Maandag 2 januari 2006
protest
Over een protestaktie kunt ge beter eens eerst goed nadenken...
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 1 januari 2006
Feest!
Samen met Viva het nieuwe jaar in!
Om half 3 's nachts nog steeds in volle actie!
Utta - Viva - Laathi
Tijdens deze twee drukke maanden met niets dan hopen werk leek deze avond ineens wel of we op vakantie waren! Het was een zalige break. De volgende middag waren we om 12 uur allemaal wel weer terug goed aan 't werken (behalve Utta, want die is heerlijk op pensioen)maar de goede herinnering aan deze vrolijke nacht had ons blijkbaar terug hopen energie gegeven! Toch grappig als ge bedenkt dat we mekaar een half jaar geleden helemaal niet kenden 
Zaterdag 31 december 2005
Gelukkig Nieuwjaar!!!
En 1000 maal dank aan al mijn trouwe bezoekers!
Ik hoop jullie volgend jaar nog minstens evenveel plezier te bezorgen!
Ik heb geprobeerd om naar al mijn bezoekers te gaan en een wens in hun gastenboek te plakken maar dat is me niet gelukt wegens de drukte in de zaak. Maar weet dat mijn wensen even welgemeend zijn voor diegenen waar ik nog niet op bezoek ben kunnen gaan. De tijd ontbreekt me omdat december en januari een hele drukke periode is in onze winkel. Maar wees gerust, ik vergeet jullie niet.
Alvast drie dikke knallende kussen voor middernacht!
Zaterdag 31 december 2005
fotoraadsel 36
Speciaal voor de thuisblijvers zet ik op oudjaarsavond toch een nieuw raadsel.
Als je niet direkt ziet wat het is blader dan eens door de archieven van mijn blog, dan kan je 't makkelijker herkennen!
Stuur me maar een mailtje als je weet wat het is!
Veel succes!
--------------------------------------------------
Als eerste geraden door ... Jan, Mare, Mieke, Chris, Ann, Chia en Viva!!!
Waar blijven de heren? Zijn die allemaal op dit moment voor hun vrouw een feestmaaltijd ineen aan 't draaien. Das lief
--------------------------------------------------
Fernanda, Jenny, Paula, Vifke en Nand hebben het ook juist opgelost.
Nu zijn al de andere heren blijkbaar druk bezig de puinhoop die ze gisteren aangericht hebben op te kuisen. Echte schatten zijn't
--------------------------------------------------
En Francois, want zijn afwas was eindelijk gedaan geraakt.
Vrijdag 30 december 2005
AANDACHT voor vuurwerkgevaar!
Lieve vrienden,
Morgenavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, tenminste niet in paniek op de loop kunnen schieten. Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen en verwittig ook uw buren en vrienden.
Veel plezier op uw feest morgenavond!
Geschreven door Laathi om 16:49
Reageer op dit bericht
Vrijdag 30 december 2005
Oplossing fotoraadsel 35
het achterlijfje van een elegant rupsje!
Proficiat voor :
Winny, Vifke,Rudy, Myette, Wim, Luk, Chia, Fats, Jenny, Pedro, Francois, Fernanda,Viva, Jan, Mare, Vera en Mieke Moma!
Het antwoord was deze keer mits wat speurwerk te vinden in mijn blog. Op 25 oktober plaatste ik deze foto's van de rups :
Morgen een nieuw raadsel!
Geschreven door Laathi om 16:18
Reageer op dit bericht
Woensdag 28 december 2005
zonder foto's...
Vorige week moest ik een kleine operatie ondergaan om een boebbeltje weg te snijden. Op zich niets ergs ware het niet dat het ding zich op een heel vervelende plek had genesteld : schuin onder mijn staartbeentje...
De vorige dagen was het dus niet echt prettig om te zitten, gelukkig was daar ook niet veel tijd voor
Op het wondje zit een speciale plakker die zo lang mogelijk moet blijven zitten om de snee zo goed als 't kan te laten dichtgroeien. Dus een lekker bad nemen was uit den boze.
Douchen kan wel, zeker als ge zo inventief bent om enkele meters plastic kleef-folie rond uw buik te wikkelen, en er op die manier geen water bij de pleister kan komen. Ik hoor de mannen al tot hier denken : "waaaauw, hoe sexy!", maar nee lieve vrienden, ge vergist u : op zo'n moment ziet ge eruit als een slecht afgepelde salami waar 't plastiekske moeilijk afging.
Na 7 dagen begon ik toch echt wel eens naar een heus bad te verlangen. Maar zelfs met kleef-folie rond de buik en billen is dat niet te doen en sijpelt het water toch tot bij die plakker. Dus moest ik een ander plan smeden : er zou gebaad worden met de poep boven water!
Nee, ge denkt nu "dat kán niet!". Edoch : dat kan wél. Zij het dat het niet heel comfortabel is en dat ge het zeker niet voor publiek moet doen.
Dus als ge ooit in die situatie verkeert, denk er dan aan een snorkelpijp mee naar uw bad te nemen. Dan kunt ge toch al tenminste de stijve nek achteraf vermijden. En das ook al iets nietwaar.
Hier volgt de handleiding hoe ge best te werk gaat :
Als het bad vol is zet ge u gelijk een hondje in't water, op ellebogen en knieën. Ge zorgt ervoor dat het waterpeil net onder uw staartbeentje staat. (En ge probeert natuurlijk om geen golven te maken!!!) Vervolgens haalt ge diep adem en buigt door uw ellebogen. Alles is nu nat en warm behalve uw poepke dat als een eenzaam eiland boven het water uitsteekt.
Echt praktisch is het niet - behalve misschien voor zeer geroutineerde duikers die hun adem twee minuten kunnen inhouden - want ge moet om de halve minuut wel efkes terug bovenkomen om lucht te happen (zonder golven te maken!!!) Vandaar dus dat ik u ten stelligste aanraad om een snorkelpijp aan te schaffen als ge ooit in deze ietwat lastige toestand zou verzeilen. Een kleine uitgave die zeker geen zotte kosten zijn in dit geval.
Voor meer praktische goede raad of nuttige info kunt ge altijd bij mij terecht. Toch hoop ik dat zo'n ongelukkig geplaatste boebbel u nooit zal overkomen.
Ik veronderstel dat ge begrijpt waarom bij dit artikel geen foto's bijgeleverd worden.
PS. Voor huisdierenbezitters is 't ook interessant om tijdens dit badgenoegen geen dier in de badkamer toe te laten. Want als uw kat op dit moment op uw "omgekeerde schoot" springt dan zijt ge helemaal gezien bij 't rechtkomen. Katten hebben de gewoonte om hun nagels uit te slaan als het voorwerp waar ze op zitten zich plots beweegt snapt ge... En dat wilt ge uw al zo gehavend zitvlak toch niet extra aandoen hé?
De vorige dagen was het dus niet echt prettig om te zitten, gelukkig was daar ook niet veel tijd voor
Op het wondje zit een speciale plakker die zo lang mogelijk moet blijven zitten om de snee zo goed als 't kan te laten dichtgroeien. Dus een lekker bad nemen was uit den boze.
Douchen kan wel, zeker als ge zo inventief bent om enkele meters plastic kleef-folie rond uw buik te wikkelen, en er op die manier geen water bij de pleister kan komen. Ik hoor de mannen al tot hier denken : "waaaauw, hoe sexy!", maar nee lieve vrienden, ge vergist u : op zo'n moment ziet ge eruit als een slecht afgepelde salami waar 't plastiekske moeilijk afging.
Na 7 dagen begon ik toch echt wel eens naar een heus bad te verlangen. Maar zelfs met kleef-folie rond de buik en billen is dat niet te doen en sijpelt het water toch tot bij die plakker. Dus moest ik een ander plan smeden : er zou gebaad worden met de poep boven water!
Nee, ge denkt nu "dat kán niet!". Edoch : dat kan wél. Zij het dat het niet heel comfortabel is en dat ge het zeker niet voor publiek moet doen.
Dus als ge ooit in die situatie verkeert, denk er dan aan een snorkelpijp mee naar uw bad te nemen. Dan kunt ge toch al tenminste de stijve nek achteraf vermijden. En das ook al iets nietwaar.
Hier volgt de handleiding hoe ge best te werk gaat :
Als het bad vol is zet ge u gelijk een hondje in't water, op ellebogen en knieën. Ge zorgt ervoor dat het waterpeil net onder uw staartbeentje staat. (En ge probeert natuurlijk om geen golven te maken!!!) Vervolgens haalt ge diep adem en buigt door uw ellebogen. Alles is nu nat en warm behalve uw poepke dat als een eenzaam eiland boven het water uitsteekt.
Echt praktisch is het niet - behalve misschien voor zeer geroutineerde duikers die hun adem twee minuten kunnen inhouden - want ge moet om de halve minuut wel efkes terug bovenkomen om lucht te happen (zonder golven te maken!!!) Vandaar dus dat ik u ten stelligste aanraad om een snorkelpijp aan te schaffen als ge ooit in deze ietwat lastige toestand zou verzeilen. Een kleine uitgave die zeker geen zotte kosten zijn in dit geval.
Voor meer praktische goede raad of nuttige info kunt ge altijd bij mij terecht. Toch hoop ik dat zo'n ongelukkig geplaatste boebbel u nooit zal overkomen.
Ik veronderstel dat ge begrijpt waarom bij dit artikel geen foto's bijgeleverd worden.
PS. Voor huisdierenbezitters is 't ook interessant om tijdens dit badgenoegen geen dier in de badkamer toe te laten. Want als uw kat op dit moment op uw "omgekeerde schoot" springt dan zijt ge helemaal gezien bij 't rechtkomen. Katten hebben de gewoonte om hun nagels uit te slaan als het voorwerp waar ze op zitten zich plots beweegt snapt ge... En dat wilt ge uw al zo gehavend zitvlak toch niet extra aandoen hé?
Zondag 25 december 2005
de lulligste kerstboom van 2005 : de mijne!
Door 't vele werk en de vele ziekenhuisbezoeken van de laatste weken kwam er van bloggen niet veel in huis. En van een kerstboom zetten al zeker niet...
Dus gisterenavond, op 't laatste moment, heb ik het kerstboompje uit een van mijn berenhuisjes geplukt en het zelf aangeslagen. Ik was dus de gelukkige bezitter van een kerstboom van 15cm die op een dia-projectie-stafief met een Damart-dekentje erover uitgestald werd...
Héél sfeervol. Ik verzeker het u
Als er een prijs uitgeloofd zou zijn voor de lulligste kerstboom van 't jaar had ik die zeker gewonnen. Eerlijkheidshalve heb ik mijn beer dan wel een nieuw boompje bezorgd. Nu zat hij dus ook met een mini-kerstboom in zijn living... Het manneke had dus geen al te beste ruil gedaan.
Op de koop toe is mijn kerstboom ook al moeten afgebroken worden voor het eigenlijk kerstmis was aangezien we dat statief nodig hadden om de projector op te zetten om onze film te kunnen bekijken.
Waarschijnlijk dus heb ik dus ook nog het record gebroken van "kerstboom-in-huis-hebben" :
hij heeft er minder dan 3 uur gestaan.
Maar 't maakte er onze kerstavond niet minder gezellig om 
Potiron, één van mijn kleine beertjes, in zijn huisje met het boompje van 15 cm hoogte.
Potirons geleende boompje omgetoverd tot mijn kerstboom!
En Potiron een iets kleiner formaat boom gegeven. Eentje van 3cm...
Troost gezocht bij mijn grote beer...
Op deze foto's zie je dus beide "Laathi's" samen!
Ik hoop dat jullie kerstboom-geschiedenis minder idioot was dan de mijne, maar wel even plezant
Zondag 25 december 2005
fotoraadsel 35
Mail me maar als je weet wat je ziet!
Als je echt geen idee hebt ...
neus dan wat rond in mijn blog want ooit heb ik de totaalfoto van dit "ding" geplaatst...
Veel plezier en veel succes!
------------------------------------------------------------------------
De supersnellen onder ons hebben het al juist geraden!
Binnen 't half uur : Winny en Vifke!!!
Ik sta in mateloze bewondering! Bravo!
Rudy, Myette, Wim, Luk, Chia, Fats en Jenny!!!
en Pedro, Francois, en Fernanda!
---------------------------------------------------------------------------
Er zitten zeer goede Sherlock Holmess-en op 't net! Ze speuren tot ze de foto in mijn archief gevonden hebben!
BravoViva, Jan, Mare, Vera en Mieke Moma!
Zaterdag 24 december 2005
Prettige kerstavond!
Ik wens iedereen een fijne kerstavond, ook de mensen die alleen thuis zitten, al dan niet met hun huisdier op schoot.
Kerstmis is oorspronkelijk het feest van de vrede, de ingetogenheid en de stilte. Dus is het niet zo slecht om deze avond vredig en stil door te brengen.
Geluk ligt op een klein plekje en ik hoop dat u vanavond dat plaatsje vind.
Meestal ligt dat plekje diep in uzelf.
Als je niet deel kan nemen aan 't feestgeraas neem er vanavond maar eens de tijd voor om er naar op zoek te gaan!
Veel liefs, en een dikke kerstknuffel van Laathi en de poezenbende!
En wees gerust ook de feestvierders onder de bloggers zullen vanavond echt wel eens aan de thuisblijvers denken (en misschien zelfs even jaloers zijn als de dronken Nonkel Miel voor de 167de keer dezelfde flauwe mop begint te vertellen)!
Als amusement voor de thuisblijvers zet ik nu ook het nieuwe fotoraadsel op mijn blog!
Geschreven door Laathi om 11:52
Reageer op dit bericht
Zaterdag 24 december 2005
oplossing fotoraadsel 34
zo eenvoudig...
een waterdruppel op een tuinstoel!
Proficiat aan de winnaars :
Jan, Jenny, Paul, Luk, Mare, Vifke, Nand, Mimi, Viva, Cooltje, Wim, Mirella, Maaike, Fernanda, Ann, Francois, Winny, Lange Lou, Mieke Moma, Fats, Veveke en Myette!
Morgen een nieuw raadsel, zodat de mensen die op kerstavond willen bloggen ook hun pleziertje hebben!
Geschreven door Laathi om 00:47
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
kerstmopje
Onions & Christmas Trees
A family is at the Christmas dinner table.
The son asks his father,
"Dad, how many kinds of boobies are there?
The father, surprised, answers,
"Well, son, there's three kinds of breasts.
In her twenties, a women's breasts are like melons, round
and firm. In her thirties to forties, they are like pears, still
nice but hanging a bit. After fifty, they are like onions."
"Onions?"
"Yes, when you see them they make you cry"
This infuriated his wife and daughter. So the daughter said,
"Mum, how many kinds of 'willies' are there?"
The mother, surprised, smiles and answers,
"Well dear, a man goes through three phases. In his twenties,
his willy is like an oak tree, mighty and hard. In his thirties and
forties, it is a birch, flexible but reliable.
After his fifties, it is like a Christmas tree
"A Christmas tree?"
"Yes, dead from the root up and the balls are for decoration only."
Woensdag 21 december 2005
Fotoraadsel 34 tip 2
Zonder dit kan plant, dier noch mens overleven...
Het geeft leven en toch kan het ook dodelijk zijn...
-------------------------------------------------
Mijn tips schijnen te helpen : Ann, Francois, Winny en Lange Lou, Mieke Moma, Fats en Myette vervoegen het peloton!
Het geeft leven en toch kan het ook dodelijk zijn...
-------------------------------------------------
Mijn tips schijnen te helpen : Ann, Francois, Winny en Lange Lou, Mieke Moma, Fats en Myette vervoegen het peloton!
Dinsdag 20 december 2005
Tip voor fotoraadsel 34
Iedereen kent het, iedereen ziet het dagelijks, soms zelfs meer dan ons lief is...
Jan, Jenny, Paul, Luk, Mare, Vifke, Nand, Mimi, Viva, Cooltje, Wim en Mirella hebben het al ontdekt!
Maaike en Fernanda ook!
Om middernacht krijgen jullie een extra tip...
Zondag 18 december 2005
fotoraadsel 34
Stuur me maar een mail als je weet wat je ziet!
Veel succes want je zal het nodig hebben
Als eerste opgelost door Jan, Jenny, Paul, Luk, Mare en Vifke!
Vanaf dinsdag zal ik tips geven want 't is precies niet écht makkelijk
Zaterdag 17 december 2005
Oplossing fotoraadsel 33
Een mandarijntje!!!
Meer seizoensgebonden kon ik toch niet werken? 
Dikke bravo voor :
Viva, Dolfijn, Vifke, Myette, Mieke Moma, Ann, Marianne, Shelly, Chia, Marianne, Fernanda, Pedro, Paul, Lou, Francois, Jan, Mare, Barbara, Jenny, Fats, Chris, Tineke en Opapat!
(en al diegenen die ik weer vergeten te vermelden ben waarschijnlijk...)
Morgen het nieuwe raadsel!
Vrijdag 16 december 2005
HEERLIJKE MOP!!!
De Heer kwam tot Noë in België in het jaar 2005.
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf aan Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.
Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen".
Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.
Noë", donderde Hij, "waar is mijn Ark?"
Vergeef me, Heer", smeekte Noë. "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger ..
Ik had een speciale bouwvergunning nodig. En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb. Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedebouw moeten gaan voor een beslissing.
Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige, kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee. Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.
Hout vast krijgen was een ander probleem. De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout, en dit om de gevlekte bosuil te beschermen.Ik probeerde de naturisten te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden.Geen gehoor !
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.
Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectenrapport opmaakte over uw voorspelde watervloed.
Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.
Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.
En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het 'mestaktieplan' en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.
En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.
Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om de Ark te bouwen."
Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen. Noë keek verwonderd op.
"Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen", vroeg Noë.
"Neen", zei de Heer, "uw regering is daar al intensief genoeg mee bezig !!
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf aan Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.
Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen".
Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.
Noë", donderde Hij, "waar is mijn Ark?"
Vergeef me, Heer", smeekte Noë. "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger ..
Ik had een speciale bouwvergunning nodig. En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb. Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedebouw moeten gaan voor een beslissing.
Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige, kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee. Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.
Hout vast krijgen was een ander probleem. De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout, en dit om de gevlekte bosuil te beschermen.Ik probeerde de naturisten te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden.Geen gehoor !
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.
Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectenrapport opmaakte over uw voorspelde watervloed.
Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.
Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.
En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het 'mestaktieplan' en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.
En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.
Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om de Ark te bouwen."
Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen. Noë keek verwonderd op.
"Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen", vroeg Noë.
"Neen", zei de Heer, "uw regering is daar al intensief genoeg mee bezig !!
Donderdag 15 december 2005
kerstverhaal
Ik kreeg dit aangrijpend verhaal aan van een kameraad. Ik zet het even op mijn blog want 't is waar gebeurd en de moeite om eens te lezen.
"Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen.
Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier véél tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden".
Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvroeg of de kinderen er echt zouden mee spelen.
Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was.
"Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen.
Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier véél tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden".
Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvroeg of de kinderen er echt zouden mee spelen.
Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was.
Vervolgens draaide de kleine jongen zich om naar een dame die bij hem was: "Tante, ben je zeker dat ik niet genoeg geld heb?" De dame antwoordde hem wat ongeduldig: "Je weet het dat je niet genoeg geld hebt om ze te kopen."
Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok.
De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.
Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven.
"Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de kerstman ze haar zou brengen".
Ik zei hem daarop dat de kerstman ze haar misschien zou brengen. Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen."
Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven."
Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongentje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegd dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan."
Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil.
Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn?"
"Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben."
Ik voegde onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen.
Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over.
Zachtjes prevelde het jongetje: "Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven hebt!"
Dan keek hij me aan en zei: "Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen."
Enkele minuten later kwam zijn tante terug en liep ik weg met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was.
Ik kon het jongetje maar niet vergeten.
En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze afgekoppeld zou worden van het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen?
Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was.
Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatste keer kon zien.
Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de pop en de foto van het jongetje in de winkel.
Ik heb het mortuarium al wenend verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen.
De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk.
En op een fractie van een seconde heeft een dronken bestuurder hem alles afgenomen.
Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent.
Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer te rijden als hij alcohol gedronken heeft."
Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok.
De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.
Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven.
"Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de kerstman ze haar zou brengen".
Ik zei hem daarop dat de kerstman ze haar misschien zou brengen. Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen."
Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven."
Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongentje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegd dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan."
Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil.
Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn?"
"Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben."
Ik voegde onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen.
Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over.
Zachtjes prevelde het jongetje: "Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven hebt!"
Dan keek hij me aan en zei: "Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen."
Enkele minuten later kwam zijn tante terug en liep ik weg met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was.
Ik kon het jongetje maar niet vergeten.
En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze afgekoppeld zou worden van het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen?
Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was.
Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatste keer kon zien.
Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de pop en de foto van het jongetje in de winkel.
Ik heb het mortuarium al wenend verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen.
De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk.
En op een fractie van een seconde heeft een dronken bestuurder hem alles afgenomen.
Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent.
Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer te rijden als hij alcohol gedronken heeft."
Donderdag 15 december 2005
Tip fotoraadsel 33
Het is een stuk fruit. En je ziet het in dit seizoen haast overal!
Komaan, probeer nog bij 't clubje van deze winnaars te horen :
Viva, Dolfijn, Vifke, Myette, Mieke Moma, Ann, Marianne, Shelly, Chia, Marianne, Fernanda, Pedro, Paul, Lou, Francois, Jan, Mare, Barbara, Jenny, Fats, Chris, Tineke en Opapat!
Komaan, probeer nog bij 't clubje van deze winnaars te horen :
Viva, Dolfijn, Vifke, Myette, Mieke Moma, Ann, Marianne, Shelly, Chia, Marianne, Fernanda, Pedro, Paul, Lou, Francois, Jan, Mare, Barbara, Jenny, Fats, Chris, Tineke en Opapat!
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 15 december 2005
bergdorpje
rustig bergdorpje in de Hoge Atlas
Maar vergis je niet, ook deze mensen hebben satellietantennes en gsm's!