Fotoraadsel 222 - foto 5

Deel 3 : Als een duif in een kerk.

Het droeve hoogtepunt van vorige week was onze reis afzeggen. Daar gaat onze autotrip waarin we deze keer het oostelijk deel van Thailand zouden gaan ontdekken…

Ik zou echt niet weten hoe ik met deze overgevoelige kop in een restaurant of hotel vol bordengekletter moet gaan eten. Op een geluid dat ge ziet aankomen, of dat ge zelf maakt, kunt ge anticiperen maar ge kunt moeilijk de stand van alle messen en vorken tegenover hun bord van een heel restaurant in de gaten houden. Dat kan zelfs deze Moeder Overste niet. Als mogelijke noodoplossing had ik gedacht onderweg op reis eventueel broodjes in 7/Elevens of tankstations te gaan kopen en af en toe in een Mac Donalds te gaan eten, daar gebruiken ze noch bestek noch borden. Dus deed ik vorige week de ultieme test en organiseerde een bioscoop-avondje met vooraf een hamburger in de Quick.

In de hall van de cinema was amper volk, aan de kassa stonden we alleen, maar… de kassier naast ons was net zijn kassa aan ’t maken. Een waterval van rinkelende munten. Kling-kling-klang-klíííííííng-KLIIIIIIIIIIIIIIIING!!!!!!!!!!! In het vrijwel lege hamburgerrestaurant vonden we een rustig tafeltje tot er enkele minuten later twee piepjonge koppeltjes naast ons neerstreken met van die “Chicken Nugget”-zakken… Kr-kr-krak-krak-krakrakrkakrakrááááAAAAAAAAAAAK!!!!!!!!!!!!!!
Alweer moeten gaan lopen.

De film zelf heb ik tot halverwege kunnen uitkijken zonder oordopjes. ’t Was een praatfilm en bij de weinige lawaai-scènes hield ik even mijn oren dicht. Tot ik plots de knal van een geweerschot niet had zien aankomen… Vanaf dan heb ik maar wijselijk mijn dopjes ingestoken. Alle scherpe geluiden vielen weg en dat was een verademing. Een verademing van een uurtje waar ik daarna flink voor moest boeten met oorpijn…
Dus nee, in deze conditie zou op reis vertrekken niet veel plezier opleveren.

De beslissing om deze keer maar thuis te blijven - in de hoop dat de hyper-acusis ooit terug verdwijnt - maakte natuurlijk allerlei bespiegelingen los… Stel dat het nooit meer overgaat?... Geen reizen meer, geen reisverhalen, geen foto’s, geen blog?... Niet bepaald opwekkende vooruitzichten…
Je stopt dan op tijd met werken om als prille senior wat te kunnen gaan reizen en dan komt er zoiets absurds een pad in de korf zetten…

Veel andere plezierige dingen zijn ook niet meer mogelijk. Vroeger deed ik niet liever dan verknutselen en nu heb ik met het verbouwen van de keukenkasten niet kunnen meespelen. Een schroevedraaier die op de keukenvloer valt laat me uit mijn vel springen. Dat geluid gaat door merg en been.

In het hoorcentrum kan je oordopjes laten maken met ingebouwde filters. Allemaal goed en wel maar als je niks in je oren kan verdragen ben je daar ook niet veel verder mee. Trouwens als je iets in je oren stopt dan hoor je de tinnitus weer veel erger. Toch zou dat laatste nog verkiesbaar zijn want de tinnitus is ergerlijk maar hij klinkt wel altijd ongeveer ’t zelfde en doet tenminste geen pijn zoals de onverwachte scherpe geluiden. Kortom, de cirkel is rond, er is niet direkt een oplossing te vinden voor iemand die opgezadeld zit met de surrealistische combinatie van tinnitus én hyper-acusis én gevoelige oren.

Veel begrip kan je voor dit probleem niet verwachten in deze lawaaierige wereld. Mijn huisdokter zegt dat vele mensen aan beide aandoeningen lijden maar dat de meesten gewoon zwijgen om niet op de gekende muur van onbegrip te stuiten. Ze “lijden in stilte”. Alleen dat zinnetje is al om ’t uit te schateren! Stilte kennen wij namelijk al lang niet meer.

Het moet ook heel moeilijk te begrijpen zijn voor onze medemensen want we zitten altijd maar bezig over “Wij horen dit, en wij horen dat…” maar ’t gaat helemaal niet over oren en horen. De tinnitus is denkelijk een fantoomgeluid dat door je hersenen geproduceerd wordt. Het zijn waarschijnlijk overprikkelde zenuwuiteinden veroorzaakt door - misschien - een teveel aan lawaai, een plotse knal, verkeerde medicijnen, een accident zoals whiplash, te lang teveel stress, depressie… wie zal het zeggen. De dokters alvast niet.

Het stomme is dat zoiets een enorme inpact op je leven heeft. Je hoort totaal andere dingen dan de anderen en interpreteert ze ook verkeerd. Enkele dagen geleden reed ik ’s avonds achterwaarts uit de garage en bleek daar ineens een auto geparkeerd te staan. Ik had hem niet gezien. Plots hoorde ik een enorm gekraak! Ik dacht écht dat ik die auto een halve meter korter gemaakt had! En wat bleek : één enkele kras op de zijkant van eigen auto. In mijn oren had het echter geklonken alsof ik een enorm accident had veroorzaakt… en ’t was dus eigenlijk niks erg. Beter dan met dit voorbeeld kan ik het eigenlijk niet uitleggen. Het gaat allemaal om echt futiele dingen die voor hyper-acousis-mensen buitenproportioneel versterkt worden en ik snap maar al te goed dat mensen die dit niet meemaken het ook niet kunnen bevatten.

Ondertussen vallen er hoe meer stukjes van de puzzel in mekaar…

Dat gedoe in mijn kop moet zich al jaren aan ’t opbouwen zijn. Zo ben ik ooit echt gek geworden van het “lawaai” van een kapotte koelkast van de buren. Hoogstwaarschijnlijk klonk dat voor andere mensen gewoon als ’t gezoem van een mug - áls ze ’t al hoorden - maar voor mij was dat een overweldigend geluid dat dwars door mijn kop zinderde. Ik sliep er niet meer van.

Nu begrijp ik ook waarom ik tijdens uitjes altijd tegen mijn maten zei : “We gaan toch eerst eens aan de deur luisteren of het geen te lawaaierig restaurant is voor we gaan zitten hé?” Velen werden afgekeurd wegens “Wat is dat hier voor een galmgat?!!”. Gelukkig zitten mijn vrienden ook graag rustig en kuierden we dan verder naar ’t volgende. Maar soms zag ik ze toch bedenkelijk kijken, ze vroegen zich waarschijnlijk af : “Overdrijft ze nu niet? Zo’n lawaai is ’t hier nu toch ook niet eigenlijk…” Uiteindelijk kwamen we altijd wel terecht in iets waar we ons allemaal goed voelden. Ik heb niet veel vrienden maar diegenen die ik heb moeten mij wel heel graag zien. Want ik realiseer me nu dat ze ook op al die momenten niet hoorden wat ik hoorde, en dat ze moeten gedacht hebben dat ik toch wel een heel moeilijk mens was, maar ze mij toch niet lieten vallen. 't Is eigenlijk het omgekeerde, ik sluit me hoe langer hoe meer op omdat ik niemand tot last wil zijn. Zelfs telefoneren wordt elke dag lastiger omdat ik de telefoon hoe langer hoe verder van mijn oor moet houden omdat alles maar scherper en scherper begint te klinken.

Ik snap nu ook waarom ik op vakanties in hotels met veel animatie altijd zoveel last had. Andere mensen mopperden dat ze al dat muziekgedoe tijdens de maaltijd ook wel heel vervelend vonden maar ze bleven toch maar mooi naar die restaurants gaan. Voor mij mondde zo’n restaurantervaring altijd uit in complete chaos in mijn kop, dikwijls met bijbehorende hoofdpijn. De combinatie van bestek-gekletter, gebabbel en daarbovenop nog de “Kinderanimatie-show” die aan de gang was… Mijn oren sloegen gewoon tilt en ik werd zo misselijk dat ik amper nog iets binnen kreeg.

Een half jaar geleden stonden we op het punt om een villa te kopen in een héél stille buurt. Op ’t einde van een straat die doodliep op een bos. Stiller kan je ’t haast niet vinden. Ik dacht mijn droom van rust gevonden te hebben. Wel tien keer ben ik daar naar de zogenaamde “stilte” gaan luisteren alvorens met de makelaar af te spreken. Maar ik hoorde er altijd vanalles. Ik hoorde de kampeerterreinen van de scouts op 300 meter afstand… Gekletter van dakwerkers aan de andere kant van de wijk… En geen mens die wilde geloven dat ik dat écht kon horen vanop zo’n afstand.
Net voor we de beslissing om het huis te kopen gingen nemen stond ik daar nogmaals in de tuin en plots kregen de buren bezoek van hun familie. Mijn haren vlogen omhoog van ‘t “lawaai”, ik hoorde een brij van luide stemmen en geroep alsof er een volkstoeloop ontstaan was! Ik vroeg me af wat er daarnaast aan ’t gebeuren was en ging stiekum door de haag gluren. Ik zag helemaal niet “het uitbreken van een revolutie”. Ik zag een normale familie met opa’s en oma’s - een twaalftal mensen - die zich rond de terrastafel nestelden en mekaar ondertussen uitgelaten verwelkomden. Geen getto-blasters, geen krijsende kinderen, geen druk gedoe. Een doodgewone zondagse familie-samenkomst. Ik begreep het toen helemaal niet meer. Gelijktijdig ging elders plots iemand met een houtzaag aan de gang. Het leek alsof die man het boompje dat achter mijn rug groeide wou wegzagen. Ik sprong op en keek en zocht en toen bleek dat de zaag zich wel 50 meter bij me vandaan bevond! Ik barstte uit in tranen, begreep totaal niet wat me overkwam, mijn zo verhoopte stilte ging ik hier ook niet vinden, ik vond het zelfs een “verdomd lawaaierige buurt” en het plan om het huis te kopen werd afgevoerd. Met een enorm pak schuldgevoelens erboven op want Echtgenoot had het huis zo leuk gevonden en de buurt zo aangenaam stil… Terug naar af dus.

Ondertussen weet ik wel beter : die buurt zal heus wél stil geweest zijn, ikzelf heb gewoon een verdomd lawaaierige kop. Een galmgat waar elk geluid maar in blijft doordreunen en rondcirkelen en weerkaatsen als een radeloze duif die in een kerk gevangen zit en tegen het glas-in-lood blijft knallen.

Morgen het laatste deel.
En dan hop, naar vrolijkere onderwerpen!

Deze foto geeft voor de aandachtige waarnemers een stuk zeer nuttige informatie prijs ...



Reeds opgelost door Geert, Rudy, Kathleen, Kaatje, Luk en Steven!

Deel 2 : Horen als een dolgedraaide Pluto.

Vorige week ben ik tijdens mijn dinsdagse shoppingmiddag gewoon moeten gaan lopen. Op een druk kruispunt was het gesjirp, gepiep, gesis en gepuf van de remmende en vertrekkende bussen, trams en auto’s niet meer te harden. Ik merkte pas dat weinig mensen snappen wat ik meemaak toen ik tegen mijn kameraad opmerkte : “En dan dat getik van elk schakeltje van die zijn fietsketting er nog bovenop!…” Waarop hij vroeg : “Welke fiets?” “Awel, die aan de hand van die meneer die hier voor ons wandelt!”
Op dat moment realiseerde mijn maat zich plots wat voor stomme details ik wel allemaal moet horen, hij trok me direct de eerste de beste stillere zijstraat in en zei verbaasd : “Maar gij hoort gelijk een hond?!!” Na die opmerking realiseerde ik me pas dat ge van “normale” mensen niet kunt verwachten dat ze ook maar enigszins kunnen bevatten in wat voor lawaai-hel een mens die aan hyper-acusis lijdt terechtgekomen is.

Hoe moet ge zoiets gaan uitleggen?… Ik wou er al lang eens iets over op mijn blog schrijven maar vond er geen woorden voor. Na deze gebeurtenis begreep ik dat het misschien eens hoog tijd wordt om naar de juiste woorden te zoeken. Er moeten meer mensen zijn die dit meemaken en het gewoon niet durven vertellen omdat ze niet weten hoe het uit te leggen en bang zijn zich belachelijk te maken. Dan doe ik dat wel even in hun plaats.

Onlangs zocht ik mijn neus-keel-en-oren-arts weer op in de hoop dat hij minstens iets aan die fysieke oorpijn zou kunnen doen. Druppeltjes voorschrijven ofzo. Aan die tinnitus is toch niets meer te verhelpen, dat wist ik al wel langer. Ik hoopte ook dat hij een oplossing zou weten voor die martelende, scherpe, harde klank van alle geluiden. Het enige dat het opleverde was dat ik nu weet hoe die ziekte heet : hyper-acusis. Hij vond als steeds niks fout aan mijn oren. “Ge hebt prachtige trommelvlieskes!”. Hij wou me wel een hoorapparaat voorschrijven. Ik had zelfs de keuze : ofwel mijn eigen gehoor zo versterken dat ik mijn tinnitus niet meer zou horen. (Pardon?!!! Nóg versterken?! Ik hoor nu al die voorbijzoevende vlieg haar maagoprispingen!) - ofwel een hoorapparaat dat een constante ruis gegeneert die mijn eigen oorsuizingen zou maskeren. Toen ik dat allemaal niet de oplossing van mijn probleem vond - ik wou iets dat die stomme oorpijn en die hyper-acusis deed verdwijnen verdorie! – en ik ondertussen met de tranen in mijn ogen zat, lanceerde hij de volgende onvergetelijke opmerking : "Ga maar snel terug naar uw huisdoktereske en laat dat madammeke een antidepressivum voorschrijven! Dan gaat ge dit allemaal niet meer zo erg vinden." Toen rezen mijn haren helemaal ten berge. Een jaar geleden zei dezelfde man me dat mijn tinnitus wel een bijwerking en een gevolg kon zijn van één van de medicijnen die ik in mijn leven genomen heb, en nu zou ik wéér pillen moeten gaan pakken, nota bene dan nog voor iets wat ik niet eens heb!!

Kortom ik kwam buiten met niets zinvols, behalve met een voorschrift voor een pil die “de pieken van mijn zintuiglijke ervaring wat zou aftoppen” en met de opmerking dat de oorzaak van mijn ellende jarenlange stress was (wat hij dan nog terloops een luxe-probleem noemde ook) en dat ’t ooit wel over zou gaan, behalve dan die tinnitus natuurlijk. Tinnitus is blijkbaar forever.

En ondertussen wordt alles elke dag erger. Eerst was het bruisen van een kraantje lastig, nu hoor ik al elk druppeltje dat van mijn handen terug in de lavabo spat. Haarwassen met shampoo is een marteling. Elk schuimdruppeltje dat openspat hoor ik apart. Het moeten er duizenden zijn. Een bijkomend probleem is dat alles op deze wereld wel in cellofaan of plastic verpakt lijkt. Van snoepjes, over charcuterie, en koekjes, tot pillen. Elke blister kraakt zich een weg door mijn hersenen.

Kokkerellen is nu helemáál niet meer plezant. De combinatie van lepels en vorken en potten en pannen wordt een helse kakafonie. Dus eet ik meer brood. Een normaal mens heeft er geen idee van hoe hard een broodzak kraakt… Erg genoeg is zelfs een zakje friet of een broodje uit de broodjeszaak ook al in zo’n ellendig papier verpakt. Vroeger was ik dolgelukkig als ’t een heel vers knapperig broodje was, tegenwoordig heb ik al net zo graag de oudbakken slappe kost, dat kraakt tenminste tijdens 't opknabbelen niet zo in mijn kop.

Nog maar één maand geleden hield ik enorm van ’t geluid van uw handen die ge warm wrijft tegen mekaar of van ’t zachte getik van de korrels in de katten hun etenspotten als ze alle zeven tegelijk zitten te knabbelen. Die pret is ondertussen ook ver zoek. Die geluiden zijn nu allesbehalve fijn.

Praten wordt ook doffe ellende. Beter gezegd : scherpe ellende. In een gesprek lijken de s-klanken op een nest sissende slangen. De S-beesssssssten bijten zich een weg door mijn kop. Of ik ze nu zelf uitspreek of iemand anders, het maakt niet uit. Een zinnetje als “de super-snelle sneltrein suist voorbij”… mij zult ge ‘t niet snel meer horen uitspreken. De autoradio - die moet opstaan om niet gek te worden van dat eeuwige oorsuizen - is al speciaal afgesteld, de hoge tonen heb ik afgevlakt. Dat gaat natuurlijk wel ten koste van de verstaanbaarheid en dat lijdt dan weer tot komische situaties.

Zo hoorde ik rond Kerstmis een reclamespotje over een goedkope supermarkt op de radio. Een vrouw zei op bewonderende, ietwat afgunstige toon : “Onze buren eten couscous à volonté!” De echtgenoot antwoordde : “Als gij zo slim waart om in supermarkt XXX te gaan winkelen dan zouden wij ons dat ook kunnen veroorloven!” Ik zat me toen af te vragen wat er nu in godsnaam zo duur kon zijn aan “couscous á volonté" eten... Stom reclamespotje. Later bleek natuurlijk dat het niet over couscous maar wel over “oesters à volonté” ging….

Zo noem ik mijn lieve oude zonnekloppende Ming ook dikwijls mijn Zonnezoon. Deze week zat hij op mijn arm met zijn pootjes rond mijn nek en Echtgenoot zei : “Ge staat toch echt prachtig met uw bonobo!” Waarop ik heel verontwaardigd : “Zeg, ge moet onzen oudste niet met een aap vergelijken hé!”. Echtgenoot viel kompleet uit de lucht. Ja, slecht horen heeft wel zijn grappige kanten.
Er mag al eens íets plezant zijn aan ’t hele gebeuren.



Ming : "Ma?... Mag ik eens iets vragen?..."
Laathi : "Tuurlijk Mingske, lieve Zonnezoon van me."



Ming : "Ma, heb ik dat goed gehoord? Is dat waar dan onze pa mij een bonobo noemt?..."
Laathi : "Bwa... Ik weet niet... Ik denk dat niet... Ik denk dat onze pa een dagske ouder wordt en daarom niet meer zo goed articuleert... Hij begint wat te mompelen. Ge zult hem wel verkeerd verstaan hebben... Hij zal wel 'zonnezoon' gezegd hebben."



Ming : "Gij denkt dus dat het een misverstand is? Ge denkt echt niet dat hij al zo oud aan 't worden is dat hij 't verschil niet meer weet tussen een kat en een aap?"
Laathi : "Tja dat kan natuurlijk ook... Op onze leeftijd durft een mens al wel eens verward zijn..."



Ming (héél voorzichtig) : "En 't zou bijvoorbeeld ook niet kunnen zijn dat gij hem eventueel verkeerd zou verstaan hebben?... Niet goed gehoord ofzo?..."
Laathi (héél resoluut) : "Ikke? Moi?! Néé schat! Ik hoor álles. Dat weet ge toch!!"
Ming : "Ja maar wel álles wat ge niet moet horen."

Tja,... de waarheid komt uit een kattemond.

Morgen deel 3.

Een tikkeltje meer...



Reeds opgelost door Geert, Rudy en Kathleen!

Een surrealistische ziekten-cocktail.

Deel 1 : De privé-attractie genaamd : "Laathi Falls".

Beloofd is beloofd, hier komt dus het verhaal over wat er met me aan de hand is. Ik splits het op in vier delen want ’t is vanzelfsprekend toch weer langer uitgevallen dan ik gedacht had. Het was ook verdraaid moeilijk om de juiste woorden te vinden om zoiets surrealistisch uit te leggen.

Net als destijds met die fybromyalgie-diagnose ben ik van plan er maar één keer uitgebreid over te schrijven want ik probeer het probleem zo min mogelijk aandacht te gunnen om het mijn leven niet nog verder te laten beheersen dan het nu al doet. Genezing bestaat toch waarschijnlijk niet. Negeren is dus aan de orde. En natuurlijk ondertussen manieren trachten te vinden om er mee te leren leven.

 ’t Is deze keer geen plezant verhaal maar daar kan ik ook niet aan doen.

Zet u stillekes neer en luister. Vooral stillekes.

Reeds jaren lijd ik aan tinnitus, of in ’t schoon Vlaams : oorsuizingen. Lange tijd vond ik dat geruis in mijn kop iets normaals. Ik dacht dat iedereen wel “het mechaniekske van zijn lichaam” hoorde werken. Totdat mijn mechaniekse wel oprecht veel lawaai begon te maken en ook steeds maar luider en luider werd. Op de duur sleepte ik mijn persoonlijke draagbare waterval mee in mijn kop... Ongelofelijk, ik leefde in ’t onophoudelijk gezelschap van mijn privé-waterval, de “Laathi-Falls”! Niet af te zetten. De waterval schoot in gang op het moment dat de droom overging in ’t ontwaken en eindigde als ’s nachts de slaap de overhand haalde. Niet fijn, maar je leert er wel mee leven.

Van de neus-keel-en-oren-specialist moest ik leren werken met muziek om zo het geruis te maskeren. Ik vond dat allesbehalve prettig want ik ben heel erg gehecht aan stilte. Vandaar dat er ook nooit een achtergrondmuziek op mijn blog gestaan heeft, zelfs de speakers van mijn pc stonden nooit aan. Dus deed ik wat me opgedragen was en probeerde ik te leren schrijven met muziek.
’t Was een moeilijke bevalling maar met rustige klassieke muziek lukte het op de duur toch. Ook in de auto moest er muziek op spelen zodat ik een iPodje kocht dan kon ik tenminste mijn lievelingsliedjes beluisteren. Ik, de mens die niet liever dan in stilte zat, moest nu voortdurend in een cocon van “geluid” leven om ’t lawaai in mijn eigen kop te verbergen. Een absurde grap, maar ik hou niet van absurde humor.

Tijdens de Thailand-reis en de Noorwegen-cruise had ik dus al de grootste attractie in mijn kop zitten : de “Laathi Falls”. Constant. Een tijdje later veranderde het geluid. Het werd hoger. Mijn waterval begon te klinken als een veld vol krekels. Dat was minder prettig, maar ik vond al gauw een truukje om ’t aanvaardbaarder te maken. Telkens ik overdag even niet geconcentreerd bezig was en ’t geluid de overhand kreeg maakte ik mezelf wijs dat ik op een mooie berg in Zuid-Frankrijk zat te kijken naar een prachtige zonsondergang temidden van mijn krekels.

Zonsondergang, avond, vakantie,… dus ontspan-tijd. Ik trainde mezelf dat telkens ik dat beeld opriep ik mijn spieren ontspande en er knus bij zat als een totaal ontspannen, dooreengezakt bergje pudding. Dat werkte goed. (Zo goed zelfs dat ik soms in de auto plots in mijn puddingkje veranderde wat nu ook weer niet echt de bedoeling was.) Want ja, zelfs boven het geluid van de auto én de radio hoorde ik nog mijn krekels. "Laathi and The Crickets" was nogal een groot koor. Een erg succesvol ook, ze hadden veel optredens. Maar kom, er viel mee te leven.

Tot voor kort ook mijn krekelkoor vervangen werd….

De toon van ’t geluid in mijn kop werd hoe langer hoe hoger en het truukje van mijn Zuid-Franse zonsondergang werkte niet meer. Dit waren helemáál geen “lieflijke” krekels meer. Het nieuwe geluid was een nog veel hoger gesnerp. Een gekrijs waar ik niet meer mee slaagde het tot iets leuks om te toveren om het draaglijk te maken. Het leek wel alsof ze al mijn krekels gecastreerd hadden en dat het nu een soort “Wiener Sangerknaben-koor van de Krekels” geworden was. "The Castrated Crickets" zijn echt niet om aan te horen. Maar ik móet ze wel aanhoren. Ik heb geen keuze. Ook daar leert ge mee leven, zeker als er u ondertussen nog iets veel vervelender aan ’t overkomen is…

Al heel mijn leven ben ik zeer gevoelig voor lawaai en zal ik het heel bewust niet opzoeken en als ik het toch beroepshalve moest tolereren beschermde ik mijn oren. Mijn oren hebben al van kindsbeen voor veel problemen gezorgd, zelfs tijdens een zomers fietstochtje moest ik ze dichtstoppen omdat de wind in mijn oren pijn veroorzaakte en ook in de winter moest ik ze afschermen tegen de koude. Nog iets heel vervelends is dat als ik langer dan enkele uren op hetzelfde oor slaap ik wakker word met een pijn die vergelijkbaar is met die van een oorontsteking.

Lastige aanhangsels wel, die oortjes van mij…

Tot hiertoe was dat allemaal nog goed leefbaar, maar wat me de laatste maanden overkomt is wel helemaal van een ongekende waanzin.

Langzaam maar zeker viel het me op dat ik alles veel beter hoorde dan andere mensen. Ik hoorde ook veel méér. Veel meer details. Totaal onbelangrijke details dan nog. Mijn kop werd volgepropt met zinloze informatie! Op de duur begonnen alle scherpe geluidjes ook pijn te doen...
’t Begon met kleine dingen. ’t Geluid van rammelend vaatwerk was niet meer te harden. Een tang in de gereedschapskist leggen deed me ineenkrimpen. Lege plastic flessen pletten kon al snel ook niet meer. Het ruisen van een lopende kraan klonk alsof ze prikkeldraad door mijn kop trokken. Zelfs mijn eigen plasje was niet meer aan te horen zonder pijn… Om nog te zwijgen van de waterval die het doortrekken van een toilet veroorzaakt.

Dan wordt een mens vindingrijk. En voorzichtig. Boterhammen kan je evengoed eten op een houten broodplankje. Een vaatwasser inladen kan je haast geluidloos als je ’t langzaam bord per bord aanpakt. (Echt iets voor mij… iets langzaam doen…). Een plasje doen kan je desgewenst met je vingers in je oren. (Je handen wassen daarentegen is al iets moeilijker.) Je probeert veel problemen te voorkomen. Je neemt je sleutelbos zo vast dat hij niet meer rinkelt. Deuren laat je tegen staan zodat je niet telkens die harde klik van het in het slot vallen moet horen. Je nagels knip je af zodat je van dat getik op je toetsen alvast vanaf bent. Plastic zakjes van supermarkten worden vermeden.

Door al die voorzichtigheid en het constante alert zijn ben je na een paar uur doodmoe en ga je even liggen. In ’t gezelschap van de nooit afwezige “Castrated Crickets" die op volle kracht verder musiceren…

Dus probeerde ik iets anders uit. Ik ging niet meer al te voorzichtig zijn en de pijn gewoon trotseren. Dat was niet plezant maar misschien was ik dan niet meer uitgeput na een halve dag? 't Was alleszins 't proberen waard. Maar het resultaat was ongeveer hetzelfde. Ook pijn put blijkbaar uit. Mijn nieuwe systeem werkte niet. Maar ’t ellendigste is dat elke dag de geluiden nog scherper en harder worden.

Morgen deel 2.

Aháá! 't Is een goed raadsel zo te zien! Nog niemand heeft het opgelost!
Hier is foto 2. Een belangrijk detail krijgt nu meer aandacht...

De meesten van mijn lezers weten dat het mij niet echt goed gaat tegenwoordig. Ik krijg regelmatig mailtjes waarin me beterschap gewenst wordt en sommige mensen, waar ik vaak kontakt mee heb door het fotoraadsel, vragen me wat er nu eigenlijk toch zo mis aan ’t lopen is. Ik draai altijd maar rond de pot omdat ik het te absurd en te ongelofelijk vind om uit te leggen wat er met me aan de hand is. Ik vind het ook niet prettig om op mijn blog over ziekten en tegenslagen te schrijven. Mijn blog is mijn gekoesterd "bronnetje van hoop en glimlachjes" voor vele mensen en dat hou ik ook liever zo.

Maar de oprechte bekommernis van mijn lezers vind ik eigenlijk te aandoenlijk om niet eens een keer op in te gaan. Uiteindelijk moet men er ook niet voor beschaamd zijn om ziek te zijn. Welk een absurde ziekte het dan ook is. Ik ga dus proberen om vannamiddag, of alleszins in de loop van deze week, eens al mijn moed te verzamelen om er tóch over te schrijven. Misschien kan mijn relaas ook andere mensen helpen, godweet kan er iemand van mijn lezers mij wel helpen?…

Het valt me zwaar om er over te schrijven. Het is moeilijk de juiste woorden te vinden en het gaat me tijd kosten om alles zo helder mogelijk te beschrijven. Dus nog even geduld, één van de dagen krijgen jullie ’t relaas van de absurde situatie waar ik in ben terechtgekomen.

Maar ondertussen geven we de moed niet op en zoeken verder naar 't fotoraadsel en proberen zo in stilte van "de kleine dingen" te genieten… 

Deze week hoop ik ook nog om het volledige reisverhaal van Cambodja en de cruise op de viermaster-zeilboot tussen de Andaman Eilanden aan mekaar geplakt te krijgen, zodat jullie weer een lang en zonnig verhaal hebben om koude winteravonden op te warmen...

Hoewel het heel simpel en zeer gekend is... vind ik het persoonlijk, als ik er maar een klein deeltje van op foto zie, toch weer niet makkelijk...
Maar jullie misschien wel?



Veel succes maar nog veel maar plezier!

Deze fotoreeks is stomweg ontstaan omdat er een piepklein vliegje in de boter zat. Deze keer geen haar dus. ;-)
Ze zat daar zo verloren in de gladde gele wereld. Haar tengere vleugeltjes lam, haar ranke pootjes vastgekleefd. Dood. Dood op het doel waar ze waarschijnlijk zo naar uitgekeken had : een eindeloze lekkere gouden berg... Kortom : het verkeerde doel nagejaagd want het is haar dood geworden. Ik hoop alleszins dat ze toch met een volle buik gestorven is.
En toen ik die minuscule fruitvlieg in dat boterlandschap zag zitten merkte ik op hoe mooi dat eigenlijk was. Al die smeuïge heuvels, ravijnen en dalen. Ik ben er een kwartiertje met mijn lens in gaan ronddwalen en een nieuw fotoraadsel was geboren.
Mijn lens schuift sindsdien wel héél goed in en uit.





Opgelost door Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou, Mieke, Fernanda, Lisette, Maria, Speelster en Vifke! 

Alweer een fotoraadsel dat ik alleen kon maken zonder mijn poezenroedel in de buurt. Ik zal zondag toch eens een onderwerp uit een andere categorie moeten gaan zoeken of ze beginnen een protestbeweging. En protestbewegingen van katten zijn echt te mijden want ... ze kunnen zeer onwelruikend zijn.

Misschien kan ik met deze foto in tegenlicht nog enkele mensen over de streep trekken?...



Reeds opgelost door Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou, Mieke, Fernanda, Lisette, Maria, Speelster en Vifke!

Een foto die de afmetingen van het "landschapke" beter laat zien...



Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou, Mieke, Fernanda en Lisette hebben de vlieg alleszins niet meer nodig!

Tot grote vreugde van mijn beestenboel gaf de zon een paar dagen geleden eindelijk weer eens warmte. Heel de bende trad aan op ’t terras. Zelfs al de senioren waren van de partij! Hanuman koos onmiddellijk de beste plek : bovenop de vuilbak. Zo’n plastic deksel is veel warmer om op te zitten dan met de blote poep (nou ja, bloot…) op de kille tegels. Ook Ming - in zijn jeugd een echte zonneklopper (wat wilt ge, hij is geïmmigreerd uit Viëtnam…) - wist nog goed wat genieten was. Roerloos zat hij met gesloten oogjes zijn pels te laten opwarmen. Laathi controleerde ondertussen wat er van mijn potplanten is overgeschoten. Ze had er duidelijk geen goed oog in. Laathi-de-mens trouwens ook niet. Ik denk dat er flink wat gaan doodgevroren zijn ondanks dat ik de potten goed met bollekesplastic had ingeduffeld.

Ondertussen controleerde ’t jonge volk de vijver. De vissen zwemmen ook al een paar decimeter hoger. Na de vrieskou van de vorige weken is er eentje gestorven. De vader (of de moeder?) van de twee kleintjes die in mijn hobbithol in een knus aquarium hun eerste babyjaar mogen doorbrengen. Eigenhandig uitgebroede eieren. Als vissenmoeder heb ik succes. Met dikkopjes trouwens ook. Ik blijk als koudbloedige moeder in de wieg gelegd. Vandaag leek er weer een sluierstaartje dood. Hij lag bewegingsloos op de bodem… Maar bij nader inzien beweegt er momenteel aan de andere vissen, behalve hun vinnen, ook niks! Tot mijn grote ontsteltenis blijkt geen enkele vis in dit seizoen te ademen!!! Hun kieuwen plakken volledig dicht tegen hun kop, ze happen zelfs niet met hun bek! Tja, en als ze dan stil liggen is ’t helemaal moeilijk om te zien of ze nog leven…

Mijn gevleugelde vrienden in de katloze tuin zijn de koude wél goed doorgekomen. Die hebben dan ook weken aan een stuk mogen aanschuiven aan mijn “All you can eat”-buffet. Aan alle onderste takken van de coniferen had ik mezenbollen gehangen en dagelijks strooide ik graantjes en gebroken rijst. Tientallen mussen, roodborstjes, tortels en zwarte vogels kwamen er schransen. Geen idee hoe ze allemaal noemen, mijn indeling van vogels bestaat voornamelijk uit vliegvogels en zwemvogels. Of zoals een Hollandse reisgenoot ze ooit noemde : “sijsjes” en “drijf-sijsjes”.

De vogeltuin ligt achter het slaapmagazijn van Nemuri Neko en Mathurin. Zoals ik in mijn hobbithol kan genieten van mijn aquarium hebben zij dus zicht op een vogeltuin. Op een tafeltje voor dat raam staat mijn vogelkeuken. Een heelder assortiment granen waaruit ik zelf een mengeling samenstel en een afgesloten plastic emmer vol mezenbollen. Zo’n mezenbol bestaat uit graantjes die in vet plakken en dan in bolvorm geplet zijn. Ze zitten in plastic netjes zodat ze makkelijk aan een tak op te hangen zijn. Gisteren bleek dat ik mijn mezenbollenemmer niet goed afgesloten had en daar staan zware repressailes tegenover….

Heel geduldig heeft Nemuri Neko die pot opengeprutst, er vervolgens de bollen uitgehaald, ze keurig ontdaan van hun netje en vervolgens beginnen te peuzelen. Het vet bleek hem wel aan te staan maar de graantjes niet. Die had hij dan ook allemaal stuk voor stuk op de tapis-plein weer uitgespuugd. Blijkbaar vond hij ’t ook fascinerend dat de mezenbollen rond waren en zo heerlijk konden rollen. Ik vond ze dan ook tot in de verste hoeken van zijn slaapterrein terug. Kortom hij had het weer klaargespeeld om zijn toch al rommelig magazijn in een puinhoop te veranderen. Poezen? Ze zijn zo lief mijnheer…

Mijn vogel-“All you can eat”-restaurant fotograferen wil maar niet lukken. Hoe voorzichtig ik mijn raam ook benader ze fladderen allemaal weg. Ik ben duidelijk de kok van ’t restaurant en niet de kelner. Ik moet me vooral niet laten zien, als ik voor voldoende voorraad zorg zit wat hen betreft mijn taak er op. Ondankbare nesten. Ik vind dat ik er minstens in ruil wat mooie foto’s aan zou mogen overhouden. Niet dus. Maar mijn vriend heeft het nog erger getroffen. Die strooit zaad, hangt alles vol bollen en geen vogel appreciëert zijn restaurant… Al wat vliegt komt in de waterval van zijn vijver baden maar het eten blijft onaangeroerd. Zo succesvol zijn openbaar badhuis is, zo’n fiasco is zijn restaurant. Op de Michelin-gids-voor-vogels zal zijn zaak duidelijk een ster minder hebben dan ’t mijne. Nochtans geven we allebei hetzelfde voer. Misschien zijn Antwerpse vogels beter gewoon? Of is er enkele tuinen verder een echt sterrenrestaurant met als attractie "Spekzwoerdjes op een bedje van kanariezaad"?

Zelf vetvoorraadjes maken door vet van schapenvlees van de pot scheppen en het te laten stollen of diepvriezen kan natuurlijk ook. Een experiment dat ik ook zelf al uitgevoerd heb. Dolblij ging ik met mijn witte, harde, bevroren vetschijfjes naar beneden, tot plots de telefoon ging, ik de lekkernij even neerlegde en later heel de winkel Nemuri Neko achterna kon hollen die er met een halve vetschijf van door was gegaan. Het was wel een prachtig zicht : een donkere kater met een witte halve cirkel in zijn bek. Het leek wel een reuze glimlach.

Al telefonerend rende ik hem achterna, tussen mijn planten die daar staan te overwinteren, door mijn bibliotheek, achter de oude winkeltoog, tussen enkele resterende versterkers, kriskras tussen de gitaren van Echtgenoot… Een waar hindernissenparcours waar mijn zakenrelatie aan de andere kant van de lijn niks van mocht merken. Ik hoop dat hij niet dacht dat ik door zijn uitleg begon te hijgen. Ik had natuurlijk geen andere keuze dan die vetschijf te heroveren. Ik mocht die echt niet uit het oog verliezen want anders zou Nemuri die ergens verstoppen en zou ze daar in de loop van de volgende dagen ergens vrolijk in een hoekje van die 250 vierkante meters tapis-plein liggen smelten…

Uiteindelijk heb ik gewonnen. Goed voor mijn conditie, goed voor Muri’s cholesterol.

En dan zeggen ze dat ge een hond moet nemen om in conditie te blijven… Met een kat gaat dat even goed. Ge moet alleen ’t juiste exemplaar in uw collectie hebben zitten.

Morgen komen de foto's van mijn zonnekloppers. En hun uitleg natuurlijk.

De vorige foto heeft blijkbaar goed geholpen want nu loopt het wel heel gesmeerd! Ondertussen hebben Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou en Mieke het reeds geraden. 't Is nu wachten op 't peloton.

Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole weten al hoe eenvoudig het is...

Deel 9, 't laatste...
En voor een goed begrip van de drie laatste foto's een beetje uitleg over de relatie tussen handtas Irma en witte kater Phineas.
Als ik per ongeluk mijn handtas eens een nacht in de keuken laat liggen dan "verkracht" onze Phineas haar... Hij sleurt haar dan op de grond, neemt eender welk onderdeel tussen zijn tanden en begint vrolijk op haar te dabben. Net zoals een ongecastreerde kater tekeer zou gaan op een kattin. Irma is dus eigenlijk zijn opblaaspop. Niet zo'n best lot voor mijn arme handtas. Zeker niet als ze pas gewassen is.
Voor de volledigheid : er zijn tot hiertoe uit deze actie noch kleine poezen noch kleine handtassen voortgekomen.

















The End.
(Het volledige stripje is te lezen op :
http://www.bloggen.be/irma/archief.php?startdatum=946767601&stopdatum=946854001)

*******
Morgen ter afwisseling nog eens een verhaaltje dat bestaat uit lettertjes in plaats van foto's...
Waar ík nog eens 't hoge woord mag voeren in plaats van Irma.
En de dag daarna geef ik het woord weer aan de katten want die vinden ook dat ze te lang hebben moeten zwijgen.
Als ge een blog deelt met zovéél wezens moet ge u aan een beurtrol houden om de vrede te bewaren nietwaar?   

Deel 8...

























Morgen de laatste aflevering : een tevreden (nou ja...) en frisse Irma!
En overmorgen een heel ander verhaal over hoe de katten, de vissen en de vogels hier te winter doormaken.