Luchtballon in Olen - Deel 3

Geen dampkapdoek, geen overschrijvingsformulier, geen plastic tafelkleed, bordonderlegger, papieren servet, keukenrol, cursusblok, schotelvod, wc-papier,...



Reeds opgelost door Wim en Geert!

Tja, twee mensen zijn een heel klein beetje warm, maar al de anderen zitten diep in 't bos.



Morgen zal ik er al eens bij schrijven wat het zéker niet is. Dat helpt gewoonlijk al een beetje.

Komaan, die prikkeldraad was moeilijk en misschien heeft nooit iedereen dat echt goed bekeken, maar dit is iets dat echt iedereen heel goed kent!



Veel succes maar nog veel meer plezier!!!

De moderne versie van prikkeldraad, of "pinnekesdraad" op zijn Vlaams.
Dit model noemt "Concertina", omdat als ge de rol uit mekaar trekt, hij open gaat als een accordeon.
(Ik heb altijd gedacht dat het zo noemde omdat ge beslist wel een ariake of een concertje zult zingen als ge hier met uw billen in terecht komt! )



Ge ziet... echt ideaal om mee te gaan vissen of om een rubberbootje mee vast te leggen is het dus niet.



Opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy, Veveke, Mieke en Becky!

De laatste kans...
Komaan! Ge kent het allemaal, ge hebt het alleen nog niet zo fijn bekeken!



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy en Veveke!

Ik ben nog altijd heel gelukkig met de platen versteend hout die we onlangs in Frankrijk kochten. Een vriend van me heeft een microscopisch fotoapparaatje aangeschaft en nu kunnen we tot 200x vergrootte foto's nemen! We kunnen de cellen van de miljoenen jaren oude boom zien! De stenen zijn er me nog dierbaarder door geworden.

De foto's die je hieronder ziet zijn allemaal genomen van de kleine steentjes die ik toen meegebracht had. Aan de grote platen zijn we nog niet eens toegekomen. Daar zouden we wel maanden in kunnen rondzwerven...



Irma met de kleine schijfjes versteende boom.



Het witte ding rechts is een papieren lintmeter. De zwarte streepjes zijn de millimeteraanduidingen.
Ik heb een rood cirkeltje getrokken rond een cel. Zodat je kan zien dat een celletje ongeveer 1/200ste van een millimeter groot is. Op de volgende foto's zie je cellen in alle kleuren en vormen.
De plaatjes zijn dwarsdoorsnedes van boompjes, dus je moet je voorstellen dat, onder en boven - elk nu zichtbaar - celletje, nog meterslange ketens van wortel tot top doorliepen...



Ronde cellen, vierkante, rechthoekige...



Zelfs op een steentje waar je met het blote oog amper een stipje kleur ontwaart kan je in deze zee van kleuren terechtkomen...






Grote en kleine cellen...
Op ordelijke rijen of in clusters...
Een magische wereld...

Voorlaatste kans...



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy en Veveke!

Ik hou enorm veel van boten, vooral van oude zeilschepen. Iets wat ik duidelijk van mijn pa geërfd heb. Zijn grootste plezier was om 's zondags op de Scheldekaaien te gaan wandelen en naar de boten te kijken.



Met die stomme ziekte dacht ik deze keer de Tall Ships niet te kunnen bezoeken, maar toen maandag het vuurwerk zo goed was meegevallen ben ik dinsdag toch naar de Sail Out gaan kijken.



Even een foto van Google "geleend"...
De rode cirkel geeft aan van waaruit ik mijn foto's nam.
De Sluis rechts van de cirkel is de Royerssluis,
waar de boten uitkwamen voor de parade begon.
Onderaan rechts het stadscentrum met de kathedraal.
Linksboven vloeit de Schelde richting zee.
De witte strook rechttegenover de rode cirkel : St. Anneke Plage.

Op rechteroever vonden we een plek met een goed zicht naar beide kanten en 't werd allemaal nog véél plezanter toen we begonnen te verbroederen met enkele omstaanders. Op de duur werd er veel meer plezier gemaakt met onze gekke opmerkingen dan met de botenparade. 't Was ook soms lang wachten tot de volgende voorbij kwam. En dat in die warmte, al rechtstaand, uren aan een stuk...
was 't wel heel fijn om goed gezelschap te hebben. Voor mij was het zalig om nog eens spontaan sociaal contact te hebben. Met die oordoppen is 't gewone leven soms moeilijk aan 't worden.



Een deel van 't onverwachte vrolijke gezelschap.

Aangezien we zo lang moesten wachten gingen op de duur de gesprekken enkel nog over dorst of drank. Jeanine, een dame van ons spontaan ontstane gezelschap, trok er op uit om drinken te zoeken. Ze had enkele honderden meters verder een kraampje gevonden, 20 euro op de toonbank gelegd en gewoon gezegd : "Doe dat zakske maar vol drinken madam". En binnen 't half uur kwam Jeanine met haar kostbare lading terug bij ons groepke, dat haar overlaadde met dankbetuigingen. 't Wachten op de boten kon er alleen maar nóg plezanter door worden.



Voor de fotografen was 't soms moeilijk, er stond al eens een struik in de weg, er vaarden moderne bootjes tussen de elegante oude zeilschepen, naast de kathedraal stonden een paar lelijke oranje kranen op bouwwerven. Kortom het zicht werd regelmatig door vanalles verstoord.
Dus gingen we plannen maken wat we volgend jaar allemaal zouden meebrengen om het ons wat comfortabeler te maken.
Ons lijstje, dat eerst uit een koelbox met drank en enkele stoeltjes bestond, groeide langzaam maar zeker. Het werd al een bolderkar vol drank. Uiteindelijk een koelwagen, daar konden we dan ook ineens de tafel en stoelen in kwijt. Vervolgens ging er ook een zaagmachine meegenomen worden om wat in de weg staande bomen en struiken uit ons beeld te verwijderen. Aangezien we die lastige moderne bootjes ook zouden moeten trachten te kelderen gingen we nog een aanhangwagentje achter de koelwagen hangen met een bazooka erop gemonteerd.
Kortom, als de boten ooit één van de volgende jaren terugkomen gaan we flink geladen zijn. 
 











Het was heerlijk om te kunnen lachen en dollen. Stom genoeg kon het niet zonder oordoppen (bij elke zeilboot die uitvaarde weerklonk een kanonschot als eerbetoon, er vlogen constant helicopters over ons hoofd, en achter onze ruggen fietsten nijdige wielertoeristen die maar met hun bellen bleven rinkelen om al de boten-kijkers uit de weg te krijgen). Veel delen van de gesprekken heb ik dus weer moeten missen, maar niet getreurd, ik was al heel blij met wat me ten deel viel.
Het is een heerlijke namiddag geworden. Met dank aan dit zalige gezelschap! Hopelijk komen we mekaar nog eens ergens tegen!



Even verliet ik 't gezelschap om een beetje verder - iets struiklozer - te kunnen gaan fotograferen.
En ondertussen gebeurde er dit...



Irma : "Ik word zo plakkerig van die cola van ons ma..."



Tante Jeanine : "Kom hier arm schaap, hier is iets veel gezonder!"
Irma : "Dank u, Tante Jeanine. Ik mag u toch al Tante noemen hé? Ik ken u uiteindelijk nu toch al bijna een uur?"



Tante Jeanine : "Tuurlijk schat. Kom drink maar eens goed door, want gij hebt nog niet veel plezier aan uw dag beleefd denk ik zo..."
Irma : "Ge weet het dan toch, Tante Jeanine. Merci!"

En zo vond ik haar dan een kwartiertje later terug...



Irma : "Ik wil de zzzzzzzzzeeeee zzzzzzzien! De zzzzzzzeilbootjessssss! De zzzzzzzon zzzzzzzzien zzzzzzzzakken in de zzzzzzzzeee..."



Irma : "Oooooooooh! Hoe ssssssschóóóón! Twwwweeee zzzzzzzzzzevenmastersssss..."



Zie ik daar schuldige gezichten tijdens 't opruimen van onze rommel?...



En toen verdwenen stilaan de laatste schepen richting zee...



Van een contrast gesproken...
De oude zeilschepen temidden van de schoorstenen van de moderne olieraffinaderijen...



Héél blij dat ik uiteindelijk toch naar de Tall Ships ben gaan kijken.
En dan nog in zo'n prettig gezelschap!

Vrolijke Tall Ships-vrienden, stuur me maar een mail, ik heb nog een paar toffe portretjes van jullie klaar liggen!

En bedankt Nand voor de zotte foto's van Irma!

Irma :

Wat ik nu toch allemaal voor heerlijke antwoorden binnen krijg...
Ik laat u meegenieten...
Haagscharen, vishaken, buizen om parasols in te steken, ankers, pijlpunten, stukken harnas, windwijzers, paardenonderdelen, conservenblikopendoeners, fritketels, lieren van boten en vooral veel tinnen soldaten : hun bijlen, hun messen, zelfs hun onderkanten, ...

Laten we vanaf nu één ding afspreken : ge zoekt niet meer in uw eigen huis of tuin want daar gaat ge dit niet vinden. Hoop ik tenminste.



Toch reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert en Marleen!

Kom maar allemaal terug uit uw Middeleeuwen en laat de dozen met de tinnen soldaatjes van de kleinkinderen ook maar op zolder staan. Daar gaat ge 't écht niet vinden.



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy en Geert!

Wel wel, toch een zeer gekend voorwerp blijkbaar. Ik zal maar niet vragen waarom.



Proficiat aan de arendsogen van Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen en Rudy!

De Sail Out van de Tall Ships uit de Royerssluis.





De sluisdeur schuift open en eerst komen de kleintjes naar buiten gezwermd...



Al snel gevolgd door de stoerdere zeebonken...



Iedereen vaart richting Schelde om zich in positie te brengen voor de parade.



Het wordt tijd om voor onszelf ook een "goede positie" te bemachtigen langs de Scheldeoever.
Maar we zijn niet de enigen...



Ook op Linkeroever hebben velen een knusse plek gezocht.



Lekker bij de molen, op "de plage".



Wij vinden een relatief rustig plekje op rechteroever aan de voet van de Zeevaartschool, vanwaar we een schitterend zicht op de rede hebben met daarboven steeds veranderende indrukwekkende wolkenpartijen.



En vooral : daar staan tenminste een paar gele bloemekes om sommigen onder ons koest te houden tijdens 't lange wachten...



Er komen vééééééél bootjes voorbij...



Uren aan een stuk...



Te veel om ze allemaal op 't blog te zetten.
Een van de dagen maak ik een album, en dat draag ik op aan mijn pa zaliger die elke zondag kwam genieten van zijn grote liefde "de pont en de boten"...
In het album kunnen de liefhebbers de schepen en de zichten op de rede van Antwerpen uitgebreid en op hoge resolutie als diashow bekijken.