woordje van troost...

Reisverhaal Egypte deel 15.

De zwaarbeladen karavaan trekt verder...
Donderdag, 14 juni 2007. Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.
 

Alhoewel onze vlucht naar Sharm El Sjeikh pas om 23 uur vertrekt mogen we toch nog heel de dag onze kajuit houden en krijgen we ook nog alle maaltijden. Wat een ongelofelijke service! We moeten er zelfs niet voor bijbetalen, het werd ons met de glimlach door de manager aangeboden. Ik heb het al heel anders geweten! Waar ge het hotel onherroepelijk op de middag moest verlaten hoewel uw vlucht pas ’s avonds was. En dan zit ge daar met heel uw privé-tjoektjoekerij op straat.

Dus dankzij die geweldige service van Magic Life hadden wij een heerlijk rustige extra dag aan boord en in Luxor.

         

’s Ochtends een beetje ingepakt en in de zon aan dek gelegen. De namiddag had ik felle hoofdpijn, ben ik in bed gekropen en als een blok in slaap gevallen tot aan de afternoon-tea.

Gezellig met Frank en Nathalie onze laatste "plakkekoekskes" zitten verorberen met zicht op de rede van Luxor. Hun trein vertrekt ook pas vanavond. Zalig om op zo'n mooie plek met toffe mensen te kunnen zitten nagenieten van alles wat we gezien hebben. En dan maakten we ons klaar voor onze laatste wandeling door Luxor.

         

         

         Ja, een beetje reclame maken voor Magic Life mag wel.
         Die mensen hebben ons heel goed verzorgd!

         

          Het plein naast de ruïnes van de tempel van Luxor.

         
 

          "De Mottige Moskee".
          Geef toe, 't zou geen slechte titel zijn voor een album van Suske en Wiske.

Ik had een week geleden in de souk een “winkeltje” gezien waar ze op een uiterst prettig gestoorde manier beeldjes verkochten. Toen was er geen tijd, maar vanavond zijn we er eens op af gegaan. Het is een van de geestigste "handelszaken" die ik al ooit gezien heb! Gesteld dat het winkeltje een raam had gehad ik had er de naam “ Antiekzaak : Twaalf op de Schaal van Richter” op gekalkt.

Alle beelden lagen kriskras door, op en onder mekaar, op schragen en op de grond of gewoon op straat. Zo vuil en stoffig alsof er net drie stofzakken over uitgeschud waren. Ge kon onmogelijk een beeldje onder uit de hoop vissen want al die godjes hun armen en benen staken door mekaar. Er stond een Anubisbeeld van meer dan een meter groot dat niet meer te hekennen was omdat er aan zijn lange hondensnuit krokodillen en andere dingen hingen. Als ge één ding aanraakte begon alles te schuiven. De jongen van de barak wriemelde er handig, maar niet bepaald zachtzinnig, de beeldjes die ik zag zitten onderuit en begon me dan te overtuigen dat ze oprecht mooi waren, alleen een beetje vuil. Hij toverde dan de vieste vod uit van heel Egypte (volgens mij was dat de enige antiquiteit in zijn zaak) uit zijn zak en begon die dingen op te wrijven.

          

         

Vanzelfsprekend beweerde hij bij elke beeldje dat het basalt was en zéker geen zwart geverfd gips. Ik wreef er eens met een natte hand over en ineens zagen we allebei zo zwart als schoonsteenvegers. Gelukkig was hij al met een waterfles in de weer om een beeld op te kuisen zodat ik mezelf maar mee heb laten afspoelen. Maar de “basalt” was van zo’n goede kwaliteit dat hij blijkbaar enkel met “thinner” of aceton van mijn vingers zou gaan. Het bewuste voddeke dat me vriendelijk als handdoek werd aangeboden heb ik maar afgewimpeld...
Alles was er zo nep als hun cassetterecorder : een "Panasoniac", of zoiets. Een paar kramen verder hadden ze een "Panasanioc".

         

          Deze namaak Panasonic was zelfs een "Pianosonics" geworden...
          Ja, een naam is altijd nog voor verbetering vatbaar...

         

         
Er zaten tussen zijn rommel een paar leuke copietjes van ingewandenkruikjes die vroeger in de faraograven stonden, maar op geen enkel van de potjes bleek het dekseltje te passen. Op de duur hebben we ’t gewoon opgegeven. Het was een uiterst charmante rommelhoop maar er was echt niks zinnigs uit te halen op een uur tijd. Misschien zou er na een dag wroeten, graven en nog pingelen wel iets leuks en echt plezant  uit kunnen komen maar zoveel tijd en goesting hadden we nu ook weer niet.

         

          En heel die straat bestond uit deze zogenaamde "antiquairs"...
 

We zijn dan nog even in ’t boekwinkeltje waar ik mijn hart verloren heb binnengezeild. Een heus winkeltje met een deur en met ramen, waar de goederen onbeschadigd, hooguit een beetje bestoft, netjes naast mekaar liggen!!! Wat een verademing. En toen was het tijd om naar de boot te gaan voor het laatste diner.

’s Morgens waren we echter allebei verliefd geworden op het zotste postuurke van Egypte. Het is een leeuwenkopke van de god Sekhmet. De leeuw heeft boven op zijn kop een zonneschijf en een slang. Maar diegene die het gemaakt heeft was niet direkt de meest getalenteerde beeldhouwer... De leeuw grijnst en ziet scheel, de zonneschijf staat niet helemaal recht en de slang helt over naar links. Het geeft het totaal een hoogst grappig en lief uitzicht. Het is echt een godje uit Junglebook of uit Shrek. We hadden dit beeld nogal in winkeltjes gezien maar nog nooit zo’n scheef gebakken exemplaar als dit. Dus deze schele leeuw en geen ander zou en moest het worden...
 

Stel u de situatie voor dat ge in een winkel moet gaan pingelen voor het meest mislukte beeld dat ze in huis hebben...
De man prijst u dan veel sjiekere exemplaren aan, maar ge blijft bij uw schele leeuw. Ge ziet die  kerel dan redeneren alsof er tekstballonnekes boven zijn hoofd hangen : “Ofwel zijn ze zot, ofwel hebben ze totaal geen esthetisch gevoel, ofwel... is dit beeld veel meer waard dan ik zelf besef… Het zal wel het laatste zijn! Dus ik zal maar een goed schepke bij mijn prijs bij doen voor alle zekerheid.”

Enfin, we zijn dus met ons “Clarence” (de schele leeuw uit Daktari) buitengegaan voor 10 euro of zoiets. Maar ja, onze God Clarence is dan ook een echt pièce unique. Zo’n schatje staat zelfs niet in ’t Museum van Caïro of in ’t Louvre. Zo’n schots en scheef geval vind ge echt nergens meer. God Clarence heeft bovendien dan ook nog een heel guitige glimlach. Heel wat anders dan al die kwaaie farao’s, Horussen en Anubissen. Ja, we konden met ons puur en onvervalst stukske kompleet mislukt handwerk oprecht gelukkig Luxor verlaten.

          

          Sekhmet, oftwel "God Clarence, de Schele Leeuw"
 

Nadat we al onze rommel - die buiten onze bagage ondertussen ook al bestaat uit 10 sjaals, 30 bladwijzers, ons loodzwaar lachend nijlpaard, God Clarence, een olifant, een boek en een stapel litho’s van David Roberts op groot formaat, - hadden ingepakt, dachten we reisvaardig te zijn. Tot ons oog viel op de grote koker waarin de twee papyrussen zaten... Onze kajuit zag er op dat moment ook uit als "Twaalf op de Schaal van Richter". Na het laatste avondmaal kon dan heel onze persoonlijke karavaan ingeladen worden in een taxi om naar de luchthaven te vertrekken.

Ik had in feite toch beter een echte kameel gekocht om al de zooi te verslepen...

         

          Afscheid van de manager en de cruise-director.

We hebben echt heel veel geluk gehad met deze cruise. Een kleine en leuke groep mensen, een schitterende gids, een boot met maar een derde van zijn bezetting, en niemand die ziek geworden is… Ik zou het onmiddellijk nog eens willen overdoen en ik was niet de enige die er zo over dacht.

Exact op tijd werden we opgehaald en met een taxi naar de luchthaven gevoerd. En een drie uurtjes later landen we op de spiksplinternieuwe luchthaven van Sharm El Sjeikh!

         

          Ze blinkt nog en ruikt naar nieuw!

         

         Het welkomstdrankje in Hotel Club Fanara.
         Ge ziet het Paul al denken :
         "Als de kamer zo goed gaat zijn als deze rijkelijke zetel..."

Om drie uur 's nachts werden naar onze - speciaal aangevraagde - "rustige, afgelegen, stille" kamer geleid om aan het relax-gedeelte van onze reis te beginnen...
Maar dat wordt nog een ander verhaal. Voor de volgende aflevering dus...

De meesten hebben het zelfs in huis, maar iedereen kent het zeker!
Stuur me de oplossing per mail, zet ze niet op 't blog aub om de anderen hun pret niet te ontnemen!



Veel plezier!!!
--------------
Wow! Van de eerste foto en met hun eerste gok juist opgelost door Walter, Chrisje en Luk!
Straf!
Morgen een grotere foto!

Het dopje van een waterfles... Zo eenvoudig was het nu
Ik dacht laat ik deze zomer het raadsel ook maar eens een keer in 't teken van "water" laten staan...
Dus nee mensen, het was geen luchtreiniger, hoed, slagroom, stapeltje borden, toiletblokje, gordijn, rubber van een wasmachine, soft ijsje, bloem, tampon, tandpasta of alweer... de zaaddodende pasta



Al deze mensen hebben het, al dan niet met de hulp van hun kat, kinderen of echtgenoot , gevonden :
Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand, Rijntje, Derktje, Huismusje, Ann, Mare, Jan, Yvette, Katrien, Huismusje, Klaproosje en Marleen!

Morgen verse aanvoer!!!

Ja rups, met Photoshop zou ik je zelfs een wespetaille kunnen geven.
Maar je bent heel mooi zoals je bent.

Van deze prachtige schilderes, 58 jaar jong, "Marie Marie",...
 


moeten wij vandaag afscheid nemen...

De portretjes hierboven heb ik genomen op haar laatste tentoonstelling in april.
Vol leven, heel gelukkig en zo fier als een gieterke stond ze daar te glunderen tussen haar schilderijen...

Vanaf nu gaat ze de wolken in de hemel beschilderen...
Vandaar lief meisje wil ik hier, als eerbetoon aan jou, een wolkenfoto plaatsen die ik in Thailand nam.



Laat vanaf nu, de hemel voor jou één reuze canvas zijn...

Nee Huismusje, onze Hanuman zit op de "Rodin"- foto écht niet over 't fotoraadsel na te denken.
Om de simpele reden dat hij dit voorwerp heel goed kent. Want als ik het per ongeluk laat rondslingeren op 't aanrecht dan mept hij het er af en gaat er op de grond mee zitten spelen...
Dus wie 't voorwerp nu nog altijd niet geraden heeft, moet dringend advies aan zijn kat gaan vragen




Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand, Rijntje, Derktje, Huismusje, Ann, Mare, Jan en Yvette!
 (Met of zonder de hulp van hun kat...)

Gisteren onverwacht bezoek van...
Lange Lou en zijn geliefd Dolfijntje!!!



De timing kon niet beter want ik zat in een dipje door 't vele werk en de trieste gebeurtenissen van de laatste weken. We hebben zalig in mijn hobbitholletje tussen de poezen zitten babbelen.
Zéker voor herhaling vatbaar!!!

Nog iets makkelijker...




Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane, Cooltje, Ingrid, Lut en Andromeda, Nand en Rijntje!

Heerlijk! De foto van Hanuman die ik eergisteren als parodie op het beeldhouwwerk "De Denker" van Auguste Rodin plaatste heeft jullie geïnspireerd!!!

Lou maakte deze zalige bewerking van mijn foto...



En Viviane zag haar Billie als de "Mona Lisa" :



Zalig toch om mekaar op ideeën te kunnen brengen...

Ga zeker ook eens langs bij Bieke! Want er gebeurt daar vanalles!
https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend/

Reisverhaal Egypte deel 14.

Eindelijk! Het geheim van de pyramiden ontsluierd!
Woensdag, 13 juni 2007. Crown Jewel - Luxor. 

         

          Een prachtige kop. Ik bedoel dus wel de middelste.

Op Karnak raakt ge niet uitgekeken... Het is oprecht indrukwekkend tot wat die oude Egyptenaren in staat waren. Zeker als ge bedenkt dat ze ’t wiel nog niet uitgevonden hadden en dat ze niet over gesofisticeerde apparatuur beschikten om alles te berekenen. Om over de uren mankracht nog te zwijgen. Er is lange tijd gedacht dat alles hier gebouwd was door slaven. Maar dat blijkt niet het geval geweest te zijn. Het waren gewone werklieden die betaald werden. Weliswaar niet met geld, want dat bestond toen nog niet. De mensen werden uitbetaald in goederen of diensten. Ze kregen in ruil voor hun werk voedsel, olie, stoffen, vee,… Een soort ruilhandel dus. Misschien vandaar dat Egyptenaren nu nog altijd zo graag hun zenuwslopende systeem van afdingen in stand houden?

Ik hoorde de gesprekken tussen een veehouder en een boer “uit de jaren stillekes” al levendig door mijn hoofd klinken :

“Dag Janamoe, schoon weer vandaag hé? Alles goed met de vrouwkes?”

“Bwa Mesjmejs, dat gaat, dat gaat…. Alhoewel… ik heb wel veel last met die vierde, die komt niet overeen met de drie andere. Dat is eigenlijk een miskoop geweest. Ik had die geruild tegen een suikerrietjeveldje en achteraf bezien had ik veel minder werk met dat veldje dan met die vierde vrouw… En ik had daar veel meer opbrengst van ook. Want ze is nog altijd niet zwanger…”

“Tja, vrouwen!... Ik ben gestopt met drie. Ik wil er zelfs geen vierde meer. Maar waar ik eigenlijk voor langs kwam Janamoe… Ik ben geïnteresseerd om de opbrengst van uw bonenveldje te ruilen tegen een paar kamelen.”

“Ja, ik verwacht een redelijke oogst Mesjwesj, de Nijl heeft vrij hoog gestaan dit jaar dus ik ga u gemakkelijk 100 zakken bonen kunnen leveren.”

“OK. 100 zakken voor 7 kamelen.”

“Oei Mesjwesj! Wat zegt ge nu?!! Het wordt een goeie oogst, een héél goeie zelfs! Het zullen gegarandeerd heel dikke bonen zijn, die zijn dus zeker 30 kamelen waard!”

“Maar allez, Janamoe! Denk eens na! Van die 7 kamelen zijn er twee zwanger! Dus ge krijgt in feite 9 kamelen!”

“Jaja, maar die kamelen zijn nog niet geboren hé!”

“Uw bonen ook niet hé! En ik moet mijn kamelen ondertussen nog voederen alvorens ik ze met u kan ruilen dus dat kost mij ook nog veel aan groenvoer. Maar kom ik zal redelijk zijn. Ik maak er 10 kamelen van!”

“10 kamelen is goed voor mij, maar die twee zwangere zitten er dan wel zeker bij hé? En dan geef ik u 50 zakken bonen.”

“Nee, ik heb echt 100 zakken nodig. Weet ge, ik zal er nóg een extra kameel bij doen. Die is wel kreupel, maar die is nog goed genoeg om in de soep te draaien.”

“Soepvlees is veel goedkoper als vrachtkamelen hé Mesjwesj! Ge moet mij niet proberen in de doeken te doen. Ik leef al wel langer dan sinds de laatste regenbui hé makker!”

“Oh, ik dacht dat gij nog geen 30 jaar waart Janamoe?”

“Jawèl Mesjwesj! Ik ben al bijna 35, en ’t heeft in mijn leven al drie keer geregend!”

“Soit. Wat denkt ge van 15 kamelen voor 100 zakken?”

“Maar zit die soepkameel daar dan bij?”

“OK. 15 kamelen én de soepkameel er bovenop.”

“Goed. Dan krijgt gij 70 zakken bonen.”

“Zeg Janamoe, laat ons nu eens ernstig blijven. 70 zakken bonen is te weinig. Daar krijg ik mijn 3 vrouwen en 24 kinderen niet mee gevoed. Als ik er nog 2 vette ossen bij doe, krijg ik dan mijn 100 zakken?”

“Hm, hoeveel wegen die ossen?”

“Minstens zoveel als al uw bonen! Ge zou er een heel goede zaak aan doen. Trouwens ik heb die twee ossen gekregen in ruil voor een kudde van 40 schapen! Dus dan weet ge al genoeg hoeveel die waard zijn!”

“Drie ossen!”

“Nee drie kan niet. Twee ossen. Waarvan er ene zwanger is.”

“Gij niet hé Mesjwesj! Ossen kunnen niet zwanger zijn!”

“Ja maar één van mijn ossen is zó dik dat ’t wel lijkt of hij zwanger is!”

“Dat telt niet.”

“OK, 15 kamelen, waaronder die twee zwangere, de soepkameel, de dunne os en de vette os in ruil voor 80 zakken bonen.”

“Nee! Ik heb nooit gesproken over een dúnne os! Ik heb gesproken over een dikke os en een héél dikke os!”

“Ja, allez, ik geloof u. 85 zakken dan.”

“Dat is goed. Gij geeft mij bij de oogst 85 zakken bonen en ik breng u dan 15 kamelen, waaronder twee zwangere, en de soepkameel en mijn twee ossen.”

“Ik wil die ossen wel als voorschot, dan kan ik die al gebruiken om mijn maïsveld mee om te ploegen.”

“Ja, das een goeie deal. ’t Is wel warm vandaag hé Janamoe? Zullen we ons wat in de schaduw zetten en een waterpijpke roken?”

“Goed idee Mesjwesj, ik zal een potteke thee zetten want voor vandaag hebben we nu wel genoeg gewerkt.”

(Begrijpt ge nu waarom ik het haat om in Egypte souvenierkes te moeten kopen?.... )
 

Daarna kregen we een uur tijd om op ons eentje door de ruïnes te dwalen. Frank en ik kwamen mekaar regelmatig tegen, en over dit feit waren we het volmondig eens : deze tempel was echt groot genoeg voor ons!

         

         

          Een obelisk waar blijkbaar weer een accidentje mee gebeurd was...

En de toerist... hij slaagt er toch altijd weer in om zichzelf belachelijk te laten maken...
Overal staan tempelwachters u op te wachten om op een onbewaakt moment toe te slaan. Ze verschijnen plots uit nisjes of van achter beelden en lokken u mee. Ze maken u wijs dat ze u iets héél speciaals gaan laten zien, dat de gids u zéker en vast nog niet getoond heeft! Iets dat ge nog nóóit van heel uw leven gezien hebt! Waar al die miljoenen vorige toeristen argeloos aan voorbij gelopen zijn en dat gij zonder hun hulp ook zou mislopen...
De eerste dag van uw Nijlcruise trapt ge natuurlijk argeloos in die val. Ze tronen u mee naar... juist niks, en eens ge hen een paar passen gevolgd zijt vragen ze centen.
Ge denkt van uzelf :  "Ik ben geen ezel. Dus dat gaat me geen tweede keer gebeuren!"
Vier (ja, 4!!!)  keer is 't deze reis al gebeurd! Het overkomt u gewoon voor ge door hebt wat er aan de hand is. Dus hier in Luxor was 't weer prijs.

Eentje lokt me mee, Paul komt zijn argeloos schaap redden, opeens staan er vier rond u waarvan éne uw camera grijpt, de anderen gelijktijdig hun tulband afdoen en die, plof, op uw kop zetten, terwijl die ene een foto neemt.
Een foto die vanzelfsprekend mislukt want ge staat krampachtig die tulbanden terug op die mannen hun kop te foeffelen om toch maar weer niet te moeten betalen. Pffffffffft.
En ja, op de duur dan denkt ge, och laat ze die foto maar ineens goed nemen, afdokken moeten we toch, en dan hebben we tenminste nog iets geestigs om later tussen 't reisverhaal te plakken. En aldus geschiedde.

         

         Als "Piet en Petra Snot" in Luxor.

         

          En hier komt de waarheid te voorschijn!
          Ze werden gebouwd met kranen!!! Voorhistorische kranen!!!

De tempel is zo mooi, ge geraakt er niet op uitgekeken! Zoveel indrukwekkende zuilen, zo’n hoogte, die versieringen, de sfinxenlaan, de grote beelden… Het maakte op ons allen veel meer indruk dan Aboe Simbel. Ik had er best een hele dag kunnen rondhangen…dacht ik… tot we terug aan de ingang kwamen… en een oneindige massa volk op ons af zagen stevenen! Op de parking stonden plots een hondertal touringcars en daar stroomden allemaal toeristen uit richting tempelingang. Bangelijk gewoon!

Amro vertelde ons later dat hier in ’t hoogseizoen dagelijks om 11 uur 500 autobussen in konvooi aankomen van mensen die hun vakantie aan de Rode Zee doorbrengen en dan een ééndags-excursie maken om hier wat cultuur te komen opsnuiven. Efkes rap Luxor, Karnak, de Vallei der Koningen “doen” en dan weer die 4 uur terug rijden naar het strandhotel. Vandaar dus dat wij de tempels zo vroeg hadden moeten bezoeken om heel die kuddes voor te zijn. Toch weer heel slim gezien van onze Amro.

           

           Het begin van een beangstigende invasie...
 

Na de lunch aan boord hadden we vrije tijd ofwel konden we met een koets door Luxor gaan rijden. We hebben voor de rust gekozen. Lekker zonnen aan ’t zwembadje. Ik had echt zin om in de Nijl te springen, die ziet er heel proper uit. Wat niet prettig is is het lawaai van de machines van de boten die hier liggen. Heel de lucht davert en trilt van alle koelinstallaties die op volle kracht staan draaien. Het ruikt hier ook niet fris door al die generatoren.

         

          En honger dat ge van al die oude stenen krijgt!!!

         

         Frank en ik, dolblij dat we nu eens iets écht héél groot gezien hebben!

         

          Een afternoon-tea mag best een paar uur duren...

         

          De "Crown Jewel" aan de kade van Luxor.
          Voor een goed begrip : ik bedoel dus wel de boot nietwaar.
         
In de vooravond zijn we op zoek gegaan naar een boekwinkeltje om de litho’s van David Roberts die ik nog mankeerde te zoeken. Ze hebben ze hier zelfs op postkaartformaat. Ik heb er ook een prachtig boek van gevonden. Zalig, een boekwinkelke waar ge een uur in moogt rond snuisteren, uitleg vraagt en krijgt, niet geambeteerd wordt en waar alles een vaste prijs heeft… Ik had het leeg kunnen kopen van puur genot.

’s Avonds was het onze laatste maaltijd samen. Onze twee honeymooners, Liesbeth en Wim, vertrekken morgen al heel vroeg naar Caïro. Maar ze kregen eerst nog wel een taart aangeboden. En een liedje. En een dansje… Ocharme.

         

          Ze waren er zelf niet zo gelukkig mee...

         

          ... het publiek daarentegen...

We moesten ook afscheid nemen van onze schitterende gids Amro. Zonder hem had het een heel stuk minder leuk geweest. Zeker weten. De meeste mensen zeggen over een Nijlcruise : “Na drie tempels ben je ’t beu, dan heb je ’t wel gezien.” Maar geen van ons 6 denkt er zo over. Wij hadden er met liefde en plezier nog een paar meer willen bezoeken. We hadden de trip eigenlijk kompleet opnieuw willen maken.

         
         
          Amro met zijn onafscheidelijke waterpijp.

Gelukkig wacht ons nog een dag relaxen in Luxor, en daarna 10 rustige dagen om visjes te fotograferen in Sharm El Sjeikh.

         
         En Quirit bezorgde me weer deze heerlijke tekening! Dankuwel!!!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen de volgende aflevering!

Weer een paar details meer die 't veel makkelijker zouden moeten maken...



Reeds opgelost door : Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul, Lou, Dolfijn, François, Geert, Ritje, Chrisje, Speelster, Kathleen, Sha-jongen, Steven, Mieke, Viviane en Cooltje!

Kent ge het beeld "De Denker" van Auguste Rodin?...


(Foto hierboven met dank aan Wikipedia)



Deze foto nam ik enkele maanden geleden.
Geef nu toe, aan het kunstwerk "Hanuman in Gedachten Verzonken"
kan "De Denker" toch niet tippen hé?!
---------
Enkele mooie kattenspreekwoorden :

You will always be lucky if you know how to make friends with strange cats.
Colonial
xxx
In a cat's eye, all things belong to cats.
English
xxx
No matter how much cats fight, there always seems to be plenty of kittens.
Abraham Lincoln
xxx
Dogs come when they're called; cats take a message and get back to you later.
Mary Bly
-----------
Straks een grotere foto van 't raadsel en morgen een Egyptereis-aflvering!

Twee zeer belangrijke details meer...



Reeds opgelost door Vifke, Luk, Fernanda, Sus, Paul en Lou!

Een zéér alledaags voorwerp. Iedereen kent het, de meeste mensen hebben het in huis!
Als je 't antwoord weet stuur me een mailtje. Zet je antwoord niet op mijn blog om de anderen hun pret niet te ontnemen aub. Véél plezier!



Het lijkt op de eerste foto misschien moeilijk, maar elke dag zal het met een grotere foto duidelijker worden... En ge weet, "de volhouder wint!"
------------------
Wow, wat een massa antwoorden... Ik ben drie kwartier bezig geweest met alles te beantwoorden... Maar 't resultaat is vrij pover... alleen nog maar goed geraden door Vifke en Luk.
En ja... sommigen zitten inderdaad dicht bij de oplossing, maar naar mijn zin toch nog niet dicht genoeg  Jaja, ik weet het wel, ik ben een oude doos, maar nu word ik ook nog een moeilijke oude doos
-------------------
Ik heb vandaag voor de eerste keer in enkele weken een dagje uit beleefd! Het was héérlijk! Ik was precies een kind op schoolreis. Ik hoop morgen de tijd te vinden om er een artikeltje over te schrijven. Vergezeld van enkele zotte foto's vanzelfsprekend! Alvast een voorproefje :



De ondertitel voor deze foto wordt : "En Laathi, wilt gij ook nog ne natte friet?!! Die past zo goed bij de lopende mayonaise!"
Waarom deze foto zo erbarmelijk slecht is komt ge morgen wel te weten