De eerste zwemles!

Reeds opgelost door Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk, Geert, Mieke, Renee, Nilleke en Fernanda!

Jawadde, dit had ik niet verwacht... Van de eerste foto al zoveel juiste antwoorden...
En ik die dacht dat ik weer eens heel moeilijk uit de hoek zou komen...



Reeds opgelost door Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Kathleen, Shajongen, Luk en Geert!

Deel 6. De eerste aap van "Horen, zien en zwijgen."

Vorige zaterdag bezocht ik de bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus en Hyperacusisvereniging. Ik had lang getwijfeld of ik er wel naartoe zou gaan. Ik was bang om vreselijke dingen te horen die me de moed nog meer zouden ontnemen na die ontzettend teleurstellende consultatie bij de specialist. Aan de andere kant hoopte ik er misschien een lotgenoot te ontmoeten om wat tips en ervaringen mee uit te wisselen en me niet meer zo alleen met mijn probleem te voelen. Ik krijg op mijn schrijfsels wel veel mails van mensen met tinnitus - er zijn er veel meer dan men denkt - maar de zusterziel die én tinnitus én die gloeiend ellendige hyper-acusis tegelijk op zijn dak heeft gekregen, zoals ik, heeft zich jammer genoeg nog niet gemeld.
Vandaar dat ik mijn twee beste kameraden en al mijn moed bijeengeraapt heb om toch naar die meeting te gaan.

Zoals ze in Antwerpen zeggen : “Den entree was alles…”.  Ik sloot me aan bij enkele andere mensen die het hotel binnenstapten, hield de deur open voor diegenen die volgden, stapte enkele meters verder en plots ging het achter mijn rug van KRIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIEP! De glazen deur was blijkbaar dichtgevallen maar er zat een kiezel onder geklemd die over de stenen vloer schraapte... Ik had mijn oordopjes al uit gedaan, en mijn vingers raakten net te laat in mijn oren dus het geluid had zich totaal onverwacht in mijn kop geboord en bleef daar gezellig wat tussen mijn hersenkwabben rondkaatsen. Daar stond ik dus in de lobby van een groot hotel als 't eerste aapje van "Horen, zien en zwijgen". Van een “Blijde Inkomst” gesproken...

In het hotel was nog een muzikaal feest aan de gang, dus dat was ook al enigszins een domper op mijn eigen "feestvreugde". Onze meeting vond plaats in een zaal en werd bijgewoond door een 25-tal mensen variërend van 25 tot 65 jaar. Ik werd,  samen met nog enkele nieuwe mensen, onmiddellijk hartelijk verwelkomd door de voorzitster. De tafels waren in U-vorm geplaatst en dat bleek een verstaanbaarheidsprobleem te vormen voor de mensen die achteraan zaten, dus moesten de tafels eerst tot een vierkant verschoven worden. Ik kon niet zo snel mijn oordoppen uit mijn jas gaan vissen, dus ik kroop maar even weg met mijn vingers in mijn oren. Wat een introductie toch weer! Ik stond daar half weggedoken achter een paal en leek alweer op den eerste van de drie apen van... Ik had al beter een bezoek "Achter de schermen van de ZOO" geboekt, daar was ik misschien minder opgevallen. 

Eens iedereen zat verliep alles redelijk goed. Op de inkomdeur na die maar bleef piepen, en de metalen verwarmingsroosters in de vloer die een heel akelig knarsend geluid maakten als er mensen over heen liepen. Maar voor de rest had ik veel geluk. Er werd niet geritseld met papieren noch geklikt met biccen, men sprak om de beurt en duidelijk. Ieder mocht vrijuit zijn verhaal vertellen. Wat me direct opviel was dat haast alle aanwezigen enkel tinnitus hadden, dat was wel een teleurstelling. Michel Follet, die peter is van de vereniging, was ook aanwezig en leek eerst de enige te zijn die ook door beide kwalen geplaagd werd.

Later bleek er nog een heel jonge vrouw te zijn die ook tijdelijk hyper-acusis bij haar oorsuizingen had gekregen maar dat eerste was later ernstig verminderd. Een héél hoopgevend feit voor mij.
Een jonge moeder bleek ook aan beide aandoeningen te lijden. Een lieve, stille vrouw die het heel moeilijk kreeg met de geluiden die haar jonge kindjes maakten. Alles kan altijd dus nog veel erger... Ik ben al dikwijls blij geweest dat ik geen kinderen of kleinkinderen heb of misschien een klein hondje dat ik doodgraag zou zien en waarvan ik het gekef niet meer zou kunnen verdragen... Ik mag er niet aan denken. Mijn poezenbende is me tegenwoordig dierbaarder dan ooit.

Oplossingen kwamen er niet op tafel. Nog geen mens bleek genezen geraakt door welke kuur van wat dan ook. Ook de nodige medische griezelverhalen kwamen te berde. Heel triest, maar voor mij toch heel nuttig om te horen, dan wist ik tenminste al dat ik aan die martelgang niet hoefde te beginnen. Er wordt in de universiteitskliniek blijkbaar wat afgeprikt in hersenen en aardig wat stroomstootjes door mensen hun kop gejaagd en dat allemaal zonder resultaat zo te horen. De verhalen over de testen waren ook pure horror. Onder andere wekelijks op consultatie komen om door koptelefoons lange tijd geluiden te aanhoren tot aan je pijngrens, maar na zes maanden van onderzoeken - helemáál horendol, en zonder resultaat - terug op straat te belanden. Nee, daar bedank ik voor.

Tinnitus blijkt dan ook nog verschillende vormen aan te nemen. Haast iedereen hoort een andere toon. Ook de oorzaken van de aandoening verschillen. Sommige mensen hebben het opgelopen door een plots lawaai, bij een ostheopatische behandeling, door jarenlange stress, na een whiplash bij een ongeval, door heel hun leven een oorverdovende job gedaan te hebben, door het gebruik van bepaalde medicijnen, soms is tinnitus zelfs erfelijk en krijgen kinderen het al op jonge leeftijd…
Begin deze chaos maar uit te zoeken als dokter… En tracht als patiënt maar geloofwaardig over te komen met uw bizarre klachten, die ook nog verschillen van die van andere mensen, en die ge dan op de koop toe nog niet eens kunt tonen of bewijzen…

Mensen die hun hele leven in een erg luide omgeving gewerkt hebben lopen blijkbaar meer gevaar om na hun pensioen tinnitus te krijgen. Ook geen prettig vooruitzicht. Alweer een goede reden om gehoorbeschermers te gebruiken tijdens lawaaierige klussen.

Eén man bleek zelfs zelfmoord gepleegd te hebben nadat hij anderhalf jaar aan het lijntje was gehouden door de dokters met de belofte dat ze minstens het gedaver van zijn hartslag uit zijn hoofd zouden weghalen. Ook dat is niet gelukt, met zijn zelfgekozen levenseinde tot gevolg.
Langs alle kanten hoorde ik verhalen die gelijkaardig waren aan wat ik vorige week bij de specialist had meegemaakt. De scenario's liepen van totaal onbegrip tot opmerkingen als : "Och madammeke, er is nog niemand van tinnitus dood gegaan maar er worden natuurlijk wel mensen gek van" en "Eigenlijk moet ge niet klagen over uw hyper-acusis hé meneer, want ge hoort nu veel beter dan andere mensen!" Tja, als je zoiets van een specialist ter zake moet horen dan weet je wel hoe het met de stand van de medische kennis op dit gebied gesteld is.

Vroeger ging het er ook al niet beter aan toe. Toen vroegen radeloze patiënten om hen doof maken, dat werd dan ook gedaan, maar al snel bleek dat dat zéker niet de oplossing was. De stumperds hoorden na de operatie dan wel niets meer... behalve hun tinnitus. Die bleef. Na die ingreep waren die mensen dus helemaal in hun eigen hel opgesloten.

Overal ter wereld blijken de onderzoeken nog in een beginfase te staan en de mensen die er nu aan meewerken zijn echt wel de proefkonijnen. In Zwitserland is er zelfs een proefgroep mensen, door een medicijn tegen tinnitus uit te testen, dement geworden. Proefpersonen zijn  natuurlijk broodnodig om ooit een remedie te vinden maar het lijkt me toch niet de juiste keuze om me in deze fase van het onderzoek kandidaat te stellen. Ik denk dat ik de alomtegenwoordige raad van de groep maar ga volgen en die luidt heel eenvoudig : "Leer er mee leven."

Mijn schrijfsel is - hoe kan het toch weer - véél te lang geworden. Ik splits het in twee, de rest van mijn epistel over wat ik allemaal bijleerde op de vergadering zet ik woensdag wel op mijn blog. Even genoeg ellende voor nu. De eerstvolgende dagen maken we ’t hier  eerst terug wat vrolijker.



Hanuman : "Maar ma gij staat hier toch niet tussen?..."
Ma : "Jawèl, kijk maar eens goed!"



Hanuman : "Ik zie u niet hoor..."
Ma : "Ge moet ze wel langs hun voorkant bekijken hé slimmeke!"



(Om alle voorgaande hoofdstukken te lezen klik in de zijkant van het blog op "Een surrealistische ziekten-cocktail".)

't Is in zekere zin een beetje moeilijk... Daarom heb ik het wat makkelijk gemaakt.



Vééééél succes. Maar nog veel meer plezier!

Morgen krijgen jullie het verslag van mijn avonturen op de tinnitus en hyper-acousis-bijeenkomst.
Dus laat ons vandaag eerst nog maar eens lachen.
--------------------------

2-daagse CURSUS VOOR MANNEN

Alleen toegankelijk voor mannen!
Let op: vanwege de complexiteit en moeilijkheidsgraad van de lessen, zal elke cursus maximaal 8 cursisten accepteren.
De cursus is verdeeld over 2 dagen en zal de volgende onderwerpen omvatten:

DAG 1
HOE GEEF IK DE PLANTEN WATER
Stappenplan en diavoorstelling

TOILETROLLEN:  GROEIEN ZE ZELF WEER AAN?
Groepsdiscussie

VERSCHILLEN TUSSEN DE WASMAND EN DE VLOER
Oefenen met verschillende soorten
wasmanden (visualisatietraining)

IS HET GENETISCH GEZIEN MOGELIJK STIL TE ZITTEN ALS ZIJ PARKEERT?
Rij-simulator

DE AFSTANDSBEDIENING
De afstandsbediening loslaten: telefonische hulplijn en diverse praatgroepen

HOE KAN JE DINGEN VINDEN
Training in het zoeken op de goede plek,  in plaats van schreeuwend het hele
huis overhoop te halen.
Open forum

DAG 2
LEGE MELKPAKKEN: KOELKAST OF PRULLENBAK?
Groepsdiscussie en rollenspel

BLOEMEN MEEBRENGEN VOOR HAAR IS NIET SCHADELIJK VOOR JE GEZONDHEID
PowerPoint presentatie

ECHTE MANNEN VRAGEN DE WEG ALS ZE VERDWAALD ZIJN
Waargebeurd verhaal van de man die het eens probeerde

DE VAAT/ SERVIESGOED: VLIEGEN ZE ZELF NAAR HET AANRECHT/ AFWASMACHINE?
Debat met enkele experts

BASISVERSCHILLEN TUSSEN JE MOEDER EN JE PARTNER
Praktijkles en rollenspel

HET IDEALE WINKELMAATJE ZIJN
Ontspanningsoefeningen, meditatie en
ademhalingstechnieken

BELANGRIJKE DATA ONTHOUDEN & BELLEN ALS JE LATER THUIS KOMT
Neem agenda/ PDA mee naar de cursus

LOSLATEN: ERMEE LEREN LEVEN DAT JE TOCH NOOIT GELIJK HEBT
Persoonlijke begeleiding mogelijk

Ja, ge hebt wel op boeiende plekken gezeten om dit ding te vinden... Zelfs in de auto werden de veiligheidsgordels aan een inspectie onderworpen. En toch was 't heel simpel in uw kleerkast te vinden : een knijpkleerhanger om broeken of rokken op te hangen...





Opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith, Piet, Nadine, Nand, Paul en Redpoppy!

God weet waar stuur ik u morgen naartoe? Uiteindelijk is het mooi weer...

Het was een slechte winter voor de bewoners van mijn vijver. Drie van mijn grote vissen zijn gestorven en van de kleintjes die vorige zomer geboren vind ik momenteel geen spoor...
De twee visjes die uit de eitjes gekomen zijn die ik direct na 't leggen uit de vijver gevist had, en die ik in mijn aquarium groot breng, stellen het wel. Ze zijn al vier centimeter lang! Die met de felle kleuren is een heel sociale, hij komt beleefd aan 't glas groeten als hij me ziet, de sardien-achtige daarentegen is timide van karakter. Als hij beweging ziet verdwijnt hij naar de achtergrond. Of misschien heeft hij iets tegen katten?



Sardine : "Ooooooooh! Ze zijn er weer!..."
Roodbaars : "Nee, ze is alleen. Haar zeven harige schaduwen zijn er deze keer niet bij."



Sardine : "Zijt ge héél zeker? Ik verdwijn voor de zekerheid toch liever even in de coulissen."



Roodbaars : "Maar jongen toch gij lijdt volgens mij aan een combinatie van ailurofobie, aphenphosmfobie, bathofobie, gamofobie, gyneafobie, thanatofobie en xenofobie!"
Sardine : "En gij hebt beslist geen last van een hippopotomonstrosesquippedaliofobie!"



Roodbaars : "OK. Ik zal eerlijk zijn... Ik heb voor mijn diagnose wel even deze boeiende lijst geconsulteerd."

De laatste kans...
En nee 't is geen perforator... 't Zou wel een héél slecht idee zijn om het ding op de foto door een perforator te vervangen...



Reeds opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith, Piet en Nadine!

Toch nog eens een andere kant bekijken...



Alvast niet meer nodig voor Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou, Kathleen, Chrisje, Klaproosje, Dolfijn, Geert, Kaatje, Lilith!

Ik kleed me uit en, terug in bed, kruip ik dicht tegen m'n vrouw haar rug aan en fluister: "Het is verschrikkelijk slecht weer!"
Waarop  m'n vrouw, half-slapend, antwoordt: "Kan je geloven dat mijne man dáárin is gaan fietsen!"

Nee, nee, nee en nog eens nee! Het dient niet om op uw hoofd te zetten. (Misschien met Carnaval of in een psychiatrische instelling, maar in 't gewone leven beslist niet.) Dus vergeet nu de koptelefoons en de MP3-spelers. Vergeet ook al de piepkleine onderdeeltjes van parlofoons, telefoons, en van allerhande sloten en perforators die ge meent te zien.



Toch reeds opgelost door Ron, Luk, Nilleke, Steven, Chrisje, Klaproosje, Tineke, Lange Lou en Kathleen!

Volgende poging. Wees gerust, ge hebt zeker zo'n ding in huis.

Hm ja, ik geef toe, 't was geen makkelijke foto. Ik maak het dus iets eenvoudiger...
Maar nú wil ik de arendsorgen wel zien opduiken!

We beginnen maar niet te makkelijk deze keer...
Het leven zelf is ook niet simpel dus waarom zou het wekelijkse fotoraadsel dat dan moeten zijn?



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Deel 5 : Surrealistische ziektes vereisen blijkbaar surrealistische dokters.

Meer dan een maand op voorhand had ik een afspraak gemaakt met de enige dokter die echt gespecialiseerd is in hyper-acusis. Tinnitus-specialisten zijn er genoeg - niet dat die hun patiënten veel kunnen helpen - maar het enge ding waar ik bovenop mijn tinnitus mee opgezadeld zit is blijkbaar veel zeldzamer.

Ik leefde naar de dag van de consultatie toe met een dubbel gevoel. Aan de ene kant was er angst dat ik als proefkonijn zou gebruikt worden en massa’s pillen ging moeten uitproberen om telkens na een paar weken verslag uit te komen brengen. Maar aan de andere kant hoopte ik dat de dokter misschien snel de oorzaak zou vinden en zou zeggen : “Oh maar dat is die of die zenuw - of pees, of spier - die geklemd zit, en we vijzen die wel efkes los, of we snijden die er desnoods uit en ’t is opgelost.”

’t Werd echter geen van beide.

Eerst werd ik ontvangen door een lieve assistente waaraan ik mijn papier overhandigde waarop ik heel de evolutie van mijn ziekte in ’t kort genoteerd had (de medicijnen die ik nam, wanneer de hyper-acusis begonnen was,...) Ze nam het aandachtig door, stelde nog enkele vragen, onderzocht neus, keel en oren, om me vervolgens terug te sturen naar de wachtzaal waar ik een bundel vragenlijsten moest invullen. Niet direkt de nuttigste vragen. Onder andere : “Heeft u zelfmoordneigingen?” Ik heb daar ‘nee’ op geantwoord want toen had ik die nog niet. Als ze mij daarentegen die lijst hadden laten invullen bij ’t verlaten van hun kliniek had dat antwoord er wel enigszins anders uit kunnen zien…

Ik gaf mijn huiswerk netjes ingevuld af en werd meegetroond naar de gehoortest-afdeling. De jonge stagiaires gedroegen zich of ik doof was. Zelfs nadat ik had uitgelegd dat het tegendeel bij mij ’t geval was, dat ik álles hoorde en dan nog alles 10 keer te luid, bleven ze maar tegen me roepen. Ik denk dus dat ze zelf oost-indisch doof waren.

Onderweg naar de volgende testruimte bleken ze er al in geslaagd te zijn mijn net ingevulde vragenlijsten verloren te laten gaan… 't Kan rap gaan.
Het volgende machientje waar ze me even op aansloten ging de druk in mijn oren meten, maar ze verwarden dan weer eerst mijn linker- met mijn rechteroor. Wat nochtans niet zo moeilijk is, want het rechtse is aan mijn rechterkant gegroeid en 't linkse zit aan mijn linker.

Na al de testjes mocht ik terug plaatsnemen in het kabinet.

Ik had me er uiteraard aan verwacht dat ik eerst wat spitsroeden zou moeten lopen tussen stagiaires en jonge dokters (logisch, die mensen moeten hun job ook ergens kunnen leren), maar ik was ondertussen toch wel heel blij dat ik nu eindelijk door de échte professor-specialist onder handen ging genomen worden. Mijn blijde verwachting sloeg om in bittere teleurstelling toen ik niet de verwachte prof zag binnenkomen maar begroet werd met : “Chegoeidag mevrouw, neejmt u momenteel medikaatsie?”

De professor waar ik al die weken op had gewacht en gehoopt bleek niet eens aanwezig… ik kreeg een vervanger… Eentje die zelfs niet eens de moeite had genomen om mijn nota's te lezen, anders had hij wel al geweten welke medicatie ik nam.

Ik deed dus maar terug heel mijn uitleg en somde mijn pillen op. De man luisterde heel hooghartig en merkte botweg op : “Voor deze ziekte bestaan geen pillen.” Ik zei hem dat ik nochtans wel verbetering voelde sinds ik de twee medicijnen nam die me door twee huisartsen in onderling overleg waren voorgeschreven. Hij zweeg en glimlachte eens laatdunkend.

“Dus als ik het goed begrijp dokter, is hyper-acusis ongeneeslijk?”

“Dat heb ik toch niet gezegd hè?”

“Maar als er geen pillen voor bestaan… En ik heb in het boek van Michel Follet ook gelezen dat het niet te genezen is dan-“

“Dan moet je boeken met zulke titels maar niet lezen.”

“Maar in die titel stond niet dat het ongeneeslijk was, de titel is ‘Oorlog in mijn hoofd’, meer niet.”

“Nou jaaaa, dát boekje! Dat heb ik ook. Gekregen zelfs. (Ah ja, dat was heel belangrijke info want ‘t was een Hollander.) Maar ik heb het niet eens gelezen.”

Toen mengde Echtgenoot zich in het gesprek en zei :

“Er bestaan geen andere boeken over hyper-acusis, en Michel Follet was in Vlaanderen een zeer bekende radio- en tv-maker en quizmaster, dus als iemand zich een beetje over deze ziekte wil informeren valt er niets anders te lezen, vandaar dat wij dat boek gekocht hebben en-“

“Oordoppen. Oordoppen moet je leren dragen.”

Ik nam het weer over.

“Dokter ik héb oordoppen. Maar ik ben eigenlijk gekomen in de hoop genezen te worden. Ik heb trouwens een heel assortiment oordoppen. Kijk maar."
Ik liet ze zien en al van ver zei hij : “Dat zijn nou wel de slechtste die je kan hebben. Je moet er bij Laperre op maat laten maken.”

“Jamaar dat zijn er harde, die kan ik helemaal niet verdragen. Ik heb het zelfs al moeilijk met deze zachte rubberen denneboompjes.”

“Ja kan best zijn. Ik kan zelf ook niks in mijn oren verdragen, maar jij zal wel moeten nietwaar?”

Zucht. In deze fase van het gesprek voelde ik al dat mijn antwoord op de zelfmoordvraag  nu al anders zou geweest zijn.

“Uit het onderzoek blijkt dat je trommelvliezen fysiek in orde zijn. Er is wel een verschil in de metingen tussen beide oren maar dat kan een meetfoutje zijn. Ik zal u een scan voorschrijven.”

“Dokter, ik heb gehoord dat het lawaai van een scan de tinnitus en de hyper-acusis nog zouden kunnen verergeren en-“

“Nou, dáár heb ik nog nooit van gehoord!”

Ik heb er maar braaf over gezwegen dat het er op de forums vol van staat...

“Maar dokter, ik heb ook al jaren pijn in mijn schouder en nek, ik kan zelfs geen handtas op mijn schouder verdragen, zou het niet kunnen dat er iets in mijn nek de oorzaak van dit alles is? Als ge een scan maakt gaat ge toch ook mijn nek ineens meescannen?”

“Nee. Tuurlijk niet. Dan zou de scan nóg langer duren en je vindt het zo al geen leuk idee! Toch?”

“Jamaar, ik zou dan wel graag in 1 keer alles willen laten nakijken dat mogelijk de oorzaak kan zijn van-
“Nee. Ik maak een scan vanaf de schedelbasis.”

“Maar ’t zou toch tijd uitsparen als tegelijk de nek-“

“Nee. Met alles wat zich onderaan de schedel bevindt heb ik niets te maken. Dat is de afdeling van een orthopeed.”

“Zou voor mijn nek- en schouderpijn misschien kinesie-therapie kunnen helpen?”

“Misschien.”

“Zou u dat dan willen voorschrijven?”

“OK.”

“Dan hoeft die scan misschien niet?”

“Tuurlijk wel. Die scan gaat sowieso door. U kwam hier toch om te genezen nietwaar?”

“Drinkt u alcohol?”

“Geen druppel.”

(Mijn vragenlijsten had hij dus ook niet bekeken, want daar had ik dat allemaal al op ingevuld. Maar natuurlijk, die waren ondertussen ergens “mislegd” en onvindbaar waarschijnlijk…)

“Koffie?”

“Nooit.”

“Roken?”

“Ja.”

“Stop daar dan al maar mee. Of halveer op zijn minst.”

“Mag ik nog zuivelproducten eten?”

“Waarom niet dan?”

“Omdat mijn osteopaat gezegd had dat zuivelproducten de slijmvliezen stimuleren en dat dat niet goed was voor-“

“Ach nee toch! Een osteopaat! Een osteopaat! Echt idioot. Een Vlaams gezegde is toch : ’Schoenmaker blijf bij je leest’ nietwaar? Wat weet zo'n man nou van die zaken?!”

“En mag ik chocolade eten?”

“Zoveel je maar wil.”

“Dokter hebt u eigenlijk patiënten die al van hyperacusis genezen zijn?”

“Ja tuurlijk. Of toch al zeker waarbij het veel draaglijker geworden is.”

Ik mompelde onhoorbaar tussen mijn tanden : “Ja, met oordoppen waarschijnlijk. Zo kan ik het ook.”

“U gaat nu naar de balie, maakt een afspraak voor een scan en een afspraak om een week later de resultaten te bekijken. Tot ziens.”

Als ik na ’t verlaten van zijn kabinet de zelfmoordvraag terug had moeten beantwoorden had ik het voorzetsel ‘zelf’ doorstreept.

Ik hád echt geen zelfmoordneigingen. Ik had na dit gesprek wél... móórdneigingen!

Gelukkig was er deze week ook weer fijn nieuws. Ik ging met mijn maatje op bezoek bij zijn bejaarde ma om haar een gelukkige verjaardag te wensen. Een vooruitzicht op een rustig bezoekje, tot bleek dat er nog twee vrienden op bezoek waren en dat we met zijn vijven Chinees zouden eten... De angst sloeg me om het hart. Ik vreesde weer hetzelfde mee te maken als tijdens mijn vorige etentje. Maar nee, ik ben helemaal niet moeten gaan lopen, integendeel, het werden twee zalige uurtjes!

Iedereen had begrip voor mijn gekke aandoening (waarom kunnen gewone mensen dat opbrengen en specialisten niet?...), er werd met gedempte stem en om beurten en niet door mekaar gepraat, de krakende pakjes van de Chinees werden opengemaakt terwijl ik even buiten ging, en we hebben smakelijk samen gegeten, gepraat en gelachen. Zonder oordopjes! Af en toe moest ik wel eens een vinger in mijn oor steken vanwege wat bestekgerinkel op een bord maar ik kon gewoon meepraten en de gesprekken volgen! Zalig! Een beetje begrip kan het leven zoveel aangenamer maken, ik ben er mijn kameraden ontzettend dankbaar voor.

Door deze hartverwarmende ervaring weer een beetje overmoedig geworden heb ik de volgende dagen veel te veel hooi op mijn vork genomen en moet daar nu weer de prijs voor betalen. Stom. Maar ooit zal ik het wel leren zeker?

Ondertussen ligt het nare doktersbezoek al een week achter me, is de kater al wat verteerd en de pijn van het onbegrip, de arrogantie en de onvriendelijkheid weggeslikt.
Gisteren heb ik een bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus- en Hyperacusisvereniging bijgewoond, maar daarover vertel ik later wel want na deze relatief "propvolle" week lig ik er momenteel uitgeteld bij.

Ik trek me even terug in het eeuwigdurende gezelschap van mijn gecastreerde krekelkoor op mijn virtuele berg in Zuid Frankrijk om te genieten van een zonsondergang die wel eens een hele zondag zou kunnen duren.
Ge ziet, mijn "tragedie" is toch ook een klein beetje een "reisverhaal" hé?

(De voorgaande hoofdstukken van het verhaal kan je vinden door in de zijkolom te klikken op de titel "Een surrealistische ziekten-cocktail.")