uw leeftijd...

De foto van de laatste kans, morgennamiddag de oplossing en een hoop heel plezante gekke antwoorden. En de foto van een heerschap met een zeer gehavend ego...

Reeds opgelost door Steven, Ron, François, Viva, Sjoeke, Clara, Mare, Jan, Kathleen, Rudy, Nand, Moederke Melanie, Mieke, Ritje, Leentje, Lange Lou, Dolfijn, Luc, Kaatje, Chrisje en Nilleke!

Vandaag even een pauze in mijn menopauze-epistel-reeks.

Paul zijn jeugdvriend, en collega muzikant, is vandaag op 50-jarige leeftijd overleden... Hij was dus even oud als ik...

Op zo'n moment kan je je niet storen aan alle mogelijke kwaaltjes, maar kunnen we misschien beter blij zijn dat we die dingen tenminste nog kúnnen voelen...

En weeral wordt het makkelijker...

Reeds opgelost door Steven, Ron, François, Viva, Sjoeke, Clara, Mare, Jan, Kathleen, Rudy, Nand, Moederke Melanie, Mieke, Ritje, Leentje, Lange Lou en Dolfijn!

Oeps wat een hoeveelheid reacties op mijn menopauze-artikel! 't Werd precies tijd dat we over dit onderwerp eens wat "stoom aflieten"!

Mijn berichtje heeft blijkbaar veel collega's bevrucht (allez al een chance, we kunnen dan toch nog iets "bevruchten") en ik heb weer veel bijgeleerd. Maar dat is niet meer dan normaal want ik ben nog maar een prille beginner. Ik krijg nog niet de échte diepe kreeftkleur, bij is 't nog maar halfgare kreeft. Ik moet 's nachts ook nog niet mijn lakens uitwringen, maar dat kan ook zijn omdat ik zo slecht slaap dat ik altijd op tijd wakker wordt om alles bijtijds uit te schieten. Ik heb mijn echtgenoot noch kat al verwond door te wild alles van me af te zwieren als mijn stoomlocomotief opstart, dus in vergelijking met wat sommigen meemaken mag ik nog niet klagen. Desalniettemin wil ik toch nog eens grondig over dit onderwerp doorzagen want hoe meer we het taboe over dit "kut"-onderwerp (excusez le mot) doorbreken hoe beter. Ik ben 't alleszins beu om een man te horen zeggen : "Ja maar gij kunt over deze zaak nu niet objectief oordelen want uw hormonen spelen weer ping pong op dit moment, dus zwijgt almaar." Ik ga geen tampon in mijn mond laten steken omdat mijn hormonen misschien af en toe eens een beetje van slag zijn de eerstvolgende 10 jaar! Ik heb echt wel tampons genoeg gezien in mijn leven.

Letterlijk vertaald is een "vapeurke" een stoompje. Maar laat ons even ernstig zijn, bij momenten zie ik er toch meer uit als de eerste stoomtrein, die tussen Brussel en Mechelen reed, die waardoor de koeien van schrik geen melk meer gingen geven. Ik mankeer alleen nog de stoomfluit om iedereen in mijn buurt te waarschuwen dat er een stemmingswisseling in aantocht is. Dan konden de anderen zich tenminste tegen mij afschermen door hun slagbomen te sluiten.

Héél lang geleden heb ik, in Amerika geloof ik, eens een schitterende t-shirt gezien met als opdruk : "Next moodswing within 10 minutes". (Waarschijnlijk gemaakt naar aanleiding van de bordjes die rond de geisers in Yellowstone Park staan. Die vermelden ook : "De volgende uitbarsting vindt plaats over een half uur.") Destijds heb ik die t-shirt niet gekocht hoewel ik hem best grappig vond. Nu zou ik hem best willen hoewel ik hem al veel minder grappig vind. Ik zou hem eerder gebruiken als een waarschuwing naar mijn medemens. Meer zoals ze naast een weide een bordje  "Gevaarlijk. Wilde stier" zetten.

Die stemmingswisselingen zijn griezelig. Ge voelt ze niet aankomen. Het is niet dat ge afglijdt in een diepe put en nog de kans krijgt u aan een uitstekende tak vast te houden. Nee, ge bevindt u plots op de bodem van de put. Boenk. Ge weet niet hoe ge er gekomen zijt, laat staan wat ge er zit te doen. Uw verstand herhaalt en herhaalt dat het "enkel de hormonen zijn" maar uw verstand ligt op dat moment aan een tafelpoot vastgebonden en daar wilt ge niks mee te maken hebben. Ge voelt alleen maar. En ge voelt u slecht. Depressief. Alleen. Onbegrepen. Ongelukkig. En laat alstublief niemand vragen waarom want ge kunt het niet eens zeggen. En o wee als ge dan toch maar een drogreden uit uw duim zuigt om uzelf toch nog een beetje van dat allure van een geestelijke gestoorde te ontdoen en iets fezelt over : "mijne vis is dood", dan maakt ge u nog veel belachelijker. Want niemand kan toch ooit zó gedeprimeerd geraken door een dode vis? Dus begint ge er maar stillekes over te zwijgen. Uiteindelijk is de keuze tussen uw verdriet in uw eentje te dragen of belachelijk gemaakt worden rap gemaakt.

Ge krijgt soms te horen : "Ge moet iets gaan doen! Uw zinnen verzetten!" Jawadde, uw zinnen verzetten! Ge kunt met moeite uw stoel verzetten! Laat staan uw zinnen. Ge hebt nog ideeën genoeg maar plots staan die in grote neonletters geprojecteerd tegen het scherm van "In 't licht van de eeuwigheid", en lijken die stomme ideetjes niet eens meer de moeite om aan te beginnen. En toch gaan die momenten van ondoorgrondelijke tristesse dan opeens over. Ge zou willen onthouden hoe dat zo ineens gekomen is. Voor de volgende keer! Dat ze u niet meer gaan liggen hebben! Maar nee, ge weet niet meer hoe ge uit de put zijt geraakt. Ge stond ineens terug boven... Zomaar. Kwam het door dat telefoontje van die vriendin, of door die grappige mail die binnenkwam? Dan gaan we dat volgende keer ook proberen! Vergeet het, de volgende keer lukt dat juist niet. Er zit blijkbaar geen handleiding bij die menopauze-verschijnselen. Ofwel is ze in 't Koreaans geschreven en zat ze bij mij niet eens in de doos.

Tot zover de stemmingswisselingen. Morgen, of overmorgen, naargelang mijn stemming, zal ik eens wat zagen over de lichamelijke veranderingen. Want daar zijn er ook een paar hilarische bij...

Maar door jullie reacties op mijn vorige bericht zal mijn nacht er nu toch anders uitzien. Ik zal hoogstwaarschijnlijk weer fanatiek gaan meehelpen aan de opwarming van de aarde, maar ik weet nu dat ik dan niet de enige ben want dat er nog een flink aantal blogbekenden op hetzelfde moment met hun dekens aan 't zwieren zijn en de zotste toeren uithalen om wat stoom af te laten. Misschien kunnen we een onderafdeling beginnen van 't Seniorennet? 't Vapeurennet?

Er begint serieus schot in de zaak te komen!!!Logisch eigenlijk want iedereen heeft er toch wel een paar in huis!

Reeds opgelost door : Steven, Ron, François, Viva, Sjoeke, Clara, Mare, Jan (eindelijk! ) Kathleen, Rudy en Nand!

Tot hiertoe hebben enkel Steven, Ron, François, Viva en Sjoeke het nog maar opgelost. Maar Viva heeft er dan wel een héél gedetailleerde uitleg bij gegeven (en zo heb ik het graag )
Dus voor de andere zoekers... maar weer een grotere foto van dit alledaagse ding...

Ik ben boos. Heel boos. Op mezelf en op mijn voorgeslacht.
Heel mijn leven ben ik ervan overtuigd geweest dat een mens stipt op zijn 65ste verjaardag oud werd en begon af te takelen. Om te beginnen was dat al een teleurstelling, ik zat al op mijn 40ste met vanalle onderdelen te sukkelen. Maar kom, dat ben ik nu al gewoon.
Het volgende misverstand was dat ik aan heel die "menopauze-komedie" niet ging meedoen. Toch ík niet?! Ik met mijn gezonde zin voor humor ging zo'n futiliteit toch niet aan mijn hart laten komen? Allez, zwanst nu niet!
Vergeet het dus. Ook gij Brutus. Gij Junior Senior moet er aan geloven.

Ik ben boos op mezelf omdat ik zo stom was me wijs te maken dat ge de menopauze-kwaaltjes (-"tjes"???) kon negeren als ge dat wou. En flink nijdig op mijn voorgeslacht omdat het zo'n taboe was dat er niet over gesproken werd en dat al die miserie me nu overvalt zonder dat ik van iets weet. Hoe lang gaat dat duren? Hoeveel erger wordt dat? Komen er nóg lijken uit de kast waar ik nog geen benul van heb? Ik ben er zeker van dat die dingen genetisch bepaald zijn, dus als ik dat nu nog maar aan ons ma kon vragen..., of als ik tenminste een oudere zus had. Voor mijn part een oudere broer. Maar nee dus, 't wordt afwachten...

Mijn ma kreeg me op haar 43ste en zij zat in haar menopauze toen ik nog jong was, dus daar mocht in die tijd niet over gesproken worden, zeker niet tegen kinderen.
Ons ma kreeg "vapeurkes" en ik vond dat grappig. Ma die ineens in kreeft veranderde en een striptease deed. Meer werd er niet over gezegd. Ma nam ook pillen "voor de zenuwen". Voor de zenuwen? Ja, dat zal wel! Ge zou 't nog niet op uw "zenuwen" krijgen van alle menopauze-poespas! De zeven plagen van Egypte die op 1 vrouw neerdalen begot.

Waarom in godsnaam moet die fase in 't vrouwenleven zo'n taboe zijn, terwijl 't iets even normaal is als kindjes krijgen?
Ik ben zelfs enkele weken boos geworden op mijn gyneacoloog (hoewel die sukkelaar vanzelfsprekend ook geen schuld draagt, behalve 't feit dat hij een man is) en gevraagd hoe eerlijk hij het vond dat vrouwen de eerste jaren van hun leven in pampers doorbrengen, vervolgens een paar jaar pauze krijgen, om daarna weer 1 week per maand in de doeken gedaan worden, dan (als bloemmekee) een menopauze op hun dak krijgen waarvoor ge toch ook nog altijd een hoop vodden bij de hand moet houden (want ge weet maar nooit, of "wanneer") en dat we x-aanttal jaren later, als we goed en wel beginnen te dementeren, terug in de luiers kunnen! Hoeveel jaren in een mensenleven lopen wij eigenlijk nog pamperloos rond seg?!!!

Enfin, al dat gepamper zijn we gewoon. Maar wat me nú op mijn kop valt...
De eerste vapeurkes vond ik nog grappig. Eindelijk kregen mijn koude botten het eens écht warm!! Ik kon terug met een decolletéke in een restaurant zitten! Ik zag er de charmes wel van in.
Bij elke verandering in kreeft barstte ik luid uit in "Lily Vaporoso" op de toon van het liedje "Gigi l' Amoroso" van Dalida destijds. Mijn omgeving kreeg de slappe lach van mijn gepaste en ongepaste stripteasekes, als rechtgeaarde naturist draait ge er uw hand niet voor om in gezelschap van uw vrienden alles over uw kop te trekken wat ge er maar uit te trekken valt.
Ik dacht dat allemaal met een lachtertje af te doen. Ah ja, ik die toch van alle ellende 't beste probeer te maken en wiens motto is : "Op dit moment is het misschien lijden en afzien, maar oh wat een plezant verhaaltje gaat dit later opleveren!"

De tijd van "Lily Vaporoso" is reeds maanden voorbij. Het lachen is vergaan. Ge kunt niet elke keer gieren met dezelfde grap. Trouwens er valt ook niet meer veel te lachen als ge heelder nachten wakker ligt omdat ge u bij momenten voelt als gestoofd konijn met pruimen net voor 't opdienen, en twee minuten later terug verandert in iets van Captain Iglo.

Ik kruip al veel vroeger in bed dan voorheen om toch maar aan mijn uren slaap te geraken en me niet constant moe te moeten voelen maar wat haalt het uit?
Ik leg me in bed, en begin aan mijn warm nest te bouwen, want in hart en ziel ben ik nog altijd de goede oude koukleum.
Ik stop alle gaatjes (die "valse lucht" kunnen binnen laten onder mijn donsdeken) dicht met alles wat voorhanden is.
Dus : met een kat, (Ming mag sinds hij een oud bazeke aan 't worden is mee boven slapen), een man (de mijne), een kopkussen en  mijn lang "Tante Sidonie"-kussen. Eens alles eindelijk op zijn plaats zit en ik geen kou meer heb voel ik plots de hitte opkomen en met een zwaai zwier ik kat, man, donsdeken en Tante Sidonie van me af! Ik worstel me in mijn halfslaap uit mijn pyama (de onvermijdelijke slaapsokken worden uitgefriemeld) en leg me open en bloot te puffen als een gekruisigde maar gevallen Christus.

Helpt dat niet snel genoeg dan ga ik naar de keuken om iets uit de ijskast te drinken (ik drink normaal nooit gekoelde dranken). Het volgende stadium speelt zich af op mijn terras. Middenindenacht, in mijn blootje, en "chillen" maar. Soms heb ik zelfs de chance dat het regent! En dan plots... is die hitte over! Dan ren ik naar boven. Begin heel mijn nest terug rond me te draperen. Kat, man, kopkussen, dons, Tante Sidonie en ga ik daar liggen rillen en ongelukkig wezen. Ah ja, ik ben klaarwakker en heb kou... Ijskoud.
Ik lees me terug in slaap (godzijdank dat ik dolgraag lees!), en na een tijdje (variërend van een kwartier tot 2 uren) begint heel de cinema opnieuw! Ming wordt op Paul geschud, over die twee verzeild mijn overtollig donsdeken en Tante Sidonie belandt op de grond naast 't bed en Christus ligt in zijnen bloten...

Nacht, na nacht, na nacht... En dag na dag na dag ben ik moe. Doodmoe. Dooddoodmoe.
Ik zit vol plannen en ideeën maar ik ben te moe om een poot uit te steken om dingen te doen die niet echt noodzakelijk zijn.

En dan heb ik het nog niet gehad over alles wat begint te blubberen en te verzakken... En is er nog gezwegen over de "moodswings" (alhoewel ik dat hoofdstuk misschien beter aan mijn echtgenoot zou kunnen overlaten).

OK. Ik trek mijn jogpak uit en ga efkes in de regen staan. Ik heb weer chance, er breekt net een flink onweerke los.
Als ik de moed vind schrijf ik morgen wel verder.

Voor wie geen "Tante Sidonie"-kussen kent. Hieronder ligt Serendipity er op eentje in mij Hobbithol.

Steven herkende het van de eerste foto! Zijn eerste gok was ineens de juist! Wow!
En Ron zat er "boenk op" met zijn tweede gok (met dank aan zijn vrouw weliswaar...)
Voor de anderen : eentje in kleur... Nu behoort de "olifantenslurf" al zeker niet meer tot de mogelijkheden.

Na die moeilijke van vorige week tijd voor een makkelijke!
Ik begin met de foto in zwart wit want anders is het wel een beetje té simpel, morgen komt er kleur in!
 In de loop van de week volgen tips en grotere foto's! Als je de oplossing gevonden hebt stuur ze me aub per mail en zet ze niet op mijn blog om de andere zoekers hun pret niet te ontnemen!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

En ik maar denken dat alleen bij mij mijn kleren soms op een bergske liggen!
Er zijn precies toch nog huishoudens waar het zo al eens aan toegaat...
Wel knap dat al die "nieuwe mannen" zelf hun broeken strijken en direkt op de kapstok hangen! Chapeau heren! Jullie moeten wel heel dankbare, overgelukkige echtgenotes hebben.



't Was en kleerhanger, een ding om broeken of rokken tussen te klemmen, en nee géén handrem, roerzeef, GSM-klem, notenkraker, stempel, perforator, mixer, kippenschaar, kersenontpitter, fietspomp of met wat jullie me nog allemaal gebombardeerd hebben... Een stom kapstokske dus... iets wat ge waarschijnlijk elke morgen in uw kleerkast ziet hangen... Leeg, als uw kleren op een bergske in een hoek van de kamer liggen, of netjes met een broek of rok ertussen geklemd, in de meer ordelijke huishoudens.



Als eerste opgelost door 7 mannen : Steven, Ron, Luk, Jan, Paul, François en Geert!
En toen kwam de eerste dame : Chrisje!
Daarna volgde het - deze week toch wel erg beperkte - peleton :  Lange Lou, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Mare, Viva, Mieke en Speelster!
Maar kom, bij al diegenen die 't opgelost gekregen hebben zal de kleedkamer, of de kleerkast of de badkamer nu zeker opgeruimd zijn.
Voilà, dat was dan weer een fotoraadsel met een nuttig doel.

De foto van de laatste kans, dus maken we er een weggevertje van... Nu moet ge dit nuttig ding toch echt wel herkennen?! En stop met zoeken in de keuken of de living want daar hoort het niet thuis...



Reeds opgelost door (tja, nog altijd dezelfde als gisteren...) : Steven, Ron, Luk, Jan, Paul, François, Geert, Lange Lou, Dolfijn en Chrisje!!!

Irma : "Dank! Dank! Dank! Tante Fernanda, Nonkel Jan, Pa, Nonkel François, Tante Ingrid, Tante Viva, Tante Mieke, Tante Cooltje, Tante Nilleke, Tante Redpoppy en Tante Ann! Ik ben zo blij dat ik van dat paaltje af mag! Ik heb het Zeemanshuis nu wel lang genoeg gezien. Nu mogen ze 't voor mijn part afbreken! Pffffffft. "

Ons Antwerpse Zeemanshuis afbreken?!  In geen geval!!! Want dat is mijn geliefde theatergroep zijn zaal kwijt!
In een vorig leven - 25 jaar geleden - werkte ik mee aan de oprichting van het theatergezelschap van Alex Van Haecke : TAA. Theatergroep Antwerps Amusement. Het eerste stuk was "De Rat". Ik vervulde met liefde en plezier de functie van inspiciënt en hielp met de promotie. Ondanks de groeipijnen van een beginnende groep was het een heerlijke tijd die voor mezelf eindigde toen ik naar Herentals verhuisde om onze muziekwinkel te beginnen.
Maar Alex en zijn enorm gemotiveerde ploeg hebben ondertussen niet stil gezeten en zijn al 42 succesvolle produkties verder!
De theaterzaal onder het Zeemanshuis werd hun vaste stek en de naam van het gezelschap veranderde dan ook in "Theater Zeemanshuis".
Hier zien jullie de link naar het allereerste stuk http://www.theaterzeemanshuis.be/derat.html

Vandaaruit kan je lekker verder surfen naar de geschiedenis van hun onstaan en nog belangrijker naar wat ze in de toekomst gaan doen! Er staat onder andere een produktie over Alzheimer in de startblokken.

Het stuk dat ze momenteel spelen is "Rijen en Vrijen", een dolhilarische komedie! Op de première heb ik op mijn stoel zitten schudden van 't lachen. Vandaar dat ik voor mijn verjaardag enkele kameraden op deze voorstelling ga trakteren want ik wil ze zelf ook beslist nog een keer zien. Dus dáárom zat Irma in 't Zeemanshuis,... ze ging mijn theaterkaarten ophalen!

Maar niet alleen voor Alex zijn groep moet het Zeemanshuis blijven bestaan, het is verdorie ook een stukje authentiek Antwerpen! Het is een onmisbaar onderdeel van het schipperskwartier! Reeds vanaf 1890 sliepen op deze plek de zeelieden die de haven van Antwerpen aandeden. Je kon er ook lekker en goedkoop gaan eten. Als kind ging ik er soms 's zondags met ma en pa op restaurant want het was er kindvriendelijk, eenvoudig en lekker. Nu nog kan iedereen er terecht voor een budgetvriendelijke maaltijd, ook als je niet in 't hotel logeert. Laten we hopen dat de afbraakwoede van de stad Antwerpen het Zeemanshuis spaart... Maar de toekomst is onzeker...

Wie in de geschiedenis van ons Zeemanshuis geïnteresseerd is kan op deze site gaan grasduinen :
http://www.zeemanshuis.be/nl/indexn.htm

Eindelijk hebben ook twee vrouwen het gevonden!!!!



Reeds opgelost door Steven, Ron, Luk, Jan, Paul, François, Geert, Lange Lou, Dolfijn en Chrisje!!!

Ocharme, enkel Fernanda heeft Irma nog maar gelokaliseerd...
't Is dan ook niet echt makkelijk.



Irma : "Mannekes hoe lang nog??? Ge denkt toch niet dat ik hier comfortabel zit? Trouwens ik wil hier wel weg zijn voor het gebouw afgebroken wordt hé!"



Ja, inderdaad, er is sprake van dat dit gebouw gesloopt gaat worden. Een gebouw met zo'n rijke geschiedenis voor deze stad...



Kwestie van Irma daar geen dagen meer te moeten laten zitten ga ik jullie nog een tip geven :
"Rijen en Vrijen"
Met deze tip - en een beetje surfen - kunnen ook de mensen die dit gebouw nog nooit in 't echt gezien hebben het makkelijker vinden...
Ge weet, Irma wacht nog op 5 "verlossers"... Stel haar niet teleur

Arme dames wat heb ik jullie aangedaan! En ik die dacht dat de vrouwelijke lezers het eerst gingen oplossen... Ik zal eens een kompleet ander onderdeel laten zien, misschien helpt dat een beetje?



Nog altijd enkel maar opgelost door drie jongens : Steven, Ron en Luk...
Meisjes... uw eer staat op 't spel...

Waar is Irma nu weer terechtgekomen??
En wat ging ze daar in godsnaam zoeken??







Wie brengt Irma terug thuis? Als je weet waar ze uithangt stuur me je antwoord maar per mail!
Morgen nog enkele foto's...