9. Alle hens aan dek.
Toen we na een uurtje rust, in de luwte voor onze bungalow, terug in het park kwamen was het er al een pak rustiger. De meest schoolreizigers waren alweer vertrokken.
In een halve cirkel rond het domein ligt een waterloop. Elk half uur vaart er een bootje van de inkom naar de uithoek van het park. Het is haast stilstaand water waarop je met een platbodem met geruisloze electrische motor vervoerd wordt, de meest risicoloze boottocht die ik ooit heb ondernomen (de roltrap naar de metro nemen is een stuk gevaarlijker) en toch vroegen er mensen of er zwemvesten aan boord waren… Erger nog : we werden verplicht ons in zo’n plakkerig oranje ding te wurmen. Dus heb ik er Irma ook maar eentje aangetrokken. Als zij belachelijk doen mogen wij dat zeker ook.
Het tochtje duurde maar 20 minuutjes maar ’t was een verademing. De rust van het water, het zachte voortglijden langs het riet, tussen de wilgen, te midden van watervogels… Heerlijk. Een van de vrijwilligers van het park vertelde ondertussen over de natuur. Hoe verkeerd het was om het hele jaar door bomen te kappen want dat we daardoor nooit meer aan echt goed gedroogd hout raakten om huizen te bouwen. Vroeger rooiden de houthakkers enkel bomen rond de periode van kerstmis en nieuwjaar. Op dat tijdstip zijn al de sappen van de boom naar de bodem gevloeid en is de boom al uit zichzelf droog. Maar die oude kennis wordt tegenwoordig in de wind geslagen, met alle gevolgen vandien.
De oude huizen die hier heropgebouwd zijn bestaan voor het grootste deel uit de originele balken die soms wel 600 jaar oud zijn. Daarnaast is er ook nieuw hout moeten gebruikt worden en daar begint de miserie. Na amper 30 jaar begint dat al weg te rotten en moeten er momenteel al restauratiewerken uitgevoerd worden.
De aanlegplek van het bootje was voor mij iets minder interessant want die lag achter een bocht tussen twee watervallen… Ik wist niet hoe snel ik mijn oordoppen moest te pakken krijgen toen we die naderden.
Langs de stroom lag een watermolen maar daar was nog geen sponsor voor gevonden om hem te herstellen. Veel draait hier rond vrijwilligers en donateurs. Alle huizen die hier staan zijn ooit door vrijwilligers gedemonteerd omdat ze gedoemd waren afgebroken te worden, in dit park werden ze dan opnieuw opgebouwd. Al de gereedschappen die in de huisjes liggen (van de hoefsmid, de wolkaarder, de distillerie, de pottenbakker,…) zijn geschonken door mensen uit deze regio die dit park een warm hart toedragen. Dit project houdt hun erfenis levend en geeft een prachtig beeld over hoe het er vroeger aan toe ging aan de jonge generatie die daar totaal geen benul meer van heeft.
Bij de coiffeur : een apparaat om een snor te onderhouden.
Vraag me niet hoe 't werkt.
Op een hoogte was een station herbouwd en de bedoeling was dat er een treintje naar de oude potasiummijn reed die zich hier twee kilometer verder bevindt. Dat project is tijdelijk opgeschort wegens tekort aan middelen.
Naast het station stond een huisje waarin alles te vinden was in verband met wol, weven en textiel. Aan de muren hingen de lapjes die we vroeger op school moesten naaien. Lapjes vol lijntjes van alle mogelijk soorten steken onder mekaar. Heel herkenbaar uit mijn eigen schooltijd.
Daarnaast lag een oude krantenwinkel. Je kon er originele tijdschriften kopen van de dag waarop je geboren bent. Als ze nog in voorraad waren tenminste. Kranten en tijdschriften van voor de jaren 30 zijn er nog volop. De jaargangen vanaf 1940 zijn veel moeilijker te vinden. Onder de oorlog werd alles wat maar enigszins warmte kon geven onmiddellijk opgestookt. En kranten vinden van na de jaren 60 is helemaal problematisch want toen deed de televisie zijn intrede en werd de krant, eens hij uitgelezen was, plots een waardeloos vodje papier. Kortom, van december ’54 of oktober ’57 was er niks meer te vinden.
We namen het bootje terug naar de andere zijde van het park en toen werd het terug idyllisch. Alweer waren we zo goed als alleen in het park dus hadden we de boot helemaal voor ons twee. Met Irma vanzelfsprekend. Als ik geen kop als een ketel had gehad was ik “O sole mio” beginnen zingen want het leek wel of we met zijn twee door onze privé gondelier vervoerd werden. De stilte was zalig, enkel af en toe verbroken door het geklepper van een ooievaar. Een ratelend geluid dat zowel voor communicatie tussen de echtgenoten dient, als voor agressie of defensie. Als een ooievaar aangevallen wordt door een concurrent (een andere die zijn nest wil inpikken omdat hij de ligging leuker vindt bijvoorbeeld) dan blaast het dier zich op als een kat en begint te klepperen om indruk te maken en de agressor te verjagen. Gevechten tussen ooievaars duren maar enkele seconden. De verliezer vliegt gewoon weg.
Door de stilte van het bos wandelen we langs een oud kerkhof. Allemaal verweerde arduinen en metalen kruisjes en rijkbewerkte stenen. Sprookjesachtig badend in het avondlicht dat tussen de bomen viel.
Tot slot klommen we nog eens tot boven in de toren van de versterkte hoeve om een overzicht te hebben. Nu er geen schoolkinderen meer waren konden we rustig van het zicht tot op de Vogezen genieten. Maar de inkijk op de ooievaarsnest was toch wel boeiender. Je krijgt uiteindelijk maar heel zelden de kans op van boven in zo’n nest te kijken.
Het nest zie je rechts, waar de twee muren van de versterkte hoeve samenkomen.
Doodmoe kwamen we terug aan onze bungalow naast het park. Erg genoeg moest ik nu nog naar het hotelterras om te gaan dineren. Uiteindelijk viel dat mee, we vonden in een uithoek een heel stille plek en ’t eten was alweer enorm lekker. Ik wist op de duur wel niet meer of de krekels nu in mijn kop zaten of in de struiken. Ze zaten in allebei. Achter ons waren de koeien van het park in de weide gelaten, hun werkdag zat er ook op. Ze hoefden geen fotomodel meer te spelen en mochten van hun vrije avond genieten. Ik heb nog nooit koeien zo vrolijk in een wei zien rennen en spelen… Jammergenoeg droegen ze een bel…
Net toen ik op mijn eigen terrasje ging zitten schrijven brak een kort onweer los. Het weer is hier echt ordelijk : overdag stralende zon, en als je moe bent, en onder de douche kruipt, vindt de wereld dat het tijd is om ook zichzelf eens op te frissen.
Een varken met een lange snuit? Ja, maar 't verhaal is nog niet uit.
Buiten eten...
