Berichten van 27 oktober 2008 tot 2 november 2008

Voor wie de Elephant Parade in Antwerpen nog niet gezien heeft... het is de laatste week dat de olifanten in de straten tentoongesteld staan, want op 13 november worden ze verkocht ten bate van een Thais olifantenziekenhuis.

Tot 6 november kunnen jullie dus nog de 73 olifanten bewonderen tijdens een wandeling door de stad. Echt de moeite! Het plannetje is te verkijgen in het shopping center van de Stadsfeestzaal. Daar kan je eveneens miniatuur-exemplaren kopen.

Hieronder een reportage over hoe je 't snelste Irma, na een wasbeurt, weer terug vuil krijgt...

Ik denk niet dat jullie het in huis hebben, toch niet in grote aantallen... maar kennen doet iedereen het! (En zeker volgende zaterdag )

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Tijdens onze fototocht langs de vijf stripmuren van Antwerpen kregen we plots een buitenkansje aangeboden! We kregen van de politie de toelating om de 15de verdieping van hun bureau - de panorama-étage - te bezoeken!

Dit is de politietoren op de Oudaen te Antwerpen. Vanop de bovenste verdieping heb je een heerlijk uitzicht over de stad en de Schelde. Je zou voor minder politie-agent worden.

Niet direkt iets voor fotografen met hoogtevrees, voor de anderen daarentegen... een feest!

Onder het groene koperen dak zit de magnifieke Bourlaschouwburg verborgen. Vlak daarachter - de grijze kolos - is het "moderne" theatergebouw.

Hieronder zie je het KBC-gebouw, beter bekend als de Boerentoren. Onze eerste wolkenkrabber! Nou ja, als de wolken laag hangen tenminste.

Irma : "Moeder het tocht hier voor dat raam! Dus trek het niet te lang alstublieft"

Laathi : "Jamaar glimlach dan Irma!! Dan gaat het sneller vooruit!"

Irma : "Zie maar dat het niet achteruit gaat of ik lig 70 meter lager! En tenandere, zoudt gij zitten glimlachen als ge met uw achterste op een ijskoude ijzeren chauffage zit, en de wind rond uw nieren speelt voor een open raam op een 15de verdieping?"

Irma : "Maar néé?! Ik ga toch niet voor elke windrichting moeten poseren hoop ik? De kou slaat op mijn blaas en ge weet dan moeten we op café gaan en daar is geen tijd voor, en dan gaat gij weer beginnen zagen, en dan-"

Laathi : "Zwijg en lach verdomme!"

Irma : "Maar ik lách!!! Kan ik er aan doen dat de wind mijne pels voor mijn mondhoeken waait?!!!"

Laathi : "Belachelijke trees! Das is nu 't stomste excuus dat ik in jaren van een model gehoord heb."

Laathi : "Zzzzzit ssssstil! En lach!"

Irma : "Even groen als gij? Of mag het iets spontaner?"

Laathi : "Passss op of ik knijp in uw billen!"

Irma : "Dat zijt ge al aan 't doen. Tante Mare wilt ge u alstublieft haasten. Ze doet me pijn!""

Mare : "Kom Irmake, we zullen straks uw ma wel eens op de vensterbank van dit gebouw laten poseren..."

Jan : "Ja, en haar dan vragen wat achterover te buigen omdat haar dubbel kin dan minder zichtbaar is. Dan doet ze dat direkt..."

De Kathedraal met de Groenplaats (waar ik van mijn 15de tot mijn 25ste gewoond heb). Helemaal links zie je de Schelde stromen.

Een doodgewone prei. Maar meestal bekijk je die wel niet van tussen zijn worteltjes. Dat is waarschijnlijk onbeleefd.

Dus nee geen garnaal noch inktvis! In dat geval zou het wel een nieuwe soort geweest zijn : "de duizenpoot-inktvis"

De oplossers : Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette, Maria, Mare, Fernanda, Leentje en Derktje!

Velen dachten eerst aan knoflook of ajuin, zelfs aan selder. En die selder deed me aan een leuke gebeurtenis denken... Enfin, leuk voor ons, niet zo zeer voor de persoon in kwestie destijds...

Een kameraad van mij die in "onmin" leefde met zijn vrouw, en tegen haar zin van haar wou scheiden, kreeg altijd maar preisoep, preistoemp, gestoofde prei, enfin altijd maar prei te eten. Tot hij dat op een dag echt kotsbeu was en toch nog eens een paar woorden tot zijn echtgenote richtte : "Mens, ik kan geen prei meer zien kunt ge nu echt niet eens iets anders klaarmaken?!!"

En toen bleek dat die vrouw zich vergist had en de "goede" eigenschappen van selder aan prei had toegedicht...

Morgen : verse aanvoer!

Tijdens onze fotowandeling in het Sint-Andrieskwartier kwamen we niet alleen onze eerste stripmuur tegen maar ook andere - al dan niet - "kunstwerken".

Hier ligt het Muntplein en is het toegelaten op de vele kale muren grafitti te spuiten.

Vele van de oorspronkelijke kunststukjes zijn nu overklad door tags en minderwaardig werk. Jammer.

Dit is een zijmuur van een huis, makkelijk 10 meter hoog, dus daarover is niet geklad. Gelukkig maar want hij is echt mooi beschilderd.

Enkele details van de muur.

Hij staat te glimmen in 't avondlicht. Zo zie je goed hoe mooi hij is.

Maar de rest is vernield...

In de volgende aflevering vertel ik over onze boeiende verrassing die enkele spectaculaire foto's opleverde!

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette en Maria!

Toch echt weer een klus om met een witte sjakos te gaan doen...
Dinsdag een ondergelopen kelder gaan leegpompen in 't huis dat ik van ons ma geërfd heb. Niet zo'n leuk karweitje "but a woman has to do what a woman has to do"..."
"Huizen zijn kruisen" was ons ma haar spreekwoord altijd. En of ze gelijk heeft...



Irma : "Ah leuk! Een uitje! Naar waar trekken we?"
Laathi : "Euh... Min of meer naar de Grotten van Han..."



Laathi : "Allez, toch iets vergelijkbaars..."



Irma : "Volgens mij zijn dit niet de Grotten van Han ma... Het is hier wel onderaards en muf..."
Laathi : "Ja, en 't staat onder water, en er hangen pegeltjes aan 't plafond..."



Irma : "En wat komen wij hier in uw alternatieve "Grotten van Han" doen ma? Bootje varen?"
Laathi : "De kelder leegpompen schat..."



Irma : "Water?!!! Wegpompen? Dan ben ik weg!"
Laathi : "OK. Dan geniet ik verder van dit uitje met uwe pa."



Irma : "Bwèèèèèèèèèkes! Die kleur van water past helemaal niet bij mijn pelske!!!""



Irma : "Laat me los! Laat me gaan! Dit is zelfs geen gewoon water! Dit is rioolwater!!! Of erger?..."



Laathi : "Irma is weer lastig. Zal ik haar eventjes in 't pattatenkeldertje zetten om haar niet vuil te maken?"



Paul : "Ja. Of misschien zit ze liever in 't kolenkeldertje?..."
Irma : "Bende sadisten! Ik vraag mij intens af of ik ook zou meegenomen zijn op dit "uitstapje" als ik een echte Vuitton was geweest..."
Laathi : "Tuurlijk wel Irma, want als ik een echte Vuitton zou hebben dan zou dat er toch maar ene van de rommelmarkt zijn..."

Een ander stukje meer...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann en Nilleke!

... in de chauffe-chat :



Laathi, Ming en Hanuman herinnerden hun chauffe-chat nog heel goed. De gaatjesplaat lag er nog geen kwartier terug in of de lekker warme plek was al druk bezet.



Voor Serendipîty is het een gloednieuwe ervaring! Warme billen in de winter! 
(Ik heb trouwens nog altijd spijt dat ik hem destijds niet breder heb gemaakt. Had ik er lekker bij kunnen gaan zitten )

Alweer... een stukje meer...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen en Ritje!

Iedereen kent een "chauffe-plat". Een bordenverwarmer.
Wel, ik heb nu de "chauffe-chat" uitgevonden. De "kattenverwarmer"  

Onze Ming is oud en erg kouwelijk aan 't worden. Tja, wat wil je, een poes die in het warme Viëtnam op de wereld gekomen is kan onze winters niet echt appreciëren...
Ons huis wordt verwarmd met convectoren en Phineas en Hanuman vinden het heerlijk om daar hun dutje in te gaan doen. Lekker warm op de metalen ribbels van de convector.



De convector zit achter een houten plaat die voor een "schouweffect" zorgt en de warmte laat circuleren. De koele lucht komt er langs onder in, gaat door de metalen ribbelbak en komt er langs boven lekker warm uit.



Van boven bekeken ziet zo'n convectorschouw er zo uit. In de zomer, als de verwarming afstaat, is het een ideaal plekje om de tuinkussens in op te bergen. Maar in de winter hadden onze jongens er een veel beter doel voor gevonden...



Jammergenoeg was deze sprong in de diepte voor onze oude Ming er wat te veel aan en kon hij niet van die warmte genieten. Dus wou ik een oplossing vinden zodat hij, als wij niet thuis zijn, toch ook lekker warm kan liggen.





Phineas : "Ja, voor zo'n jonge kater als ik is zo'n sprongetje natuurlijk een makkie, voor onzen ouwe rosse daarentegen is dat al een Olympische prestatie..."

Dus zocht ik een oude metalen plaat met gaatjes (van een afgedankt winkelrek) en liet die op maat zagen en van houten steuntjes voorzien. Onder de goedkeurende blik van 't kattengezelschap natuurlijk!



Op 25cm van de bovenkant van de bak ligt nu deze rode geperforeerde plaat die de warmte opneemt en toch tegelijkertijd doorlaat.



De poezen kunnen discreet in een warme bak liggen en als ze hun kopje omhoogsteken toch poolshoogte nemen van wat er in de rest van de keuken gebeurt.



Ming inspecteert alvast het nieuwe comfort!



Laathi ziet het ook wel zitten.
Nog een stoeltje ervoor om de instap te vergemakkelijken... en klaar is de "chauffe-chat"!

Op de plaat zitten bovenaan twee rubberdoppen gemonteerd zodat deze er makkelijk uit genomen kan worden in de zomerperiode en de bak terug als opslagplaats van de tuinkussens gebruikt kan worden.

Misschien een tip voor andere poezenliefhebbers wiens huis ook door convectoren verwarmd wordt?
Een makkelijk en zinvol klusje voor een winteravond waar uw oudere poezen u dankbaar voor gaan zijn op de momenten dat uw schoot niet beschikbaar is!

***********
En morgen, vanzelfsprekend, de commentaren van de katten op mijn uitvinding!

Een stukje meer!



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen en Shajongen!

Zo te zien is het deze week niet al te moeilijk? Behalve voor de mensen die denken dat ik speciaal voor dit fotoraadsel een tand uitgetrokken heb... 
Even voor de goede orde : ik heb nu wel veel voor mijn fotoraadsels over maar ik ga er noch mezelf noch mijn naasten voor amputeren!



Reeds uiterst exact en gedetailleerd opgelost vanaf die allereerste foto door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert en François!

Van mijn babyvisjes leven er na 5 maanden nog zeven. Ik had gehoopt er een zevental over te houden tot hiertoe is dat dus gelukt. Ik heb 't hart niet om ze nu in de grote koude vijver te zetten want ze zijn nog zo klein (tussen 1,5 en 2,5 cm) dat ik er zeker van ben dat de grote vissen ze als "levend voer" zouden aanzien en ze gewoon opschrokken. De kleintjes in een apart gazen net in de vijver zetten zie ik ook niet zitten want dan neem ik weer teveel plaats af van de groten en mijn vijver is al zo klein.
Maar er is nog een andere reden waarom ik ze liever bij me houdt. Een van mijn kleine vissen is namelijk gehandicapt...



De kleine gehandicapte met zijn witte druppels vloeibaar voer die op de bodem liggen.

Zijn vinnetjes zijn veel kleiner dan die van zijn collega's en er iets is mis met zijn drijfvermogen, zijn zwemblaas vrees ik. Terwijl de anderen kunnen zweven en drijven zonder moeite te doen, heeft hij de keuze ofwel op de grond liggen ofwel dapper naar boven zwemmen, in etappes, en van het drijvende voer te eten terwijl hij blijft "watertrappen". Het is voor hem heel moeilijk om een schilfer voer te pakken te krijgen, hij moet soms een keer of 10 terug naar 't oppervlak zwemmen alvorens hij zijn eerste kruimeltje te pakken heeft. Ik heb al op verschillende niveaus rustplaatsen proberen te voorzien zodat hij niet altijd terug die dertig centimeter naar de bodem moet zakken als hij moe is maar hij snapt het niet. Tja, ergens is dat logisch, in zo'n klein bazeke kan ook niet 't verstand van een dolfijn zitten. Ik gaf hem dan maar regelmatig speciaal voer dat ineens naar de bodem zakt, zodat hij al liggend kan eten.



Hier zie je 't kleintje, als een oude Romein aan zijn buffet, "aanliggen".
De witte stippen op de bodem zijn het eten.
En Flora zaliger komt natuurlijk even kijken wat er te smikkelen valt.

Al heel dikwijls heb ik 't kleintje uit het aquarium willen nemen en hem doden. Maar ik twijfel altijd. Uiteindelijk leeft hij nu al 5 maanden, en is hij toch een van de sterken, want de honderd andere eitjes zijn niet uitgekomen, en een 70-tal kleine vissen is ook vrij snel overleden. Hij houdt dapper stand. Hoeveel moeite 't leven hem ook kost.



Als ik hem zoveel moeite zie doen om te overleven dan doet mijn hart echt pijn en denk ik : "Ik haal hem eruit en trap dat "anderhalf centimetertje gesukkel" dood, dan moet hij niet meer afzien." Maar eigenlijk ben ik diegene die "lijd" door hem zo te zien werken voor zijn kost en misschien houdt hijzelf wel van zijn leventje... Uiteindelijk weet het diertje ook niet beter. Hij beseft niet eens dat zijn collega's het veel makkelijker hebben. En tja, dan laat ik hem toch maar leven.
Het klinkt totaal belachelijk daar ben ik mij honderd percent van bewust, maar toch vind ik dit een moeilijk probleem. Ik zou zo graag "goed" doen maar weet in dit geval echt niet wat "goed" is.
Amai, ik - als rasechte weegschaal - zou niet graag God zijn. Stel u voor dat ik over elk geval 5 maanden zou moeten delibereren! De wereld zou nogal overbevolkt raken!

Kortom : wie ben ik om te oordelen over de waarde van een "ander" leven?
Als ik nog denk aan die foto's van die hond met twee poten die een heerlijk, en ook nog nuttig, leven leidde... Of wat te denken van deze mens die geboren is zonder armen en toch heeft geleerd gitaar te spelen? Je moet maar eens naar 't filmpje kijken, 't is wonderlijk...