:-)

11. Het Vieze Virus.

Dankzij enkele héél fijne mails van lezers heb ik terug de moed gekregen om wat te bloggen. Daarom niet dagelijks, en zeker zonder stress of verplichting. En ooit zal er wel weer eens onverwacht een fotoraadsel opdagen want ik heb tóch nog een paar dingen gezien waar we plezier aan zouden kunnen beleven... Maar dat is nog niet voor nu.
Ik was erg geroerd doordat sommige mensen me lieten weten dat, nadat ik gestopt was met het fotoraadsel, ze de juiste woorden niet vonden om iets te schrijven. Het moest even bezinken.
Daar heb ik alle begrip voor. Niet iedereen kan snel zijn emoties neerpennen. Sommigen hebben weinig woorden, en soms heeft een mens helemaal geen woorden als hij door iets geraakt wordt. Maar maak je geen zorgen. Eén woordje van jullie was al genoeg voor mij. Zoals je weet heb ik nooit woorden tekort, integendeel ik heb er altijd veel te veel, mijn schrijfsels zijn altijd te lang. Dus ik vul jullie tekort aan woordjes wel aan.
Maar het deed me wel heel goed jullie mails te lezen. Bedankt daarvoor.

En nu wil ik het toch nog even over dat optreden van Leonard Cohen hebben. Ja, ik weet het, hij moet zo stillekesaan uw keel en oren uitkomen maar ge kunt niet begrijpen hoe belangrijk zijn optreden voor mij was. Niet alleen omdat ik zijn liedjes zo graag hoor (ik vind dat hij met woorden doet wat Michelangelo en Dali met hun verf deden), maar vooral omdat ik dacht dat ik met mijn gekke kop nooit meer naar een optreden zou kunnen gaan.
Toen mijn man destijds die kaarten bestelde had ik nog een beetje hoop dat ik beter zou zijn tegen dat het zover was, maar de weken voor het optreden wist ik dat dat niet 't geval ging zijn. Ik zat dan ook echt met een groot ei. Niet gaan en 't niet proberen, of wél gaan en 't risico lopen dat ik daar niet weggeraakte omdat het in openlucht te doen was en ik vreesde nergens een stille plek te vinden.
Maar met mijn regiment goeie oordoppen is 't allemaal heel goed meegevallen.
Ik was zo gelukkig dat ik dat nog kon meemaken! Misschien lukt het me de volgende keer als hij in België optreedt niet meer, en dat maakte dat ik er deze keer nog dubbel zoveel van genoten heb. Het optreden staat in mijn hersenen gegraveerd. Elke dag nog draai ik zijn muziek in de auto en geniet ik van mijn foto's. Ik ben echt wel een beetje fier op mijn foto's deze keer. Dat gebeurt niet dikwijls.

Ik vind het moeilijk om hierover te schrijven want het moet enorm ongeloofwaardig klinken dat ik, weliswaar met oordoppen, van een concert kan genieten en toch last heb van een stomme rinkelende sleutelbos. Maar 't is nu eenmaal zo.

De onderzoeken in de vorige kliniek hebben niets opgeleverd. Eén specifieke behandeling heeft mijn tinnitus zelfs nog verergerd. Sindsdien heb ik het gevoel dat er een helicopter in mijn hoofd rondcirkelt. Dat geluid had na twee dagen moeten overgaan maar dat is dus nooit gebeurd... De dokters vinden dat "jammer". En dat is het dan.

Maar ik ben sinds een dikke maand in behandeling bij een professor, in een andere universitaire kliniek, en daar gaat het er heel anders aan toe. Toen ik hem onlangs vertelde dat ik naar 't optreden van Cohen geweest was - en in de middenstukjes van de  hele stille nummers (op momenten waar iedereen muisstil was en er zeker niemand ging fluiten of applaudiseren) ik zelfs mijn dopjes even dierf uittrekken - antwoordde hij teder glimlachend vol begrip : "Ja,... maar een broodzak naast uw kopke opendoen mogen ze niet hé?... En met mes en vork van een bord eten kunt ge ook niet hé? Ik weet dat maar al te goed... Ik weet best hoe gruwelijk onbegrijpelijk het is wat ge meemaakt, ik wou dat ik een oplossing had.... Maar we blijven zoeken hoor, we geven niet op!"

Alleen al door het begrip, en het inzicht van die dokter in deze zotte ziekte, voel ik me beter.
De laatste weken heeft hij me cortisone gegeven in de hoop de tinitus en de hyper-accusis af te zwakken maar ik heb er jammergenoeg heel anders op gereageerd dan hij gehoopt had. Ik heb er voornamelijk terug evenwichtstoornissen van gekregen. Maar deze mens probéért tenminste iets. Hij zoekt! En hij behandelt me als een patiënt, en niet als een guinees biggetje.

Deze man heeft ooit iemand genezen. Dat geeft me hoop. Hij zoekt of het mogelijk is dat ik ooit een virus heb opgelopen op een van mijn reizen. Best mogelijk, want toen ik na de tsunami een pootje ging toesteken in Sri Lanka ben ik in niet zo hygiënische toestanden terecht gekomen... In een van die vluchtelingenkampen zou best wel eens een vies virusje bezit van me kunnen genomen hebben. "Het Vieze Virus", het zou een goede titel voor een boek van Suske en Wiske kunnen zijn.
Och, ik probeer maar van alles de vrolijke kant te zien.

Maar het blijft moeilijk. Vorige zondag ben ik sinds lang nog eens naar een rommelmarkt geweest. Dat was van in de prille lente geleden. Die openluchtrommelmarkt had ik toen goed overleefd maar ik was daarna een café binnengestapt om naar het toilet te gaan. En ik had mijn dopjes niet op zak...
Het geluid van het volk in de glazen veranda en het geraas van de toiletten en de waterkranen hadden me op enkele minuten zo ziek gemaakt dat ik niet wist hoe snel ik buiten moest raken. Tot overmaat van ramp had ik dan enkel nog een briefje van 10 euro en moest de toiletmadam al dat rinkelend geld teruggeven. Om gek te worden.
Al de volgende rommelmarkten waren een soort feesten met orkestjes, dus daar ben ik maar wijselijk niet meer naartoe gegaan.

Maar nu heb ik het nog eens geprobeerd! Het was in openlucht te doen, in de straten van Ekeren, en ik dacht dat dat best zou meevallen. Niets was echter minder waar. Hoewel er geen muziek of orkestjes waren heb ik, vanaf dat ik uit de auto stapte, mijn dopjes moeten insteken... Het ergste was dat ik geen mens kon verstaan en dat de verkopers mij ook niet verstonden omdat ik blijkbaar veel te stil spreek met die doppen in. Alles in mijn kop klinkt zo luid dat ik steeds denk dat ik sta te roepen, maar dat is dus blijkbaar niet zo.

Vroeger was een van de grootste genoegens met die mensen staan grappen en grollen en tetteren en lol maken. Dat valt nu weg, ik versta zelfs niet eens meer wat ze antwoorden als ik de prijs van iets vraag. Mijn kameraad moet het me dan dichtbij mijn oor vertellen of ik lees het van zijn lippen af. De leuke babbeltjes vallen kompleet weg. De rommel blijft over. Maar toch heb ik er enórm van genoten! Het was zalig te kunnen rommelen in de heerlijke zon, wel vijf uur hebben we er rondgewandeld! Opgesloten in mijn kop, maar alles opslorpend met mijn ogen. Beladen met boeken en plezante rommeltjes om berenhuisjes mee  ineen te knutselen, mooie piepkleine etsjes, en kaderkes om die in te steken, en flink zere voeten, zijn we thuisgekomen.

En dan te bedenken dat ik vroeger nooit heb opgemerkt dat een rommelmarkt een lawaaierig gebeuren was... De wereld is voor mij toch zo veranderd in amper 8 maanden tijd.
Er zit niets anders op dan uit het leven nog te persen wat er in zit en dat doe ik dan ook maar. Ik doe niet meer elke dag mijn mailbox open, en aan veel "verplichtingen" verzaak ik (ik heb er toch genoeg, dus ik kan best "mijn kat sturen" als ik geen zin heb in iets), ik doe zoveel mogelijk wat ik prettig vind. Meestal thuis en alleen, lekker stil. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige mensen die dit een zalige zomer vond.
Heerlijk veel regen en lekker fris zodanig dat mijn buurman niet in zijn tuin kon zitten en telkens heel het huizenblok op stelten zetten met zijn techno muziek. Het was eigenlijk heel grappig. Telkens deze maand de zon even kwam piepen zette hij ramen - en geluidsboxen - open, en geen vijf minuten later begon het zalig te regenen en werd het terug stil. Ik begin heel goed te worden in regendansen.

Ik geniet nog meer dan vroeger van de dreigende luchten, waar ge soms helemaal in 't oosten zware donkergrijze herfstwolken ziet en in 't westen nog weerkaatsingen van het gouden roze-geel van de ondergaande zon. Prachtig! En zo stil! Want op zo'n momenten komt niemand op 't idee om zijn grasmachine uit te laten.
En dan in de stilte van de nacht onder mijn afdakje zitten genieten van de zachte regen en dromen dat ik in de moesson in Sri Lanka zit. Zalig is dat...

Alhoewel... onlangs moest ik een uur autorijden in een echte stortbui en toen dacht ik even dat ik gek ging worden. Ik hoorde elke druppel neerknallen. Alle tienduizend per minuut. Diegenen die op de voorruit vallen klinken zelfs anders dan die op het dak neerkletsen. Toen ik thuis kwam was ik helemaal kierewiet. Ik zal mijn regendansen toch beter moeten leren beheersen en timen, vrees ik. Maar dat komt wel. Oefening baart kunst, en beweging is gezond.

De vorige aflevering vind je door op het aapje te klikken in de zijkant van mijn blog.

Vorige week ging ik naar de dierenarts want onze oude Ming is weer heel zwak. Ook "kleine" Mathurin moest mee om een echo te laten nemen om te controleren of er nog gruis in zijn blaas zat. Eerst werd hij gewogen. Tot drie keer toe heb ik hem opnieuw op de weegschaal gezet omdat ik dacht dat ze kapot was. Ik kon het gewoon niet geloven! Achter dat lief klein koppeke bevind zich maar liefst volle 5 kilo kat!!!



En zo is dat ooit begonnen...Twee jaar geleden... Een klein prutske.



Nemuri Neko toen we hem vonden. Veertien maanden geleden. Halfwas.
Maar nu...



Als ge geen tijd hebt op naar de fitness te gaan lost ge dat zo op... gewichten zijn hier genoeg voor handen...
Mathurin en Nemuri Neko, samen goed voor 9,5 kilo.
En 't zijn nog gemakkelijke halters ook. Ge hebt er een goede pak aan. Ze liggen goed in de hand en zijn zacht. Op de tanden en de nagels na dan toch.
Mathurin is vooral in de breedte gegroeid. Bolvormig. Nemuri is enorm lang en smal geworden. Type kachelbuis.



Mathurin : "Nemuri! Hebt gij gelezen wat ze hierboven schrijft?!!! Dat ik een halve kilo zwaarder zou wegen dan gij?!! Dat kan toch niet! Ik ben veel korter!!!"
Nemuri Neko : "Uw gewicht is nu eigenlijk wel 't laatste van mijn zorgen. Ik maar me veel drukker in 't misbruik dat weer van ons gemaakt wordt."



Mathurin : "Misbruik? Welk misbruik?"
Nemuri Neko : "Vindt gij dat misschien normaal om als kat als fitnesstoestel gebruikt te worden?"



Mathurin : "Bwoh. 'k Weet niet. Als we wat meewerken zullen we wel weer een lekkere beloning krijgen zeker? Daar op tafel staat toch al een potje klaar precies..."
Nemuri Neko : "Gij naïeve sukkel! Na wat ze over u geschreven heeft zal ze u nog wat snoep gaan geven zeker?! Jongeske toch, hoe kinderlijk goedgelovig kunt ge zijn..."



Mathurin : "Maak u niet zo druk Nemuri, deze photoshoot gaat niet lang meer duren. En dat is dankzij mijn gewicht hé maat! Kijk maar, onze pa zijn snuit begint al rood aan te lopen... !"
Nemuri Neko : "Dat is schaamrood! Tenminste nog éne in de familie die een morzel schaamtegevoel heeft!"

Nee, ge ontkomt er niet aan! Hier is hij weer!
Het verslag van het einde van het concert van Leonard Cohen in Gent.

De bisnummers bléven maar komen. Ze hadden er duidelijk plezier in!
Plots zag ik dat er mensen uit de tribunes kwamen geslopen om zich helemaal vooraan aan het dranghekje te posteren. Als een hazewind verliet ik mijn zitje en nestelde ik me knus mee aan 't podium. Oordoppen volle sterkte en zo diep ingeduwd als maar kon.
Rechtstaan mochten we niet dus kropen we allemaal op een hoopje. We vormden een kluwen van menselijke onderdelen, en niemand trok er zich iets van aan dat zijn knie onder iemand zijn oksel stak of zijn kop op de schouder van de vorige lag. Integendeel, het gaf nog een groter gevoel van verbondenheid. Heel langzaam wriemelden we altijd een metertje dichterbij tot de security ons telkens vriendelijk maar resoluut terug achteruit dreef. Maar hij kon dat natuurlijk niet blíjven volhouden en hij zag ook wel in dat wij nu niet direct terroristen waren met snode bedoelingen. Dus op de duur zat ik helemaal vooraan als een klein ineengepropt bolletje - ellebogen ingetrokken om toch maar niemand te storen - fotootjes te nemen van tussen de spijlen van het nadarhek. Héérlijk!!!
En dit is mijn oogst! Gezien de duistere en moeilijke omstandigheden en mijn eenvoudig fotoapparaatje ben ik toch een beetje fier op mijn resultaten.












The Webb Sisters, Charlie (links) en Hattie, zingende zussen met engelenstemmen.



Sharon Robinson, Leonards' muze en co-componiste. Eveneens een dame met een gouden stem.












Het echte afscheid! En tegelijk mijn mooiste foto want toen werden even enkele extra spots aangestoken.



Closing time.



Een meer dan tevreden publiek verlaat het plein. Ingetogen, gelukkig, met veel glimlachjes op de gezichten.



Zelfs Irma was er stil van geworden.



En dan was het de opruimers hun beurt...



Overgelukkig - dat ik ondanks mijn stomme ziekte - dit optreden toch tot het einde had kunnen meemaken, liepen we naar de shuttle bus. Daar stonden we een half uur op mekaar gepropt te sjokkelen, met oordoppen in natuurlijk. Wel jammer, want ik had graag wat met de mensen kunnen napraten... Maar ja, een mens kan niet alles hebben.

En achteraf zo blij als een kind met mijn twee t-shirtjes...






Binnenkort mogen de liefhebbers van Cohen mijn fotoalbum van deze - voor mij onverwachte en oververheerlijke - avond inkijken!

Ik moet eerlijk toegeven, ik ben de laatste week een beetje triest geweest. Een beetje verbitterd zelfs (zelfs de muggen vonden me niet meer lekker, zo zuur was ik geworden!) omdat ik het toch wel droevig vond dat ik jarenlang een fotoraadsel uit mijn duim gezogen heb - waar op zondagen soms 150 mensen meespeelden - en toen ik ermee stopte waren er amper een tiental mensen die de moeite namen om iets van zich te laten horen. Triest. Ik moest het even verwerken.

Maar sommige mensen stuurden me zo'n hartverwarmende mail, met gemeende woorden van dank en ook vol begrip voor mijn toestand, dat mijn hart smolt. Het feit dat ze mijn stom blogje een dagelijkse vitamientje voor zichzelf vonden, waar ze echt op rekenden, gaf de doorslag om mijn zuurtegraad te doen omslaan en weer in gang te schieten. Merci lieverds, jullie waren de tedere "sjot onder mijn gat" die ik nodig had. De lieve daders zullen echt wel weten wie ik bedoel.

Deze week zat ik wat planten te verpotten. Op vrij alternatieve wijze met de nodige "collateral damage" zoals op onderstaande foto duidelijk te zien is, en zag ik plots een wonderlijk beestje op mijn echtgenoot zijn hemd zitten.



Ik nam mijn echtgenoot onder de loep en zag een wonderlijk wezen op zijn achterpootjes naar mij staan zwaaien! Of op zijn kop naar mij staan zwaaien, want het heeft lang geduurd eer ik zijn voorkant uit zijn achterkant kon onderscheiden.



Een vinnig kereltje!
Dat beestje bedoel ik. Want mijn echtgenoot heeft toen wel vijf minuten heel stil moeten blijven staan poseren, als statief van dat insect.



Daar wou ik mijn grootste vergrootglas toch eens voor bovenhalen!



"Amai madam!!!! Is me dat schrikken! Gij hebt wel een héle dikke kop! En dan die neus!!! Oooooh! Bangelijk gewoon!"



"Sorry voor de spontane reactie madam, maar ik was een beetje geschrokken. Vergeef me mijn woorden. Aangename kennismaking trouwens!"



Vergeven en vergeten is belangrijk in dit leven, dus we sloten onmiddellijk vriendschap en reikten mekaar de hand.



Als dank beloonde hij me met enkele acrobatische toeren!



Zelfs mijn echtgenoot wou deze afstammeling van ET wel eens van naderbij bekijken.
Maar wat hij plots nog plezanter vond, was foto's van mij beginnen te maken...
Dat vond ik verrassend. Tot ik zag wat zijn bedoeling was...



Geef toe, deze foto mocht ik u toch niet onthouden?

En er komen er nog! Want dat beestje wil ik u echt eens van dichtbij laten zien.
Morgen of overmorgen ofzo!

En dit was het dan! Het bitterzoete einde van het wekelijkse fotoraadsel...
De noot was moeilijk te kraken maar eens moest ik er mee ophouden.
Vandaar : chocolade met nootjes ten afscheid!



Het wordt te moeilijk om, na 250 pogingen, nog voorwerpen te vinden die "iedereen-écht-zeker-en-vast-goed-kent-en-hoogstwaarschijnlijk-ook-nog-in-huis-heeft". Ik moet in herhaling beginnen vallen en dat is niet plezant. Het feit dat het technisch zo moeilijk blijkt om op mijn blog te reageren nam er voor mij de lol ook wel een beetje van weg. Zonder die grappige interactie is 't niet zo plezant. Zoals alles in 't leven.

De druk om elke dag iets op mijn blog te zetten word me ook te veel. In dat stom fotoraadseltje maken kroop meer tijd en werk dan jullie waarschijnlijk dachten. Ik heb het altijd met liefde gedaan en er zelf ook veel plezier aan beleefd, ik hoop jullie er ook plezante momenten mee bezorgd te hebben.

Bedankt voor jullie schitterende medewerking! Jullie waren prachtige medespelers! De humor die uit jullie antwoordmails druipte deed me soms van mijn stoel vallen van 't lachen.

Deze week werd het raadsel opgelost door Luk, Kaatje, Veveke, Chrisje, Opapat, Nand, Rudy, Kathleen, Ritje, Klaproosje, Becky, Maria, Steven, Fernanda, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Sjoeke, Vif, Marleen, Lisette, Mieke, Derktje, Redpoppy en Yvette!

Sommige namen, die er meestal wekelijks bijstonden, zitten er deze keer niet tussen omdat er veel mensen op vakantie zijn. Toch wil ik iedereen bedanken die ooit meespeelde. Sommige spelers vanaf 't eerste uur (jaaaaaaaaaaren geleden), anderen die er pas in de loop der tijd de lol van inzagen en (soms na lang aarzelen) begonnen mee te spelen.

Wat mij vooral opviel is dat verschillende mensen er de eerste keren niks van bakten maar dat ze al snel bij de eersten waren om iets op te lossen. Mijn raadseltje scherpte dus blijkbaar de ogen en ook de aandacht voor details. Hopelijk komt het jullie tengoede om nu met nóg meer aandacht naar de kleine - maar soms o zo mooie - dingetjes in te leven te kijken.

Vanzelfsprekend is dit geen afscheid. Mijn blog kabbelt gewoon verder... Nog fotomateriaal genoeg over mooie plekken in de buurt, en haast elke dag levert wel materiaal om er een verhaaltje over te schrijven. 't Moet er alleen van komen... De moed en de energie moeten voorhanden zijn en dat is niet elke dag het geval.

In de loop van volgende week neem ik jullie o.a. mee naar Kinderdijk, een fascinerend plekje in Nederland, en komen er natuurlijk nog wat close foto's van Cohen. Ah ja!

Sommige mensen kregen van mij wekelijks een mailtje met de uitnodiging voor 't raadsel. Die gaan vanaf nu dus niet meer in jullie mailbox vallen. (Weeral minder spam. )
Moest ik toch (ooit, of zelfs binnen afzienbare tijd) met een nieuw spelletje beginnen, en jullie zouden graag verwittigd worden, mogen jullie me nu alleszins je mailadres toesturen, dan krijg je te gelegenertijd bericht moest ik terug met iets nieuws van start gaan.

Morgen heb ik ook nog een belangrijke vraag voor jullie. Jullie kunnen me misschien helpen iets op te lossen...
Maar dat is voor morgen. Nu is 't vandaag.
En nu is 't tijd om "250-keer-een-fotoraadsel-maken" te belonen met het opeten van een pak chocola met nootjes. Of twee.



Irma : "Oef. Eindelijk! Nu ga ik misschien niet meer zoveel op de grond moeten liggen en met mijn neus tussen allerlei kruipend ongedierte terechtkomen..."

Nog enkele sfeerbeelden van die magische zaterdagavond in Gent...






De bijna volle maan maakte de sfeer nog sprookjesachtiger...






De zachte wind in de achtergronddoeken zorgde voor feeërieke effecten...






En na elk liedje geeft Cohen telkens weer iedereen een eerbiedig en welgemeend bedankje...



Pauze...



... dus tijd voor een drankje...



... maar niet alvorens eerst de geluidtechnici te gaan feliciteren met hun prachtig werk.
Met dít team achter de apparatuur moet je niet bang zijn om op een concert gehoorschade op te lopen. Deze jongens kennen hun vak.
En ze worden toch zo vaak vergeten...



Na de pauze werd het concert zo mogelijk met nóg groter enthousiast verder gezet!
De muzikanten waren heel relaxed omdat ze drie dagen na mekaar in Gent optraden en hen daarna 10 dagen verlof te wachten stond.
Uiteindelijk is het voor een 70+-er niet evident om elke avond in een ander land op een podium te staan, de rust was duidelijk welkom, en daar mocht het publiek mee van genieten want er stonden ons nog aardig wat bisnummers te wachten...



... en bovenal... ik zou nog héél dicht bij 't podium geraken om toch nog een paar zinnige foto's trachten te maken...

Maar dat is voor volgende aflevering!

De foto van de laatste kans.
Letterlijk. Echt waar.
Doe uw best! En zie dat uw naam nog een keer bij de oplossers komt te staan!



Reeds opgeknabbeld, euh opgelost, door Luk, Kaatje, Veveke, Chrisje, Opapat, Nand, Rudy, Kathleen, Ritje, Klaproosje, Becky, Maria, Steven, Fernanda, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Sjoeke, Vif, Marleen, Lisette, Mieke en Derktje!

De prachtige Sint-Pietersabdij vormde de indrukwekkendste achtergrond die je je kon voorstellen bij dit optreden :
Leonard Cohen, een momument voor een monument.



Aan beide zijden waren grote schermen opgehangen maar het was heel moeilijk om er foto's van te nemen. Ik kreeg de juiste snelheid van de frequentie maar niet te pakken...



Na elk liedje neemt hij zijn hoed af en dankt liefdevol en eerbiedig zijn publiek en de muzikanten.
Een van de weinige momenten dat ge de kans krijgt om zijn ogen open te zien.



Irma : "Oooooooooh, wat ne vent, wat een stem... Om van in katzwijm te vallen... Allez, schaapzwijm."



En daar zaten wij! In 't gele cirkeltje!



Al zijn muzikanten worden om beurten in 't zonnetje gezet. Iedereen krijgt de kans het beste van zichzelf te geven en dat uitgebreid te laten zien.






Tijdens het nummer "Darkness" kwamen er plots een boel wolken voorbij gedreven...



Irma : "Pa, mag ik nu echt alleen maar applaudiseren? Mag ik nu écht eens niet op mijn vingers fluiten? Ons ma heeft toch haar zware oordoppen in?... Allez toe... Ik vind hem zo goe..."



De security-man. Inderdaad "de". Want het was er maar eentje en de mens had echt geen werk. Hij zat onderaan het podium om - het zich meer dan voorbeeldig gedragende - publiek in 't oog te houden.
Helemaal op 't einde van het concert zal hij een klein beetje werk krijgen. Onder andere met mij.  Maar dat zien jullie wel in de laatste aflevering.









Bij solo's van de blaasinstrumenten moesten mijn dopjes nog een beetje dieper in mijn hersenen gepropt worden, maar tijdens de stille nummers had ik geen problemen. Dan kon ik ze zelfs losjes in mijn oren laten bengelen! Tegen het einde van de nummers moest ik wel steeds alle hens aan dek roepen om zo rap mogelijk mijn dopjes op zijn plaats te krijgen want het applaus was niet te verdragen. En als er iemand op zijn vingers floot ging het dwars door mijn kop. Zelfs als ik de kleine gaatjes in mijn zwaarste oordoppen met mijn vingers afsloot. Gelukkig werd er niet te veel gefloten in mijn buurt. Al bij al, het viel reuze mee, toch alvast tijdens het eerste deel van 't concert. Het enige waar ik doodsbang voor was was om een dopje te laten vallen op die tribune... Maar ik had dan ook wel de voorraad van een groothandel bij en mijn megadoppen zitten met een koord rond mijn nek.
Ja, 't was wel een hele organisatie maar ik heb het dan toch maar mooi kunnen meemaken.



Na "Darkness" verdwijnen de wolken weer, valt langzaam de nacht en komt de maan tevoorschijn...



Eindelijk : een foto met zijn ogen open en zonder de schaduw van de hoed die steeds over zijn gezicht valt!

En dan was er pauze...

De vijf!
Komaan! Ik wil dat deze week iedereen die ooit meegespeeld heeft het oplost!
Ik zou graag alle namen nog eens zien verschijnen...



Reeds opgelost door Luk, Kaatje, Veveke, Chrisje, Opapat, Nand, Rudy, Kathleen, Ritje, Klaproosje, Becky, Maria, Steven, Fernanda, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Sjoeke en Vif!

Maar nee, ik ben niet naar Lierse gaan kijken of aan yoga gaan doen! Zo gezond leef ik toch niet! Dat zoudt ge nu toch al moeten weten. (Maar ik vond het wél heel geestige reacties  )
"Beautiful Losers" is trouwens de titel van een boek. Geschreven door een zanger, mijn favoriete zanger dan nog wel...
Enfin, ik ben al blij dat Klaproosje, Maria en Ritje ondertussen ontdekt hebben dat ik naar het optreden van Leonard Cohen ben kunnen gaan.
Tof, kan ik eindelijk met mijn fotoreportage starten!



Irma : "Tja pa, als ons ma niet mee wil dan ga ik wel met u mee hoor, dan hebt ge toch gezelschap. Ik ben toch ook iemand waar ge 'mee onder de mensen kunt komen' nietwaar?"

Lang geleden had mijn echtgenoot deze tickets gekocht omdat hij destijds hoopte dat ik wel genezen zou zijn tegen eind augustus... Verkeerd gedacht dus.
Ik wou niet liever dan naar het optreden van mijn favoriete artiest te gaan kijken maar aan de andere kant was ik doodsbang. Ik zou niets willen doen dat de tinnitus of de hyperacusis nog zou kunnen verergeren.
Aangezien het optreden in openlucht plaats vond, én we er bovendien nog met een shuttlebus naartoe moesten rijden vanaf de parking in Flanders Expo, zorgde dat voor nog meer stress. Als ik het niet kon uithouden tijdens het optreden, hoe zou ik moeten weggeraken en vooral naar waar? De shuttlebusjes beginnen pas terug te rijden als alles gedaan is... En waar zou ik in de buurt van 't Sint Pieterplein stilte kunnen vinden?...

Ik was niet bang voor de muziek zelf. Want als het geluid uit 1 welbepaalde bron komt kan ik best een redelijk volume aan. Zeker met mijn op maat gemaakte mega-oordoppen. Mijn grootste angst waren de plastic stoelen, de ritselende programma-boekjes, de mensen naast me in krakende regenpakjes, het plotse gefluit van een fan, het samenknijpen van een plastic drinkbekertje... Kortom de niet-te-voorziene geluidjes met de welbepaalde pijn-frequenties.

Ik was er vrij gerust in dat het volume niet te hard zou staan want dat was vorig jaar in 't Sportpaleis in Antwerpen ook niet het geval, trouwens zijn geluidstechnici horen bij de besten ter wereld. En het publiek van Cohen hangt tijdens zijn liedjes muisstil aan zijn lippen. Maar toch, in mijn ogen was het een risicovolle onderneming, ondanks het assortiment oordoppen waarmee ik ten velde trok.

Maar we gaan beginnen bij 't begin van mijn avontuur...



Opwinding, angst, geluk,... vanalles speelde er door mijn hoofd.
(Buiten de gewone heksenketel van geluid natuurlijk. )



De spots zijn nog gedoofd...



... de mensenmassa's wacht geduldig.
Een groot - maar een zeer beschaafd en rustig - publiek.



En zelfs de programmaboekskes kraakten niet. Goeie kwaliteit van drukwerk.



En toen begon het...



Dezelfde cast als vorig jaar in Antwerpen.
Ik wou dat mijn kop nog hetzelfde was als een jaar geleden...











Morgen 't vervolg!

De vier...



Reeds opgelost door Luk, Kaatje, Veveke, Chrisje, Opapat, Nand, Rudy, Kathleen, Ritje, Klaproosje, Becky en Maria!

Den drie...



Reeds opgelost door Luk, Kaatje, Veveke, Chrisje en Opapat!

(Ik heb niemand persoonlijk kunnen antwoorden of tips geven want mijn hotmail gaat wel open, maar ik kan alleen lezen en niks beantwoorden... De wondere wereld van de computer... )

Den twee...



Nog door niemand opgelost...

Alweer... overbekend!



Veel succes maar nog veel meer plezier!