portretjes van Laathi

Aiaiaiai... Ik was vandaag van plan iets moois op mijn blog te zetten. Ik had zoveel gedachten. Over die "gedwongen" feestdagen op 't einde van 't jaar, overal vanalles...Maar ik ben alweer - plof - in slaap gevallen. Zoals de laatste weken altijd en overal gebeurt. Ik zit blijkbaar met een enorme kater. Nee, niet van 't drinken want dat doe ik niet, maar wel van de sluiting van onze winkel. Het valt me emotioneel heel veel zwaarder dan ik verwacht had.
Om heel eerlijk te zijn,... ik heb zelfs deze laatste zaterdagnamiddagen de winkel nog open gehouden.  Zogezegd om de klanten de kans te geven om nog spullen op te halen die besteld waren, maar diep in mijn hart weet ik dat 't is omdat ik er niet echt goed afscheid van kan nemen.

Op 2 december, de dag na onze officiële sluiting, wou ik over de winkelperiode van 24 jaar een hele tekst op mijn blog schrijven, ook om mijn bloglezers te bedanken voor de steun tijdens dit laatste moeilijke half jaar, maar die tekst is er nog altijd niet gekomen. Gewoon omdat ik er nog niet over kón schrijven omdat het leek alsof alles nog niet afgesloten was... En dat is ook zo gebleken. Die periode ís in mijn hart ook nog niet afgesloten, laat staan verwerkt. Dus hou ik het nu maar even simpel en krijgen jullie gewoon de volgende foto van 't raadsel. De rest komt later wel als ik er klaar voor ben.
Nog een fijne Kerstavond. Ik ga een beetje inventariseren. Gesteld dat ik ondertussen niet weer in slaap donder.

Hier is een iets groter stukje van de foto...
Ja, ik maak het deze week maar niet te moeilijk want jullie zullen al dubbel genoeg zien deze dagen.



Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Speelster,  Geert, Fernanda en Ritje!

Deze tekst schreef ik voor mijn vrienden.
Kinderen schrijven met Nieuwjaar een nieuwjaarsbrief voor hun ouders, peters en meters.
Van mij krijgen mijn maatjes een "Kerstbrief".

Mijn tranen en snottebellen bevlekken je trui. Ik jank op je hemd, en je knuffelt me weer blij.

Jij huilt tegen mijn schouder, ik verpletter je in mijn armen, en maak je weer aan’t lachen.

Is je wasmachine stuk? Dan doe ik je was wel.

Ik hoef niet te speuren naar onbekende kleuren lipstick op je kraag, want ik ken al jaren alle kleuren en geuren die rond jou hangen. En ik hoop altijd dat je van je intieme momenten genoten hebt.

Ben ik ziek of klagerig, kom jij me genezen met woorden en een warme kruik. Mijn hoofdpijnpillen zitten ook in jouw jaszak. Hoewel jij die zelf nooit gebruikt.

Je hoort me over mijn pijntjes en verdrietjes niet eens zagen en zeuren. En toch heb je goede oren. Je luistert enkel naar wat ik voel.

Ik paradeer door je huis op mijn sloefkes, met ongekamde haren, zonder make-up, gekleed in vloekende kleurencombinaties. Je hebt oog voor detail, bent kunstzinnig. Maar je schakelt die gave op die momenten gewoon even uit.

Ik zie je rimpels en neushaartjes, jij wast mijn haren en ziet niet eens de grijze strepen. En toch zijn we niet blind.

Mijn halve huisraad staat bij jou. We weten niet eens meer wat van wie is. Alles verhuist constant over en weer, en samen hebben we toch altijd alles.

Onze huissleutels klingelen lieflijk tegen mekaar aan dikke sleutelbossen. Ze rinkelen het lied van vriendschap en vertrouwen.

Raak je de weg kwijt, dan lees ik je landkaart. Stuur ik je verkeerd, dan maken we ’t op die plek wel fijn. We troosten ons met “’t Is de reis die telt.” Het doel is dan al lang vergeten.

Je draagt mijn boodschappen, ik adviseer jou wat te kopen.

Onze lievelingskoekjes zijn trouwens al lang dezelfde geworden.

Je sleept eindeloos bh-tjes naar ‘t pashokje tot er me eindelijk eentje past waarvan de baleintjes geen pijn doen.

Ik richt mee je huis in omdat je denkt dat je ’t zelf niet zo goed kan.

We meten samen, ik hou de plank vast, jij zaagt.

Ik verwond je, je voelt niet eens de pijn. Je voelt alleen de tederheid waarmee ik het bloeden stelp.

Je hoort mijn onzin en luistert. Meer nog, je begrijpt hem zelfs. En toch ben jij heel intelligent.

Jij mag met mijn gekke invallen hartelijk lachen. Jij incasseert  mijn impulsiefste ongepolijste gedachten zonder je gekwetst te voelen. Er moet niet geëditeerd of gecensureerd te worden. Klinkt het niet dan botst het, maar ’t voelt altijd eerlijk en goed.

Jij zorgt voor mijn katten, mijn planten en mijn huis terwijl ik aan de andere kant van de wereld hemel en aarde verzet om je vanop mijn primitieve eiland toch maar een mailtje te kunnen sturen.

Je hebt geen schrijftalent, maar toch stuur je me post. Ik kan goed lezen, ik lees wel tussen de regels van je onmogelijke zinnen.

Jij maakt de melodie, ik zoek de woorden, en dan zingen we. Ik vooral vals.

Maar dat hoor je niet. Je hebt nochtans een heel muzikaal gehoor.

We dragen dezelfde sjaals en rugzakken en voelen ons daardoor nog meer verbonden. We wisselen juwelen uit alsof het gedachten zijn.

In je logeerbed wacht jouw oude lievelingsknuffel me op, tussen de gebloemde lakentjes van je zus. Een vergeelde Tolkien-poster aan de muur getuigt nog van onze gezamelijke tienerjaren. Jouw tafelkleed is nog een erfenis van mijn ma.

Je bereidt mijn favoriete soep, soms te pikant, of soms te vreemd, maar het blijft mijn lievelingsvoedsel. En als ik eens voor je kook eet je ’t nog op ook. De wonderen zijn de wereld niet uit.

Jouw vrienden zijn de mijne. Als ze dat wensen. Maar ’t moet niet. Want al krijg ik er nog duizend vrienden bij, je zal jouw plekje in mijn hart altijd behouden. Dat heb ik jaren geleden al gereserveerd voor jou.

We maken onszelf met zijn allen elk jaar weer wijs dat we niet geven om Kerstmis, maar op ’t allerlaatste moment nestelen we ons die avond dan toch maar allemaal op een gezelig hoopje.

We ergeren ons aan “de platte commerce” van de feestdagen, maar we gaan wel samen mekaars kado’s kopen en spelen dan brullend van ’t lachen op Kerstavond alsof we toch “o zo verrast zijn door die wonderlijk gepaste geschenken”.

We kunnen samen werken, winkelen, koken, fotograferen. De resultaten zijn soms dramatisch.

Maar we hebben dat resultaat dan wel samen bereikt.

We maken blutsen in mekaars auto’s, laten het niet eens repareren want we vinden het best een grappige herinnering.

We staan mekaar bij in ziekenhuizen en bij dokters. We komen voor mekaar op in probleemsituaties. We behoeden mekaar voor gevaren, valstrikken en pc-virussen. We bekommeren ons om elkaars oude moeders en vaders.

We lachen, we vertellen, we treuren, we filosoferen, en gieren alweer.

Sommigen roken, sommige niet, sommigen drinken, sommige niet. We vullen mekaars glazen en hebben aanstekers op zak die we zelf nooit nodig hebben.

Twee dansen op tafels, eentje drinkt en danst later, enkelen dansen niet en genieten in een hoekje van de zotte streken van de anderen.

De ene begrijpt iets van economie, de andere kan schrijven, nog eentje kan tekenen, weer een andere kan musiceren. Dat we samen alles kunnen… daar kunnen we op rekenen.

We kieperen al onze talenten in één pot en ze rijzen tot een perfect uitvoerbare idee.

We lezen mekaars boeken. En blijken allemaal iets anders gelezen te hebben! Tot we er over praten… dan wordt het plots opnieuw hetzelfde boek.

We “midlife-crisissen” en “menopauzeren” er allemaal gezellig op los maar vergeten “vroeger” niet.

We vinden “nu” zelfs béter dan “vroeger”. En toch zijn we nog niet helemaal dement. Hoewel we dat soms wel eens denken. En de omstaanders zeker.

We genieten. Ondanks onze rammelende knoken, onverwachte lekkages, stramme spieren, hangende buikjes en groeiende kale plekken.

De ene houdt van balletmuziek, weer eentje van rock, nog een andere van minimalistische ondingen. Maar zelfs voor “cruiseboten-bar-muziek” is er evengoed plaats als onze oren samen in een zetel zitten. Als ’t maar eentje van ons is die ’t op de piano speelt.

We fotograferen mekaar alsof we elkaar misschien nooit meer zouden weerzien. En met uren van tederheid photoshoppen we er voor de liefhebbers wel een tandje bij of  een rimpeltje af.

De warmbloedigen masseren de eeuwig koude voeten van de anderen. Ze zweten, trekken hun jassen uit en duffelen de anderen in. Maar zetten de verwarming toch niet lager.

Als we alleen zijn blijven we omringd door mekaars foto’s, mails, lievelingsmuziekjes en de - voor buitenstaanders onbegrijpelijk onbenullige - prullaria die onze bureau’s en kamers bevolken.

We weten waar we van houden, we kennen mekaars smaak, en slepen als onvermoeibare hamsters die lievelingsspullen van over heel de wereld naar mekaars hol.

Er zijn ochtendmensen en nachtraven, maar onze helpdesk is 24 op 24, 7 op 7, geopend.

Geen weer is te guur, geen autostrade te lang, geen auto te krakkemikkig. “Onbereikbaar” staat niet in ons woordenboek. En toch horen of zien we mekaar soms weken niet. We zijn al lang blij dat we van mekaar weten dat we bestaan.

We zijn een vreemd conglomeraat. Voor sommige mensen een onbegrijpelijke combinatie.

Geen eentje van ons is hetzelfde. Er is zelfs geen bloedband. De verschillen op sommige vlakken zijn enorm. Maar een ongrijpbaar aura schijnt ons te verbinden en bij mekaar te houden.

De buitenwereld ziet een hoopje "vermoedelijke" gekken. Alleen wij weten dat we echt gek zijn.

Van vriendschap. Gloeiende, bloeiende vriendschap.

Liliane.
25 december 2007.

Fijne feestdagen voor iedereen! Ik wens jullie vrede, liefde en veel gezelligheid op Kerstavond!
En dat er ook eens goed gelachen mag worden natuurlijk!





Voor de mensen die alleen zitten op kerstavond zal ik wel zorgen dat er iets op mijn blog te beleven valt. Niet iedereen feest of houdt van de feestdagen. (Net als ikzelf trouwens, die met een superkater zit over het sluiten van mijn winkel...)
Die "Niet-Feest-Mensen" mogen we ook niet vergeten.
Dus... voel je je op kerstavond een beetje eenzaam of heb je een dipje kom dan maar eens langs.
Ik probeer wel terug een smile op je snuit te toveren.

Mijn hobbithol in de sneeuw. Merk de ijshekken op die over de vijver liggen zodat de poezen niet door 't ijs kunnen zakken en verdrinken.

De meesten hebben dit in huis! Als je 't herkend hebt zet je oplossing niet op mijn blog maar stuur ze me per mail om de anderen hun pret niet te bederven!



Veel succes maar nog veel meer plezier!
-------
Reeds opgelost door Chrisje, Luk, Lilith, Nand, Vifke, Ron, François, Opapat, Rikavensis, Speelster en  Geert!

Een zeer praktisch plastic tandenstokertje...
Velen dachten aan een pluim. En dat is niet zo'n gek idee want dit voorwerp is ontworpen naar de vorm van een pluim omdat ze dat vroeger als tandenstoker gebruikten.



Proficiat aan de weinigen die het opgelost kregen Nilleke, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Opapat, Marleen, Steven, Moederke Melanie, Nand, Walter, Chrisje, Vera, Mieke, Ron, Ritje, Mare, Luk, Yvette en Maria!
(En ik denk dat de laatsten véél dank verschuldigd zijn aan Lange Lou voor zijn commentaar onder de vorige foto )
Ik veronderstel dan maar dat al diegenen die het niet gevonden hebben een vals gebit dragen, ofwel te druk bezig zijn met koken voor de feestdagen, geen tijd hebben gehad om zelf iets te eten en dus ook nog geen tandenstoker nodig gehad hebben. Maar dat komt wel ná de feestdiners!
--------
Morgen verse aanvoer!

Van de Lambermontplaats is het maar enkele minuutjes wandelen tot aan de Vlaamse en de Waalse kaai waar de tenten van "Cirque Du Soleil" voor een feeëriek avondbeeld zorgden.










Hop, naar de volgende locatie. Met al hun statieven.

Op de Kaaien vindt je talloze trendy restaurants en designwinkels.
Niet direkt mijn ding, maar al die kleurtjes zijn wel leuk om te fotograferen.







En dan was het tijd om onze voetjes wat rust te gunnen en onze handen wat warmte.
Pintje gaan pakken dus.





Irma : "Zeg Nonkel François, dat nieuw geval van u is zwaar zenne! In 't vervolg draagt ge 't zelf!"

Als besluit van ons avondlijke fototripje zijn we met een klein groepje hongerigen de inwendige mens gaan versterken in een Indisch restaurantje.





Hieronder nog enkele heel toffe foto's die Mare nam :



Cirque du Soleil...



Een dromerig Nilleke...



En eindelijk had ik dan, zonder te moeten sleuren, toch nog 't grootste stafief!!!
Een lantaarnpaal van wel 10 meter

Nog eens een groter stuk van de andere kant proberen...



Al opgelost door :
Nilleke, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Opapat, Marleen,
Steven, Moederke Melanie, Nand, Walter, Chrisje, Vera, Mieke, Ron en Ritje!

Meiskes!!! Onze vitamine-pil voor vandaag zat in mijn mailbox 

Misschien leuk om terwijl je 't leest ondertussen dit liedje te horen
http://youtube.com/watch?v=xDQE4UMVhEQ


Het leven is een reis naar het graf maar vergeet de intentie daar veilig aan te komen in een aantrekkelijk en goed geconserveerd lichaam. Streef ernaar aan te komen met chocola in je ene en een glas wijn in je andere hand, met een totaal opgebruikt lichaam, helemaal versleten en gillend:
'Whoa, wat een trip! Heb het heerlijk gehad!'

Aan de meisjes:

1. In elk oud iemand zit een jong iemand - die zich afvraagt wat er in godsnaam is gebeurd.
- Cora Harvey Armstrong -

2. In mij leeft een slank iemand.
Maar ik kan haar gemakkelijk de baas met koekjes en chocola.
- Ester Warlicht -

3. De oude dag is geen plaats voor watjes.
- Bette Davis -

4. Een man moet doen wat een man moet doen. Een vrouw moet doen wat hij niet kan .
- Rhonda Hansome -

5. De zin 'werkende moeder' is overbodig.
- Jane Sellman -

6. Een vrouw moet twee keer zo goed zijn als een man, om half zo goed gevonden te worden. Gelukkig is dit niet moeilijk.
- Charlotte Whitton -

7. Vijfendertig is de leeftijd waarop je je hoofd op orde krijgt en je lichaam begint in te storten.
- Caryn Leschen -

8. Wanneer vrouwen gedeprimeerd zijn gaan ze of eten of winkelen.
Mannen vallen een ander land binnen.
- Elayne Boosler -

9. Achter elke succesvolle man staat een verraste vrouw.
- Maryon Pearson -

10. Wanneer je in de politiek iets gezegd wil hebben, vraag je het een man.
Wanneer er iets gedaan moet worden, vraag je het een vrouw.
- Margaret Thatcher -

11. Ik heb nog nooit een man advies horen vragen over hoe hij zijn carrière en zijn huwelijk moet combineren.
- Gloria Steinem -

12. Ik ben een geweldige huishoudster; elke keer als ik een man verlaat, houd ik zijn huis.
- Zsa Zsa Gabor -

13. Niemand kan je minderwaardig doen voelen zonder je toestemming.
- Eleanor Roosevelt -

Een groter deel van de "achterkant".



Al opgelost door Nilleke, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Opapat, Marleen,
Steven, Moederke Melanie, Nand, Walter, Chrisje, Vera, Mieke, Ron en Ritje!
Morgen een groter deel van de "voorkant"

'k Zal eens een andere zijde van 't voorwerp laten zien!

(Gesteld dat deze keer de foto zichtbaar wordt...)

En 't werkt!!!!

Trainingsprogramma voor 50-plussers!

Ga op een vlakke, stabiele ondergrond met genoeg ruimte rondom staan .
Neem in iedere hand een 2,5 kg aardappelzak, strek de armen zijwaarts en hou ze daar zolang mogelijk. Probeer dit één minuut en ontspan daarna.
Je zal voelen dat je deze houding iedere dag een beetje langer kan houden .

Na een paar weken neem je een 5 kg aardappelzak . Zelfde werkwijze en na een paar weken neem je 25 kg zak . Uiteindelijk ga je over naar een 50 kg aardappelzak die je ook met de armen zijwaarts gestrekt één minuut omhoog houdt . (Dit heb IK reeds bereikt!)Nadat je vertrouwen groot genoeg is op dit niveau, ga je verder .

Steek nu één aardappel in iedere aardappelzak ....