Fotoraadsel 226 - Oplossing

Hier zult ge 't mee moeten doen want als ik meer laat zien kan ik al evengoed ineens de oplossing erop zetten. En die is, zoals steeds, voor zaterdag.



De superordelijken onder ons zijn Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje, Luk, Nand, Jan, Mieke, Kathleen, Steven, Ron, Wim, Piet en Dolfijn!

Van deze foto kunt ge nu met de beste wil van de wereld toch geen gesp, broeksriem, sleutelhanger, deurklink, klapstoel, fritketel, kapstok, scheermesjes, haarspelden, hogedrukkookpotten, of wat ge nog allemaal aan 't raden zijn, maken nietwaar?



Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje, Luk, Nand, Jan, Mieke, Kathleen, Steven en Ron!

Interessante ontdekking...



...mijn sociologische studie naar aanleiding van 't fotoraadsel wijst uit dat er voor elke 6 ordelijke vrouwen toch ook 1 ordelijke man bestaat   :  Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje en Luk!

Vreemd... Zouden mannen dit dan niet gebruiken?
Dat voorspelt niet veel goeds...
Voor hun huishouden bedoel ik.



Reeds opgelost door Klaproosje, Viva, Crika, Lilith!

Sommigen spelen liefst met een soortgenoot, anderen verkiezen iets nagel- en tandeloos...















Let op de onderste foto vooral op de stand van zijn voorpoten!
Met de rechtervoorpoot duwt hij de gele woef weg, en met de linkervoorpoot heeft hij de grijze muis vast. Zijn poten staan dus in een hoek van 180°! Wij zouden het in de fitness niet beter kunnen...

Een meer zijdelingse blik...



De Top-3 van de Arendsogen van deze week : Klaproosje, Viva en Crika!

Verse aanvoer!
Hopelijk is 't een goeike...



Véél succes, maar nog veel meer plezier!

September 2007... Tabitha leefde toen nog...

*****

En 't wordt almaar erger! Nu blijken mijn katten al dezelfde taal te spreken als mijn handtas!!!
Kan ik in 't vervolg die hun conversaties ook nog gaan opschrijven!

Een gevaarlijk raadsel wel!
Ze waren niet te tellen diegenen die dit als M&M-achtig snoepje in hun mond wilden steken... De mensen die er de zittingen van stoeltjes in zagen hadden ook wel een pijnlijke verrassing kunnen beleven.
Ik heb het woord punaises in alle mogelijke sgreifweizen mogen ontvangen, maar ook de pinèskes, puneeskes, pinèzen, pinijzen, puneizen,.. zijn vanzelfsprekend allemaal goedgerekend.
Diegenen die geen risico's wilden nemen met de schrijfwijze hebben er heel slim voor geopteerd om "duimspijkers" te schrijven.





Zijn er deze week weer onbeschadigd doorgeraakt : Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert, Chrisje, Sus, Klaproosje, Dolfijn, Marleen, Andromeda, Lilith, Nand, Crika, Maria, Kaatje, Tineke, Lange Lou, Derktje!

We stappen weer even in de teletijdmachine en flitsen nog eens naar september 2007...

*****

Onze allereerste échte nieuwe auto was al enkele weken in de garage aangekomen, maar we hadden door de uitverkoopdrukte nog altijd de tijd niet gevonden om hem te gaan ophalen. Woensdagmorgen was het dan eindelijk zover. Ik zwierde "Irma" over mijn rug en net 10 minuten voor sluitingstijd kwamen we er aan en zagen we ons autoke staan blinken!

Na een uitvoerige uitleg konden we haar meenemen ('t is te zeggen Paul nam haar mee, en ik reed met mijn Irma in onze oude auto er achteraan...)
"Er zijn altijd martelaren en apostelen" zou mijn ma gezegd hebben...

Overbodig te zeggen dat ons Irma op deze heuglijke dag haar mond weer niet kon houden...

Stóóóóp met die dingen in uw mond te steken! 't Zijn geen M&M's!!! En ze dienen ook zeker niet om op te gaan zitten! Wat vangt ge toch weer allemaal aan deze week...
En laat u ook niet vastpinnen op de kleurtjes, die hebben weinig belang...



Zijn nog in leven en in goede gezondheid : Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert, Chrisje, Sus, Klaproosje, Dolfijn, Marleen, Andromeda, Lilith, Nand en Crika!

En dan te bedenken dat ik geen gewone handtas over mijn schouder kan verdragen omdat die me hoofd- en nekpijn bezorgt...
Maar geef nu toe... van "dit model" zoudt ge toch ook koppijn krijgen...
 






Volgende halte : de apotheek...

Een etentje om te vieren. Irma's keuze te vieren vanzelfsprekend...













Nu nog de bestelling gaan plaatsen...
Maar dat zien we morgen wel weer!

Deze moet toch veel duidelijk maken...



Reeds opgelost door Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert en Chrisje!

Ik heb een paar dagen mijn pc niet geopend. Het gedoe in mijn hoofd groeit wat boven mijn kopke.
Ik kreeg hier net een pps aan waarin de zin : "Humor is een prachtige waterlelie die wortelt in het troebele water van verdriet." Wel, ik denk dat mijn water momenteel een beetje té troebel is. Ik kan momenteel geen grappige kantjes aan mijn verhaal vinden.

Elke dag wordt de wereld nog een beetje luider en onuitstaanbaarder. Hoeveel troost ik ook vind door met iemand te praten, na 20 minuten gaat het niet meer omdat de sis-klanken niet meer te harden zijn. Niet de mijne en niet die van mijn gesprekspartner.

Vorige week heb ik een mooi huis dat ik van mama geërfd had verkocht - toch al een deeltje stress dat wegvalt, drie huurders minder - en dat was helemaal een helledag.
De verkoop ging door in een groot bureel met kale muren, een glazen wand en een marmeren tafel. Alles weergalmde, elk geluidje weerkaatste en ik kon geen oordopjes dragen want ik moest de gesprekken kunnen volgen. De koper was dan ook nog een onbehouwen beer die niet veel anders kon dan brullen. Twee uur heeft het gekraak van papieren, getik van biccen en het geroep van die ellendeling geduurd. Ik heb op de duur nog iets van de prijs afgedaan om er toch maar een einde aan te maken. Ik hield het niet meer uit. De dagen erna ben ik er ziek van geweest.

Momenteel ben ik bezig met ostheopaten, zuiveringskuren, lymfedrainages, alles waarvan ik maar enigszins hoop dat het die hyper-acusis kan laten verminderen. Tot hiertoe zonder resultaat.
In een winkel moet ik met oordopjes rondlopen en dan nog hoor ik elk karretje ratelen en tinkelen. Ik hou het niet langer dan 5 minuten vol. Het verkeer raast even hard door mijn kop als over de weg, zeker als het regent. Het lijkt wel of de autostrade dan nog veel harder ruist. Maar de grootste teleurstelling liep ik gisteren op tijdens een korte wandeling in het natuurgebied aan Fort 7 in Wilrijk. Een mooi plekje waar ik drie weken geleden nog even in de sneeuw gewandeld had. Toen had ik ook wel last van 't lawaai op de straat en stopte mijn vingers in mijn oren als er een auto voorbij reed, maar toen droeg ik nog geen oordopjes. Gisteren droeg ik er wel en nog was het lawaai niet te harden. Met pijnlijke oren en een kop vol geluid kwam ik na een half uur doodmoe terug binnen en besefte ik dat mijn plan om in de lente dan maar de stad te vermijden en in natuurgebieden te gaan fotograferen waarschijnlijk ook niet meer zal gaan.

Alles lijkt stilaan in duigen te vallen. Mijn wekelijkse shoppingdag in Antwerpen kan ik wel vergeten. Winkelen gaat niet meer, gewoon over straat lopen als er auto's voorbij komen lukt ook niet zonder pijn, en nu blijkt een wandeling in een park ook al niet meer te kunnen.
Als ik vijf uur "leef" ben ik doodmoe van de geluidsbrij in mijn kop en plof ik op bed en val in slaap. Ik plof natuurlijk wel voorzichtig in bed want het gekraak van een kopkussen (zelfs een zacht flanellen) is ook niet van de poes.

En ondertussen leer ik maar bij... Een auto maakt minder lawaai als ge steeds zorgvuldig in de juiste versnelling schakelt. Het rolluik van de garage kunt ge openen als ge al in uw auto zit, dan wordt het ijzer-op-ijzer-geluid flink gedempt. Tussen elke sleutel van mijn sleutelbos heb ik een viltje gehangen, zo rinkelen die al een pak minder, de kattenvoerkorrels leg ik heel zachtjes met een lepeltje in hun bakjes, tanden poetsen kunt ge ook met uw mond dicht (OK, het vergt wat oefening en ge trekt zeer rare snuiten, maar 't lukt), en een electrische tandenborstel blijft een tandenborstel ook als ge hem niet aan zet,...

Aan elk wolk zijn er ook zilveren randjes. Een afwas raak ik niet meer aan en de kattenbakken leegscheppen is nu ook een kelk die aan me voorbijgaat. Echtgenoot doet het gelukkig met liefde en plezier.

Ik word ook hoe langer hoe leniger. Als ik geen oorbeschermer in de buurt heb trek ik mijn plan met een soort alternatieve yoga-oefening. Eén oor druk ik tegen mijn schouder, in het andere oor steek ik een vinger en met de resterende hand trek ik het toilet door, of de overgordijn dicht, of wat dan ook dat moet gebeuren.
Ik word ook hoe langer hoe slanker. Ik dacht dat mijn jeansbroeken flink waren uitgerokken omdat ik de laatste twee maanden altijd dikke kousenbroeken of thermo-ondergoed had gedragen. Ik hou nu eenmaal van veel laagjes boven mekaar. Maar gisteren, na mijn zuiveringskuur besloot ik me toch eens te wegen en kwam tot de onstellende constatatie dat er op twee maanden tijd plots zes kilo verdwenen waren. Niet dat ik die mis, zeer zeker niet, maar het voelde toch maar vreemd aan.

Het is ook een leven vol verrassingen! Gisterenavond dacht ik dat ik door de vloer zakte! Letterlijk. Ik hoorde een knal en was er van overtuigd dat een houten plank onder het vinyl doorgebroken was, ik draaide me terug om en bekeek de grond, liep nog eens over dezelfde plek maar nu kraakte er tot mijn verbazing niets. Twee meter verder zag ik een bic op de vloer liggen die ik net op een tafeltje gelegd had... Die was daar dus blijkbaar achter mijn rug terug afgerold... En dat had "de knal" veroorzaakt. Geef toe... 't Wordt wel heel absurd.

Een grote psychologische drempel was afscheid nemen van de belletjes aan de halsbanden van Mathurin en Nemuri Neko. Weken heb ik daar over gedaan. Hun belletjes had ik destijds speciaal uitgekozen omdat ze lekker luid klonken zodat ik mijn jongens overal in huis kon lokaliseren. Hoe pijn die dingen de laatste weken ook aan mijn oren deden, ik kon er me niet toe overhalen om ze af te doen. 
Maar ik heb een alternatief gevonden. Ik ben bij een dierenwinkel gestopt en ben op zoek gegaan naar belletjes met een andere klank, minder luid en minder hoog van toon. De vrouw van de winkel moet gedacht hebben dat ze met twee gekken te maken had. Echtgenoot en ik zaten daar op de grond voor een rek vol halsbandjes en losse belletjes om die allemaal één voor één uit te testen en zo te ontdekken welke klank ik nog kon verdragen... Wij zaten daar precies beiaard te spelen met die belletjes... Ik schaamde me dood. Maar kom, we hebben er twee gevonden die amper rinkelen, ze brengen meer het geluid van een rollend keitje voort, en dat blijk ik te kunnen verdragen.

Het lijkt wel of ik elke dag afscheid moet nemen van iets dat prettig was en soms ontneemt me dat echt de moed. Hoe graag ik ook mijn blog in stand wil houden, het valt me op die dagen te moeilijk om mijn pc te openen. Stom natuurlijk, maar 't is nu eenmaal zo.

't Is ook niet fijn om over deze dingen te schrijven. Het laatste wat ik wou was een treur- of ziekteblog. Het bloggen was destijds begonnen om mensen te laten lachen, of tenminste te laten glimlachen, en om oudere mensen die niet buiten konden eens virtueel mee op reis te nemen met mijn reisverhaaltjes en foto's... En nu zit ik hier zelf binnen en heb eigenlijk niks meer te vertellen of te bloggen...
Hoe een dubbeltje rollen kan...
Oei nee, laat het maar niet rollen, want op de duur valt het om, en dat zal me weer een gerinkel geven...