Archief

Alweer een zeer herkenbaar onderdeel van het "geliefde" ding...
Nu meer dan ooit trouwens...




Reeds opgelost door Luk, Walter, Helena, Mieke, Viva, Steven, Ritje, Rudy, Kathleen, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Fernanda, Sus, Marleen, François, Andromeda en Ingrid!

OK. Ik heb medelijden als ge met dit weer moeite zit te doen om te zien hoe een cylinderkop van uw auto eruit ziet... Want dat is 't écht niet. Dus kom uit de garage en zet u lekker warm terug binnen want 't is daar dat ge dit ding moet zoeken.
Ge moet dus ook niet op uw dak kruipen om te zien hoe een "ronddraai-dampafvoerpijpje" eruit ziet. Maar de trouwe speler die me dat antwoord heeft opgestuurd krijgt wel de prijs van 't langste moeilijke woord van deze week. Of kan iemand nog beter?



Reeds opgelost door Luk, Walter, Helena, Mieke, Viva, Steven, Ritje, Rudy, Kathleen, Dolfijn en Lange Lou!

Veel succes, en laat uw hersenen goed draaien dan krijgen die 't toch alvast warm.
Groeten uit de Kille Kempen. 't Is hier -10°...

Mathurin begint stilaan de charme van 't rare witte goedje in te zien...
Het gaat niet meer lang duren of hij vraagt me om skistokken denk ik.



Mathurin : "Volgens National Geografic moeten er in sneeuw pinguïns zitten..."



Mathurin : "Ik ga vandaag niet naar binnen voor ik zo'n dikke sappige vette vogel gevangen heb!"



Mathurin : "Maar bij gebrek aan een pinguïn wil ik 't eventueel ook wel met zeehond doen. Dat zal wel naar vis smaken zeker? Hopelijk niet naar hond."

Oh leuk! Ik dacht dat het spotgemakkelijk was maar dat is 't blijkbaar niet!
Aangezien jullie zo heerlijk in de mist zitten met pralines, koksmutsen (ik zie je dit voorwerp al op je hoofd zetten ), kammen, zeepbakjes (ge zijt toch allemaal zo'n propere mensen!) en koffiefilters zal ik deze week precies nog veel foto's kunnen laten zien alvorens het geraden wordt! Fijn!



Maar... toch reeds opgelost door Luk, Walter, Helena, Mieke en Viva!

Woensdag, 13 november 2002 - 22.15u.
Voor Phuket.

17. The Man with the Golden Arm.

Rond een uur of tien opgepikt door 4 speedboten. Serieuze. Ik was bang dat we heel de dag als sardinnekes opeen gingen zitten, maar niks was minder waar. We hadden room to move, konden liggen, zitten, hangen en staan. Twee Yamaha V6 200 pk motoren erachter en wijle weg. Keifak.
Aan 70 per uur naar de baai van Ao Phang Nga. Schitterende tocht!

Het eerste doel was dus dat onnozel James Bond eiland, waar enkele minuten van "The man with the golden gun" waren opgenomen. Godbetert 30 jaar geleden. En heel die streek leeft hier dus nu nog van! Stel dat die film nooit gemaakt was, dan stonden er dus duizenden Thai extra aan den dop. Een ongelofelijke commerce! Het Scherpenheuvel van James Bond. Hilarisch.
Loopt er een Amerikaan voor ons en die begint heel serieus tegen zijn vrouw te vertellen over "The man with the golden arm". Heerlijk moment.

Het rechtopstaand rotske in zee is echt niet veel bijzonder. Het is zelfs vrij klein in verhouding tot de rest van de kartsrotsen die toch wel 100 meter hoog zijn. Errond hebben ze een soort boardwalk gemaakt, zodanig dat ge van daarop het rotske nog kunt fotograferen zonder dat er 7000 toeristen voor uw beeld lopen. Dus dat hebben ze goed aangepakt. Voor de rest is het een Vlaamse Kermis van toeristenstallekes met de bangelijkste prullen. Soit die rots is brol, maar de omgeving is wel uitzonderlijk mooi.

Ge vaart dus aan razende snelheid tussen al die hoge rotsen waar op de meest onmogelijke manieren nog bomen en kaktussen tegenaan groeien.
Mooie tocht door de mangroven gemaakt, en onder rotsen onderdoor gevaren. Was niet zo simpel want het water was aan 't opkomen en het waren redelijk grote motorboten, dus het was een kwestie ze echt op het hoogste punt onder de rots door te loodsen.
Het lijkt hier heel erg op Halong Bay in Vietnam, en naar 't schijnt ook op Guilin in China. Alleen dat het hier natuurlijk veel toeristischer is. 

De drukte viel anders heel goed mee. Af en toe eens een andere toeristenboot, maar helemaal niet storend. Tot we aanlegden aan een zogenaamd seagypsy dorp : Panniye Village… Een gigantische nederzetting op palen in zee die dus ontstaan was, en in leven bleef, door de James Bond mythe. Ongelofelijk maar waar.

Het was een vettig, vies, vuil Moslimdorp. Kompleet onderkomen en verwaarloosd waarin een bende moslims liggen te vegeteren tot de boten verse toeristen leeggekieperd worden en ze die hun rommel kunnen beginnen aansmeren.

Over loopbruggen door hun negorij gewandeld. Een ander woord kan ik er met de beste wil niet voor vinden. Alles is kapot, niemand repareert iets. Dikke, vette Thai liggen op de grond te maffen. A ja, pal op de middag en sinds gisteren Ramadam, dus overdag eten en drinken is er momenteel ook niet bij, wat moet een mens dan doen? Ge kunt toch niet beginnen kuisen of repareren?...
In een school terechtgekomen die totaal op stelten stond. Geen enkele leerkracht te zien, en allemaal klassen vol kinderen die zeer uitbundig zichzelf zaten te amuseren. Heel vreemd.

Dan als vee naar het "restaurantje" gedreven. Ik denk dat er gemakkelijk plaats was voor 1000 man. De James Bond industrie. Ge kunt het u echt niet voorstellen. Maar kom, ondanks de omstandigheden toch lekker gegeten en het allemaal maar met de nodige humor bezien. Over de hygiënische normen zullen we het niet hebben want er sprong vanalles rond dat zijn tanden of angeltjes in mijn benen zette.

Paar schitterende pareo's gekocht, en wat met Peter zitten babbelen. We dachten dat hij geschiedkundige was of zoiets, maar hij heeft politiek recht gestudeerd om in the foreign office terecht te komen, en omdat dat uiteindelijk te lang duurde is hij in de reissector gerold via ’t reisbureau van zijn ouders, en zo zit die mens nu al 15 jaar op boten. Hij heeft al de waanzinnigste zeilreizen gedaan. Hij is op de moment zelfs gedomicilieerd op de Seychellen, en is een even fervente fan van Zanzibar als wij. ’t Is een jongen die zijn leven goed aanpakt. Amaai.

De terugtocht naar de Starflyer was ook nog heel mooi. Er stonden weer de meest uitzinnige wolken aan de hemel. Terug aan superspeed door het kartslandschap, en op 't einde haar dan als een koningin aan een eilandje zien liggen. Iedereen was doodmoe en vies en plakkerig. Dus efkes aan Peter gevraagd om ons nog rap naar het eilandje te brengen voor een zwemmeke. En die gast is echt van goeie wil, dus dat kon ook al weer. Jongens deed dat deugd!

Om half zes gingen we uitzeilen, maar er was zo goed als geen wind, dus is het voornamelijk zonsondergang bekijken geworden, wat ook niet te versmaden was. Ik heb mijn plekje ondertussen wel gevonden. Vanvoor op de tien meter lange boegspriet. Helemaal alleen, geen mens ziet mij zitten en er kan niemand in mijn gezichtsveld komen staan.

Achteraf in de invallende duisternis, alle tinten donkergrijs verlicht door bliksems, op de brug nog wat met Oleg staan babbelen in zijn sappig Russisch Engels en weer wat bijgeleerd. Ze is het gelukkigst met 5 à 6 beaufort, dan kunnen alle zeilen gebruikt worden. Maar bij 8 beaufort is het al platte paniek, want zo heeft hij eens zijn twee ankers uitgeworpen en ondertussen de motoren laten draaien, en nog kreeg hij zijn passagiers die in de tenders zaten niet terug aan boord omdat de kleine bootjes maar bleven afdrijven.
De Russen zijn eigenlijk nog het leukst, die hebben een goeie zin voor humor. Maar de Scandinavische officieren dat zijn echt triestige zure haringen. Daar kan geen lachske van af.

Vanavond zijn we totaal absurd naar Phuket gevaren om enkele danseressen en wat rammelan op te halen voor de Thaïse culturele show na het diner. Ondertussen kwam er uit het NW een serieus onweer aangedreven. Oleg vreest voor onze uitstap van morgen… want we moeten seffens (als de jazz terug van boord is) wel terug die richting uitvaren.

Enfin, daarstraks tijdens de lezing van Peter zijn er al flink wat tonnen water uit de lucht gevallen dus misschien is het morgen wel terug beter. We zaten met negen in de library en we waren allemaal zo moe dat we bijna ter plekke in slaap vielen.
Veel heb ik vandaag aan zijn verhalen dus niet gehad.

Mijn kleertjes die ik vanmiddag gekocht heb schijnen in de smaak te vallen want er zijn al twee vrouwen afgekomen om me er complimentjes mee te geven. ‘k Ben er zelf ook heel kontent mee trouwens. ’t Zijn nuttige en leuke souvenirs.

We zijn met onze laatste krachten gaan dineren, en in onze kooi gesukkeld. Zo'n dag speedboat is vermoeiend, ge beseft het niet maar elke spierke zit konstant gespannen om schokken op te vangen en in evenwicht te blijven. Maar 't is wel zalig natuurlijk. Onze pa was ook zo zot van boten. Het zal dus wel een genetisch iets zijn. Maar onze pa kon wel goed slapen. Wou dat dat ook genetisch klopte…

De sneeuw ligt hier kattenbuik-diep!!!



Vrolijke voetjes!



Mathurin : "Een donsdeken? Een koud donsdeken?... Een kerststronk zonder crème glace? En zonder room? En ze smaakt naar niks? Nee moeder, dit is echt wel een heel moeilijk raadsel..."



Ming : "Daar gaan we weer. Doffe ellende. Vietnam was ook maar niks, maar België in de winter is voor een Aziatische kat toch ook niet alles..."



Serendipity :"Ohlala, mijn pootjes worden nat... Volgende keer reïncarneer ik als een flamingo... dan wordt er tenminste maar 1 poot koud. Of als een ijsbeer... zoals onze Phineas."



Phineas : "Ge vergist u Serendipity. Ik zie er misschien wel uit als een ijsbeer maar ik heb de ziel van een marmot. Een kouwelijke marmot."

Deze week heb ik gekozen voor alweer een overbekend voorwerp maar deze keer wel een zeer geliefd...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ben je ook altijd wat bang dat je poes of hond op je bevroren vijvertje gaat lopen en door het ijs gaat zakken? Ik los dat probleem elke winter op deze manier op.

Vanaf ik hoor dat de vriestijd begint haal ik mijn "ijshekjes" uit het magazijn. Het zijn twee stevige Bekaert-draadhekken die ik met een tang op maat, en naar de vorm van mijn vijvertje, geknipt heb. Er zijn ook gaten uitgeknipt voor de oeverplanten. Voor ik de hekjes leg zijn de planten wel volledig teruggesnoeid zodat enkel de wortels en 10 cm van de plant overblijven. Dat is voldoende om ze in de lente terug te laten op schieten.

Het fonteintje kan rustig blijven spuiten, de druppels vormen ijspegels aan het draadwerk maar meer ook niet.

Je moet wel stevige hekken kiezen wat het doorknippen (of doorslijpen. Véél eenvoudiger.) van de draad wel moeilijk maakt, maar je kan de hekken dan elk jaar opnieuw gebruiken en zo is het een eenmalige kost. Ze zijn betrekkelijk makkelijk weg te bergen door ze vertikaal tegen de achterwand van een garage op te bergen, ze wegen ook maar een paar kilo. Ze kunnen ook rustig ergens buiten blijven staan want het metaal is toch geplastifiëerd. Voor een kleine vijver vind ik het een ideale oplossing. Als je wil kan je de hekken ook enkele weken in de herst leggen dan vallen de bladeren van de bomen niet in 't water. Sommige mensen gebruiken hier netten voor maar dit systeem is zeker zo praktisch.



Het is niet zo mooi een maand of drie, vier een hekwerk over 't water leggen, maar ik vind de veiligheid van mijn poezen belangrijker dan het esthetisch aspect.

Altijd maar weer bleef ik het uitstellen om een aflevering van mijn jeugdherinneringen op mijn blog te zetten omdat er steeds maar weer nieuwe herinneringen boven komen drijven, jammer genoeg nooit chronologisch. En ik had dit verhaal toch zo graag in juiste volgorde op mijn blog gezet... Maar als dat van mijn vrij ongeorganiseerd geheugen moet afhangen kan 't zijn dat er dan nooit meer een verhaal verschijnt. Dus hier is er weer eentje. Later zal ik er misschien nog wel enkele tussenvoegen.

--------------------------------------

38. Eindelijk vorderingen!

Toen ik negen jaar was werden er, tijdens onze vakantie bij onze pa op “den buiten”, - o toeval - toch weer twee nestjes poezen geboren. Eén van de twee moederpoezen stierf maar de andere nam haar nestje over en zorgde dapper voor zeven kleintjes.



Moederpoes met de zeven kleintjes in 't zagemeel van het houtatelier.
Dit was een speciaal geval dus hier mocht godzijdank een foto van genomen worden...

Op een dag zat een van de kleine hummeltjes voor de dorpel, ik zag het niet en trapte er op… Het diertje was gewond aan zijn neus. Ik nam het veilig mee naar mijn slaapkamer en voedde het met een papflesje. ’s Nachts stond ik een paar keer op om het te laten drinken en al snel werd het een gezond diertje. Na zoveel vertoon van zorg en liefde besloot ons ma dat ik ’t beestje na de vakantie mee naar “’t stad” mocht nemen. Ik was de koning te rijk! Onze pa kwam alweer tot de vaststelling dat “één” hetzelfde is als “géén” en hij stond er op dat we ook nog een andere poesje meenamen zodat ze gezelschap zouden hebben aan mekaar. Ik was de keizer te rijk!

Kleine poezen naast de soeppot.

Het was in de periode dat Sandie Shaw het songfestival gewonnen had en ik doopte het verongelukte poesje Sandie. Volgens ons ma kon dit niet. Sandie vond ze een jongensnaam. Ik moest die naam vervrouwelijken. Aangezien, nu ik eindelijk een poes had gekregen, de naam wel het allerlaatste van mijn zorgen was doopte ik haar dan maar Sandra. Een mens moet al eens water in zijn wijn doen. Het andere poesje werd Mireille, naar Mireille Mathieu, en die naam kon onmiddellijk ma’s goedkeuring wegdragen. Door die rare namen aanzagen de stoere bonken van broers van mijn pa ons nu helemáál als een bende gekken. Maar dat waren we toch al gewoon. De normale kattennamen op den buiten waren meestal "Spitske", "Tijger", "Moederpoes", "Kater", tenminste als ze al namen kregen. De meest gewaagde naam was nog "Bambam" omdat toen net "The Flintstones" op tv uitgezonden werden.

Een van de zeldzame foto's...  Want katten fotograferen was dure onzin.
Ge zag ze dagelijks! Waarom er dan foto's van nemen?...
Ronnie, Katia, Moorke en Flipper dan toch vereeuwigd.
 

Na de vakantie werden we met de auto naar “’t stad” gebracht samen met mijn nieuwe kroost. Ik was het gelukkigste kind van de wereld! Sandra en Mireille waren de beste vrienden en ondanks het feit dat we op een tweede verdieping woonden konden ze toch buiten. De huizen rond de Grote Markt hadden trapgeveltjes en de meisjes vonden het heerlijk om via ’t badkamerraam over die trapjes en de nokken van de daken te gaan paraderen. Het waren twee overheerlijke jaren. In de vooravond werd het raam steeds zorgvuldig gesloten zodat ze de nacht veilig binnen doorbrachten.

Tot we op een namiddag naar “de mode-show voor plechtige communiekleedjes” moesten gaan kijken. Ik zag er een heel mooi kleed met een kanten kap, maar mijn vriendinneke koos ook net dat kleed uit… En de pastoor liet niet toe dat er twee meisjes met ’t zelfde kleed in zijn kathedraal hun communie gingen doen. Heel jammer vond ik dat. Mijn droomkleed kreeg ik dus niet.

Ons ma besloot dan ten langen leste om een tweedehands kleed voor me te kopen, “dan zou er zeker niemand anders hetzelfde kleed kunnen hebben”. Ja, dat had ze weer zuinig en praktisch opgelost! Het was een gruwelijke teleurstelling voor me. Ik had me zo verheugd op dat sjieke kanten kleed. Maar het was ook een heel duur ding en ons ma vond het niet erg dat ik ernaast gegrepen had want ze vond het toch maar “zotte kosten” om voor één dag zoveel geld uit te geven.

Dus vond ons ma een advertentie voor een tweedehandskleed en op een namiddag moesten we naar dat ellendige ding bij mensen thuis gaan kijken. Het duurde langer dan verwacht en we kwamen veel later thuis dan anders. Het badkamerraam stond nog open… en Sandra was weg… Alsof het nog niet ellendig genoeg was dat ik mijn communie moest gaan doen in dat oudbollige, doodsaaie kleed, was ik nu ook nog mijn lievelingspoes kwijt die ik zo liefdevol had groot gebracht. Het werd een rotcommunie. Alweer. Een mens zou er zijn geloof door verliezen.

Mireille als oude poes. Ze is dertien geworden.
-------------------------
Al de voorgaande afleveringen kunnen jullie lezen op dit blog :
http://www.bloggen.be/laathi/