En zo begon mijn dag deze ochtend...
Klokslag 11 uur stond de man die me gisteren belde voor de deur. Toen ik zondagavond overal briefjes in de bussen van ons huizenblok was gaan steken bleken maandag veel mensen uit de buurt het briefje spontaan voor hun raam gehangen te hebben. De broer van de eigenaar van 't vogeltje las per toeval zo'n briefje en belde naar zijn broer : "Die vogel die dinsdag bij u gaan vliegen is, was dat een gele kanarie?" En ja hoor, dat bleek hem te zijn! Van dinsdag tot zondag had het diertje rondgezworven en was uiteindelijk moe en hongerig in de klauwen van "Laathi" en "Laathi" gevallen...
In vogelvlucht was hij een halve kilometer van huis gesukkeld! Voor een tamme kanarie een flinke afstand. Om dan ook nog te eindigen in de poten van Laathi met de hete adem van én Hanuman én Phineas in zijn nekske...
Op het moment dat hij zondagavond mijn keuken binnenvloog en ik mijn tijgers in een fractie van een seconde in aktie zag schieten heb ik heel de buurt bij mekaar gekrijst, mijn telefoon die ik in mijn hand had gewoon weggezwierd (sorry Jan, normaal neem ik beleefder afscheid aan de telefoon), al gillend op mijn katten toegerend (die niet bewogen, vogels vangen gaat duidelijk vóór naar het baasje luisteren...) en het beestje uit Laathi's klauwen gered.
Mijn katten zijn uren aan een stuk heel slecht gezind op me geweest. Hun dessert zomaar afpakken!... Ming was zo geschrokken van mijn gebrul dat hij zich de volgende vier uur in de onderkant van een zetel is gaan verstoppen...
Ja, in de achting van mijn katten ben ik met deze aktie niet bepaald gestegen.
In die van die kanarie waarschijnlijk wel.
Een afscheidsgroet aan mijn vondeling in mijn etalage...
En dan de hereniging met zijn blije baasje!
De man was overgelukkig dat hij zijn diertje terug had. Zijn zoon is onmiddellijk een nieuwe grote kooi gaan kopen (want uit de vorige was de bodem uitgevallen toen ze aan zijn notenboom hing, vandaar dat het diertje ontsnapt was).
Vannamiddag is Paul het vogeltje met de auto terug naar zijn huis en zijn collega-kanarie gaan brengen. Iedereen gelukkig. Het baasje, beide vogeltjes en ik.
De lieve man vroeg me wat hij kon doen om me te bedanken. Ik heb hem gewoon gevraagd om dit verhaal verder te vertellen zodat mensen leren dat iets kleins doen (gewoon een vogeltje helpen en enkele briefjes printen en in bussen gaan steken, amper een uurtje werk) soms een groot geluk kan voortbrengen.
Als dit voortverteld wordt zet het mensen aan om dingen voor mekaar te doen en dat helpt om mijn lievelingsspreuk levend te houden...
"Voor het slagen van het kwaad is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen."
Over de rest van de dag is niet zoveel te vertellen want die speelde zich af bij mijn tandarts en een ostheopaat. Maar dat maakte niet uit, mijn dag kon toch al niet meer stuk.
Efkes geduld...
) en wat bleek? Een oude schoolvriendin die ik in geen jaren nog gezien heb heeft per toeval mijn blog ontdekt en ze stuurde me een enthousiast mailtje! 
