Irma haalt haar auto af!

Stóóóóp met die dingen in uw mond te steken! 't Zijn geen M&M's!!! En ze dienen ook zeker niet om op te gaan zitten! Wat vangt ge toch weer allemaal aan deze week...
En laat u ook niet vastpinnen op de kleurtjes, die hebben weinig belang...



Zijn nog in leven en in goede gezondheid : Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert, Chrisje, Sus, Klaproosje, Dolfijn, Marleen, Andromeda, Lilith, Nand en Crika!

En dan te bedenken dat ik geen gewone handtas over mijn schouder kan verdragen omdat die me hoofd- en nekpijn bezorgt...
Maar geef nu toe... van "dit model" zoudt ge toch ook koppijn krijgen...
 






Volgende halte : de apotheek...

Een etentje om te vieren. Irma's keuze te vieren vanzelfsprekend...













Nu nog de bestelling gaan plaatsen...
Maar dat zien we morgen wel weer!

Deze moet toch veel duidelijk maken...



Reeds opgelost door Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert en Chrisje!

Ik heb een paar dagen mijn pc niet geopend. Het gedoe in mijn hoofd groeit wat boven mijn kopke.
Ik kreeg hier net een pps aan waarin de zin : "Humor is een prachtige waterlelie die wortelt in het troebele water van verdriet." Wel, ik denk dat mijn water momenteel een beetje té troebel is. Ik kan momenteel geen grappige kantjes aan mijn verhaal vinden.

Elke dag wordt de wereld nog een beetje luider en onuitstaanbaarder. Hoeveel troost ik ook vind door met iemand te praten, na 20 minuten gaat het niet meer omdat de sis-klanken niet meer te harden zijn. Niet de mijne en niet die van mijn gesprekspartner.

Vorige week heb ik een mooi huis dat ik van mama geërfd had verkocht - toch al een deeltje stress dat wegvalt, drie huurders minder - en dat was helemaal een helledag.
De verkoop ging door in een groot bureel met kale muren, een glazen wand en een marmeren tafel. Alles weergalmde, elk geluidje weerkaatste en ik kon geen oordopjes dragen want ik moest de gesprekken kunnen volgen. De koper was dan ook nog een onbehouwen beer die niet veel anders kon dan brullen. Twee uur heeft het gekraak van papieren, getik van biccen en het geroep van die ellendeling geduurd. Ik heb op de duur nog iets van de prijs afgedaan om er toch maar een einde aan te maken. Ik hield het niet meer uit. De dagen erna ben ik er ziek van geweest.

Momenteel ben ik bezig met ostheopaten, zuiveringskuren, lymfedrainages, alles waarvan ik maar enigszins hoop dat het die hyper-acusis kan laten verminderen. Tot hiertoe zonder resultaat.
In een winkel moet ik met oordopjes rondlopen en dan nog hoor ik elk karretje ratelen en tinkelen. Ik hou het niet langer dan 5 minuten vol. Het verkeer raast even hard door mijn kop als over de weg, zeker als het regent. Het lijkt wel of de autostrade dan nog veel harder ruist. Maar de grootste teleurstelling liep ik gisteren op tijdens een korte wandeling in het natuurgebied aan Fort 7 in Wilrijk. Een mooi plekje waar ik drie weken geleden nog even in de sneeuw gewandeld had. Toen had ik ook wel last van 't lawaai op de straat en stopte mijn vingers in mijn oren als er een auto voorbij reed, maar toen droeg ik nog geen oordopjes. Gisteren droeg ik er wel en nog was het lawaai niet te harden. Met pijnlijke oren en een kop vol geluid kwam ik na een half uur doodmoe terug binnen en besefte ik dat mijn plan om in de lente dan maar de stad te vermijden en in natuurgebieden te gaan fotograferen waarschijnlijk ook niet meer zal gaan.

Alles lijkt stilaan in duigen te vallen. Mijn wekelijkse shoppingdag in Antwerpen kan ik wel vergeten. Winkelen gaat niet meer, gewoon over straat lopen als er auto's voorbij komen lukt ook niet zonder pijn, en nu blijkt een wandeling in een park ook al niet meer te kunnen.
Als ik vijf uur "leef" ben ik doodmoe van de geluidsbrij in mijn kop en plof ik op bed en val in slaap. Ik plof natuurlijk wel voorzichtig in bed want het gekraak van een kopkussen (zelfs een zacht flanellen) is ook niet van de poes.

En ondertussen leer ik maar bij... Een auto maakt minder lawaai als ge steeds zorgvuldig in de juiste versnelling schakelt. Het rolluik van de garage kunt ge openen als ge al in uw auto zit, dan wordt het ijzer-op-ijzer-geluid flink gedempt. Tussen elke sleutel van mijn sleutelbos heb ik een viltje gehangen, zo rinkelen die al een pak minder, de kattenvoerkorrels leg ik heel zachtjes met een lepeltje in hun bakjes, tanden poetsen kunt ge ook met uw mond dicht (OK, het vergt wat oefening en ge trekt zeer rare snuiten, maar 't lukt), en een electrische tandenborstel blijft een tandenborstel ook als ge hem niet aan zet,...

Aan elk wolk zijn er ook zilveren randjes. Een afwas raak ik niet meer aan en de kattenbakken leegscheppen is nu ook een kelk die aan me voorbijgaat. Echtgenoot doet het gelukkig met liefde en plezier.

Ik word ook hoe langer hoe leniger. Als ik geen oorbeschermer in de buurt heb trek ik mijn plan met een soort alternatieve yoga-oefening. Eén oor druk ik tegen mijn schouder, in het andere oor steek ik een vinger en met de resterende hand trek ik het toilet door, of de overgordijn dicht, of wat dan ook dat moet gebeuren.
Ik word ook hoe langer hoe slanker. Ik dacht dat mijn jeansbroeken flink waren uitgerokken omdat ik de laatste twee maanden altijd dikke kousenbroeken of thermo-ondergoed had gedragen. Ik hou nu eenmaal van veel laagjes boven mekaar. Maar gisteren, na mijn zuiveringskuur besloot ik me toch eens te wegen en kwam tot de onstellende constatatie dat er op twee maanden tijd plots zes kilo verdwenen waren. Niet dat ik die mis, zeer zeker niet, maar het voelde toch maar vreemd aan.

Het is ook een leven vol verrassingen! Gisterenavond dacht ik dat ik door de vloer zakte! Letterlijk. Ik hoorde een knal en was er van overtuigd dat een houten plank onder het vinyl doorgebroken was, ik draaide me terug om en bekeek de grond, liep nog eens over dezelfde plek maar nu kraakte er tot mijn verbazing niets. Twee meter verder zag ik een bic op de vloer liggen die ik net op een tafeltje gelegd had... Die was daar dus blijkbaar achter mijn rug terug afgerold... En dat had "de knal" veroorzaakt. Geef toe... 't Wordt wel heel absurd.

Een grote psychologische drempel was afscheid nemen van de belletjes aan de halsbanden van Mathurin en Nemuri Neko. Weken heb ik daar over gedaan. Hun belletjes had ik destijds speciaal uitgekozen omdat ze lekker luid klonken zodat ik mijn jongens overal in huis kon lokaliseren. Hoe pijn die dingen de laatste weken ook aan mijn oren deden, ik kon er me niet toe overhalen om ze af te doen. 
Maar ik heb een alternatief gevonden. Ik ben bij een dierenwinkel gestopt en ben op zoek gegaan naar belletjes met een andere klank, minder luid en minder hoog van toon. De vrouw van de winkel moet gedacht hebben dat ze met twee gekken te maken had. Echtgenoot en ik zaten daar op de grond voor een rek vol halsbandjes en losse belletjes om die allemaal één voor één uit te testen en zo te ontdekken welke klank ik nog kon verdragen... Wij zaten daar precies beiaard te spelen met die belletjes... Ik schaamde me dood. Maar kom, we hebben er twee gevonden die amper rinkelen, ze brengen meer het geluid van een rollend keitje voort, en dat blijk ik te kunnen verdragen.

Het lijkt wel of ik elke dag afscheid moet nemen van iets dat prettig was en soms ontneemt me dat echt de moed. Hoe graag ik ook mijn blog in stand wil houden, het valt me op die dagen te moeilijk om mijn pc te openen. Stom natuurlijk, maar 't is nu eenmaal zo.

't Is ook niet fijn om over deze dingen te schrijven. Het laatste wat ik wou was een treur- of ziekteblog. Het bloggen was destijds begonnen om mensen te laten lachen, of tenminste te laten glimlachen, en om oudere mensen die niet buiten konden eens virtueel mee op reis te nemen met mijn reisverhaaltjes en foto's... En nu zit ik hier zelf binnen en heb eigenlijk niks meer te vertellen of te bloggen...
Hoe een dubbeltje rollen kan...
Oei nee, laat het maar niet rollen, want op de duur valt het om, en dat zal me weer een gerinkel geven...

Weer een week later.
En kleurenblind is ons Irma ook al niet...









Dus... naar Brussel...

Ze heeft gekozen...
"Ze" is Irma weliswaar.
Morgen 't vervolg!

Nog een blik op dit kleurig geheel...



Reeds vanaf de eerste foto opgelost door Luk, Kathleen en Nilleke!

Niet simpel als zelfs uw handtas al medezeggingschap eist bij de aankoop van een nieuwe auto...
En zeker niet als uw handtas een schaap met een eigen willetje is...





Wat doet een mens in zo'n geval?...
Och, 't zal wel veel simpeler zijn een kleinere muziekinstallatie te vinden dan een nieuwe handtas.  
Enkele dagen later... Het testen van zijn laadvermogen.
De keuze van de auto wordt er ondertussen niet makkelijker op...







Dus testen we een Vito...







En nu is de kleur nog niet aan bod gekomen...
Dat is voor de aflevering van morgen!

Toen ik onlangs bij mijn maatje op bezoek was fotografeerde ik het stapeltje cd-doosjes dat vorige week mijn fotoraadsel werd, vlak in de buurt vond ik dit. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat een soortgelijk voorwerp zich bij u ook in de living bevindt. Het mijne staat in de kelder, en bij een andere kameraad zag ik het ooit in de garage staan... Dus ik zou zeggen : veel wandelgenot deze week.

Gelukkig heeft mijn Irma een heel stille stem...

 Tja, een gewoon stapeltje cd-doosjes...



Ik dacht dat iedereen dat wel in de buurt van zijn computer zou hebben liggen? Maar iedereen wou per se op wandel, naar de keuken, naar de garage, tot in de kelder toe. 't Is natuurlijk niet slecht dat ge in de wintermaanden ook wat aan beweging komt, maar echt nodig was het niet denk ik. Enfin de koelkast- en diepvriesschuiven zullen alweer gepoetst geraakt zijn en ook de glaasjes van de kachels, tot de lichten van de auto toe. Ge hebt er dus een heel nuttige week van gemaakt. Proficiat.
Maar euh... ligt er echt links of rechts van uw neus nu zo geen stapeltje cd-dozekes?... Zijt eens eerlijk?

Opgelost (soms met héél veel heel dappere pogingen) door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda, Jan, Tineke, Lange Lou, Veveke, Dolfijn, Derktje, Fernanda, Vif, Renee, Mieke, Lisette, Viva en Steven!

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda, Jan, Tineke en Lange Lou!

Het kost me hoe langer hoe meer moeite om nog iets over hyper-acusis op 't internet te lezen. Alle berichten zijn zo ontmoedigend. Nergens wordt over genezing of een mogelijke oplossing gesproken. Na een kwartier lezen doe ik het scherm dicht want het maakt me alleen maar somber.
Mijn vriendin heeft echter onderstaande site opgesnord, en de tekst die daar op staat vind ik wel heel goed geschreven om het aan mensen die de aandoening niet kennen duidelijk te maken.

Elke dag neem ik me voor om er zelf nog eens iets over te schrijven, ik hoopte er een soort alternatief reisverhaal van te maken. Dan maar niet op reis door Thailand, maar op reis door mijn kop. Ik wou er ook liefst iets grappigs van maken, maar er is eigenlijk niet veel plezants aan... Het is een aandoening waarbij je 't idee krijgt dat je stilaan gek wordt.
Daar gaat dus mijn theorie van : "Hoe erg 't op de moment ook is wat ge meemaakt, niet vergeten, later komt er altijd een grappig verhaal van voort." Jawadde. Hoe ik hier nog plezante verhalen over ga moeten schrijven weet ik niet. Maar dat neemt niet weg dat ik morgen, of overmorgen, bij 't eerste vlaagje moed, er toch weer mijn best voor ga doen.

Een heldere uitleg kan je hier even lezen :
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/8600-hyperacusis-een-auditieve-nachtmerrie.html



Zelfportret van uw reporter met oorbeschermer en trechter.

We zullen het nog eens een andere kant bekijken...
En geloof me het heeft niets maar dan ook niets met koelkasten, vuren of auto's te maken.
Ge zoekt het véél te ver...



Reeds opgelost door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda en Jan!

En als ge 't nu eens van deze kant bekijkt?...



Dag 4... en enkel Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda en Jan hebben het nog maar geraden, en 't is toch zo simpel...
Hou dus maar al een assortiment vloeken klaar voor zaterdag.

Proficiat Paul, Chrisje, Geert, Ann en Piet!



Voor de anderen is er nog werk aan de winkel want die zijn het weer véél te moeilijk aan 't maken. Met chauffages, koelkast- of diepvriesonderdelen, rolluiken, scheermesjes en betaalterminals heeft het echt niks te maken.
Alsof we allemaal een betaalterminal in huis hebben... We zouden dat misschien wel willen en heel plezant vinden, maar ik denk toch niet dat iedereen zo'n "geld-doneer-bakske" in zijn living heeft staan.
Neemt niet weg dat ik héél veel respect heb voor uw aller uitbundige fantasie. Ga zo verder.