Archief

HOE KNAP IS JE RECHTER VOET?
 
Je moet dit even proberen, het kost je 2 seconden. Ik kon het zelf ook niet geloven! Het is een oefening van een orthopedische chirurg........... het zal je verstand doen schrikken en je wilt het keer op keer weer over doen om je voet niet de verkeerde richting op te laten gaan, maar.... het gaat niet. Het is voorgeprogrammeerd in je hersenen.
 
Hier komt de oefening: 

1. terwijl je nu achter je computer zit: til je de rechter voet van de vloer en maak kloksgewijs cirkels (dus
   rechtsom)
2. En nu, terwijl je voet nog bezig is teken je met je rechter hand het cijfer 6. En zie daar: je voet zal van
   richting veranderen.........
  
Ik zei het je toch!!!! En je kunt er niets aan doen! Jij en ik weten hoe stom het is, maar voordat de dag voorbij is blijf je het proberen zonder resultaat ............. als je er al niet mee bent opgehouden.

En toen... werden 'alle hens aan dek' geroepen...



... en dat was wel nodig ook ...



... want het middenste glas alleen weegt al maar liefst 54 kg...



Eén, twee, drie! Hop!
('Hop!'? Nou ja, "Hop!" met een licht kreuntje weliswaar.)
En vooral, vooral, niet laten vallen ijsberen!



Mission accomplished. Iedereen moe maar gelukkig.



Euh, jongens?... Hier wacht er nog zo eentje! Van ongeveer 150 kilo...
Of eerst nog een stevig soepke?



En op het einde van de tweede avond had ik overal prachtige ramen...



En stil! En warm dat dat was!!! Ramen poetsen aan de buitenkant was onmogelijk, binnen de paar seconden vroor het water er aan vast. Nogal logisch, het was ondertussen -7°C. En toch... aan de binnenzijde voelden de ruiten helemaal niet koud aan. Zalig!

Aan de muren is niks beschadigd, het lijkt wel alsof de ramen er uit zichzelf in "gevlogen" zijn. Dus als ik nu een paar maanden geleden niet zo dom was geweest om zelf die rolluikkast open te breken had ik niet eens aan behangen hoeven te denken.



En de volgende dag,... werd de volgende klus geklaard.
De loggia zag er geen eenvoudige job uit maar toch paste alles weer perfect. Alweer bleek alles juist opgemeten, waren de materialen correct geleverd, en werd heel de puzzel pico bello geplaatst.

Na al mijn verbouwellende van de afgelopen twee jaar is het een verademing weer eens met betrouwbare firma's te mogen werken. Met deze ramenfirma en mijn dakwerkenmensen heb ik al heel vaak gewerkt en telkens weer lopen de werken op wieltjes. Waarom kan dat niet bij alle firma's zo zijn?

Als ik nu eens zou proberen om mijn ramenmannen en dakmannen her op te leiden als verandabouwer en terraslegger, dan kunnen die misschien de knoeiboel van die prutsers opnieuw komen maken? Alhoewel. Ik denk niet dat deze mensen tijd hebben om avondcursussen terrasbouw te gaan volgen.

En nu laat ik de chaos hier in huis even de boel de boel. Mijn kop gonst nog van de drukte.
'Take five' zou ik zeggen. Nee, geen 5 minuten. 5 dagen!

(Om heel eerlijk te zijn... ik ben blij dat mijn dakmannen momenteel uitgevroren zijn. Ik heb de rust hard nodig om er volgende week terug tegen aan te kunnen gaan.)

In de volgende aflevering : de poezen tijdens de werken... Die waren iets minder happy...

Die kraan kwam goed van pas om ons van iets te ontdoen dat lange jaren een goede dienst heeft bewezen maar nu eveneens overbodig geworden is. Onze lichtreclamebak. Een ding van 2.70m hoog... Dat haakt ge niet even zelf in een bui van huisvlijt af nietwaar?



En als ge zo'n schitterend gerief voor handen hebt? Dan is het toch het ideale ogenblik om het te gebruiken?
Trouwens ik wou die plaat weg hebben voor overmorgen de nieuwe ramen geplaatst worden want ik vermoedde al dat het een beetje gevaarlijk slingerwerk zou kunnen worden...






Emotioneel moment toch wel weer. Dus even nog een knuffel.






En ja hoor, de wind hielp dapper mee. Gelukkig naar de goeie kant.






Jaren lang zijn onze klanten onder deze plaat naar binnengewandeld. En amper een tiental hebben ooit de grap gesnapt. Maar die kwamen dan ook zingend binnen. Zij hadden de liedjes wél ontcijferd die op onze reclameplaat stonden.
Waarmee weer eens aangetoond is hoe weinig muzikanten effectief noten kunnen lezen...

Misschien kan er iemand van mijn lezers de puzzel oplossen?
Drie van de liedjes zijn zeer bekend. Het vierde kunnen jullie niet raden want dat is een nummer van Paul.
Komaan, muzikanten onder u, begint er aan!



Kaal hé?...
De gevel, bedoel ik.

Huisvlijt zou ik dit nog bezwaarlijk noemen. Een kraan hebben we niet in ons gereedschapskistje - zeg eigenlijk maar "kist" - liggen. Nee, daken vernieuwen doen we niet zelf. We breken ze zelfs niet eens eigenhandig af.






Met mijn kopje hoor ik eigenlijk niet meer op een dak waar gewerkt wordt  thuis. Ik spring achteruit bij elk onverwacht hard geluid en op een dak waar drie mannen volop aan't werken zijn komt plots geluid van overal en is mijn sprongetje niet zo interessant.
Maar toch, even naar boven klimmen... ik kan 't niet laten. Ik had trouwens een vraagje aan mijn geliefde dakdekker...



"Hmmmm... seg mannen... die kraan kan ik eigenlijk ook nog wel voor iets anders gebruiken..."


En waar gaat die kraan nog heel nuttig voor blijken te zijn?...
Dat zien jullie morgen!



En ondertussen groeit Cadfael in alle rust verder.

We kunnen kasten bouwen, maar we kunnen evengoed, zo niet béter, dingen afbreken...
Stilaan, beetje voor beetje, verdwijnen de herinneringen aan de muziekwinkel. Nu was het de beurt aan ons gitaarsnaren-muurtje...



Zo zag het er in zijn gloriedagen uit.
Maar het had zijn dienst gedaan...



De eerste slagen gaf ik zelf, maar mijn oren waren daar niet echt gelukkig mee.



Dus om heel eerlijk te zijn... ik heb de overige 99% van het afbreekwerk maar aan iemand anders overgelaten.



Wel heb ik heel braaf in stilte voor het afvoeren van de steentjes (3 kg 't stuk) gezorgd...



Nemuri Neko : "Zonde, zonde, zonde,... Dat was nu zó plezant om over die kanteeltjes te lopen..."
Cadfael : "Maarrrr Nemuri... zouden ze dat morken nie teruk opbouw? Zij breek tok altijd af en bouw tok altijd teruk op?"
Nemuri Neko : "Nee, mon petit ami, voor dit muurtje wordt dit het definitieve einde."

Cadfael kent ons al beter dan Nemuri Neko, want inderdaad het muurtje is ondertussen weg, maar de plannen voor het volgende bouwwerk zijn al in volle gisting.

Morgen zullen jullie nog iets anders zien verdwijnen... Iets veel authentiekers...
Maar daar moest wel een kraan aan te pas komen.