Fotoraadssel - foto 3

Nog even in zwart-wit, vanaf morgen in kleur...



Zelfs nu reeds opgelost door : Andromeda, Ron, Mieke en Geert!

Normaal plaats ik enkel zelf gemaakte foto's op mijn blog, maar voor deze reeks wil ik toch een uitzondering maken. Deze prachtexemplaren werden me naamloos via mail doorgestuurd.
Bedankt fotograaf - wie je dan ook mag zijn - om zulke prachtige foto's met ons te willen delen!

Wat je ziet zijn dus werkelijk vlinders met doorschijnende vleugels!!!

Gisterennamiddag gebeurden er mysterieuze dingen in mijn vijvertje...
Ik denk dat er wel eens sprake zou kunnen zijn van een "wonderbaarlijke visvermenigvuldiging"...



"Weet ge waar elke echte macho-vis van droomt?..."



"Van een trio-ke van vis!"

Over enkele dagen het hele relaas? Mét expliciete (18+) foto's....

Deze week begin ik met de foto eerst in zwart-wit te laten zien anders is het te makkelijk...
Iedereen kent het maar heeft het niet altijd in huis..



Veel succes en nog veel meer plezier!
Elke dag wordt de foto groter en kleuriger...
------------
Als eerste opgelost door Andromeda!

Aangezien Irma gisteren onder reacties bij 't artikel over 't Hallerbos het kompliment had gekregen dat de kleur paars haar flatteerde was natuurlijk geen houden aan.



Laathi : "Heu Irma? Gij lustte toch geen paarse bloemen?!!"
Irma : "Nee maarTante Meermin heeft gezegd dat paars mij flatteert, dus wil ik nu een fotoshoot met purperen bloemen. Komaan, leg u maar al op uw knieën. Lager. Nóg lager. Anders staat mijn neus er zo groot op... Hou ik mijn buik genoeg ingetrokken? Geen rimpels in mijn voorhoofd? Staan mijn oren schoon open? Geen haar voor mijn ogen? Buk nog eens wat dieper. Nee, die mieren hier zijn volgens mij echt geen bijterkes... En van wat de voorbijgangers denken hebt ge altijd gezegd dat ge u niks aantrok dus... Jaja, ik weet dat wel, als ge zo op de grond voorover buigt dan kán er al eens een insectje in uw decolletée kruipen... Maar dat is toch niet erg? Godweet hoe een schoon beestje is het en kunt ge er sebiet nog een macro-foto van maken? Trouwens ge zoudt eens moeten weten wat er nu allemaal onder mijn poep ritselt en voorschuifelt..."

De rest van de fotoshoot verschijnt over enkele dagen wel op haar eigen blog!

Een stoomstrijkijzer! Dat - ik geef toe - niet meer in al te beste staat is



Opgelost door Meermin, Luk, Speelster, Redpoppy, Jan, Lange Lou, Dolfijn, Andromeda, Mare, Ann, Ritje, Cooltje, Vif en Fernanda!
Tien vrouwen en vier mannen (waarvan er twee ronduit toegeven dat ze 't niet gebruiken....) Tot zover dus weer de illusie van "de nieuwe man"...
Dat zijn geen fotoraadsels meer, dat is verdorie maatschappelijk onderzoek!

De allerlaatste kans... Deze foto zou nu toch heel veel duidelijk moeten maken...



Reeds opgelost door Meermin, Luk, Speelster, Redpoppy, Jan, Lange Lou, Dolfijn, Andromeda, Mare, Ann, Ritje, Cooltje en Vif!  

Wil je heel mijn fotoalbum van het Hallerbos bekijken? Klik dan hier :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/AlbumHallerbos29April2008?authkey=m596IwS1kGQ

De laatste foto's van het Hallerbos in bloei...

Het begint stilaan te lukken. Maar deze foto zal ook nog wel een handje helpen...



Ondertussen lopen Meermin, Luk, Speelster, Redpoppy, Jan, Lange Lou, Dolfijn, Andromeda, Mare en Ann  er al netjes bij!

Moeilijk te vinden precies hoewel de meeste gezinnen het toch in huis zullen hebben...
En nee alstublief : blijf met dit ding uit uw haren!!!!



Alleen nog maar gevonden door Meermin, Luk, Speelster en Redpoppy!

Speciaal voor mijn mannelijk publiek : enkele sjieke danseressen van het Songkran-feest...





Het land van de eeuwige glimlach?...
Deze madam heeft er zo precies toch haar bedenkingen bij....





Dit meisje heeft het kostuum voor de "Hanengevecht-dans" aan.
Daar krijgen jullie binnenkort een fotoreeksje van te zien.







"En als 't mij niet aanstaat... Ik kan nog iets heel speciaal met mijn middenvinger ook..."



"Wat is er nu zo speciaal aan Aziatische madammen?
Een Belgisch schaap kan toch ook knap zijn?
OK, ja... Mijn middenvinger opsteken kan ik niet, maar ik kom wel goed uit mijn woorden."

"We zijn weer op de lappen geweest gisteren!
Kunt ge raden waar we gezeten hebben?...
Schrijf uw antwoord maar onder reacties!"

Onderstaand berichtje vond ik onlangs in mijn gastenboek. Het stond er naar aanleiding van een artikel dat ik bijna een jaar geleden schreef, toen onze poes Tabitha stierf, en waarin ik uitlegde hoe ik met het verlies van een geliefd wezen om ga.
--------------------------------------------
Eigenlijk zou ik moeten slapen gaan, maar nog heel heel eventjes een blog aanklikken....
Het is nu vier uren of zo later..
Dank je, Laathi voor je prachtige verhalen!
Heb tranen met tuiten gehuild bij de dood van Tabitha en de witte kater.
Maar heb nu ook het plekje onder mijn sleutelbeen gevonden voor alle dieren die ik heb zien komen en gaan.
Heb nu toch twee heerlijke katten. Gestreepte Mike en zwarte Moira.
Dus nog eens, zo dank voor je verhalen.
Met een extra aai voor elk van de poezen.
En een live groet voor hun mama en papa.

Meermin.
------------------------------------------------------

Dit berichtje deed me zoveel plezier omdat er dus nu nog altijd mensen een manier vinden om door het maken van "het hartenmandje" beter te kunnen omgaan met het verlies van hun huisdier. Toch fijn, dat een tekst die ik in augustus 2007 geschreven hebt nu nog impact heeft en mensen gelukkiger kan maken...

Voor wie het nog niet weet : ik heb een trukje om mijn verdriet te verlichten als ik van een van mijn geliefde huisdieren afscheid moet nemen. Mijn overleden dieren zitten in een mandje in een plekje onder mijn hart. Tot hiertoe stond daar in mijn verbeelding alleen een mand met mijn poezen. Maar aangezien ik aan de vis Darwin toch ook zo gehecht was ben ik er in geslaagd ook voor mijn vissen een plekje te maken. In de fantasie van mijn hartenmandje ligt nu rond die mand een klein vijvertje, en van daaruit zie ik mijn oude Nautilus, en Darwin, en alle andere vissen waar ik ooit aan gehecht rondzwemmen. Als ik ze voor mijn geestesoog oproep zie ik ze met hun kopje boven water komen en breed naar me glimlachen.
Wat een beetje fantasie al niet vermag. Het kan het leven zoveel mooier en troostrijker maken.

Wie het verhaal van mijn hartenmandje niet meer kent, of wie net een geliefd huisdier verloren is en ook wat troost kan gebruiken kan door op onderstaande link te klikken lezen hoe je zo'n "hartemandje" maakt. Het kost je enkel wat tijd en fantasie. 
 http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186351201&stopdatum=1186437601

----------------------------------------------
Bedankt "Meermin" om dat bericht in mijn gastenboek te plaatsen. Je ziet, je hebt me geïnspireerd om weer iets te schrijven. Dit is weer het levende bewijs dat mensen mekaar nodig hebben om mekaar te stimuleren en verder te geraken in 't leven.