:-)

En toen... werden 'alle hens aan dek' geroepen...



... en dat was wel nodig ook ...



... want het middenste glas alleen weegt al maar liefst 54 kg...



Eén, twee, drie! Hop!
('Hop!'? Nou ja, "Hop!" met een licht kreuntje weliswaar.)
En vooral, vooral, niet laten vallen ijsberen!



Mission accomplished. Iedereen moe maar gelukkig.



Euh, jongens?... Hier wacht er nog zo eentje! Van ongeveer 150 kilo...
Of eerst nog een stevig soepke?



En op het einde van de tweede avond had ik overal prachtige ramen...



En stil! En warm dat dat was!!! Ramen poetsen aan de buitenkant was onmogelijk, binnen de paar seconden vroor het water er aan vast. Nogal logisch, het was ondertussen -7°C. En toch... aan de binnenzijde voelden de ruiten helemaal niet koud aan. Zalig!

Aan de muren is niks beschadigd, het lijkt wel alsof de ramen er uit zichzelf in "gevlogen" zijn. Dus als ik nu een paar maanden geleden niet zo dom was geweest om zelf die rolluikkast open te breken had ik niet eens aan behangen hoeven te denken.



En de volgende dag,... werd de volgende klus geklaard.
De loggia zag er geen eenvoudige job uit maar toch paste alles weer perfect. Alweer bleek alles juist opgemeten, waren de materialen correct geleverd, en werd heel de puzzel pico bello geplaatst.

Na al mijn verbouwellende van de afgelopen twee jaar is het een verademing weer eens met betrouwbare firma's te mogen werken. Met deze ramenfirma en mijn dakwerkenmensen heb ik al heel vaak gewerkt en telkens weer lopen de werken op wieltjes. Waarom kan dat niet bij alle firma's zo zijn?

Als ik nu eens zou proberen om mijn ramenmannen en dakmannen her op te leiden als verandabouwer en terraslegger, dan kunnen die misschien de knoeiboel van die prutsers opnieuw komen maken? Alhoewel. Ik denk niet dat deze mensen tijd hebben om avondcursussen terrasbouw te gaan volgen.

En nu laat ik de chaos hier in huis even de boel de boel. Mijn kop gonst nog van de drukte.
'Take five' zou ik zeggen. Nee, geen 5 minuten. 5 dagen!

(Om heel eerlijk te zijn... ik ben blij dat mijn dakmannen momenteel uitgevroren zijn. Ik heb de rust hard nodig om er volgende week terug tegen aan te kunnen gaan.)

In de volgende aflevering : de poezen tijdens de werken... Die waren iets minder happy...

Die kraan kwam goed van pas om ons van iets te ontdoen dat lange jaren een goede dienst heeft bewezen maar nu eveneens overbodig geworden is. Onze lichtreclamebak. Een ding van 2.70m hoog... Dat haakt ge niet even zelf in een bui van huisvlijt af nietwaar?



En als ge zo'n schitterend gerief voor handen hebt? Dan is het toch het ideale ogenblik om het te gebruiken?
Trouwens ik wou die plaat weg hebben voor overmorgen de nieuwe ramen geplaatst worden want ik vermoedde al dat het een beetje gevaarlijk slingerwerk zou kunnen worden...






Emotioneel moment toch wel weer. Dus even nog een knuffel.






En ja hoor, de wind hielp dapper mee. Gelukkig naar de goeie kant.






Jaren lang zijn onze klanten onder deze plaat naar binnengewandeld. En amper een tiental hebben ooit de grap gesnapt. Maar die kwamen dan ook zingend binnen. Zij hadden de liedjes wél ontcijferd die op onze reclameplaat stonden.
Waarmee weer eens aangetoond is hoe weinig muzikanten effectief noten kunnen lezen...

Misschien kan er iemand van mijn lezers de puzzel oplossen?
Drie van de liedjes zijn zeer bekend. Het vierde kunnen jullie niet raden want dat is een nummer van Paul.
Komaan, muzikanten onder u, begint er aan!



Kaal hé?...
De gevel, bedoel ik.

Huisvlijt zou ik dit nog bezwaarlijk noemen. Een kraan hebben we niet in ons gereedschapskistje - zeg eigenlijk maar "kist" - liggen. Nee, daken vernieuwen doen we niet zelf. We breken ze zelfs niet eens eigenhandig af.






Met mijn kopje hoor ik eigenlijk niet meer op een dak waar gewerkt wordt  thuis. Ik spring achteruit bij elk onverwacht hard geluid en op een dak waar drie mannen volop aan't werken zijn komt plots geluid van overal en is mijn sprongetje niet zo interessant.
Maar toch, even naar boven klimmen... ik kan 't niet laten. Ik had trouwens een vraagje aan mijn geliefde dakdekker...



"Hmmmm... seg mannen... die kraan kan ik eigenlijk ook nog wel voor iets anders gebruiken..."


En waar gaat die kraan nog heel nuttig voor blijken te zijn?...
Dat zien jullie morgen!



En ondertussen groeit Cadfael in alle rust verder.

We kunnen kasten bouwen, maar we kunnen evengoed, zo niet béter, dingen afbreken...
Stilaan, beetje voor beetje, verdwijnen de herinneringen aan de muziekwinkel. Nu was het de beurt aan ons gitaarsnaren-muurtje...



Zo zag het er in zijn gloriedagen uit.
Maar het had zijn dienst gedaan...



De eerste slagen gaf ik zelf, maar mijn oren waren daar niet echt gelukkig mee.



Dus om heel eerlijk te zijn... ik heb de overige 99% van het afbreekwerk maar aan iemand anders overgelaten.



Wel heb ik heel braaf in stilte voor het afvoeren van de steentjes (3 kg 't stuk) gezorgd...



Nemuri Neko : "Zonde, zonde, zonde,... Dat was nu zó plezant om over die kanteeltjes te lopen..."
Cadfael : "Maarrrr Nemuri... zouden ze dat morken nie teruk opbouw? Zij breek tok altijd af en bouw tok altijd teruk op?"
Nemuri Neko : "Nee, mon petit ami, voor dit muurtje wordt dit het definitieve einde."

Cadfael kent ons al beter dan Nemuri Neko, want inderdaad het muurtje is ondertussen weg, maar de plannen voor het volgende bouwwerk zijn al in volle gisting.

Morgen zullen jullie nog iets anders zien verdwijnen... Iets veel authentiekers...
Maar daar moest wel een kraan aan te pas komen.

Sommige mensen mailden me om te vragen hoe het met dat dakterras afgelopen was...
Heel triest. Ik had zelfs de moed niet meer om er over te schrijven. Maar kom, hier gaan we...

De eerste keer dat ze kwamen was hun zaag kapot en lieten ze hun werf  hier op een levensgevaarlijke manier in de steek. Een volle week later kwamen ze terug en hebben ze alles raprap ineengeklopt en tot overmaat van ramp bleken ze plots zonder nagels te zitten! In hun grote camion was er écht geen plekje voor een reserve doosje nagels.
Toen beweerden ze dat het allemaal verkeerd ingeschat was door het oude mannetje dat was komen opmeten, en dat het veel meer werk was dan voorzien en dat ze dat dan ook niet gingen uitvoeren. De laatste plantenbak wilden ze niet eens meer bekleden. Gelukkig kreeg ik ze zover dat ze wat planken achterlieten zodat we het zelf kunnen doen.

Ik was eigenlijk al blij dat ze niet meer verder deden want ze smeten alles toch maar ineen. Er werd zelfs niet eens meer rekening gehouden met elementaire regels van schrijnwerkerij. In plaats van dat de kopse kanten van de planken onder het hout vallen steken ze rechtop naarboven... Als je nu het terras wil vegen blijft al het stof achter die verticale latten steken...
Van in verstek zagen hadden ze blijkbaar ook nog nooit gehoord, en vanuit de woning zie je nu op kopse kanten die makkelijk te vermijden waren geweest. Gelukkig kunnen we dat zelf terug veranderen.

Keer op keer probeerde ik tegen de man te praten maar hij wendde gewoon zijn hoofd af. Het was voor mij ook echt moeilijk. Telkens schoot onverwacht de compresseur op en moest ik snel mijn doppen terug diep induwen. Dat maakt een gesprek natuurlijk niet makkelijker, maar om gewoon niet tegen een vrouw te wíllen praten vind ik toch wel echt niet kunnen.

Overal zijn kieren en "afgebeten" planken. En deze keer was hun zaagmachine niet eens kapot... Zelfs het trapje hebben ze niet recht kunnen maken. De brug is nu een soort van landingsbaan zonder spleetjes maar bovenal veert ze als een trampoline als je er over loopt. Ze is verrevan zo stevig als ons oud bruggetje en we zullen ze zelf moeten verstevigen met metalen staven.
De kleuren van de kunststofplanken zijn heel verschillend, maar dat gaat "met veel regen en veel zon" wel egaal worden...
De plek waar ze een week lang een noodtrapje gelegd hadden heeft afdrukken gemaakt op de nieuwe vlonder die niet meer verdwijnen...
Dat ze een van mijn set van 4 pagode-tuinlampjes in gruizelementen geslagen hebben vonden ze blijkbaar niet eens het vermelden waard. Laat staan dat er een verontschuldiging kwam. We moesten de scherven gewoon later ontdekken.

En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan maar dat maakt me maar triest.
We zullen wel zien wat we zelf nog kunnen redden.
Het heeft geen zin om deze prutsers te dwingen om terug te komen want ze kunnen duidelijk niet beter.



De platen moesten zogezegd ruimte hebben om "uit te zetten"...
Allemaal goed en wel, maar waarom moet de neus van de onderste trede meer dan een centimeter ruimte hebben en de bovenste nog geen millimeter?...



En euh... gaan ze in de lengte misschien ook uitzetten?



En gaan ze zich zo "uitzetten" dat ze dan allemaal op een rijtje komen te staan?



En op dat knoeiwerk zit ik vanuit mijn bureau nu dagelijks te zien...



Dit moet "recht" voorstellen...



Als je van bovenop het brugtrapje kijkt word je gewoon zeeziek.
Gesteld dat je dat al niet was van het gewiebel door erover te lopen.



Elke schrijnwerker weet dat een kopse kant ónder een lat moet zitten...
Misschien dat andere mensen dit allemaal OK vinden, maar een timmermansdochter dus niet.

Mathurin : "Ja moeder,... "'t Is van de hond gemaakt", zoals ze het zo schoon in 't Antwerps zeggen..."


Maar kom, niet getreurd. Iedereen krijgt tegenwoordig met dit soort van prutsers te maken.

Mijn kameraad liet deze week nieuwe ramen steken.
De oude werden uitgebroken. De nieuwe konden niet geplaatst worden want ze bleken maar liefst 10cm te hoog te zijn. Enigszins verkeerd gemeten. De ladderlift moest terugkomen om de nieuwe ramen terug naar beneden te halen. De oude ramen moesten vanzelfsprekend opnieuw gemonteerd worden.
De ramen van de voorgevel waren verkeerd gemaakt. In plaats van driedubbel glas zat er tweedubbel glas in. Bij een raampje aan de achterzijde was het probleem net omgekeerd.
Een rolluik dat geplaatst werd zag er prima uit... tot bleek dat het terug moest afgebroken worden omdat de geleiders te smal waren en het rolluik er niet in paste...

Er is heel de dag flink doorgewerkt en uiteindelijk is het resultaat dat er 1 zonnetentje is geplaatst, dat het ook nog prima doet. Nu de zon nog.
En al de andere ramen natuurlijk...

De reactie van de ramenfirma op het commentaar van mijn kameraad dat hij nu wel voor niets twee dagen vrij had gehouden en geen patiënten kon ontvangen en daar financiële schade door lijdt, luidde : "Jaja, maar wij doen ook wel verlies hé meneer!"

En sindsdien doen wij weer veel meer geknutsel zelf.
Ik zal er deze week wat fotootjes van op mijn blog zetten.
Voor de Ongelovige Thomassen onder jullie.

Het is hier een beetje te druk met vanalles... daken vernieuwen, volgende week in heel het huis geluiddicht glas laten plaatsen, dus flink opruimen en plaats maken, alle gordijnen verwijderen...
Renoveren is een tijdrovende bezigheid. Om over de schade aan het zenuwstelstel nog te zwijgen.

Ik hoop snel verder te kunnen werken aan mijn verhaal over de kastelen van de Loire en onze tocht naar Nîmes waar we Cadfael vonden.
Ik ben alleszins al een apart blogje begonnen om het overzichtelijk te houden.
Ge ziet... mijn intenties zijn al goed.
Maar tussen droom en daad... liggen nog vele verbouwingen.

Een autotrip langs de kastelen van de Loire.

Het is ondertussen twee maanden geleden dat Ming overleed...
Ik mis hem nog steeds. Maar ik praat er nog wel veel mee want hij woont in mijn hartemandje en vandaar uit voel ik hem met genoegen naar de kleine Cadfael kijken. Als Cadfael op mijn borst ligt, liggen ze dus eigenlijk tegen mekaar aan.

Deze fotoreeks van Ming en Serendipity stonden nog steeds bij mijn blogvoorraad klaar om er een stripje van te maken...
Om er grappige onderschriften bij te zetten heb ik de moed niet, maar ik wil de foto's op deze dag toch even met jullie delen.

Tussen al de drukke werkzaamheden door (kasten maken, muren afbreken, terras proberen te redden...) zijn de momenten die ik met Cadfael deel een oase van plezier...



De oude speeldoos is ondertussen aan een derde leven begonnen.

Een waargebeurd verhaal.

Zijn  naam was Fleming, hij was een arme Schotse landbouwer.
Op  een dag, tijdens zijn werk, hoorde hij een schreeuw om hulp die uit een nabijgelegen moeras kwam. Hij  liet alles vallen en liep naar het moeras.
Met zijn heupen tot in de zwarte smurrie, zag hij een bange jongen gillen en worstelen.
De landbouwer Fleming redde de jongen van een langzame en angstaanjagende dood.

De volgende dag kwam een koets aan bij het huis van de boer. Een elegant geklede man stapte uit en introduceerde zich als de vader van de jongen die boer Fleming had gered.
"Ik wil u terugbetalen," zei hij. "U redde het leven van mijn zoon."
"Meneer, ik kan niets aanvaarden voor wat ik deed" antwoordde de Schotse landbouwer.
Op dat ogenblik verscheen de eigen zoon van de landbouwer aan de deur  van de  boerderij.
"Is dat uw zoon?" vroeg de edelman.
"Ja" antwoordde de landbouwer trots.
"Ik wil met u een overeenkomst maken. Laat me hem van het niveau van onderwijs voorzien zoals die waarvan mijn eigen zoon zal genieten. Hij zal zonder twijfel een mens worden waar wij beiden trots zullen op  zijn."
En zo gebeurde.
 
De zoon van Fleming studeerde op de beste scholen en hij behaalde op St.Mary, de Medische School van het Ziekenhuis in Londen, een diploma, en werd over de hele wereld bekend als Alexander Fleming, de uitvinder van de penicilline.
 
Jaren later, werd de zoon van de edelman die uit het moeras was gered, getroffen door een longontsteking. Wat redde dit keer zijn leven?  Penicilline.
 
De naam van edelman?
Lord Randolph Churchill.

De naam van zijn zoon?
Winston Churchill.
 
Ooit zei iemand: "What goes around comes around"... 
Of "wat je geeft, krijg je ooit terug..."