Archief

Het is niet te geloven maar het gaat toch weer gebeuren... De wereld wordt gek.
Herinneren jullie nog het dubieuze heerschap, Guillermo Vargas Habacuc? De artiest die als "kunstwerk" een hond liet sterven in een kunstgalerij?
Overal ter wereld is zijn aktie toen aangeklaagd en is alle moeite gedaan om hem niet te laten deelnemen aan de Biënnale in Honduras. Desondanks is Habacuc (samen met 5 andere kunstenaars) nu tóch verkozen om zijn land te vertegenwoordigen op de prestigieuze tentoontstelling "Visual Arts Biennal Central America" aangezien de jury zijn "kunstproject", een stervende hond dus, zeer origineel vond. En ja, dus mag hij zijn "kunstje" nog een keer opnieuw opvoeren. Wéér gaat er dus een hond moeten liggen sterven, weerloos vastgelijnd aan een touw, terwijl net buiten zijn bereik eten staat. Aangezien zo'n hond snel sterft is het best mogelijk dat hij er meerdere zal moeten gebruiken aangezien de tentoonstelling wel langer dan de leeftijd van het dier zal duren...

Ik wil niet opgeven om er iets tegen proberen te doen, want alles gaat van kwaad tot erger.
Er is nu zelfs al een artiest die van plan is een mens te laten sterven in een expositieruimte. OK, die mens zal een terminale patiënt zijn, en hij kan tenminste zelf kiezen of hij mee wil doen aan het "kunst-evenement" of niet. Maar een dier heeft die kans niet. Zo'n hond wordt gewoon gevangen, heeft geen keuze, en wordt tot vermaak van de "kunstliefhebbers" uitgehongerd tot de dood er op volgt.
Die hond heeft geen stem. Wij echter wél!

Om te trachten dit gruwelijke volksvermaak te stoppen vraag ik jullie dus weer om de petitie te ondertekenen. Momenteel zijn er al meer dan een  miljoen mensen die tegen dit "kunstwerk" in actie zijn gekomen. Het kost je niets. Slechts één minuutje van je tijd. Geef niet op. Want je kent de spreuk op mijn blog :
"Voor het slagen van het kwaad, is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen."

Dus in naam van de menselijkheid, ga hier tekenen en zet er desnoods een commentaar bij :
http://www.petitiononline.com/ea6gk/petition-sign.html?

Als je wil lezen wat er allemaal op mijn blog over dit gruwelijke gebeuren is verschenen eind oktober vorig jaar klik hier https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1193176801&stopdatum=1193263201 Hier vinden jullie ook de mail die je kan kopïeren en door kan sturen naar "menselijke" mensen en dierenvrienden in de hoop dat die mee willen vechten voor een wereld zonder "gruwel als kunst".
In dat artikel staat het oude petitieadres. Gebruik dat dus zeker niet.
Het adres waar je nu kan gaan tekenen is dus wel degelijk :
  http://www.petitiononline.com/ea6gk/petition-sign.html?

Hopelijk doen jullie mee je best de wereld een beetje minder hopeloos te maken...

We wippen weer even naar de haven.
Van zwaan tot zwaan.
Ondertussen was het tijd voor een slokje geworden. Ah ja, van al dat water te zien krijgt een mens dorst.

         

De bezemwagen werd omgetoverd tot een geïmproviseerd cafeetje. Hij begon al goed vol te geraken, vandaar dat natuurlijk de drankvoorraad moest opgedronken worden om plaats te maken voor de volgende fiets die 't opgaf.

         

Alhoewel François dus niet geïncarneerd is in een Hindoe-godje met 8 armen kan hij met twee handen toch ook al veel bereiken. En drinken én filmen is alvast geen probleem. Hoewel ik toch niet graag zijn was zou doen.

         

         

         

Plots kwam er tussen al die industrie en 't gewoel van de schepen een zwaan aangevlogen...
Een poëtisch moment... Een brok stralend leven tussen al het grijze staal en beton.

         

         

Onverstoorbaar zwom ze tussen de boten....
En de zwaan had blijkbaar de zon meegebracht! Eindelijk!

         

Het gebouw met het grijze dak in 't midden van de foto is de brandweerkazerne. 

         

De bouwwerf rond het Eilandje. En 't gaat er nog niet op beteren want de eerste jaren zal hier de - zeer omstreden - gigantische Wapperbrug gebouwd worden.

Terug richting centrum nu. Maar onderweg kunnen we 't toch niet laten om nog even op een van mijn favoriete plekken te stoppen... Waar mijn vriendjes het weer niet zullen nalaten om mij in compromiterende houdingen te fotograferen...

Alvast enkele foto's uit het prachtige Diest! Er komen er in de loop van de weken nog meer!

Wie raadt in welk prachtig bos Irma vanavond weer ongelukkig zat te wezen?...
(De reden van haar ontevredenheid zal ze je later wel in een strip vertellen, wees gerust )
Als je deze heerlijke plek kent zet je antwoord maar onder reageer. Alleen Klaproosje moet zich onthouden natuurlijk, want zij is het die me de geweldige tip gaf om daar eens te gaan fotograferen! Hartelijk dank daarvoor want 't was de moeite. Ondanks het anderhalf uur verloren rijden, de regen, de natte, koude voeten en de uitglijpartijen met de bijhorende bemodderde kleren. 
Of misschien maakten het die het nog wel extra de moeite

We springen even terug naar het bezoek aan de brandweerkazerne in de haven.
Toch makkelijk zo'n blog dat je van de hak op de tak kan springen.

De "badkamer" van de brandweermannen. Maar wat hebben ze aan voor ze hier terecht kunnen om het roet van zich af te wassen?

         

Ziehier de garderobe van de brandweer :
De broek met laarzen. Die steeds instapklaar staat om zo snel mogelijk te kunnen vertrekken.

         

Irma : "En als onze pa thuis zijn broek zo achterlaat in de badkamer dan is 't ambras... Onze pa was beter pompier geworden..."

         

De helmen en de vesten. Ieder heeft zijn eigen pak. Grijpensklaar.
Goddank was er net geen noodgeval anders was er een brandweerman met een schaap op zijn kop uitgereden.

      

Pakken voor chemische brandbestrijding. Niet alle branden kunnen met met water of schuim geblust worden. De ontelbare gevaarlijke stoffen in de fabrieken van de haven hebben elk een specifieke manier waarop ze moeten aangepakt worden in geval van brand.

         

De duikpakken. Eerst wordt een gewoon duikpak aangetrokken en daarover een "droog" duikpak.
En dat alles gebeurt op amper een minuutje tijd.

         

Een loodzwaar duikmasker. Gelukkig voelt ge dat gewicht onder water niet...
En waar vond ik Irma terug? In 't duikersbrandweerwagentje... 

           


         

         

Ja, als ze onbeleefd wordt dan vertrek ik gewoon. Ik wil er echt niet mee "in affronten vallen" zoals ze zo mooi in 't Antwerps zeggen.
Dus... op pad naar de volgende foto-stop!