Verjaardag Julie Andrews

Onderweg naar "Boortmout", de fabriek waar van gerst mout wordt gemaakt. We reden door een surrealistisch landschap van containers...



Dit is het opleidingscentrum voor havenarbeiders. Hier leren ze jongleren met containers.



Containers in alle vormen en maten....



Tot zes verdiepingen hoog gestapeld. Vroeger waren dat er acht. Maar dat is ondertussen te gevaarlijk gebleken. De stapels durfden al eens omver waaien en dat gaf toch zo'n rommeltje...



Die afsluitingsdraad hing wel wat in mijn weg...



Maar waar een wil is, is een weg hé?



Maar 't fotografeert zo wel moeilijk...
Hoe komt het toch dat mijn maten mij nooit fotograferen in normale omstandigheden maar altijd op ongelukkige momenten?... Op de duur zou ik nog gaan denken dat ik bijna nooit normaal doe?









In de volgende aflevering komen we aan bij het moutfabriek, we nemen er zelfs een kijkje binnenin. En dat bezoek leverde enkele fascinerende foto's op...

Tot wat mijn liefde voor pluchen beesten kan leiden...



Frisco : "Schat!... Kom nu eens kijken wat hier op de grond zit?!..."



Frisco : "Dat moet ik nu toch eens van wat dichterbij bekijken...."



Frisco : "Schatke dat is een schaap begot!!!"



Frisca : "Jaja ventje, maar hebt ge al gezien dat er aan dat schaap een madam vasthangt?!"



Frisco : "Maar ja! Dát heb ik nu nog nooit gezien... Een schaap dat met een rugzakske in de vorm van een madam rondsleurt..."
Frisca : "Seg schat, krijg ik ook zo'n handtas? In zo'n mens gaat precies wel veel in..."



Frisco : "Als ze niet te duur zijn krijgt ge ook zo'n handtas, maar dan wil ik wel dat ze míjn buikske streelt in plaats van dat van u."



Frisca : "Jamaar gij moet niet gulzig worden´hé vent! Dat schaap zít al uw buik te strelen! Of heu... wat is dat schaap daar eigenlijk allemaal aan 't doen seg???!"



Laathi : "Héérlijk! En die beestjes zijn zo zacht! Ja, neem maar een fotoke! Ik zal wel efkes blijven zitten! Ik zit hier zalig."



Irma : "Heu pardon, "dat schaap" zoals ik hier zo oneerbiedig genoemd wordt, hangt hier uiterst ongelukkig te wezen. Ik stik! Ik word verpletterd tussen ruggewervels en een pinguïnkostuum dat naar mottebollen stinkt! Dus Nonkel Nand en Tante Mare, vergeet die fotoreportage en maak dat ge mijn moeder hier van tussen die beesten wegsleept!
Jongens, jongens, jongens toch... Ik schaam mij een ongeluk dat ik toch weer in zo'n bangelijk stripke moet figureren... En God weet wat brengt de rest van de dag nog?..."

In de volgende aflevering trekken we de haven in. Eerst bezoeken we een mouterij, waar van gerst mout wordt gemaakt. En ja Irma... Irma moet mee natuurlijk.

Ik ben iemand die makkelijk drie liter water per dag drinkt. Dus ergens in mijn buurt staat of ligt er altijd wel een fles van anderhalve liter. Ook in mijn auto.

Vrijdag moest ik haastig vertrekken om iemand naar 't ziekenhuis te brengen en terwijl ik voor 't eerste rood licht sta grabbel ik naar mijn fles... Fles vergeten. Pedoemme! Gelukkig had Nand tijdens de haventocht bij een bezoek aan een bedrijf zo'n klein flesje water met een zuigdop erop kado gekregen. Hij had het in mijn auto gelegd. Ik ben zo'n dingen niet gewoon aangezien ik altijd voor het anderhalve liter-werk ga, maar ik was wel blij dat dat speciale kleinood ineens naast me op de zetel lag.

Met een hand prutske ik het open, hield het voor mijn mond en - haastig en hevig als steeds - kneep ik keihard op dat flesje! Het water spoot met volle kracht regelrecht in mijn keel, mijn longen tot in mijn neus. Net op 't moment dat het groen licht werd... Ik stikte bijna! Slikken kon niet, het water zat tot in mijn neus dus de enige lichamelijke reactie die ge dan kunt voortbrengen is een... proest...
Het water spoot als een fontein over de binnenkant van mijn auto (en ruitenwissers staan er enkel aan de buitenkant natuurlijk...).

Ik ben gedurende volle 10 minuten in een hoestbui verwikkeld geraakt dat ik dacht dat mijn ingewanden ook tegen mijn voorruit gingen eindigen. Nog altijd hoestend en sputterend kwam ik bij mijn maat aan, kon amper iets zeggen, enkel teken doen van "Komaan, stap in, we zijn weg!" Zeer ongerust vroeg mijn kameraad zich af wat er gebeurd was, waarom ik zo blafte, zo rood zag en wat er toch allemaal uit mijn neus liep. Ik heb gewoon gemummeld : "Instappen. Wegwezen. Vertel seffes wel." De mens was wreed ongerust en ik zag hem zich al afvragen : "Zouden we niet beter háár naar 't ziekenhuis brengen in plaats van mij?..."
Enfin, na nog eens vijf minuten puffen en blaffen waren mijn sinussen duidelijk volledig gespoeld en terug droog en had ik geleerd dan ge aan zo'n fleske moet zuigen, en in geen geval de inhoud met volle kracht in uw mond moet spuiten!!! Daar dient zoiets blijkbaar niet voor. Weeral iets bijgeleerd.

Op zich is zich verslikken niet zo erg. Maar wat de zaak dubbel zo erg maakte was dat ik na die proest, tegelijk met mijn eindeloze hoestbui ,ook de slappe lach had gekregen... Dat kwam omdat ik door dit voorval moest denken aan een andere historische proest die ooit geproduceerd had. Wel twintig jaar geleden...


Mijn beste vriendin, die ondertussen al enkele jaren geleden overleden is, wou destijds haar nieuwe vriend voorstellen. We gingen dus met zijn viertjes in een sjiek restaurant eten. Wat destijds niet zo gewoon was maar dit was een speciale gelegenheid.
Het was een heel mooie zaak met massa's bestekken op witte tafellakens en een regiment glazen naast uw bord. Een restaurant dus waar ge geacht wordt beschaafd en vrij stil te "converseren".

Aangezien Myriam's nieuwe vriend moest ingeburgerd geraken in ons kringetje vroeg ze me : "Ge moet de Raf zeker het verhaal van de Paul met zijn oranje rugzak eens vertellen."
Alleen al dat beeld terug voor ogen krijgen van "Paul met zijn oranje rugzak" wekte zo'n lachbui bij me op dat ik 't wou uitbrullen. Jammergenoeg had ik toen net mijn mond vol witte wijn...
Ge kunt het dus al raden... Ik proestte mijn slok wijn (en ik pak altijd gróte slokken drinken) regelrecht over de tafel, midden in het gezicht van mijn vriendin, de druppels spatten op het bloemstuk, de borden, het bestek, de glazen... Nog één geluk : dat het geen rode wijn was.
De rest van onze tafel lag plat van 't lachen en de serene, sjieke sfeer van 't restaurant was ook ineens naar de verdoemmenis. Gelukkig doen ze in zo'n zaken alsof alles "normaal" is. Maar geloof me, ik heb zelden ergens met zo'n vuurrode kop gezeten.

En wat was nu "Het verhaal van Paul met de oranje rugzak" dat tot dit onheil geleid had?
Heel simpel. Toen we meer dan twintig jaar geleden voor de eerste keer naar Sri Lanka vertrokken moest dat zeer low-budget gebeuren. We zouden dus met het openbaar vervoer en met een rugzak reizen. Myriam had ons een kanjer van een oude oranje rugzak uitgeleend en daar ging heel ons hebben en houden ingepropt worden voor onze eerste intercontinentale uitstap.
Maar... Onze Paul was er wel op gebrand om met een rugzak te reizen maar tegelijkertijd was hij van mening dat ge niet op een vliegtuig ('t was geen charter maar een lijnvlucht) kon reizen zonder een deftig kostuum aan te hebben... Nu had hij maar 1 net pak. Logisch, want in onze muziekwinkel konden we rustig in gewone kleding werken, dus aan kleding verkwistten we onze centjes niet.) Paul's kostuum was een erfenis van een dode oom, en dat kostuum was een beetje aangepast. Het was een heel sjiek donker pak. Zo echt iets dat ge alleen bovenhaalt om naar begrafenissen te gaan.

Ik heb geparlementeerd, geargumenteerd, gezaagd, gesmeekt en gebeden om toch in godsnaam in gewoon sportieve kleding te vertrekken. Want waar moesten we in Sri Lanka op die trektocht toch met dat groot kostuum gaan blijven??? Maar nee, er was geen lievemoederen aan. Paul wou en zou niet op een "serieuze" lijnvlucht stappen zonder een kostuum.

Een mens moet weten wanneer hij verloren is nietwaar? Dus ik heb het opgegeven.
Vandaar dat mijn echtgenoot  in de luchthaven van Zaventem binnenstapte gekleed in een sjiek donker pak, met zwarte schoenen, met op zijn rug een reusachtige vuile, doorleefde, orange nylon rugzak op aluminium draagstel. Dat zicht was echt hilarisch! Ik heb nog nooit zoveel gelachen tijdens 't wachten aan de check-in als tijdens die reis. En velen met mij.
Kwam nog bij dat die sukkelaar in Sri Lanka aankwam, in volle 36°, in dat gloeiend heet donker pak met die plakkerige rugzak... Ook daar hebben we vreemde blikken op ons gericht gekregen...
(Moet zo'n arme taxichauffeur nu het zakenmannen-tarief proberen te vragen, of het rugzakkers-tarief?... Hoort ge ze 't al denken?...)

Uiteindelijk is dat kostuum vanaf de derde dag aan de handen van een Sri Lankaan toevertrouwd die het voor ons heeft bijgehouden tot aan ons vertrek een maand later.
Maar toen heb ik Paul wel gedwongen om ook terug te reizen in dat pak aangezien er écht géén mogelijkheid was om dat ding op te frommelen zodat het in die rugzak kon.
Sindsdien heeft Paul nooit meer met een rugzak gereisd. En bovenal : ook nooit meer met een kostuum.

Jammer dat er in die tijd nog maar weinig foto's genomen werden. Maar dat beeld staat zo in mijn geheugen gegrift dat elke keer ik er aan denk ik dubbel lig van 't lachen. Alleen is 't dus wel verboden om aan dat beeld te denken als ik mijn mond vol drinken heb...

Een maand geleden werd in het Rivierenhof in Antwerpen het jaarlijkse ridderfeest georganiseerd.
Er stonden wel 200 middeleeuwse tenten waarin tijdelijk "middeleeuwers "woonden. Al dan niet met Rolex-horloge en GSM...
Een kleurrijk spektakel (vanzelfssprekend in de modder en de regen, anders was ik daar waarschijnlijk niet terecht gekomen )

         

En maar kletteren en rammelen. En dan te bedenken dat al die hun vrouwen thuis al die "potten en ketels" een hele week hebben zitten opblinken...

         

En nu moeten ze daar een weekend in de druilregen in een tentje gaan zitten...
Ja, getrouwd zijn met een hedendaagse Middeleeuwer moet toch ook niet simpel zijn...

         

Als een harnas te duur is of te zwaar weegt dan wordt ge bedelares. Ook niet eenvoudig om daar netjes geschminkt in 't natte gras te blijven zitten. Een voordeel is wel dat ge niet kunt vastroesten. Wat van die ridders niet kan gezegd worden...

         

De beste rol was eigenlijk nog "tooghanger". Dus zoveel is er in de loop der tijden niet veranderd.

         

En natúúrlijk was Irma erbij. Hier zit ze zelfs heel oneerbiedig op een van haar voorvaderen...

Zin in een uitstapje tussen de boeren, bedelaars, ridders, smeden, drinkebroers, kanonnen, pijlen en bogen, en meer van dat tuig? Kom maar langs op mijn album!
Aangezien nu dus niet meer alleen mijn beesten spreken maar ook mijn middeleeuwers, voorzie maar een 10-tal minuutjes om 't allemaal gelezen te krijgen... Wacht op een grote dikke zwarte regenwolk en kruip dan even achter de pc. Dat kan vandaag niet zo moeilijk zijn.

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/MiddeleeuwenInTRivierenhof7Juni2008?authkey=P-vqHPCmfDo

Even geen tijd om eigen werk te plaatsen, maar wat deze fotograaf gemaakt heeft is zeker de moeite waard om eens grondig te bekijken!
Dorpjes en landschappen gemaakt van brood, champignons, hesp, kaas, granen, noten...!
En dat allemaal om zijn kinderen groenten te leren eten... Sommige vaders maken er echt werk van!

En zo begon mijn dag deze ochtend...

Klokslag 11 uur stond de man die me gisteren belde voor de deur. Toen ik zondagavond overal briefjes in de bussen van ons huizenblok was gaan steken bleken maandag veel mensen uit de buurt het briefje spontaan voor hun raam gehangen te hebben. De broer van de eigenaar van 't vogeltje las per toeval zo'n briefje en belde naar zijn broer : "Die vogel die dinsdag bij u gaan vliegen is, was dat een gele kanarie?" En ja hoor, dat bleek hem te zijn! Van dinsdag tot zondag had het diertje rondgezworven en was uiteindelijk moe en hongerig in de klauwen van "Laathi" en "Laathi" gevallen...
In vogelvlucht was hij een halve kilometer van huis gesukkeld! Voor een tamme kanarie een flinke afstand. Om dan ook nog te eindigen in de poten van Laathi met de hete adem van én Hanuman én Phineas in zijn nekske...
Op het moment dat hij zondagavond mijn keuken binnenvloog en ik mijn tijgers in een fractie van een seconde in aktie zag schieten heb ik heel de buurt bij mekaar gekrijst, mijn telefoon die ik in mijn hand had gewoon weggezwierd (sorry Jan, normaal neem ik beleefder afscheid aan de telefoon), al gillend op mijn katten toegerend (die niet bewogen, vogels vangen gaat duidelijk vóór naar het baasje luisteren...) en het beestje uit Laathi's klauwen gered.
Mijn katten zijn uren aan een stuk heel slecht gezind op me geweest. Hun dessert zomaar afpakken!... Ming was zo geschrokken van mijn gebrul dat hij zich de volgende vier uur in de onderkant van een zetel is gaan verstoppen... Ja, in de achting van mijn katten ben ik met deze aktie niet bepaald gestegen.
In die van die kanarie waarschijnlijk wel.

         

Een afscheidsgroet aan mijn vondeling in mijn etalage...

         

En dan de hereniging met zijn blije baasje!

De man was overgelukkig dat hij zijn diertje terug had. Zijn zoon is onmiddellijk een nieuwe grote kooi gaan kopen (want uit de vorige was de bodem uitgevallen toen ze aan zijn notenboom hing, vandaar dat het diertje ontsnapt was).
Vannamiddag is Paul het vogeltje met de auto terug naar zijn huis en zijn collega-kanarie gaan brengen. Iedereen gelukkig. Het baasje, beide vogeltjes en ik.

De lieve man vroeg me wat hij kon doen om me te bedanken. Ik heb hem gewoon gevraagd om dit verhaal verder te vertellen zodat mensen leren dat iets kleins doen (gewoon een vogeltje helpen en enkele briefjes printen en in bussen gaan steken, amper een uurtje werk) soms een groot geluk kan voortbrengen.
Als dit voortverteld wordt zet het mensen aan om dingen voor mekaar te doen en dat helpt om mijn lievelingsspreuk levend te houden...

"Voor het slagen van het kwaad is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen."

Over de rest van de dag is niet zoveel te vertellen want die speelde zich af bij mijn tandarts en een ostheopaat. Maar dat maakte niet uit, mijn dag kon toch al niet meer stuk.

Heel kort want geen tijd : vogel heeft baasje terug, of baasje vogel, 't is maar hoe je 't beziet!
Later foto's en uitleg!