Kattezorgen...

Men legge zich comfortabel in een mandje dat de rug en flanken goed ondersteunt.
Om het half uur strekke men 1 poot gedurende 5 minuten. Om de oefening extra zwaar te maken kan men ook gelijktijdig de oogleden een weinig omhoogtrekken.
De oefening niet meer dan 5 maal per namiddag herhalen om oververmoeidheid of blessures te voorkomen.

"Nééééééééééje! Ik poseer niet meer vandaag!"

Hond : "Voor een witte poes te zijn zijt gij toch niet écht wit vind ik..."
Poes : "Kan zijn, maar als ik mij eens grondig was ben ik wel terug wit. Maar u kunnen ze nooit meer terug zwart krijgen zenne..."

___________________________________________________
klik hier om Naar poezenstrips deel 2 te gaan!
___________________________________________________

En 't wordt almaar erger! Nu blijken mijn katten al dezelfde taal te spreken als mijn handtas!!!
Kan ik in 't vervolg die hun conversaties ook nog gaan opschrijven!

Ja! Zo gaat het nu altijd! Het gras is altijd groener aan de overkant van het hek...
Zo ook met druiven dus!









Wacht maar tot oktober Irma, dan spreken we mekaar nog wel eens!

Onze allereerste échte nieuwe auto was al enkele weken in de garage aangekomen, maar we hadden door de uitverkoopdrukte nog altijd de tijd niet gevonden om hem te gaan ophalen. Woensdagmorgen was het dan eindelijk zover. Ik zwierde "Irma" over mijn rug en net 10 minuten voor sluitingstijd kwamen we er aan en zagen we ons autoke staan blinken!

Na een uitvoerige uitleg konden we haar meenemen ('t is te zeggen Paul nam haar mee, en ik reed met mijn Irma in onze oude auto er achteraan...)
"Er zijn altijd martelaren en apostelen" zou ons ma gezegd hebben...

Overbodig te zeggen dat ons Irma op deze heuglijke dag haar mond weer niet kon houden...

Maar die auto bestaat dus wél! Echtigentechtig! Ik hoop zelfs dat we morgen de tijd kunnen vinden om hem eindelijk op te gaan halen... God weet... En Irma zal er ongetwijfel haar commentaar op geven...

Met Irma in 't Lunapark.



Laathi : "Oh Irma, zie eens wat een schone pluchen beestjes!... Zo zou ik er wel eentje willen..."



Irma : "Ma, met uw coiffure ziet ge er zelf uit gelijk een pluchen beestje..."



Laathi : "Hey Irma! Beleefd blijven hé! Of ik zet u hier zelf bij in zo'n glazen kastje!"
Irma : "Seg ma!!! Wat denkt gij wel van mij?! Ik ben een éérbaar schaap, ik ben zelfs nog een maagdje! Ik ga niet achter een vitrine zitten hoor!"

Op naar 't Reuzenrad!



Irma : "Hela?! Waar gaan wij naartoe?..."
Nand : "Laathi... Ik heb u verwittigd hé, dat ze dat niet ging willen..."
Laathi : "Ze moet."



Irma : "Néééééééé! Ik word hier mottig in!!! Alleen al van 't instappen!
Dat beweegt allemaal!!!"
Nand : "Wat moet ik hier nu mee aanvangen?!!!"
Laathi : "Ze moet."



Irma : "Néééééééééé! Ik wil niet!!!!!!!"
Nand : "Ze wil echt niet..."
Laathi : "Ze moet."



Laathi : "Kom Irma, ge moogt op mijn schoot zitten. Ik zal u wel goed vast houden.
Uiteindelijk zitten mijn portemonnee, mijn filofax en mijn sigaretten in u..."
Irma : "Ik voel het al aankomen... Ik ga kotskes moeten doen... Op u..."



Laathi : "Zie eens hoe schoon dat het van hierboven allemaal is!..."
Irma : "Schoon? Hebt ge onze pels al eens bekeken?!..."



Irma : "Bwèèèèèèèkes! Ik ga nú kotskes doen. En dat gaat allemaal in mijn pels plakken...
En dan gaat gij mij wel moeten wassen..."



Irma : "Stop. Ik wil in dat spiegelke kijken... Oh, ik zie groen van ellende...
En mijn pelske... Zo verwaaid... Nu zie ik er ocharme bijna zo slecht uit als gij..."

In 't Spiegelpaleis op de Sinksenfoor komt de waarheid aan 't licht...



Irma : "Awel, ons ma heeft gelijk. Nonkel Nand heeft inderdaad korte beentjes...
Dat is me nu nog nooit zo opgevallen..."



Laathi : "Oh Nand!!! Ziet nu!!! Ik heb nooit geweten dat onze Irma dik was!"
Nand : "Ja meiske, dat komt omdat wij allebei zo'n mooi figuur hebben, dan staat ge bij anderen hun onvolmaaktheden niet stil..."
Laathi : "Ocharme toch... We gaan haar er niks over zeggen hé als het haar zelf nog niet opgevallen is?"



Irma : "Ik heb altijd al geweten dat ik de enige normale van 't gezelschap was..."



Irma : "Ik heb zo echt de perfècte proporties... Ik lijk wel zo esthetisch als de David van Michelangelo,... als de Venus van Milo... Maar 't is wel een klein beejte spijtig dat ons ma en Nonkel Nand zichzelf nu eens moeten zien hoe ze in 't echt zijn... als kiekens zonder kop..."

Het spookpaleis was een ietwat traumatische ervaring voor Irma!



Irma : "In gééééééééééén geval! Niet in 't Spookhuis!
Daar gaat mijn haar helemaal van rechtstaan!"
Laathi : "Awel, dat is toch goed! Dan is uw kapsel misschien terug in orde."
Irma : "Néééééé! Een spookhuis doet mij denken aan een slachthuis!
Ik ga er helemaal getraumatiseerd buiten komen!!!"



Irma : "Bèèèèèèèèkes!!! Ma, die meneer gaat al die beestjes doodschieten!!!"
Laathi : "Maar nee, Irma, we zijn toch niet meer in 't Spookhuis. Die meneer schiet die koordjes door en zo kan hij een beestje winnen!"
Irma : "Amai, dan hebt gij voor mij toch minder moeite moeten doen hé ma? Gij hadt mij maar op te rapen uit een bak op de Rommelmarkt en een euro te betalen en ik was van u! En die meneer die moet misschien wel voor 20 euro kogeltjes kopen en die is nog altijd niet zeker van zijn zaak. Laat staan dat er dan nog zo'n sjieke en handige beesten als ik te winnen zouden zijn..."



Irma : "Nééééééééé, dat wil ik ook niet zien!!! Beestjes die zich gaan ophangen??!"
Laathi : "Arm schaap. Das spookhuis heeft u wel écht getraumatiseerd hé?..."



Laathi : "Kom, we gaan iets plezant doen! Ge moogt "eendjes vissen"!
Irma : "Ik eet geen eenden. Ik wil boterbloemen."



Laathi : "Jamaar, in 't park in Lier vond ge 't toch ook plezant om naar de eendjes te zitten kijken?..."
Irma : "Ik keek toen helemaal niet naar die stomme eenden. Bekijk die foto nog maar eens goed. Ik keek naar de boterbloemen. Ge zoudt in 't vervolg ook beter uw bril opzetten in plaats van hem voor elke foto die Nonkel Nand van u neemt rap onder mijn poep te foeffelen!"

Irma : "Als ge niet gaat stoppen met roken gaat ge er zo slecht worden uitzien als die papegaai!"
Laathi : "Ik vind dat een ferm knappe papegaai!"
Irma : "Ja, voor op de kermis wel. OK. Rook dan maar verder. Dan gaat gij later ook niet misstaan in 't rariteitenkabinet van de Sinksenfoor.

Niet simpel als zelfs uw handtas al medezeggingschap eist bij de aankoop van een nieuwe auto...
En zeker niet als uw handtas een schaap met een eigen willetje is...





Wat doet een mens in zo'n geval?...
Och, 't zal wel veel simpeler zijn een kleinere muziekinstallatie te vinden dan een nieuwe handtas. )

Enkele dagen later...
De keuze van de auto wordt er ondertussen niet makkelijker op...







Dus testen we een Vito...







En nu is de kleur nog niet aan bod gekomen...

Weer een week later.
En kleurenblind is ons Irma ook al niet...

Ze heeft gekozen...
"Ze" is Irma weliswaar.













Nu nog de bestelling gaan plaatsen...
En dan te bedenken dat ik geen gewone handtas over mijn schouder kan verdragen omdat die me hoofd- en nekpijn bezorgt...
Maar geef nu toe... van "dit model" zoudt ge toch ook koppijn krijgen...
 

Tja, wat kunt ge daar op zeggen?
Eigenwijs hé? Gelijk haar ma.
Met een Vuitton-handtas zoudt ge dat allemaal niet meemaken...

Ik ging nog enkele waterplantjes extra kopen om Darwin (mijn vis die altijd uit mijn vijverke springt) toch zeker te beletten nog eens een uitstap buiten zijn vijver te maken. Maar in een plantencentrum is er toch zoveel verleiding...
Ik voel me er net als Eva in 't Aards Paradijs!
Het is geen appelboom geworden maar ik heb wel gebeten in de Erwtenplant en de Druivelaar...

Met mijn handtas/rugzakje "Irma" op pad gaan levert altijd amusante situaties op. Het heeft lang geduurd eer ik er ongeneerd mee over straat durfde te lopen. Maar het comfort van minder nekpijn te krijgen door een rugzak te dragen, in plaats van een schoudertas met 1 riem, heeft het al snel gehaald op 't schaamtegevoel. In 't begin overwoog ik nog om een gewoon onopvallend rugzakje te kopen maar al vlug had ik door dat er met "ons Irma" veel meer plezier te beleven was dan met een Kipling op mijn rug. Dus nu gaat ze overal mee. Alleen tijdens sjieke feesten, rechtszaken en begrafenissen moet ze braaf op mijn bureau zitten wachten en gaat er een van de onsympathieke, karakterloze handtassen mee.

De meeste reacties op "Irma" komen van vrouwen tussen de 40 en de 60. Soms heel gedistingueerde dames die plots vooruitspringen en kirren : "Oh madam, mag ik daar nu eens aankomen?!" Ze bekijken dan hun dure Gucci of Hermès eens met een scheef oog en zeggen : "Awel madam, ik vind uw handtas eigenlijk veel leuker dan de mijne..." Ik denk dan altijd  : "Ja, ik ook. En veel goedkoper ook nog."
Ze moesten eens weten dat ik Irma-ke op een rommelmarkt heb gekocht voor een halve euro.

Mannen reageren meestal met een grappige opmerking. "Madam, ze heeft toch de blauwziekte niet hé?!"
Aangezien "Irma" op mijn rug bengelt en ik me er meestal niet meer van bewust ben dat ik daar een schaap heb hangen, draai ik me na zo'n opmerking dan om en bekijk die mens in kwestie eens met een verwarde vragende blik. Waarop de man dan naar mijn handtas wijst en vraagt : "'t Is toch een schaap hé? Want mijn vrouw zei daarstraks, toen ze u door de groentenafdeling zag lopen, dat het een zwijntje was... Maar ík heb toch gelijk hé?"

Of, "Madam! Is 't nog een lammeke? Zo heb ik ze 't liefst! Dan zijn ze nog mals hé..."
"Madam ze kijkt zo in mijn winkelwagentje, zou ze honger hebben?"
"Madam, als ze kleintjes krijgt, wilt ge dan eens aan mij denken?..."

Op een dag was ik bij mijn dokter en ze vroeg op 't einde van de consultatie heel timide :
"Gij komt altijd met die lieve handtas binnen, en ik heb dat nu nog nooit durven vragen, maar zou ik die nu toch eens mogen aanraken?..." Na een korte bepoteling van "Irma" fluisterde ze met glanzende oogskes : "Oh ja,... ze is zo zacht als ik altijd al gedacht heb dat ze was..."
Tuurlijk is ze zacht! Waarom denkt ge dat ik haar "Irma la Douce" gedoopt heb?

Op café zit ze meestal, zoals de meeste dameshandtassen, op de stoel naast mij, of op mijn schoot als er geen plaats vrij is. Dan lijkt het alsof ze met haar oogjes over de tafel heen kijkt. Op zo'n momenten krijg ik van de kelners dikwijls opmerkingen à la : "En wat drinkt de wollige juffrouw?",
"Zit ze nog aan de papfles, of mag ze al een wijntje?", "Er zijn niet veel schapen met zo'n plezant leven madammeke!", "Is ze niet wat jong om mee op café te gaan?"

Onlangs was ik in een Grieks restaurant, en werd ik totaal onverwacht door de eigenaar langs achter vastgegrepen en naar een tafel geleid waar een gezelschap met kinderen zat te eten. De restaurateur grabbelde me bij mijn schouders, draaide me om, pakte Irma haar pootje en riep overenthousiast : "Zie eens kindjes, wat een schone handtas dat die madam heeft!"
De mens stond daar natuurlijk voor Jan Lul want kinderen vinden Irma meestal maar niks. Een schaap schijnt hun maar weinig aan te spreken. Ik heb ook de indruk dat het prentje van "een volwassen vrouw met een beestenrugzak" in hun wereld niet thuishoort. Sommigen zitten haar wel echt grondig te bekijken en ge ziet ze dan de afweging maken of ze hun eigen troetel toch niet héél véél mooier vinden.

Kleuters in een kinderwagen zijn wel in haar geïnteresseerd. Maar daar ben ik dan weer streng op.
Op "Irma" wordt niet gesabbeld.



Negatieve opmerkingen heb ik nog nooit gekregen. Hoewel ik er zeker van ben dat sommige zuurpruimen me ronduit belachelijk moeten vinden. Goddank houden die hun commentaar voor zich.
Want én de baas én "Irma" zijn van nature best vriendelijke wezens maar als 't moeten kunnen ze bijten ook natuurlijk.

De wijze les die "Irma" me geleerd heeft is : "Trek u niet teveel aan van wat 'de mensen' gaan denken. Kies voor comfort en plezier. Tracht een glimlach bij de mensen los te peuteren. Meer moet dat allemaal niet zijn. De rest is helemaal niet zo belangrijk."
Een les die me een halve euro en wat moed gekost heeft. Stel u voor dat ik dat lesje in psycho-therapie had moeten leren... 't Zou me evenveel moed gekost hebben maar 't had wel iets duurder geweest vrees ik.





Met ons Irma op pad op de wandelterrassen aan de Schelde en op andere plekken uit mijn jeugdherinneringen.

Begin september moesten we naar Nederland om materiaal op te halen bij enkele groothandels.
We gingen natuurlijk met onze nieuwe auto want daar blijken nu plots wel 50 (vijftig!!!) gitaren in te kunnen... Ongelofelijk, nu hebben we eindelijk een echt grote auto en nu stoppen we met de zaak
Onderweg bleek dat onze landkaarten nog in de oude auto lagen en dat de routebeschrijving die de firma ons gestuurd had pas begon als we al in 't dorpje waren... Daar waren we dus niet veel mee vooruit. Aan de grens zijn we dan maar een kaart van Nederland gaan kopen...
Om heel eerlijk te zijn : ik had mijn vrije dag liever anders doorgebracht dan alweer voor de zaak bezig te zijn, maar 't kon nu eenmaal niet anders. Dus heb ik er maar 't beste van gemaakt en, onderweg en in de groothandels, foto's van "Irma" (mijn handtas-rugzakje) in de grappigste situaties gemaakt. Zo levert dit uitje op de duur toch ook een leuke strip op.

1


2


3


4


5


6


7


8


9


10


11


12


13


14


15


16


17


18


19


20


21


22


23


24


25


26


27


28


29


30


31


32


33


34


35


36


37


38


39


40


41


42


43


44


45


46


47


48


49


50


51


52


53


54


55


56


57


58


59


60


61


62


63


64


65


66


67


68


69


70


71


72


THE END.
****

Vorige week moest mijn kameraad zijn oog geopereerd worden. We moesten toen lang wachten in 't hospitaal, niet plezant, maar zoals ge weet, ik verveel me nooit.
Ik heb het gordijn tussen de bedden dichtgetrokken en we hebben ons goed geamuseerd met wat te fotograferen. Ideale grondstof voor een Irma-strip waarvan hier 't alvast de eerste beelden....

1


2


3


4


5


6


7


8

En toen ontdekte ik de eindeloze mogelijkheden van een pamper

9


10


11


12


13


14

15


16


17


18


19


20


21


22


23


Maar eerst moesten we nog op controle...

24


25


26


27


28


29 


30


31


32


 33


34


En toen was voor mij de maat vol!
Een mens kan zich toch niet tot in 't oneindige laten beledigen door zijn handtas?!!!

Als altijd is Irma heel behulpzaam, maar toch..., toch..., bespeur ik er altijd een héél klein beetje eigenbelang in...
Maar ik zal me wel vergissen.








---------------
En de arme Irma had nog zo goed trachten te voorzien dat er niks ging mislopen tijdens het etentje van mijn 50ste verjaardag...



Om de plaatsen voor de genodigden aan tafel aan te duiden had ze deze kaartjes met "heel duidelijke aanwijzingen voor een vlot verloop" voor hun bord gezet :



























En toen gebeurde dit...





wordt vervolgd...

Dit stripje draag ik op aan al de mensen die de laatste maanden ijverig meegezocht hebben om een reserve-exemplaar van Irma te vinden.
Maar speciaal aan Fernanda, omdat zij in deze ongelofelijke "Mission Impossible" geslaagd is!





3



















Vanaf nu gaat de mooie witte rugzak in de glazen kast, als reserve, voor als er ooit eens iets misloopt met Irma tijdens onze avonturen...
Ge begrijpt, ik kan toch moeilijk over 't straat gaan lopen met twéé schapen op mijn rug...
Wat gaan de mensen dan denken?... Dat ik met mijn pensioen niet toekom en op mijn oude dag herder ben geworden?