Ook een gelukkige verjaardag...

En de oplossers tot hiertoe zijn : ....
Geen mens. Geen kat. Niemand. Noppes. Nobody.



Ik word wanhopig. Zo wanhopig als jullie waarschijnlijk...
Al de mensen die zondag op mijn feestje waren hebben het 100% zeker in hun handen gehad die dag.
De meeste mensen gebruiken het ding meermaals per dag. Maar terwijl ze 't gebruiken bekijken ze 't niet eens omdat ze 't ding zo gewoon zijn...
Kijk naar de kleur!!!!!

Och, omdat het mijn verjaardag is zal ik mijn goed hart eens boven halen en een extra tip kado doen. Want ge brengt er deze week precies niet veel van terecht?...
(Ge probeert mij allemaal af te leiden met verjaardagswensen zodanig dat ge hoopt dat het niet opvalt dat ge 't raadsel niet opgelost krijgt. Zijt maar eerlijk!!! )
Maar toch, mijn "oneindige goedertierenheid" gaat u alleszins wat zoekwerk besparen.
Ge vindt het niet in de keuken, de badkamer, de living, de slaapkamer of in uw bureau.
----------------------------
En jongens, wie denkt er nu in godsnaam dat een "mondharmonika" of een "accordeon" voor de meeste mensen een gebruiksvoorwerp is dat ze dagelijks moeten gebruiken???
Jenny Speelster heeft zoiets misschien wel elke dag in haar handen, maar als dat voor de rest van de wereld een verplicht nummer was om zo'n ding te bezitten dan was ik al lang supermiljonair geweest en maakte ik dit blog vanuit een zetelke op mijn paradijselijk privé-eiland in de Stille Zuidzee. Zeker weten!

PS. En 't is ook niet schoon dat ge denkt dat het een haarborstel of een ander toiletartikel is, want ik ben er écht van overtuigd dat zelfs senioren nog meer dan 1 keer per week hun haar kammen

Een dagelijks gebruiksvoorwerp voor mij....
Misschien voor andere "senioren" een wekelijks nuttig gebruiksvoorwerp?...
(jaja, vanaf dit moment mag ik mij nu ook met recht en reden "senior" noemen hé!)



Nog altijd niemand???...

En de arme Irma had nog zo goed trachten te voorzien dat er niks ging mislopen tijdens het etentje van zondagavond...



Om de plaatsen voor de genodigden aan tafel aan te duiden had ze deze kaartjes met "heel duidelijke aanwijzingen voor een vlot verloop" voor hun bord gezet :



























En toen gebeurde dit...





Maar wat er vóór deze foto's gemaakt werden gebeurde was nog véééééél erger...

't Kan niet meer op precies!!! Zie wat een kunststuk Yvette gemaakt heeft!
Het lijkt wel of die tekst echt op 't papier gedrukt is in plaats van er op gephotoshopt...
Jongens, jongens, jongens, wat heb ik nog véél te leren.
En daar ga ik binnenkort de tijd voor krijgen



En zie hier! Als je op onderstaande kaart klikt dan verschijnt de PPS die Rina voor me gemaakt heeft.
Ik mag er niet aan denken hoeveel uren werk hierin steekt... En ze heeft die ocharme al drie weken geleden gemaakt en dat met héél veel moeite geheim gehouden. Sukkeltje toch, ik weet hoe erg zo iets is...
Vanzelfsprekend kreeg ik die PPS niet zelf op mijn blog gezet, vandaar dat Katrien een pootje toegestoken heeft zodat jullie hem ook kunnen bewonderen. Ja, op 't seniorennet leiden de lammen de blinden, en zo moet dat Zet zeker de muziek op!

Wow! Bedankt meiskes, maar al die moeite heb ik echt niet verdiend...

Ik ga nu niet flauw doen en doen alsof ik niet besef dat jullie niet weten dat ik deze week 50 word.
De datum was te gemakkelijk te vinden in "Mijn Jeugdherinneringen", Katrien heeft ook al een "discrete" hint gegeven onder de reacties van de eerste fotoraadsel-foto, en er kwamen ook al mails aan dat dit toch wel een heel speciale - misschien zelfs ietwat pijnlijke - week voor me ging worden. Er staat zelfs al een heerlijke verjaardagskaart van Redpoppy in mijn gastenboek heb ik gezien.
Vandaar dat ik niet "De Grote Verraste" ga spelen als hier morgen enkele verjaardagswensen in mijn gastenboek staan.
(Onverdiende wensen trouwens, want ik ben nu uitgerekend de mens die iederéén zijn verjaardag vergeet... )
Ik kies er daarentegen liever voor om jullie een beetje mee te laten genieten van deze speciale week. We gaan van deze "mijlpaal" in mijn leven, althans op mijn blog, iets leuks maken.
--------------------
Als altijd is Irma heel behulpzaam, maar toch..., toch..., bespeur ik er altijd een héél klein beetje eigenbelang in...
Maar ik zal me wel vergissen.

Nog door niemand gevonden en toch o zo bekend...
Door de meesten zelfs dagelijks gebruikt...



Goddank zitten er al wel veel van jullie in de juiste "kamer" te zoeken, en dat is ook al heel wat!

't Is lang geleden dat ik aan deze strip verder werkte... ik weet het... maar er kwamen zoveel andere dingen tussen.
Als jullie de draad kwijt zijn kunnen jullie voorgaande afleveringen vinden in de rechtermarge van mijn blog op de regel "Irma bij de groothandel" te klikken. Daar staat de hele strip onder mekaar!

36


37


38


39


Wordt vervolgd... want zo rap laat Irma zich niet afschepen.
En ze heeft gelijk...

Niet gemakkelijk vind ik persoonlijk. Maar dat wil niks zeggen natuurlijk. Want och, wie ben ik?...
We bezitten dit niet allemaal. Maar de meesten onder ons moeten het wel regelmatig gebruiken...



Voor de wanhopigen plaats ik wel elke dag een grotere foto. Beloofd. Want 't zal nodig zijn denk ik. 
Zet het juiste antwoord niet op mijn blog om de andere zoekers hun pret niet te bederven.
Zoals ge weet is alle andere onzin hier zoals steeds wél welkom! Hoe gekker hoe liever, en ik vrees dat ik me deze week wel aan iets te verwachten heb...
Veel succes, maar nog veel meer plezier!

Hieronder de foto's van vorige week toen Pascal (ons aller Pascal Vyncke, de oprichter van 't Seniorennet) hier in onze winkel foto's kwam maken.



In een mum van tijd toverde hij onze accoustic room om in een heuse fotostudio.



Ik sleepte instrumentjes aan en Pascal fotografeerde ze voor het project waarvoor hij enkele foto's van muziekinstrumenten nodig had.



Pascal is hobby-fotograaf maar het ontbreekt hem zeker niet aan degelijk materiaal!



't Was een hele toffe namiddag. Ik hoop dat Pascal tevreden is over de foto's die hij gemaakt heeft.
Ik vrees alleen dat hij, door de drukte van 't uitgeven van zijn nieuwe magazine, nog niet de tijd zal gevonden hebben om zijn foto's te bekijken...
Ik ken dat gevoel... Nu ik bezig ben mijn reisverhalen over Egypte te schrijven is het ook voor 't eerst dat ik de foto's onder ogen krijg die ik toen gemaakt heb. 't Zal beteren als we gepensioneerd zijn.
Maar voor Pascal zal dat nog wel iets langer duren dan voor mij

En ik de laatste weken maar foto's van kartonnen dozen op mijn blog zetten in de hoop dat jullie zouden snappen dat die nog van pas zouden komen...
Het was dus een vel geribbeld karton dat rond de breekbare voorwerpen in hun kartonnen dozen zit...
Waarschijnlijk zit de piek van uw kerstboom ook in zoiets ingepakt om niet te breken!
Of liggen er op zolder of in de garage nog spullen die in zo'n beschermend laagske gewikkeld zijn.
En voor de daklozen onder ons : 't is misschien uw matraske...



De volgende "daklozen" hebben het gevonden :
Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen, Luk, Jan, Ann, Klaproosje, Cooltje, Ritje, Redpoppy, Speelster, Sjoeke, Lut, Ryntje, Mare, Lilith, Paul  en Viviane!



Morgen verse aanvoer!!!

Reisverhaal Egypte deel 22

Kamelen-Irma's!!!

Donderdag, 21 juni 2007.
Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Er zaten lekker veel kwallen vandaag! Verschillende soorten! De vissen waren er ook heel blij mee! Zij het wel voor andere redenen dan ik. Voor hen is op dit moment de zee een "all you can eat"-buffet. Ze verdringen elkaar en scheuren de lekkere hapjes in stukken...
Nee, ik hoop in mijn volgend leven toch niet als kwal terug te komen. Hoe mooi zo'n beestje ook is.

         

         

Nu Paul eveneens een wetsuit draagt is hij ook een beetje gehandicapt. Hij kan nu ook zo diep niet meer duiken. Maar zijn pak is dunner en bestaat uit minder stof, dus zitten er ook minder luchtbellen in gevangen. Hij geraakt toch nog tot 5 à 6 meter diepte. Ook omdat hij veel sterker is dan ik. Als ik met dit duikpak tot 4 meter geraak dan moet ik zoveel kracht zetten om niet als een ballonnetje omhoog te schieten dat ik onmogelijk op die diepte nog een scherpe foto kan maken. Maar Paul geeft niet op natuurlijk. Dus hij is vandaag toch weer aan een foto van een leeuwenvisje geraakt. Een strijd op leven en dood, eerst om beneden te geraken en daarna om lang genoeg daar te blijven om een zinnige foto te kunnen maken, maar het lukte hem toch. Zo fier als een pauw kwam hij boven. Nog geen minuut later zweefde er een leeuwenvisje voor mijn eigen neus.... Op nog geen twee meter diepte. Dus mijn fotootje heeft veel minder zweet gekost en is veel kleurrijker. Tja, ge moet in 't leven ook een béétje geluk hebben natuurlijk.

         

          Paul krampachtig in volle aktie met zijn leeuwenvisje...

         

          ... zijn leeuwevisje...

         

          ... en mijn leeuwenvisje. Dat dus bijna gewoon voor mijn neus langszwom

Het voordeel van zo'n duikpak is wel dat als ge echt moe wordt, ge u gewoon wat kunt laten drijven en uitrusten. Maar dat lukt me eigenlijk nooit, want ik krijg altijd wel weer direkt iets in 't oog waar ik achteraan moet om een foto van te nemen. 't Is sterker dan mezelf, maar 't is dan ook zo'n wondermooie wereld. De dagen per jaar dat ik onder water kan vertoeven wil ik er altijd alles uithalen wat er in zit. Qua foto's bedoel. Niet qua vissen. Hoewel... 's middags steek ik er toch wel eentje tussen mijn tanden, gezellig samen met mijne rosse (nee, niet onze Paul, die andere kater).

De buikdansles gaat al lang niet meer door omdat er geen kandidaten zijn buiten ikzelf... Jammer. Hopelijk vind ik thuis, na onze uitverkoop dan, de tijd om in België zo'n cursus te gaan volgen. 'k Zie me daar al staan schuddebuiken met onze Irma op mijn rug. Tja, dat zou wel geestige foto's kunnen opleveren...

Pal op de middag snorkelen is niet leuk. Dan staat de zon te hoog en is het licht onder water veel te hard. Dan krijgt ge allemaal witte reflecterende zonlicht-strepen op uw foto's. 's Ochtendsvroeg of in de late namiddag als de zon schuin invalt dan kunt ge u zelf wat richten of ge de vis in tegenlicht wil trekken of met het zachte zonlicht op zijn lijfke. Dat geeft veel betere foto's. Gesteld natuurlijk dat ge de juiste omcirkelende beweging rond uw vis kunt maken. Als ge vissen echt te opvallend begint te achtervolgen dan zwemmen ze gewoon weg. En hoewel ik een vrij snelle zwemmer ben is een vis écht niet in te halen.
't Is veel beter om eerst de juiste lichtinval te kiezen en hem dan zeer omslachtig en van ver te benaderen uit de gekozen richting. En dan wachten, en hopen. Geduld hebben tot hij juist aan dat steentje gaat knabbelen dat ge graag als decor zou hebben. Of dat hij met zijn lief voorbij een sjiek stuk koraal zwemt... Op zo'n manier kunt ge mooie close-ups maken. Als ge te wild zijt kunt ge alleen staarten en poepen van wegvluchtende vissen te pakken krijgen.

         

Vroeger - voor de tijd van digitale camera's - was het een dure sport aan pellicule. Nu is het voor iedereen bereikbaar - je kan goedkope toestelletjes kopen of huren - en gebeuren er dan ook meer ongelukken. Mensen die de gevaren van de vissen niet kennen, of die zich vastklampen aan wat ze denken dat een rotske is, maar wat koraal blijkt te zijn... Met alle gevolgen vandien voor henzelf en voor 't koraal. Maar ja, wie zijn poep (in dit geval meestal zijn handen) brandt moet op de blaren zitten. En dat hebben al veel roekeloze onderwaterfotografen moeten ondervinden.

         

         

Wat ook gevaarlijk is is om in uw enthousiasme onder een rots te duiken. Uw foto te nemen. Overgelukkig te zijn. Naar willen boven komen en... rats vergeten zijn dat ge eigenlijk onder een rots zat. Een zeer pijnlijke ervaring die dodelijk kan aflopen. Onder water is 't altijd een kwestie van uw verstand er heel goed bij te houden. Veel van die sierlijke, kleurige diertjes en plantjes hebben stekels, angels, tandjes, giftig slijm of tentakels waar ge beter niet in terecht komt.

Mijn favorieten zijn en blijven toch de doopvontschelpen... Daar geraak ik niet op uitgekeken. Als ge heel geduldig wacht tot ze open gaan kunt ge echt dichtbij komen zodat uw lens maar op enkele centimeters van hun schelp verwijderd is. Dan krijgt ge de magnifiekste binnenzichten! Soms lijken het wel ravijnen, of turquoise rivieren die tussen rotsten stromen. Het lijkt soms alsof ge in de hemel binnenkijkt - of in geval van de rode - in de 't vuur van de hel...
Een echt goede foto maken is niet zo makkelijk, en dat maakt deze sport nu juist zo prettig.

         

          Nog even dichterbij komen, lang genoeg uw adem inhouden...
          en dan opent de schelp zich wel weer...

         

          ... en ontvouwt zich deze wonderlijke wereld...

De kleinste dingetjes vormen de grootste uitdaging. Voor de foto van de gobie - die maar een halve vingernagel groot is - en uit zijn holletje kwam loeren moest Paul wel een kwartiertje geduld hebben.
Maar hij is dan ook met een prachtfoto thuis gekomen.

         

          Paul zijn gobie! Zo klein... en toch glimlacht hij precies!
          Of heeft hij zijn bedenkingen hoe Paul er in zijn wetsuit uitziet?...
          Een gobie is echt de Calimero van de vissen.

Net voor onze namiddagsnorkel ben ik de naam van "Petrus" met mijn pompoenpitjes gaan leggen. Dat ziet er al een stuk beter uit dan hem gewoon in 't groffe zand te schrijven. Zelfs toen ik na twee uur terug uit 't water kwam lagen de pitjes er nog. Voor eventjes vereeuwigd... Ik hoop dat de foto hem wat gaat opkikkeren.

         

         

         

          Deze rog was zich in 't zand aan 't ingraven, hij was 't duidelijk beu om te poseren.
          Ik dacht even dat hij : "Baksjiesh, baksjiesh! Or nó photo!" ging roepen...

         

         

         

          Kunstwerkjes van meloenen op het buffet.

Na het diner zijn we naar "Alf Leila Wa Leila" gewandeld. Dat is een reusachtig complex hier op 't schiereiland waar ze grootse shows organiseren. Vorig jaar zijn we er eens binnen geweest.
Het geheel bestaat uit pure kitch, maar wel super-kitch! Ja, 't noemt niet voor niets "1001 Nacht". Alles flikkert en blinkt en schittert. Er is zelfs een heuse arena waar men klank-en lichtspelen over de geschiedenis van Egypte opvoert.
De omwalling van het domein bestaat uit honderden kleine winkeltjes waar ze de grootste toeristische rotzooi verkopen. Ge kunt er donder op zeggen dat elke stenen beeldje dat ge vastpakt uit plastic of hars is. Lekker licht van gewicht zodat de toeristen het gemakkelijk kunnen meenemen. Werkelijk álles is er nep. Ik wou er nog een godenbeeldje kopen van Hathor, de godin met de koeienkop, maar ik vond er geen enkel dat me aansprak. Niets dat mooi zou staan tussen mijn nijlpaardgodinneke met de dikke buik en schele god Clarence.
De grote nieuwigheid dit jaar waren wel de handtassen in de vorm van een kameel. Ge ritst de bult open om er uw gerief in te steken. Al een chance dat Irma nooit mee op reis gaat want hier zou ze niet goed van geweest zijn

         

't Was zalig om 's avonds laat in de relatieve koelte buiten te wandelen. Rustig kunt ge 't moeilijk noemen, want voor elk klein winkeltje staat een man die u met alle geweld zijn zaak wil binnen praten... Zéér vermoeiend op de duur. Zelfs het truukje dat we in Marokko gebruiken - ons voordoen als Finnen, die niks anders dan Fins spreken - lukt hier niet. Trouwens als we tegen mekaar in ons zelfgemaakt Fins bezig zijn schieten we ook veel te rap in de lach.
We zijn dan maar vroeg terug naar ons hotel gegaan. Lekker in bed wat liggen schrijven en lezen in al mijn boeken over Egypte is veel leuker. Niet vergeten, we zijn hier om te rusten, om krachten op te doen voor wat ons thuis te wachten staat. En de vakantie begint te korten... Ik mag er niet aan denken. Ik zou 't hier nog wel enkele weken kunnen volhouden.
Gesteld dat ik aan een kniptangetje geraakte om al de kabels van de geluidsinstallatie van het Italiaans hotel door te knippen...
Niet vergeten : volgende reis ook een kniptang in de valies steken

         

----------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg... en morgen de oplossing van 't fotoraadsel!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Al de voorgaande afleveringen kunnen jullie lezen door op de foto van Egypte, in de linkermarge van mijn blog, te klikken.

Komaan zo'n schoon fotoke moet toch zeker helpen!



't Is nuttig, 't is gebruikt, maar nog niet versleten!
Al opgelost door :  Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen, Luk, Jan, Ann, Klaproosje, Cooltje, Ritje, Redpoppy en Speelster!

Nicole heeft een oprecht ontroerend gedicht geschreven over het verlies van mijn poes Tabitha, ondertussen al enkele weken geleden. Wat gaat de tijd toch snel...
Maar buiten dat, staan er nog veel andere prachtige gedichten op haar blog : https://blog.seniorennet.be/vlijtigliesje/ 
Beslist de moeite om er eens te gaan grasduinen...
Een heerlijk plekje om in de stilte van de nacht wat te gaan mijmeren.
Bedankt Nicole. Voor je gedicht en voor je medeleven toen Tabitha stierf.

Dit is hoe Irma het feest van Ganesha beleefde...
Zij heeft precies een totaal andere dag meegemaakt dan ik?!!!

























Met dank voor de foto's aan Nand en François!

De tip heeft veel mensen vooruit geholpen!
Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen en Luk kunnen hun hersenen voor deze week weeral terug inpakken!

Ik zal eens een foto van dit nuttige ding vanop een grotere afstand laten zien... Misschien helpt dat de anderen...