Verse stekelige aanvoer!

Zie ze daar staan als wiegende zeeën... die uiteindelijk, na enige bewerkingen, bijna dagelijks op uw tafel belanden onder een laagske confituur of een plakje kaas...



In dit seizoen zien ze nog groen, hun goudgele kleur krijgen de halmen pas net voor het oogsten in augustus. Dus vond ik het, nu ze nog een beetje mysterieus  groen zagen, wel hét moment om er een raadsel van te maken.



Enkel opgelost door Viva, Chrisje, Jan, Ron, Andromeda, Luk, Veveke, Dolfijn, Lange Lou, Yvette, Helena, Kathleen, Shajongen en Geert!
Dus de rest van mijn lezers eten geen brood?  Zijn dat dan aardappeleters, spagettivreters, müesli-kauwers?... Of. heu.. weten die niet meer waar ons dagelijks brood vandaan komt?
Alleszins, als "gemakkelijk" afscheidsraadsel kon dit weer tellen.
Ik zal na mijn thuiskomst maar weer iets "moeilijk" nemen zeker? Dan vinden misschien wat meer mensen de oplossing.

Tussen Aarschot en Tienen ligt het oude waterkasteel Ter Horst. Het is het kasteel dat model stond voor de stripverhalen van "De Rode Ridder". Een strip die vele jongens (en meisjes) van onze generatie bekoord heeft.
Het is mijn maatje Viva haar favoriete avondwandelingplekje. En nu begrijp ik waarom. 't Is een zalige plaats om te wandelen en nog leuker om "postkaartjes" te fotograferen... Er is ook een taverne lekkere gerechten en een heerlijk rustig terras.
Je kan ook het interieur van het kasteel bezoeken en in de toren klimmen.
Het domein is zéér de moeite om er een uurtje te gaan wandelen, 't mooist in de late namiddag.
Vanaf volgend jaar staat het kasteel in de steigers want het moet dringend gerestaureerd worden, dus als je 't nog in zijn oude schoonheid wil zien is deze zomer het ideale moment.










(foto Viva)







En we zijn weer zeer tevreden met onze foto-oogst. Dat verdient een flinke crème glace...



"Zeg heu... moet ik nog lang stilstaan? Neem inderdaad Irma maar weer als model. Die is geduldiger..."



Over enkele dagen de fotoreeks van het interieur van het kasteel en de mogelijkheid om het volledige fotoalbum te bekijken.

De foto van de laatste kans...



Enkel nog maar opgelost door Viva en Chrisje...
Allez, zo kunnen we 't fotoraadselseizoen toch niet afsluiten! 't Is zo simpel. Kijk eens goed rond u als ge buiten komt... 't Staat overal. Natuurlijk niet midden in 't stad.

Het reisverhaal van Thailand is verteld. Behalve de laatste week die we doorbrachten op 't eilandje Koh Ngai maar daar had ik in 't vorige reisverhaal al zoveel over verteld dat daar niets nieuws over te melden was. (Dat reisverhaal kunnen jullie trouwens herlezen en herbekijken door in de rechterkolom op "Mijn reisverhalen" te klikken.)
Ik heb dit jaar op Koh Ngai trouwens ook niet veel uitgericht behalve vissen gefotografeerd. Als ik later tijd heb dan zet ik die wel eens op mijn blog. Maar nu heb ik mijn handen vol... Uiteindelijk zit er hier een "logé-kater" die stilaan van status van "vondeling" naar "nieuwe bewoner" aan 't evolueren is.
Ondertussen is hij al gecastreerd. En nee, zijn ballekes staan hier niet op de kast, het is niet dat ik een verzamelaar ben.
De grootste problemen werden veroorzaakt door Mathurin die zijn positie van jongste en verwendste gezinslid niet graag op gaf. En dan zeker niet aan zo'n speels en lief dier. De senior-katten hadden minder problemen met mijn jongste telg.

Om de aanpassing een beetje te vergemakkelijken heb ik hen met Bach-bloesems behandeld en een verdamper van Feliway gekocht om de harmonisatie van mijn bende vlotter te laten verlopen. Met  goede resultaten. Ondertussen wordt er al door de twee jongste gespeeld en gerend dat het een lieve lust is en hoogst zelden mondt de stoeipartij nog maar uit in een grompartij.
Aangezien de vroeger eigenaar niet is opgedaagd gaat de jongen dus mijn roedel definitief vervoegen.
Nu zijn 't niet meer de "Zalige Zes" maar werden het de "Magnificent Seven".

Vanzelfsprekend is er al volop naar een naam gezocht.... En gevonden... Een zeer mooie en zeer betekenisvolle. Maar ik hou hem nog even geheim. (Voornamelijk omdat hij zo moeilijk is dat ik hem zelf altijd vergeet! ) Wat leidt tot hilarische situaties, ik wil hem dan opvoeden en hem iets verbieden en roep dan : "Néé, heu, heu, allez, néé, heu, verdomme hoe noemt ge nu toch weer! Néé "dinges"! Niet doen! Mo-, Mi,- No-, Meni-, allez vooruit "Poes" dan maar, néé dat mag niet! Paul hij springt op tafel! Hoe heb ik hem nu weer genoemd?!!"
Ik vrees dat ik 't op mijn voorarm ga moeten laten tatoeëren. Maar dan moet ik wel zien dat ik ondertussen niet in slaap val want anders wordt misschien heel de geschiedenis en de betekenis er ook nog bij getatoeëerd en dan sta ik wel volgekribbeld van mijn vooram over mijn schouder tot op mijn buik.

Vrijdag vertrekken we voor twee weken op vakantie, dus is er ook even overlegd met de huis-en de poespassers of die geen bezwaar hadden tegen deze vinnige zevende. Geen probleem, de reactie was direct : "Och wat is nu 't verschil? Zes of zeven! Laat dat beesteke toch blijven."
Ze zullen wel anders piepen eens ze moeten leren zijn naam te onthouden.

Ik hoop dat ik na de reis met een reisverhaal thuis kom. Maar ik weet het niet. Het wordt voor mijn doen een wel erg speciale trip. Iets wat ik nog nooit gedaan heb. Een regio van de wereld die ik nog nooit gezien heb en waarvan ik nog altijd twijfel of ik hem echt zo mooi ga vinden als Azië...
Maar in de tijd dat we onze winkel nog hadden was het niet mogelijk om tijdens de zomervakantie op reis te gaan omdat het dan hoogseizoen was. De kinderen met goede schooluitslagen kregen dan als kado dikwijls een gitaar, de vakantiewerkers kwamen met hun eerste verdiende loon hun keyboard kopen, en eind augustus moesten de muziekscholen bevoorraad worden en de blokfluiten aan de gewone scholen geleverd worden. Dus nu - voor 't eerst in 25 jaar - gaan we op "zomer"-vakantie.
Maar ik moet wel een muts en wanten meenemen...
En aangezien ik eigenlijk meer van pareo's en bikini's hou weet ik niet of deze bestemming wel zo'n goed idee was.
Momenteel zit ik een enorm gevecht te leveren want ik moet kleding meenemen die geschikt is voor temperaturen tussen de +25° en de -2°. Niet simpel...

Ondertussen blijft mijn blog gewoon doorlopen. (Mijn huispassers zullen wel zien dat de electriciteit niet uitvalt enzo ) Er zullen verschillende fotoreeksen komen van leuke uitstapplekken in België, dierenfoto's en af en toe gewoon een mopje. Kortom, ik heb mijn voorzieningen getroffen, ik laat mijn trouwe lezers niet in de steek.

Ge hebt ook wel een goede reden om na mijn vakantie zéker terug te komen kijken want dan ziet ge hopelijk de foto's van mijn ietwat "gewaagde" bestemming en wordt de onuitsprekelijke naam van de kater onthuld.
En geloof me, die wilt ge niet missen.



"Yeah! Ik mag blijven!..."



"... dus moet ik mij vooral nog tot vrijdagochtend héél braaf gedragen..."

Weet ge, bij gebrek aan fotoraadsel zal ik u een ander soort raadsel geven! Probeer uit te vinden wat het katertje zijn naam geworden is!...
Het is een Japanse naam. (Die bestaat uit een flink aantal lettergrepen die ik dus momenteel nog allemaal door elkaar haspel. ) Ik denk dat veel katten in Japan zo heten omdat hij ergens op één tempeltje afgebeeld staat. Hij is een soort beschermengel - uit de Shinto-godsdienst - die onheil afwendt en genezing brengt...
Dit zijn nu toch al veel tips die de speurneuzen onder jullie enkele weken kunnen zoet houden denk ik zo. Véél plezier! En als ge hem gevonden hebt probeer hem dan vooral te onthouden. 't Is een geweldig goede geheugentraining.

De eigenaar van de jonge kater is nog altijd niet opgedaagd... Ik vrees dat het beestje een van de talloze dieren is die net voor de vakantie zijn buitengezet...
Ik heb de jongen ondertussen al laten castreren en grondig door de dierenarts laten onderzoeken. Op een paar vlooien na was hij kerngezond maar wel superslank.

Mathurin, onze jongste nieuweling van vorig jaar, was niet bepaald gelukkig met de logé.
Er zijn de laatste dagen heel wat bilaterale onderhandelingen en veel liefde en geduld voor nodig geweest om een modus vivendi te vinden om de lucht niet vol plukken haar te laten zweven. Maar al die pogingen leiden tot een goed resultaat. Er wordt al samen gespeeld tussen de juniors.
De seniorenbende vindt het best leuk dat zij nu niet meer het doelwit zijn van de hyperactieve Mathurin, die kan nu zijn energie kwijt met de - zo mogelijk nog speelsere - jonge kater.



Links de logé, rechts Mathurin.



Mathurin gaat er ondertussen ook al mee akkoord dat de bezoeker met zijn speelgoed stoeit.
Met liefde, tijd, geduld, doorzettingsvermogen en aandacht is veel te bereiken in deze wereld...
Uiteindelijk kennen ze mekaar amper 4 dagen...
Ging het er in de grotemensenwereld ook maar zo aan toe...

Zo mooi, zo geliefd, zo noodzakelijk,...en toch door zo weinigen in deze fase herkend...



Alleen nog maar opgelost door Viva!
(Maar ik moet er wel eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ze weer "de pieren uit mijn neus gevraagd heeft" (om 't eens op zijn Antwerps te zeggen) om de oplossing te vinden.

Oh? Heeft nog niemand dit zo noodzakelijke ding ooit eens van dichtbij bekenen?...
Volgende poging dan maar...

Deze week wordt het een kort en krachtig fotoraadsel, de oplossing zal reeds op donderdag verschijnen want vanaf vrijdag krijgen jullie ogen en hersenen even verlof en ga ik twee weken herbronnen en nieuwe inspiratie op doen.
Dus heb ik 't niet te moeilijk gemaakt, het is iets dat door iedereen welbekend is!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Een framboos! Beter nog : een zelfgekweekte framboos!! En dan nog eentje dat de vogels speciaal voor mij overgelaten hadden.



't Probleem met die slechte eerste foto van deze reeks was dat ik natuurlijk niet in dat kleine gaatje van die framboos kon met mijn lens... De volgende dag ging ik fotograferen aan 't kasteel van Horst, ik neem mijn apparaat uit Irma en opeens bemerk ik dat de wereld rood ziet als ik door mijn lens kijk! Grote paniek want ik dacht dat er iets roods in mijn arme witte (nouja "witte") Irma was uitgelopen. Gelukkig viel onmiddellijk mijn euroke dat heel de voorkant van mijn apparaat nog onder 't frambozensap zat door zondag een beetje van te dichtbij mijn raadselfoto te willen maken.



Na héél veel diverse soorten confituur maken is 't raadsel opgelost door Chrisje, Klaproosje, Mieke, Kathleen, Shajongen, Piet, Redpoppy, Ron, Jan, Opapat, Redpoppy, Andromeda, Nadine, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Alida, Veveke, Kaatje, Marleen, Geert, Lisette en Fernanda!

En alleszins zeker en vast ook een "Eervolle Vermelding voor Doorzettingsvermogen, Moed, Eindeloze Energie en Volharding" voor Yvette.
Hoeveel soorten confituur ze momenteel in haar (grote) kast zal hebben staan weet ik niet, maar één soort zal beslist nog ontbreken. Frambozen.

Even tijd voor een verfrissing tijdens deze plakkerige dagen...

Paradisio (het natuurpark bij Ath in Wallonië) vangt veel dieren op die door hun eigenaars plots als ongewenst ervaren werden. Je vindt er dan ook een flinke kudde rood- en geelwangschildpadden die hier flink uit de kluiten wassen. Wat wil je? In België krijg je véél water...





Singing in the rain!





Cóóóóóóól...

Ik wil nu ook wel stilaan een druppeltje regen...

De foto van de laatste kans...



Chrisje, Klaproosje, Mieke, Kathleen, Shajongen, Piet, Redpoppy, Ron, Jan, Opapat, Redpoppy, Andromeda, Nadine, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Alida, Veveke, Kaatje, Marleen, Geert, Lisette en Fernanda  weten ondertussen hoe lekker ze zijn dit jaar...

Vele mensen zijn al aan 't smullen...



... onder andere Chrisje, Klaproosje, Mieke, Kathleen, Shajongen, Piet, Redpoppy, Ron, Jan, Opapat, Redpoppy, Andromeda, Nadine, Viva, Dolfijn, Lange Lou, Alida, Veveke, Kaatje, Marleen, Geert en Lisette!

Deze plakkaat zag ik gisteren langs de weg staan en mijn verbeelding sloeg direkt op hol...



Ik hoor het al gebeuren als iemand zijn lief 's nachts na die fuif thuis komt... :
"Oh schat, gij ruikt toch zo lekker dierlijk vannacht!... Ja bolleke, gij smaakt wel echt bééstig goed tegenwoordig... Exotisch zelfs!"

Hoofdstuk 17. Deel 3.
Hotel "Te Lourdes op de Bergen".

We reden voorbij een prachtige gouden tempel met een dak van spiegeltjesmozaïek, met draakjes en alle mogelijke glitter en dat vond ik nu wel echt de setting om onze brave degelijke trouwe auto eens te vereeuwigen. De enige auto die zo’n stevig spijsverteringsstelsel heeft dat 't hem niet uitmaakt wat ge hem te drinken geeft.





Het uiteindelijke doel van de dag was de Mae Ya waterval, eentje van 250 hoog, de hoogste van het land. Vroeger was het vanaf de baan een wandeling van een uur om er te geraken maar nu is er een geasfalteerde weg aangelegd die we dankbaar insloegen, jammer genoeg kende ons Trees die nieuwe weg niet dus die bleef maar panikeren en herhalen : "Herberekenen! Herberekenen!" Op haar schermke zagen we ons alweer van de wereld bollen terwijl we in de realiteit over een gloednieuwe macadam reden.



Op 't einde van de weg was 't nog een halve kilometer stappen en dan stonden we ineens voor een waterval die alle vorige in de schaduw stelde, heel breed met tientallen, misschien wel honderden trapjes en plateautjes waar het water overheen gutste. Middenin groeide op een richel ook nog een heuse boom. Geweldig mooi en ook daar waren we weer helemaal alleen op nog een ander koppel na. Onbegrijpelijk.
Mae Ya was echt een schitterende bekroning van ons rondreis.













Vallende herfstblaad-"jes" in Thailand...



Een allerlaatste tempeltje alvorens op de grote baan terecht te komen...

De weg naar Chiang Mai viel reuze mee, gewoon een goede snelweg, met veel 7/Elevens, maar ik heb verzaakt aan de verleiding. Een vierdubbel doorvoede vrouw kan misschien niet meer in een vliegtuigzetel.

In de buurt van de luchthaven zochten we een hotel en we vonden het “Nim Wang Godweetwa Airport Hotel”. Even was het weer erg misleidend aangezien het groezelige, aftandse hotel dat ervoor lag ook snel de naam “Airport Hotel” op zijn gevel geplakt had, maar in die val zijn we gelukkig niet ingetrapt. Een mannetje kwam inderhaast toegesneld om ons af te leiden naar zijn parking en trachtte ons de weg te versperren naar het juiste hotel maar we hebben ons niet laten kisten. Door slim verder te rijden kwamen we in een prachtig Chinees hotel terecht.

We boekten een VIP-room want die waren lekker groot en dat is makkelijk om de bagage netjes en compact in te pakken voor de vlucht naar Koh Ngai van morgen. Een bijkomend voordeel van die kamer was dat ze ook nog op 't gelijkvloers gelegen was zodanig dat we heel eenvoudig al onze rommel uit onze auto over de terrasballustrade in onze kamer konden zwieren. De picollo vond het eerst wel een beetje vreemd maar hij scheen het toch ook wel een praktische uitvinding te vinden. Het spaarde hem ook een boel geloop en gesleur uit en door al ’t gerief mee over de ballustrade te kieperen had hij zijn fooi een stuk makkelijker verdiend. We hebben ze weer iets bijgeleerd. Maar ik geef toe, het zag er wem ietwat vreemd uit, twee mensen die met de meest onmogelijke rommel, al dan niet in zakskes - gescheurd en minder gescheurd - telkens over een terrasreling klimmen... Het leek wel of we inbrekers waren die niets wilden stelen maar integendeel allerlei afval wilden komen dumpen in de Vip-kamer.

Het was zo'n echt typisch Chinese kamer, alles in 't vuurrood want dat brengt geluk, een bed vol kopkussens gevuld met geurige theebladeren voor de goede nachtrust en een kussentje met een avondgebed er op geborduurd. Die laatste verkochten ze ook en daar heb ik niet aan kunnen weerstaan. Hopelijk is ’t kussentje kattepis-proof…

We hebben in deze mooie en gerieflijke setting (met als enige minpuntje een lavabo waarvan alweer de afloop niet goed aangesloten was en waar ik dan maar de vuilmand heb ondergezet om ‘t water op te vangen. Perfectie is écht niet van deze wereld) rustig onze 10 zakken en tassen kunnen omvormen tot een compactere en meer vliegklare bagage.

Buiten aan 't zwembad gegeten, en hoewel Chiang Mai een grote stad is en dit ding een Airport Hotel, en het toch al wel eens een toerist over de vloer moet krijgen werd ook hier alweer geen gebenedijt woord Engels gesproken. De pantomime om aan eten te geraken was dus weer hilarisch, gelukkig zat er aan een tafeltje achter ons een lieve Chinese zakenman die behulpzaam de kelners inlichtte wat wij wensten te eten. Ge kunt het niet geloven en toch gebeurt dat hier...

Op de oprit van 't hotel prijkte een metershoog beeld van een Chinese godin. Die grazieuce, die met haar wapperende jurk, ik vergeet haar naam altijd… In de hall stond een prachtig altaar vol offergaven. En her en der, vooral op de meest onpraktische plaatsen - op strategische feng shui-punten dus - stonden nog wat godjes verspreid. Stel u deze toestand in België voor.

Ge komt aan een hotel en 't eerste wat ge ziet is een vier meter hoge Moeder Maria met Kind, waarvan het Kind 1 meter groot is. In de lobby vindt ge een kompleet altaar voor de H. Antonius waar ge kaarsen kunt branden en waar de genezen mensen hun krukken en prothesen aan de muren hebben gehangen. Te pas en te onpas vindt ge op vensterbanken en in bloempotten dan ook nog H. Rita's, Christoffels, Franciscussen en Jozeffen. Zoudt ge dan in dat hotel nog blijven overnachten?... Natuurlijk. Want met al die heiligen die over u waken kan 't niet anders of ge zult er genieten van een "zalige" nachtrust.