2010
2010. Een jaar dat ik niet snel zal vergeten...
Al 12 maanden lang leef ik nu met die absurde hyper-acusis en tinnitus. Ja, er is verbetering in het eerste. Het wordt verzacht door pillen... waar mijn geheugen nog summierder van geworden is dan het vroeger al was. Mijn linkerhand vergeet wat mijn rechter gedaan heeft. Teksten schrijven wordt er niet makkelijker op. Ik val al eens in herhaling. Maar daar kan ik nog de positieve kant van zien, mijn lezers zullen ook al wel eens iets vergeten dus die merken dat misschien niet op. Hangt er natuurlijk een beetje van af in welke staat van ontbinding zij zich bevinden.
De feestperiode was hier nog stiller dan anders. Geen gedoe, geen restaurants, geen café's, geen familiefeesten. Ik heb nu eenmaal geen 20 plastic borden. Ik zie me ook nog niet op een familiefeest of in een restaurant binnen komen en vragen of iedereen heel stil uit een plastic bord wil eten. Gelukkig ben ik nooit een feestmens geweest. Geen feesten, geen kadootjes. Ook dat is niet erg. Dankzij mijn verzamelnatuur zwem ik hier toch al in de rommel.
Veel wensen heb ik niet teruggestuurd, gewoon omdat ik de moed niet had om tijdens deze "feest"-dagen mijn mailbox open te doen. Sorry daarvoor. Ik hoop het met mijn "kattenwensblogartikeltje" (niet vergeten : nuttig Scrabble woord!) goed gemaakt te hebben.
Alleen thuis kan ik me goed handhaven, zelfs zonder oordoppen. Voorzichtig zaken neerleggen en niet met de deuren die pijn doen slaan is een tweede natuur geworden. Ik weet welke geluiden pijn doen en moet er ondertussen niet meer bij nadenken om daar voorzichtig mee om te gaan.
Buiten is het natuurlijk een ander paar mouwen. Daar is de vijand onzichtbaar en kan hij vanuit alle richtingen aanvallen. Uit de auto stappen doe ik meestal even met mijn vingers in mijn oren, in winkels probeer ik eerst zonder dopjes, en als 't niet gaat steek ik ze in. Op restaurant, of café gaan, of met een hoop vrienden samen zitten lukt natuurlijk niet meer.
Mijn wereld is erg klein geworden. Daar moest ik een oplossing voor zoeken. Dus ben ik begonnen met weer maar enkele nutteloze delen van de magazijnen van onze oude winkel nuttig in te richten. Als ik dan niet meer buiten kan rondlopen, kan ik best wat in mijn eigen huis ronddwalen. Van knutselkamer naar bibliotheek naar hobbithol naar living, trap op trap af... Twee jaar geleden vond ik dit huis (een combinatie van drie huizen in feite) véééél te groot geworden. Nu ben ik heel blij met mijn mini-dorpje.
De stille klussen doe ik zelf, het grote of lawaaierig werk laat ik doen. Door al dan niet prutsers. Maar dat weet een mens nooit op voorhand. Natuurlijk, zonder verrassingen zou het leven ook maar saai zijn.
Ik ben van plan dit jaar eens de Top 10 op te stellen van de grootste bouwrampen die in dit huis al aangericht zijn. En dan staat die met zijn plankenvloer op 't dakterras toch nog maar op de 10de plaats. Dus ge kunt u aan iets verwachten.
Ik heb ondertussen ook een stille manier van sociaal contact gevonden, én bovendien aangepast aan de nachtraaf die ik ben. Ik, ouwe zak, die nóóit of te nimmer aan zoiets onnozel als Facebook zou meedoen, heb Facebook ontdekt. Maar dat is nog niets. Ik heb de "social games" ontdekt... Computerspelletjes die je met een heleboel mensen van over heel de wereld samen speelt, en waarin je mekaar probeert vooruit te helpen. Niet moorden of schieten of omverrijden. Nee, mekaar helpen.
En die speel ik met hart en ziel. Ik kan er mezelf even helemaal in vergeten en ik zit 's nachts te kletsen met mensen van over heel de wereld. Zonder geluid te maken. Heerlijk.
Van een blog krijg je weinig feedback, en is er ook geen realtime contact. In die spelletjes wel. Je bent er ook anoniem, zit het je een dag niet mee, geen probleem. Alle stress heeft onmiddellijk gevolgen voor het gedoe in mijn kop dus wil ik zo min mogelijk verplichtingen. Vandaar dat ik ook enkel speel met mensen die ik totaal niet ken en haast uitsluitend met anderstaligen uit andere tijdszones.
Iedereen die meespeelt is online, dus je hebt contact met echte mensen, die ook echt aanwezig zijn. Het is niet zoals met email, waar je lange teksten zit te typen, en je moet wachten op antwoord, en ondertussen weer in een zwart gat valt.
Ik heb er voor gezorgd dat ik mensen uitgezocht heb met een gelijkgestemde zin voor humor, én die wakker zijn op de uren dat ik liefst gezelschap heb. Dus ik ben omringd door een knotsgekke bende Amerikanen, Canadezen, Indonesiërs, Indiërs en Australiërs waar plezier mee gemaakt wordt. Niks speciaals, gewoon mekaar wat helpen met het spel en gekke one-liners plaatsen. Soms eens op iets dieper ingaan. Wat dollen. Een soort cyber-cafépraat. Ideaal voor een mens in mijn situatie. (Aan "normale" mensen zou ik het nooit aanraden want het is verslavend. Als ge gezond zijt, één goede raad : afblijven van die spelletjes.) Maar voor mij was het een onverwachte reddingsboei.
De herfstweekends met de auto naar Frankrijk zijn ook goed meegevallen. Die reisverhalen liggen hier haast allemaal volledig uitgetypt klaar (ik typte ze gewoon onderweg in de auto op een minilaptopje. Geniale vondst, al zeg ik het zelf), alleen het hoofdstuk dat eerst zou moeten verschijnen bestaat nog maar enkel uit nota's. Stom. En ik krijg geen letter op papier. Geen zinnige zin.
Ik zou tussen de teksten ook nog foto's moeten plakken maar als ik gemerkt heb hoeveel uur het me gisteren weer gekost heeft om mijn kattennieuwjaarsboodschap via Image Shack op mijn blog te laden weet ik weer maar al te goed waarom het bloggen me flink de keel begon uit te hangen. Ik ga het dus anders aanpakken : de teksten op mijn blog zetten, en de foto's apart per hoofdstuk in een fotoalbum. Wie de foto's wil zien moet dan maar de moeite doen om het album te openen.
Maar ik zal eerst maar eens afwachten of er nog volk op mijn blog komt... want anders sta ik hier in de virtuele woestijn te preken en daar zou ik alleen maar dorst van krijgen.
10 reacties op dit bericht
Geweldig...
Wij weten, dat het een moeilijk jaar voor je is geweest, heb vaak aan je gedacht en voor je gebeden, wat ik haast niet doe, maar deed ik het..kwam jij erin voor...
Ben erg blij, dat te lezen, dat je je zo kunt vermaken.
Heb zelf een Omni-chat groep, waar ook weinig animo is..
Net zoals bij jou, lezen alles..maar reageren ho maar..!!
Maar je weet het toch meissie...ik lees alles bij jou...!!
Ik hang aan je lippen...al zet ik niet altijd iets...
Maar er is maar een blog voor mij...en dat is de jouwe..!!!
Ik wens jou en je naasten een voorspoedig 2011
Dikke knuff van Maria..
Doorgaan
kop op en er tegenaan !
groetjes
ik wens je ondertussen al het beste voor 2011 !
zomaar
eindelijk !
En zo iemand ben ikzelf dan wel weer, in ieder geval nog fijne dagen hier bij ons en tot een volgende keer, kop op meid, het jaar begint nu pas,
Chris.
dag schatteke
Zonde van al het werk dat je in een blog steekt, en dat je er dan de brui zou aan geven...dat verwondert me niet.
MAAR, lieve Laathike...er zijn wel mensen die hier komen lezen...en ook al schrijven ze niet altijd wat onder reageer...jouw blogje wordt wel degelijk gelezen.
Ik hoop echt dat 2011 voor jou heel wat beter mag verlopen dan het afgelopen jaar. Je krijgt hier alvast een dikke knuff van mij
mijn beste wensen voor 2011
Elke seconde kan er een nieuw begin zijn ,
Het is een keuze
Het is jouw keuze
Happy 2011 !!
Oops!
En ook bedankt aan Sus, want zij gaf me met haar reactie, precies op 't juiste moment, de welgemikte "sjot onder mijn gat" :-) Merci daarvoor!
Feed-back
Dus wees gerust en tevreden, er zijn steeds mensen die uw blog lezen en er van onder de indruk zijn.
Als het een troost mag wezen voor mij was 2010 ook een jaar om zo snel mogelijk te vergeten, met allemaal verschillende gezondheidsproblemen.
Het beste voor 2011
Michel