De lente...

Aiaiaiaiai... ik heb het precies weer te makkelijk gemaakt deze week...



Reeds opgelost vanaf de eerste foto door maar liefst 6 mensen...
Klaproosje, Jan, Chrisje, Dolfijn, Redpoppy en Luk!

Zoals steeds... door iedereen gekend...



Veel succes, nog veel meer plezier!

Kuren. Zotte en gewone.

Alweer een week later. En ook vele kuren, behandelingen en pillen later…

Het krekelkoor in mijn kop zingt nog steeds uit volle borst maar in de hyper-acusis zijn veranderingen ingetreden. Alles klinkt nog veel luider dan normaal maar niet elk geluid doet nog evenveel pijn. Broodzakken en plastic boodschappentassen openen blijft een gruwelijke bezigheid maar ik kan al wel weer mijn handen wassen onder een kraantje als ik een dun straaltje water laat lopen. Als ik niet ritsel met de bladeren kan ik ook terug de krant of een tijdschrift lezen.
Vorige week had ik zelfs twee heerlijke dagen. Dagen waarop ik ’s avonds in mijn bed stapte met een gewoon suizend hoofd en niet met een razende orkaan in mijn kop. Het was een verademing. Het zijn die momenten die hoop geven en die me soms ook overmoedig maken.

Vorige week was ik uitgenodigd op een etentje bij vrienden en wou het beslist proberen want een betere testsituatie kon ik me niet indenken. Bij vrienden kan je gewoon weggaan als ’t niet gaat, dat kan je in een restaurant moeilijk maken. Dus toog ik blijgezind op weg. Vanzelfsprekend met mijn hele assortiment oordoppen op zak. Het begin van de avond viel reuze mee. Met vier personen zachtjes in een salon zitten praten was zalig. Eindelijk weer eens buiten, eens onder de mensen komen, dingen kunnen vertellen (niet bepaald veel want veel heb ik de laatste twee maanden niet veel beleefd dat de moeite was om te vertellen), de anderen hun nieuwtjes horen! Mijn vrienden deden ook duidelijk moeite om stil te praten en niet nodeloos met hun glazen te rinkelen. Dat vond ik vertederend attent. Toen we op de duur met zijn zessen waren werd het al een stuk moeilijker om al die geluiden en klanken in mijn kop geordend te krijgen en moest ik na een half uurtje mijn oren even uitlaten in de stille tuin. Maar toen werd het eten geserveerd…

Met zes aan tafel… soep eten… Dat bestekgekletter was niet te harden. Onvermijdelijk moest ik mijn oordopjes insteken. Ik hoorde en zag iedereen babbelen en lachen maar zelf verstond ik geen woord. Ik hoorde alleen ’t kauwen en ’t slikken in mijn kop en een boel dof geroezemoes. Ik bleef dan maar heel geconcentreerd in mijn bord staren zodat niemand me zou vragen op hun gesprek te reageren. Ik voelde me doodeenzaam. Kompleet buiten de wereld gesloten door die stomme ziekte. Ik heb beleefd gewacht tot iedereen zijn soep op had maar dan ben ik maar naar huis gereden want ook zonder dopjes was de conversatie ondertussen te chaotisch en te luid geworden. Het geluid had zich ondertussen weer allemaal opgestapeld in mijn kop. Tien lange eenzame kilometers in tranen en woede. Uiteindelijk heb ik mezelf ermee getroost dat ik het toch al meer dan een uur in gezelschap had volgehouden en dat ik tenminste nog eens onder vrienden was geweest.

Ik hoopte dat het elke dag beter ging gaan. De voorgaande maanden heb ik toch zo mijn best gedaan. Een lever- en galzuiveringskuur, lymfedrainages, bezoeken aan ostheopaten om nekwervels los te maken, uren energetische therapie, kuren met de meest onmogelijke kruiden en vitamines, oordruppels van allerhande makelij, en heelder reeksen pillen. Maar het werd niet beter. Het werd terug slechter. En daar zat ik weer... met mijn oorbeschermer op de pot tegen 't lawaai van mijn rinkelend plasje…



Een deel van mijn familie oorbeschermers.
De favorieten zijn de dennenboompjes, daar kan je verschillende stiftjes
in vervangen naargelang de hoeveelheid geluid dat je wil tegenhouden.
En als mijn oren de dopjes beu zijn dan komen de grote oorbeschermers
goed van pas. Al is dat ook niet langer dan een half uur echt comfortabel.

Vrijdag ging het plots weer wat beter. Ik voelde me de koning te rijk. Ik ben zelfs naar de supermarkt getrokken! Weliswaar met flinke oordoppen want winkelwagentjes klinken alsof er ratelende tanks rond me heen daveren. Maar in een winkel zonder karretjes heb ik het doploos uitgehouden tot aan de kassa (dat rinkelende geld in die schuiven is er teveel aan…)

Zaterdag kwam een vriend me ontvoeren om een bescheiden “foto-stapje” in de wereld te zetten. We kozen voor het Stilte Bos in Gerhagen bij Tessenderlo. Haast twee uur heb ik in ’t bos rondgewandeld, gefotografeerd en volop genoten van de natuur. De krakende takken onder mijn voeten vormden zelfs geen probleem, ik heb van de hele tijd geen dopje ingestoken! Ik was zo blij. Er bestaan geen woorden voor. Eindelijk had ik eens terug wat materiaal voor mijn blog - zelfs een Irma-verhaal - ik had weer eens een stukje van de wereld gezien en dat dan nog zonder pijn. Mijn geluk kon niet op.

Maandag heb ik een afspraak bij de enige dokter die gespecialiseerd is in hyper-acusis. Ik hoop dat de oorzaak van mijn enge aandoening gevonden wordt en dat er een oplossing voor bestaat… Het is bang afwachten. Ik zou zo graag terug eens met vrienden weggaan, een cafeetje binnenstappen, of iets knabbelen in een restaurant, of gewoon maar door de stad wandelen en zonder nadenken - of naar oordoppen vissend - een winkel kunnen binnen stappen… Maar dat zit er momenteel allemaal nog niet in.
Met zijn tweetjes thuis eten lukt al best omdat we boterhammen niet meer op een bord leggen maar op plastic onderleggers. Het scheelt een boel aan bestekgerinkel. Soep uit een tas drinken gaat evengoed als soep uit een bord lepelen.
Ik doe hier de laatste tijd de ene uitvinding na de andere. Hopelijk komt er terug een tijd dat ik al die kunstgrepen en zotte kuren niet meer moet uithalen en terug zoals andere mensen op de wereld kan rondwandelen.



Een van mijn sleutelbosjes.
Viltjes tussen elke sleutel dempen het rinkelen aanzienlijk.


Nu is het bang afwachten voor het verdict van maandag…
Wie maandagvoormiddag een schietgebedje naar hierboven wil sturen, een kaarsje wil branden, of wat positieve energie sturen… geloof me, ik neem het met de grootste dank aan.

Deze mooie tekst zat in mijn mailbox :

HET GELUK.

We denken vaak dat het leven beter zal zijn nadat we getrouwd zullen zijn, zodra we een kind hebben, of na de geboorte van een tweede kind.Later voelen we ons gefrustreerd, want de kinderen zijn nog niet groot genoeg en we denken dat we beter af zullen zijn als ze groot zullen zijn. We zijn er telkens van overtuigd dat we gelukkiger zullen zijn als éénmaal deze of een volgende stap is gezet.

We denken dat het leven vollediger zal zijn wanneer de dingen beter zullen gaan voor ons, voor onze partner; wanneer we een mooie wagen zullen hebben of een groter huis, wanneer we op vakantie zullen gaan, of wanneer we met pensioen zijn. De waarheid is dat er GEEN beter moment is om gelukkig te zijn dan het huidige moment. Indien het niet nu is, wanneer zal het dan zijn ? 

Het leven zal altijd gevuld zijn met te bereiken objectieven of af te maken projecten.
Het is beter om het toe te geven en om te beslissen om NU gelukkig te zijn, nu het nog kan.
Heel lang heb ik gedacht dat mijn leven eindelijk ging beginnen.
Het echte leven !

Maar er is altijd een hindernis op de weg, een op te lossen probleem, een onbeëindigd project, nog door te brengen tijd, een te betalen schuld. En dan, dan zal het leven beginnen !
Totdat ik besefte dat deze hindernissen juist mijn leven zijn.

Dit inzicht heeft mij helpen begrijpen dat er geen weg bestaat dat naar het geluk leidt. HET GELUK IS DE WEG!
Aldus passeert ieder moment dat we hebben. Meer nog, wanneer we dat moment delen met een speciaal iemand, speciaal genoeg om onze tijd mee te delen, dan beseffen we dat de tijd niet stilstaat.

We moeten niet wachten tot we afstuderen, een hoger loon krijgen, zullen trouwen, kinderen hebben, de kinderen het huis uit zijn, of gewoon tot het vrijdagavond, zondagmorgen, lente, zomer, herfst of winter zal zijn om te beslissen dat er geen beter moment is dan NU om gelukkig te zijn.

HET GELUK IS EEN WEG MAAR GEEN BESTEMMING !

Er is niet veel nodig om gelukkig te zijn. Het is voldoende om ieder klein moment te appreciëren en om het te beschouwen als één der beste momenten uit je leven.

En ik bij de laatste foto's maar doorzeuren over orde en ordelijk. Het woord ORDER weet ge wel...
Het was dus een ordner, een klasseur, een ringmap, een kaftje om uw papieren in te steken, voor mijn part zelfs "een klemboekske",...
En iedereen maar zoeken tussen zijn gespen, broeksriemen, klinken, sleutelbossen, klapstoelen (amai als ge met uw billen tussen mijn voorwerp geklemd zou geraken...), scheermesjes, haarspelden, snelkkookpannen, zelfs de tandenbeugels werden aan een nader onderzoek onderworpen! (Dat zou dan wel een beugel voor een nijlpaardengebit geweest zijn.)



Volgens mij heeft nochthans iedereen in zijn carrière toch ooit met dit voorwerp te maken gehad?.. Of... liet ge alle rekeningen maar op een hoopke op de schouw liggen tot het er teveel werden en ze stilaan één voor één achter de kachel donderden en voorgoed verdwenen?... Ook een manier natuurlijk.

Alleszins deze - bescheiden - groep mensen gaan ordelijker met hun papieren aan de slag  :
 Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje, Luk, Nand, Jan, Mieke, Kathleen, Steven, Ron, Wim, Piet, Dolfijn, Andromeda, Marleen, Opapat, Redpoppy en Kaatje!

Hier zult ge 't mee moeten doen want als ik meer laat zien kan ik al evengoed ineens de oplossing erop zetten. En die is, zoals steeds, voor zaterdag.



De superordelijken onder ons zijn Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje, Luk, Nand, Jan, Mieke, Kathleen, Steven, Ron, Wim, Piet en Dolfijn!

Van deze foto kunt ge nu met de beste wil van de wereld toch geen gesp, broeksriem, sleutelhanger, deurklink, klapstoel, fritketel, kapstok, scheermesjes, haarspelden, hogedrukkookpotten, of wat ge nog allemaal aan 't raden zijn, maken nietwaar?



Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje, Luk, Nand, Jan, Mieke, Kathleen, Steven en Ron!

Interessante ontdekking...



...mijn sociologische studie naar aanleiding van 't fotoraadsel wijst uit dat er voor elke 6 ordelijke vrouwen toch ook 1 ordelijke man bestaat   :  Klaproosje, Viva, Crika, Lilith, Renee, Chrisje en Luk!

Vreemd... Zouden mannen dit dan niet gebruiken?
Dat voorspelt niet veel goeds...
Voor hun huishouden bedoel ik.



Reeds opgelost door Klaproosje, Viva, Crika, Lilith!

Sommigen spelen liefst met een soortgenoot, anderen verkiezen iets nagel- en tandeloos...















Let op de onderste foto vooral op de stand van zijn voorpoten!
Met de rechtervoorpoot duwt hij de gele woef weg, en met de linkervoorpoot heeft hij de grijze muis vast. Zijn poten staan dus in een hoek van 180°! Wij zouden het in de fitness niet beter kunnen...

Een meer zijdelingse blik...



De Top-3 van de Arendsogen van deze week : Klaproosje, Viva en Crika!

Verse aanvoer!
Hopelijk is 't een goeike...



Véél succes, maar nog veel meer plezier!

September 2007... Tabitha leefde toen nog...

*****

En 't wordt almaar erger! Nu blijken mijn katten al dezelfde taal te spreken als mijn handtas!!!
Kan ik in 't vervolg die hun conversaties ook nog gaan opschrijven!

Een gevaarlijk raadsel wel!
Ze waren niet te tellen diegenen die dit als M&M-achtig snoepje in hun mond wilden steken... De mensen die er de zittingen van stoeltjes in zagen hadden ook wel een pijnlijke verrassing kunnen beleven.
Ik heb het woord punaises in alle mogelijke sgreifweizen mogen ontvangen, maar ook de pinèskes, puneeskes, pinèzen, pinijzen, puneizen,.. zijn vanzelfsprekend allemaal goedgerekend.
Diegenen die geen risico's wilden nemen met de schrijfwijze hebben er heel slim voor geopteerd om "duimspijkers" te schrijven.





Zijn er deze week weer onbeschadigd doorgeraakt : Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert, Chrisje, Sus, Klaproosje, Dolfijn, Marleen, Andromeda, Lilith, Nand, Crika, Maria, Kaatje, Tineke, Lange Lou, Derktje!

We stappen weer even in de teletijdmachine en flitsen nog eens naar september 2007...

*****

Onze allereerste échte nieuwe auto was al enkele weken in de garage aangekomen, maar we hadden door de uitverkoopdrukte nog altijd de tijd niet gevonden om hem te gaan ophalen. Woensdagmorgen was het dan eindelijk zover. Ik zwierde "Irma" over mijn rug en net 10 minuten voor sluitingstijd kwamen we er aan en zagen we ons autoke staan blinken!

Na een uitvoerige uitleg konden we haar meenemen ('t is te zeggen Paul nam haar mee, en ik reed met mijn Irma in onze oude auto er achteraan...)
"Er zijn altijd martelaren en apostelen" zou mijn ma gezegd hebben...

Overbodig te zeggen dat ons Irma op deze heuglijke dag haar mond weer niet kon houden...