ook een prachtig boek van gevonden. Zalig, een boekwinkelke waar ge een uur in moogt rond snuisteren, uitleg vraagt en krijgt, niet geambeteerd wordt en waar alles een vaste prijs heeft… Ik had het leeg kunnen kopen van puur genot.

’s Avonds was het onze laatste maaltijd samen. Onze twee honeymooners, Liesbeth en Wim, vertrekken morgen al heel vroeg naar Caïro. Maar ze kregen eerst nog wel een taart aangeboden. En een liedje. En een dansje… Ocharme.

         

          Ze waren er zelf niet zo gelukkig mee...

         

          ... het publiek daarentegen...

We moesten ook afscheid nemen van onze schitterende gids Amro. Zonder hem had het een heel stuk minder leuk geweest. Zeker weten. De meeste mensen zeggen over een Nijlcruise : “Na drie tempels ben je ’t beu, dan heb je ’t wel gezien.” Maar geen van ons 6 denkt er zo over. Wij hadden er met liefde en plezier nog een paar meer willen bezoeken. We hadden de trip eigenlijk kompleet opnieuw willen maken.

         
         
          Amro met zijn onafscheidelijke waterpijp.

Gelukkig wacht ons nog een dag relaxen in Luxor, en daarna 10 rustige dagen om visjes te fotograferen in Sharm El Sjeikh.

         
         En Quirit bezorgde me weer deze heerlijke tekening! Dankuwel!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen de volgende aflevering!

Weer een paar details meer die 't veel makkelijker zouden moeten maken...



Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane en Cooltje!

Kent ge het beeld "De Denker" van Auguste Rodin?...


(Foto hierboven met dank aan Wikipedia)



Deze foto nam ik enkele maanden geleden.
Geef nu toe, aan het kunstwerk "Hanuman in Gedachten Verzonken"
kan "De Denker" toch niet tippen hé?!
---------
Enkele mooie kattenspreekwoorden :

You will always be lucky if you know how to make friends with strange cats.
Colonial
xxx
In a cat's eye, all things belong to cats.
English
xxx
No matter how much cats fight, there always seems to be plenty of kittens.
Abraham Lincoln
xxx
Dogs come when they're called; cats take a message and get back to you later.
Mary Bly
-----------
Straks een grotere foto van 't raadsel en morgen een Egyptereis-aflvering!

Twee zeer belangrijke details meer...



Reeds opgelost door Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul en Lou!

Een zéér alledaags voorwerp. Iedereen kent het, de meeste mensen hebben het in huis!
Als je 't antwoord weet stuur me een mailtje. Zet je antwoord niet op mijn blog om de anderen hun pret niet te ontnemen aub. Véél plezier!



Het lijkt op de eerste foto misschien moeilijk, maar elke dag zal het met een grotere foto duidelijker worden... En ge weet, "de volhouder wint!"
------------------
Wow, wat een massa antwoorden... Ik ben drie kwartier bezig geweest met alles te beantwoorden... Maar 't resultaat is vrij pover... alleen nog maar goed geraden door Vifke en Luk.
En ja... sommigen zitten inderdaad dicht bij de oplossing, maar naar mijn zin toch nog niet dicht genoeg  Jaja, ik weet het wel, ik ben een oude doos, maar nu word ik ook nog een moeilijke oude doos
-------------------
Ik heb vandaag voor de eerste keer in enkele weken een dagje uit beleefd! Het was héérlijk! Ik was precies een kind op schoolreis. Ik hoop morgen de tijd te vinden om er een artikeltje over te schrijven. Vergezeld van enkele zotte foto's vanzelfsprekend! Alvast een voorproefje :



De ondertitel voor deze foto wordt : "En Laathi, wilt gij ook nog ne natte friet?!! Die past zo goed bij de lopende mayonaise!"
Waarom deze foto zo erbarmelijk slecht is komt ge morgen wel te weten

Ik heb zoveel lieve, en vertrouwelijke mails gekregen... Over afscheid, over liefde, over troost, over het leven zelf, over ma, over Tabitha... Maar die mag ik niet met jullie delen want die waren aan mij persoonlijk gericht.

In verband met het verlies van onze Tabitha, zijn mensen beginnen gedichten maken, beginnen photoshoppen... Zalig gewoon! Gelukkig mag ik jullie van deze kunstwerkjes wel mee laten genieten!
----------

Deze fotobewerking is van Loulou :



-----------
Dit werkje is van Ritje :



-----------

Mare schreef uit naam van Tabitha het volgende gedichtje...

Nu maak ik mijn laatste reis
naar het regenboogparadijs
Vanuit de kleurenhemel kijk ik neer
op mijn huisje van weleer
Ik zie je betraand gelaat
en het verdriet dat toeslaat

Ik zou je nog een likje willen geven
al was het nog maar even
Ben je dankbaar en zeer tevree
voor die dag, je nam me mee !
Ik had een mooi leven gekregen
en tussen de andere poezen gelegen

Dus droog je traantjes maar vlug
als je me nodig hebt ben ik er terug
Dan spin ik een mooi lied
en verzacht zo je verdriet
Zo kan ik je mijn liefde nog geven
door in herinnering verder te leven.

 Tabitha

---------

Dit maakte Katrien voor me :

Het bijschrift bij haar werkje luidde :
De openstaande poort is een symbool voor jouw hart waardoor Tabitha is gekomen
en weer is heengegaan met een bagage vol liefde.




---------

Corry maakte dit stralende hartje van mijn poes :



----------

En Steven schreef dit gedicht.
Lees het aandachtig want het zit heel goed in mekaar.
De eerste letters van elke zin vormen samen haar naam...

Tranen van verdriet

Armen waar ik rustig in insliep

Betere ouders had ik me niet kunnen voorstellen

In gedachten zal ik steeds bij jullie blijven

Tranen van geluk

Heb ik gezien als je met ons aan het spelen was

Alvast bedankt voor het mooie leven dat je me gegeven hebt

Liefs TABITHA

                              ------------                               
Speelster maakte deze fotobewerking :

-----------
Heel hartelijk bedankt lieve vrienden!
Straks het nieuwe fotoraadsel!

Een pilleke! In dit geval mijn Ginkgo Biloba-pilleke dat ik elke dag slik in de hoop mijn geheugen terug te vinden. Maar ik zou, om dat hoog doel te bereiken, al beter een hele Ginkgo-boom oppeuzelen denk ik



Ik was al tevreden met het antwoord : een "pil", "een "medicijn-capsuleke", een "geneesmiddel"...
Maar nee, er kwamen voornamelijk colaglazen, rietjes, omgevallen asbakken, jointjes, pepermolens, potten bruine suiker te voorschijn... Zelfs vissenstront is er deze keer aan te pas gekomen!
Maar de allerleukste was wel : zaaddodende pasta!!!
Welja. Waarom niet. Van "zaaddodende pasta" ga ik nu echt wel beweren dat zéker élk seniorengezin dat voorwerp in huis heeft... Jongens, jongens, overschatten jullie jezelf nu niet een héél klein beetje?
En ik op al die verkeerde antwoorden maar terugmailen : "Pak een slaappilleke, en slaap er nog eens een nachtje over..."
Op mijn bericht van 14 augustus ben ik zelfs geëindigd met de zin : "En straks plaats ik alweer een grotere foto van 't raadsel want jullie maken mij wanhopig. Ik denk dat ik een zenuwpil ga pakken!"
Maar zelfs die hint mocht niet baten. Dan nóg kreeg ik verzoeken om toch alstublief eens een tip te geven... Hoe ondankbaar kunt ge zijn seg?

We zijn dus deze week aan een recordaantal oplossers geraakt. Zij het dan wel in negatieve zin.
Enkel Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk, François, Speelster, Huismusje, Lou, Dolfijn, Klaproosje, Vifke, Katrien, Sus (voor hem was zijn zoon zijn "externe geheugen") hebben het opgelost! En waarschijnlijk dan nog enkel na het nuttigen van enige zenuwpillen...
Maar toch... proficiat aan diegenen die zo wanhopig hun best gedaan hebben en tot op 't laatst niet opgegeven hebben met pogingen in te zenden! Jullie hebben mij dikwijls de broodnodige glimlachjes bezorgd die ik deze week wel kon gebruiken! Merci daarvoor!

Reisverhaal Egypte deel 13

De boekhouding van de farao.
Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

Na het bezoek aan Luxor zijn we met een minibusje naar Karnak gereden. De grootste tempel ter wereld die enkele kilometers verderop ligt. Dit is de tempel die op alle affiches en boekcovers over Egypte staat. Hij is zéér indrukwekkend. Groot. Hoog. Uitgewerkt. Schoon. Fijn.

           

         

Hier stonden dus ook weer de lange rijen sfinxkes met ramskoppen voor de ingang van het heiligdom.  Er staan ook nog massa’s zuilen. In een enkele zaal alleen al 132!
Maar er zijn maar twee obelisken overgebleven. Al de andere zijn ergens in Europa terecht gekomen. Gestolen, geruild… Ze staan overal behalve op de plaats waar ze zouden moeten staan. Hier dus. En dat vind ik wel triestig.

         

Wat ook interessant was : hier kunt ge nog een stuk van een van de hellingen  waarmee ze de stenen voor het bovenste deel van de muren naar boven gesleurd hebben bekijken. Die hellingen waren destijds kilometers lang om die loodzware stenen tot op die grote hoogte te kunnen slepen. En die “bergen” moesten na voltooïng van de werken natuurlijk terug “opgeruimd” worden. Nijver volkje wel, die oude Egyptenaren, en dat in die hitte…

         

          Maar hier is de opruimploeg een beetje slordig geweest....
          Hier ligt nog een klein deeltje van de helling.

De meest imposante zaken aan deze tempel vond ik de dakbalken. En de prachtige gekleurde tekeningen die daarop bewaard waren! Heel hoog in de zalen bevonden zich ook nog de ramen! Met een soort tralies uit steen gehouwen! Prachtig! Ik veronderstel dat die vooral voor verkoeling en verluchting moesten zorgen want ze zijn zo hoog dat ge er toch niet door kon kijken. Ik dacht zelfs eerst dat het recente restauraties waren, maar nee, die "tralies" bleken ook echt eeuwenoud...

         

         

         

Vlak bij het Heilig Meer staat een standbeeld van een scarabee. De legende wil dat als ge er drie keer rondwandelt ge geld krijgt, vijf maal brengt u geluk, zeven keer wandelen een huwelijk en negen keer veel kindjes. Aangezien ik veronderstelde dat we alvast toch al alle zes geïnteresseerd zouden zijn in een uitbreiding van ons reisbudget heb ik dan maar voorgesteld om met zijn allen 3 keer rond dat beeld te huppelen. In polonaise stijl. De jongskes van ons groepke keken eerst wat bevreemd, maar al rap deden ze mee. Voor deze heerlijk hilarische scène heb ik Amro als cameraman aangesteld. Die is altijd voor een grap te vinden. (Hij heeft dagen aan een stuk een hoop mensen wijsgemaakt dat hij drie vrouwen heeft, een Egyptische, een Belgische en een Hollandse. Ze waren er allemaal ingelopen totdat hij het bij mij ook probeerde, en dat mislukte natuurlijk. Ah ja, alsof zo’n intelligente kerel zo stom gaat zijn om zich de miserie van drie vrouwen op de nek te halen! )

De tempelwachters stonden argwanend op ons knotsgekke dansje toe te kijken - die hun niveau van zin voor humor lag duidelijk iets minder hoog - maar ze hebben toch niet ingegrepen en ons lekker verder laten dollen.

          De sokkel met de scarabee.

Amro leidde ons naar een muur waarop we konden zien hoe er destijds gerekend werd. Echte optelsommen die we perfect konden begrijpen. De muur bleek een uitgebreide boekhouding te bevatten van hoeveel kado’s de farao gekregen had.
Zodat hij wist wat hij de volgende keer zelf als kado's moest geven misschien?...

         

Zie 't ge u al bezig op uw verjaardag? Allemaal krasjes en aantekeningen zettend op uw eetkamerbehang?

Tante Rosa : 1 boeket bloemen (duur) en een leesboek over planten (goedkoop)
Tante Jozefien : 1 theepot (zie Solden-reclamefolder van Kruidvat : 19 euro. En géén bos bloemen dit jaar!)
Nonkel Arthur : 2 leesboeken (één dure, en volgens mij één tweedehandse, maar daar ben ik nog niet 100% zeker van... Straks eens goed zien of er geen kruimels tussen de bladzijden zitten.) 
Jeanneke : een geborduurde blauwe bloes (lelijk)
Marcel : fles wijn (Aldi!!!)
Neef Leon : het boek over de Provence dat ik hem drie jaar geleden zelf voor zijn Nieuwjaar gegeven heb!!! (Opzij leggen en niet vergeten het hem over drie jaar als hij 85 wordt terug te geven.)
Tante Trees : handtasje (denkelijk van kunstleder. Later eens grondig bekijken.)
Nicht Constance : Boek "Huishouden voor Dummies"  (zou ze daar een bijbedoeling mee hebben?)
Bomma : zelfgebreide sokken (van die prikkende)
Bompa : slof sigaretten (zijn eigen merk. En hij heeft longkanker...)
Juliette : een fles Elixir d'Anvers (wat ik niet lust, maar zij des te liever)
Grootoom Lucien : een Play Station (ocharme, nu is hij helemaal dement aan 't worden. Zal volgend jaar niet meer nodig zijn om er een kado voor te kopen denk ik. Kosten op sterfhuis.)
Madame de Kaesteecker : zilveren kandelaar (goed opletten dat ik die volgend jaar op de kast zet als ze langs komt!!! Zéker niet vergeten. Anders dikke ambras!)
de poetsvrouw : een set zeemvellen (Slecht teken? Zou ze 't weeral willen opgeven?... Alvast naar andere poetsvrouw uitkijken.)
Buurman Frans : een koptelefoon (raar, want hij wist maar al te goed dat ik er al een had... Duidelijk weer een kado met een bijbedoeling. Maar welke?)
Tante Germaine : een "sierstuk" in de vorm van een obelisk (Een dildo pedoemme!!! Die moet ze zelf gekregen hebben en niet geweten hebben waarvoor die diende. Kan toch niet anders? Of wel???... Uitpluizen.)

                  

           

          En ook hier staat madam weeral in 't klein aan de voeten van de farao.
          't Zou bij mij niet waar geweest zijn...
------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg!

een weggevertje... Want morgen verschijnt de oplossing...



Een klein peloton bestaande uit Fernanda, Viva, Ritje, Cooltje, Luk, François, Speelster, Huismusje, Lou, Dolfijn, Klaproosje,Vifke en Katrien  is al aan de aankomst geraakt!