Fotoraadsel 228 - foto 3

Hm ja, ik geef toe, 't was geen makkelijke foto. Ik maak het dus iets eenvoudiger...
Maar nú wil ik de arendsorgen wel zien opduiken!

We beginnen maar niet te makkelijk deze keer...
Het leven zelf is ook niet simpel dus waarom zou het wekelijkse fotoraadsel dat dan moeten zijn?



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Deel 5 : Surrealistische ziektes vereisen blijkbaar surrealistische dokters.

Meer dan een maand op voorhand had ik een afspraak gemaakt met de enige dokter die echt gespecialiseerd is in hyper-acusis. Tinnitus-specialisten zijn er genoeg - niet dat die hun patiënten veel kunnen helpen - maar het enge ding waar ik bovenop mijn tinnitus mee opgezadeld zit is blijkbaar veel zeldzamer.

Ik leefde naar de dag van de consultatie toe met een dubbel gevoel. Aan de ene kant was er angst dat ik als proefkonijn zou gebruikt worden en massa’s pillen ging moeten uitproberen om telkens na een paar weken verslag uit te komen brengen. Maar aan de andere kant hoopte ik dat de dokter misschien snel de oorzaak zou vinden en zou zeggen : “Oh maar dat is die of die zenuw - of pees, of spier - die geklemd zit, en we vijzen die wel efkes los, of we snijden die er desnoods uit en ’t is opgelost.”

’t Werd echter geen van beide.

Eerst werd ik ontvangen door een lieve assistente waaraan ik mijn papier overhandigde waarop ik heel de evolutie van mijn ziekte in ’t kort genoteerd had (de medicijnen die ik nam, wanneer de hyper-acusis begonnen was,...) Ze nam het aandachtig door, stelde nog enkele vragen, onderzocht neus, keel en oren, om me vervolgens terug te sturen naar de wachtzaal waar ik een bundel vragenlijsten moest invullen. Niet direkt de nuttigste vragen. Onder andere : “Heeft u zelfmoordneigingen?” Ik heb daar ‘nee’ op geantwoord want toen had ik die nog niet. Als ze mij daarentegen die lijst hadden laten invullen bij ’t verlaten van hun kliniek had dat antwoord er wel enigszins anders uit kunnen zien…

Ik gaf mijn huiswerk netjes ingevuld af en werd meegetroond naar de gehoortest-afdeling. De jonge stagiaires gedroegen zich of ik doof was. Zelfs nadat ik had uitgelegd dat het tegendeel bij mij ’t geval was, dat ik álles hoorde en dan nog alles 10 keer te luid, bleven ze maar tegen me roepen. Ik denk dus dat ze zelf oost-indisch doof waren.

Onderweg naar de volgende testruimte bleken ze er al in geslaagd te zijn mijn net ingevulde vragenlijsten verloren te laten gaan… 't Kan rap gaan.
Het volgende machientje waar ze me even op aansloten ging de druk in mijn oren meten, maar ze verwarden dan weer eerst mijn linker- met mijn rechteroor. Wat nochtans niet zo moeilijk is, want het rechtse is aan mijn rechterkant gegroeid en 't linkse zit aan mijn linker.

Na al de testjes mocht ik terug plaatsnemen in het kabinet.

Ik had me er uiteraard aan verwacht dat ik eerst wat spitsroeden zou moeten lopen tussen stagiaires en jonge dokters (logisch, die mensen moeten hun job ook ergens kunnen leren), maar ik was ondertussen toch wel heel blij dat ik nu eindelijk door de échte professor-specialist onder handen ging genomen worden. Mijn blijde verwachting sloeg om in bittere teleurstelling toen ik niet de verwachte prof zag binnenkomen maar begroet werd met : “Chegoeidag mevrouw, neejmt u momenteel medikaatsie?”

De professor waar ik al die weken op had gewacht en gehoopt bleek niet eens aanwezig… ik kreeg een vervanger… Eentje die zelfs niet eens de moeite had genomen om mijn nota's te lezen, anders had hij wel al geweten welke medicatie ik nam.

Ik deed dus maar terug heel mijn uitleg en somde mijn pillen op. De man luisterde heel hooghartig en merkte botweg op : “Voor deze ziekte bestaan geen pillen.” Ik zei hem dat ik nochtans wel verbetering voelde sinds ik de twee medicijnen nam die me door twee huisartsen in onderling overleg waren voorgeschreven. Hij zweeg en glimlachte eens laatdunkend.

“Dus als ik het goed begrijp dokter, is hyper-acusis ongeneeslijk?”

“Dat heb ik toch niet gezegd hè?”

“Maar als er geen pillen voor bestaan… En ik heb in het boek van Michel Follet ook gelezen dat het niet te genezen is dan-“

“Dan moet je boeken met zulke titels maar niet lezen.”

“Maar in die titel stond niet dat het ongeneeslijk was, de titel is ‘Oorlog in mijn hoofd’, meer niet.”

“Nou jaaaa, dát boekje! Dat heb ik ook. Gekregen zelfs. (Ah ja, dat was heel belangrijke info want ‘t was een Hollander.) Maar ik heb het niet eens gelezen.”

Toen mengde Echtgenoot zich in het gesprek en zei :

“Er bestaan geen andere boeken over hyper-acusis, en Michel Follet was in Vlaanderen een zeer bekende radio- en tv-maker en quizmaster, dus als iemand zich een beetje over deze ziekte wil informeren valt er niets anders te lezen, vandaar dat wij dat boek gekocht hebben en-“

“Oordoppen. Oordoppen moet je leren dragen.”

Ik nam het weer over.

“Dokter ik héb oordoppen. Maar ik ben eigenlijk gekomen in de hoop genezen te worden. Ik heb trouwens een heel assortiment oordoppen. Kijk maar."
Ik liet ze zien en al van ver zei hij : “Dat zijn nou wel de slechtste die je kan hebben. Je moet er bij Laperre op maat laten maken.”

“Jamaar dat zijn er harde, die kan ik helemaal niet verdragen. Ik heb het zelfs al moeilijk met deze zachte rubberen denneboompjes.”

“Ja kan best zijn. Ik kan zelf ook niks in mijn oren verdragen, maar jij zal wel moeten nietwaar?”

Zucht. In deze fase van het gesprek voelde ik al dat mijn antwoord op de zelfmoordvraag  nu al anders zou geweest zijn.

“Uit het onderzoek blijkt dat je trommelvliezen fysiek in orde zijn. Er is wel een verschil in de metingen tussen beide oren maar dat kan een meetfoutje zijn. Ik zal u een scan voorschrijven.”

“Dokter, ik heb gehoord dat het lawaai van een scan de tinnitus en de hyper-acusis nog zouden kunnen verergeren en-“

“Nou, dáár heb ik nog nooit van gehoord!”

Ik heb er maar braaf over gezwegen dat het er op de forums vol van staat...

“Maar dokter, ik heb ook al jaren pijn in mijn schouder en nek, ik kan zelfs geen handtas op mijn schouder verdragen, zou het niet kunnen dat er iets in mijn nek de oorzaak van dit alles is? Als ge een scan maakt gaat ge toch ook mijn nek ineens meescannen?”

“Nee. Tuurlijk niet. Dan zou de scan nóg langer duren en je vindt het zo al geen leuk idee! Toch?”

“Jamaar, ik zou dan wel graag in 1 keer alles willen laten nakijken dat mogelijk de oorzaak kan zijn van-
“Nee. Ik maak een scan vanaf de schedelbasis.”

“Maar ’t zou toch tijd uitsparen als tegelijk de nek-“

“Nee. Met alles wat zich onderaan de schedel bevindt heb ik niets te maken. Dat is de afdeling van een orthopeed.”

“Zou voor mijn nek- en schouderpijn misschien kinesie-therapie kunnen helpen?”

“Misschien.”

“Zou u dat dan willen voorschrijven?”

“OK.”

“Dan hoeft die scan misschien niet?”

“Tuurlijk wel. Die scan gaat sowieso door. U kwam hier toch om te genezen nietwaar?”

“Drinkt u alcohol?”

“Geen druppel.”

(Mijn vragenlijsten had hij dus ook niet bekeken, want daar had ik dat allemaal al op ingevuld. Maar natuurlijk, die waren ondertussen ergens “mislegd” en onvindbaar waarschijnlijk…)

“Koffie?”

“Nooit.”

“Roken?”

“Ja.”

“Stop daar dan al maar mee. Of halveer op zijn minst.”

“Mag ik nog zuivelproducten eten?”

“Waarom niet dan?”

“Omdat mijn osteopaat gezegd had dat zuivelproducten de slijmvliezen stimuleren en dat dat niet goed was voor-“

“Ach nee toch! Een osteopaat! Een osteopaat! Echt idioot. Een Vlaams gezegde is toch : ’Schoenmaker blijf bij je leest’ nietwaar? Wat weet zo'n man nou van die zaken?!”

“En mag ik chocolade eten?”

“Zoveel je maar wil.”

“Dokter hebt u eigenlijk patiënten die al van hyperacusis genezen zijn?”

“Ja tuurlijk. Of toch al zeker waarbij het veel draaglijker geworden is.”

Ik mompelde onhoorbaar tussen mijn tanden : “Ja, met oordoppen waarschijnlijk. Zo kan ik het ook.”

“U gaat nu naar de balie, maakt een afspraak voor een scan en een afspraak om een week later de resultaten te bekijken. Tot ziens.”

Als ik na ’t verlaten van zijn kabinet de zelfmoordvraag terug had moeten beantwoorden had ik het voorzetsel ‘zelf’ doorstreept.

Ik hád echt geen zelfmoordneigingen. Ik had na dit gesprek wél... móórdneigingen!

Gelukkig was er deze week ook weer fijn nieuws. Ik ging met mijn maatje op bezoek bij zijn bejaarde ma om haar een gelukkige verjaardag te wensen. Een vooruitzicht op een rustig bezoekje, tot bleek dat er nog twee vrienden op bezoek waren en dat we met zijn vijven Chinees zouden eten... De angst sloeg me om het hart. Ik vreesde weer hetzelfde mee te maken als tijdens mijn vorige etentje. Maar nee, ik ben helemaal niet moeten gaan lopen, integendeel, het werden twee zalige uurtjes!

Iedereen had begrip voor mijn gekke aandoening (waarom kunnen gewone mensen dat opbrengen en specialisten niet?...), er werd met gedempte stem en om beurten en niet door mekaar gepraat, de krakende pakjes van de Chinees werden opengemaakt terwijl ik even buiten ging, en we hebben smakelijk samen gegeten, gepraat en gelachen. Zonder oordopjes! Af en toe moest ik wel eens een vinger in mijn oor steken vanwege wat bestekgerinkel op een bord maar ik kon gewoon meepraten en de gesprekken volgen! Zalig! Een beetje begrip kan het leven zoveel aangenamer maken, ik ben er mijn kameraden ontzettend dankbaar voor.

Door deze hartverwarmende ervaring weer een beetje overmoedig geworden heb ik de volgende dagen veel te veel hooi op mijn vork genomen en moet daar nu weer de prijs voor betalen. Stom. Maar ooit zal ik het wel leren zeker?

Ondertussen ligt het nare doktersbezoek al een week achter me, is de kater al wat verteerd en de pijn van het onbegrip, de arrogantie en de onvriendelijkheid weggeslikt.
Gisteren heb ik een bijeenkomst van de Vlaamse Tinnitus- en Hyperacusisvereniging bijgewoond, maar daarover vertel ik later wel want na deze relatief "propvolle" week lig ik er momenteel uitgeteld bij.

Ik trek me even terug in het eeuwigdurende gezelschap van mijn gecastreerde krekelkoor op mijn virtuele berg in Zuid Frankrijk om te genieten van een zonsondergang die wel eens een hele zondag zou kunnen duren.
Ge ziet, mijn "tragedie" is toch ook een klein beetje een "reisverhaal" hé?

(De voorgaande hoofdstukken van het verhaal kan je vinden door in de zijkolom te klikken op de titel "Een surrealistische ziekten-cocktail.")

Blijkbaar is dit een door de Seniorennetters welbekend voorwerp.
De iets jongere garde zag er op de eerste foto vooral biccen, olielampen, hasjpijpen, gloeilampen en halogeenlampen in. Voorwerpen die ik niet graag in de plek gestoken zou hebben waar mijn ma vroeger bij mij de thermometer in stopte. (Noch die barometer die in een mail genoemd werd... Aiaiaiai! Dat zou pas een pijnlijke onderneming geworden zijn. Daar zou mijn ma niet goed van geweest zijn als ze me dat geflikt zou hebben!)



Opgelost door Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy, Luk, Tineke, Lange Lou, Fernanda, Rudy, Vifke, Ron, Lilith, Andromeda, Piet, Mieke, Nadine, Nand, Marleen, Brigitte, Kaatje, Opapat, Sjoeke en Nilleke!
En, oh mijn ouwe geheugen... Yvette natuurlijk!

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy, Luk, Tineke, Lange Lou, Fernanda, Rudy, Vifke, Ron, Lilith, Andromeda, Piet, Mieke, Nadine, Nand, Marleen, Brigitte, Kaatje, Opapat, Yvette, Ann, Lisette en Derktje!

Een voorwerp dat de Seniorennetters blijkbaar goed kennen. Er zijn al 22 oplossers!



Bravo Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy, Luk, Tineke, Lange Lou, Fernanda, Rudy, Vifke, Ron, Lilith, Andromeda, Piet, Mieke, Nadine, Nand, Marleen, Brigitte, Kaatje en Opapat!

Enkele plezante citaten over vrouwen...

1. In elk oud iemand zit een jong iemand - die zich afvraagt wat er in godsnaam is gebeurd. Cora Harvey Armstrong -

2. In mij leeft een slank iemand. Maar ik kan haar gemakkelijk de baas met koekjes en chocola. Ester Warlicht -

3. De oude dag is geen plaats voor watjes.
Bette Davis -

4. Een man moet doen wat een man moet doen. Een vrouw moet doen wat hij niet kan.
Rhonda Hansome-

5. De uitdrukking 'werkende moeder' is overbodig.
Jane Sellman -

6. Een vrouw moet twee keer zo goed zijn als een man, om half zo goed gevonden te worden. Gelukkig is dit niet moeilijk.
Charlotte Whitton -

7. Vijfendertig is de leeftijd waarop je je hoofd op orde krijgt en je lichaam
begint in te storten.
Caryn Leschen -

8. Wanneer vrouwen gedeprimeerd zijn gaan ze of eten of winkelen. Mannen vallen een ander land binnen.
Elayne Boosler -

9. Achter elke succesvolle man staat een verraste vrouw.
Maryon Pearson -

10. Wanneer je in de politiek iets gezegd wil hebben, vraag je het een man. Wanneer er iets gedaan moet worden, vraag je het een vrouw.
Margaret Thatcher -

11. Ik heb nog nooit een man advies horen vragen over hoe hij zijn carrière en zijn huwelijk moet combineren.
Gloria Steinem -

12. Niemand kan je minderwaardig doen voelen zonder je toestemming.
Eleanor Roosevelt -

Nu moet het toch lukken...



Reeds opgelost door Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy, Luk, Tineke, Lange Lou, Fernanda, Rudy, Vifke en Ron!!

"Belleke trek" aan de hemelpoort.

Op een dag hoort St-Pieter de bel van de hemelpoort, wanneer hij deze opent, ziet hij nog juist een man weglopen,
Hij schudt verwonderd het hoofd en sluit de poort terug. Hij is nog maar tien stappen verder als hij de bel terug hoort. Hij opent de poort, en ziet nog net dezelfde kerel opnieuw weglopen. Hij sluit de poort op een kiertje en wacht af achter de hoek, na een paar tellen gaat de bel terug. St-Pieter trekt de poort open en kan nog net dezelfde kerel bij de arm grijpen.
Op de vraag van St-Pieter of hij met zijn voeten aan het spelen is antwoordt de man verward :
'Ik kan er ook niet aan doen, ze zijn mij aan het reanimeren!'

Een stukje meer van 't zelfde onderdeel...



Reeds opgelost door Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy, Luk, Tineke, Lange Lou, Fernanda en Rudy!

Aiaiaiaiai... ik heb het precies weer te makkelijk gemaakt deze week...



Reeds opgelost vanaf de eerste foto door maar liefst 6 mensen...
Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy en Luk!

Zoals steeds... door iedereen gekend...



Veel succes, nog veel meer plezier!

Kuren. Zotte en gewone.

Alweer een week later. En ook vele kuren, behandelingen en pillen later…

Het krekelkoor in mijn kop zingt nog steeds uit volle borst maar in de hyper-acusis zijn veranderingen ingetreden. Alles klinkt nog veel luider dan normaal maar niet elk geluid doet nog evenveel pijn. Broodzakken en plastic boodschappentassen openen blijft een gruwelijke bezigheid maar ik kan al wel weer mijn handen wassen onder een kraantje als ik een dun straaltje water laat lopen. Als ik niet ritsel met de bladeren kan ik ook terug de krant of een tijdschrift lezen.
Vorige week had ik zelfs twee heerlijke dagen. Dagen waarop ik ’s avonds in mijn bed stapte met een gewoon suizend hoofd en niet met een razende orkaan in mijn kop. Het was een verademing. Het zijn die momenten die hoop geven en die me soms ook overmoedig maken.

Vorige week was ik uitgenodigd op een etentje bij vrienden en wou het beslist proberen want een betere testsituatie kon ik me niet indenken. Bij vrienden kan je gewoon weggaan als ’t niet gaat, dat kan je in een restaurant moeilijk maken. Dus toog ik blijgezind op weg. Vanzelfsprekend met mijn hele assortiment oordoppen op zak. Het begin van de avond viel reuze mee. Met vier personen zachtjes in een salon zitten praten was zalig. Eindelijk weer eens buiten, eens onder de mensen komen, dingen kunnen vertellen (niet bepaald veel want veel heb ik de laatste twee maanden niet veel beleefd dat de moeite was om te vertellen), de anderen hun nieuwtjes horen! Mijn vrienden deden ook duidelijk moeite om stil te praten en niet nodeloos met hun glazen te rinkelen. Dat vond ik vertederend attent. Toen we op de duur met zijn zessen waren werd het al een stuk moeilijker om al die geluiden en klanken in mijn kop geordend te krijgen en moest ik na een half uurtje mijn oren even uitlaten in de stille tuin. Maar toen werd het eten geserveerd…

Met zes aan tafel… soep eten… Dat bestekgekletter was niet te harden. Onvermijdelijk moest ik mijn oordopjes insteken. Ik hoorde en zag iedereen babbelen en lachen maar zelf verstond ik geen woord. Ik hoorde alleen ’t kauwen en ’t slikken in mijn kop en een boel dof geroezemoes. Ik bleef dan maar heel geconcentreerd in mijn bord staren zodat niemand me zou vragen op hun gesprek te reageren. Ik voelde me doodeenzaam. Kompleet buiten de wereld gesloten door die stomme ziekte. Ik heb beleefd gewacht tot iedereen zijn soep op had maar dan ben ik maar naar huis gereden want ook zonder dopjes was de conversatie ondertussen te chaotisch en te luid geworden. Het geluid had zich ondertussen weer allemaal opgestapeld in mijn kop. Tien lange eenzame kilometers in tranen en woede. Uiteindelijk heb ik mezelf ermee getroost dat ik het toch al meer dan een uur in gezelschap had volgehouden en dat ik tenminste nog eens onder vrienden was geweest.

Ik hoopte dat het elke dag beter ging gaan. De voorgaande maanden heb ik toch zo mijn best gedaan. Een lever- en galzuiveringskuur, lymfedrainages, bezoeken aan ostheopaten om nekwervels los te maken, uren energetische therapie, kuren met de meest onmogelijke kruiden en vitamines, oordruppels van allerhande makelij, en heelder reeksen pillen. Maar het werd niet beter. Het werd terug slechter. En daar zat ik weer... met mijn oorbeschermer op de pot tegen 't lawaai van mijn rinkelend plasje…



Een deel van mijn familie oorbeschermers.
De favorieten zijn de dennenboompjes, daar kan je verschillende stiftjes
in vervangen naargelang de hoeveelheid geluid dat je wil tegenhouden.
En als mijn oren de dopjes beu zijn dan komen de grote oorbeschermers
goed van pas. Al is dat ook niet langer dan een half uur echt comfortabel.

Vrijdag ging het plots weer wat beter. Ik voelde me de koning te rijk. Ik ben zelfs naar de supermarkt getrokken! Weliswaar met flinke oordoppen want winkelwagentjes klinken alsof er ratelende tanks rond me heen daveren. Maar in een winkel zonder karretjes heb ik het doploos uitgehouden tot aan de kassa (dat rinkelende geld in die schuiven is er teveel aan…)

Zaterdag kwam een vriend me ontvoeren om een bescheiden “foto-stapje” in de wereld te zetten. We kozen voor het Stilte Bos in Gerhagen bij Tessenderlo. Haast twee uur heb ik in ’t bos rondgewandeld, gefotografeerd en volop genoten van de natuur. De krakende takken onder mijn voeten vormden zelfs geen probleem, ik heb van de hele tijd geen dopje ingestoken! Ik was zo blij. Er bestaan geen woorden voor. Eindelijk had ik eens terug wat materiaal voor mijn blog - zelfs een Irma-verhaal - ik had weer eens een stukje van de wereld gezien en dat dan nog zonder pijn. Mijn geluk kon niet op.

Maandag heb ik een afspraak bij de enige dokter die gespecialiseerd is in hyper-acusis. Ik hoop dat de oorzaak van mijn enge aandoening gevonden wordt en dat er een oplossing voor bestaat… Het is bang afwachten. Ik zou zo graag terug eens met vrienden weggaan, een cafeetje binnenstappen, of iets knabbelen in een restaurant, of gewoon maar door de stad wandelen en zonder nadenken - of naar oordoppen vissend - een winkel kunnen binnen stappen… Maar dat zit er momenteel allemaal nog niet in.
Met zijn tweetjes thuis eten lukt al best omdat we boterhammen niet meer op een bord leggen maar op plastic onderleggers. Het scheelt een boel aan bestekgerinkel. Soep uit een tas drinken gaat evengoed als soep uit een bord lepelen.
Ik doe hier de laatste tijd de ene uitvinding na de andere. Hopelijk komt er terug een tijd dat ik al die kunstgrepen en zotte kuren niet meer moet uithalen en terug zoals andere mensen op de wereld kan rondwandelen.



Een van mijn sleutelbosjes.
Viltjes tussen elke sleutel dempen het rinkelen aanzienlijk.


Nu is het bang afwachten voor het verdict van maandag…
Wie maandagvoormiddag een schietgebedje naar hierboven wil sturen, een kaarsje wil branden, of wat positieve energie sturen… geloof me, ik neem het met de grootste dank aan.

Deze mooie tekst zat in mijn mailbox :

HET GELUK.

We denken vaak dat het leven beter zal zijn nadat we getrouwd zullen zijn, zodra we een kind hebben, of na de geboorte van een tweede kind.Later voelen we ons gefrustreerd, want de kinderen zijn nog niet groot genoeg en we denken dat we beter af zullen zijn als ze groot zullen zijn. We zijn er telkens van overtuigd dat we gelukkiger zullen zijn als éénmaal deze of een volgende stap is gezet.

We denken dat het leven vollediger zal zijn wanneer de dingen beter zullen gaan voor ons, voor onze partner; wanneer we een mooie wagen zullen hebben of een groter huis, wanneer we op vakantie zullen gaan, of wanneer we met pensioen zijn. De waarheid is dat er GEEN beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidige moment. Indien het niet nu is, wanneer zal het dan zijn ? 

Het leven zal altijd gevuld zijn met te bereiken objectieven of af te maken projecten.
Het is beter om het toe te geven en om te beslissen om NU gelukkig te zijn, nu het nog kan.
Heel lang heb ik gedacht dat mijn leven eindelijk ging beginnen.
Het echte leven !

Maar er is altijd een hindernis op de weg, een op te lossen probleem, een onbeëindigd project, nog door te brengen tijd, een te betalen schuld. En dan, dan zal het leven beginnen !
Totdat ik besefte dat deze hindernissen juist mijn leven zijn.

Dit inzicht heeft mij helpen begrijpen dat er geen weg bestaat dat naar het geluk leidt. HET GELUK IS DE WEG!
Aldus passeert ieder moment dat we hebben. Meer nog, wanneer we dat moment delen met een speciaal iemand, speciaal genoeg om onze tijd mee te delen, dan beseffen we dat de tijd niet stilstaat.

We moeten niet wachten tot we afstuderen, een hoger loon krijgen, zullen trouwen, kinderen hebben, de kinderen het huis uit zijn, of gewoon tot het vrijdagavond, zondagmorgen, lente, zomer, herfst of winter zal zijn om te beslissen dat er geen beter moment is dan NU om gelukkig te zijn.

HET GELUK IS EEN WEG MAAR GEEN BESTEMMING !

Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het is voldoende om ieder klein moment te appreciëren en om het te beschouwen als één der beste momenten uit je leven.