Archief

't Was deze keer precies een heel klein beetje moeilijk? Ge dacht blijkbaar allemaal dat ik jullie liet zoeken naar het ontstekingsmechanisme in een waterstofbom! Komaan, dat weet ik toch dat ge dat, (buiten die paar terroristen onder jullie) niet in de kast hebt liggen! Zo moeilijk maak ik het toch nooit...
't Was weer een heel gekend voorwerp, maar nee, 't was geen chauffageknop, radioknop, drukknoop, onderdeel van een wekker, filmrolletje, batterij, pet-fles of servetring. Het was een doodeenvoudige spuitbus! Het "vernevel-gaatje" van een spuitbus!!
Met dank aan Steven voor de juiste benaming van dit gaatje

       



Alleen al in de badkamer en de apotheekkast vond ik 10 exemplaren...  Er bestaan spuitbussen van deodorant (zoals die op mijn foto), luchtverfrisser, meubelglans, insektenverdelger, massageolie, ontsmettingspoeder, parfum,... Dus ga nu niet beweren dat jullie er niet ééntje in huis hebben hé!
Viva, Ritje, Speelster, Francois, Willem, Cooltje, Ron, Steven, Sjoeke, Ingrid, Paul, Luk, Andromeda, Thea, Loulou, Vera, Franske, Chris, Redpoppy, Opapat, Fernanda en Viv L.
  hadden het juist geraden!
Ik vind het wel oprecht erg dat al die anderen zo gezweet hebben op 't raadsel. En dat ocharme zonder een buske deodorant in huis te hebben... Zet de ramen nu maar eens flink open, dat ontgeurt ook wel

Morgen verse aanvoer voor jullie - na deze week, echt warmgelopen - hersentjes!
En vanavond is er een nieuwe aflevering van "Mijn Jeugdherinneringen" klaar!

22. De troostprijsdieren.

Maar aan elke vakantie komt een einde. Dus eens terug in “’t stad” zat ik weer in mijn huisdierloze bestaan. Op een keer dacht ons ma het probleem efficiënt op te lossen door een paaskuikentje voor me te kopen. Met het idee in haar achterhoofd dat zo’n diertje toch geen lang leven beschoren was. En inderdaad, door een onverhoedse beweging trapte ik het na een paar dagen plat. Ramp boven ramp was het sukkeltje dan ook nog niet op slag dood, dus moest ons ma het ook nog verdrinken om het uit zijn lijden te verlossen. Weer een jeugdtrauma bij…

De pa bleef maar lobby-en voor een hondje voor mij - zelfs ’t allerkleinste zou al goed genoeg zijn - maar ons ma hield halstarrig de boot af. Mijn enige huisdieren beperkten zich dus tot een rups, die ik op de bloemkool vond, en die ik in een potje met lekkere blaadjes mocht bijhouden. Zolang de pot goed dicht bleef toch.

Mijn enige hond : "Bobby"... op wieltjes.
Hier voor de Brabo-fontein op de Grote Markt in Antwerpen in september 1961.

Dus concentreerde ik me maar weer op mijn beren. Ons ma bleef echter onverdroten mijn interesse voor poppen aanwakkeren. Pa timmerde een heel mooi bedje en een kleerkastje voor hen maar het was allemaal boter aan de galg. Om hen te plezieren probeerde ik regelmatig om enkele dagen met die poppen te spelen - ze hadden de namen van mijn nichten gekregen - maar ik verveelde me er dood mee. Poppen in bed steken, poppen aankleden, poppen de papfles geven en poppen pisdoeken aan doen. Nee, dat was echt niets voor mij. En dat is ’t ook nooit geworden.

September 1962.
Het kleerkastje en het bedje dat pa voor mijn poppen gemaakt had.
Voor mijn knietjes op de grond zien jullie ouwe trouwe Bobby... op zijn wieltjes...
Mijn lieve groezelige beren mochten natuurlijk weer niet op de foto.



December 1966.
Eindelijk mochten mijn aftandse lievelingsberen dan toch eens op de foto...
Daar heb ik nogal een zaag voor moeten spannen om ons ma zover te krijgen dat
ze aan die rafelige dingen een foto wou spenderen...

Ons ma was ook van mening dat ik geen huisdier nodig had omdat de bomma en zij toch constant met mij bezig waren. En dat was ook zo. Ik werd rotverwend. Ik had zeker speelgoed genoeg. Maar dat nam niet weg dat ik toch wel een huisdiertje kon gebruiken vond ik. Met deze opvatting stond ik dus alleen, op mijn pa na, maar die had in dezes duidelijk geen zeggingschap.

Aan zee in Westende op 29 juni 1961.
Speelgoed genoeg dat overal meereisde, maar jammergenoeg geen huisdieren...
 

Als troostprijs gingen we dan maar elke zaterdagnamiddag naar ’t Nachtegalenpark. Daar hadden ze een groot aantal neerhofdieren. Geiten, kippen, hanen, konijnen, pauwen… En die mocht ik dan gaan voederen. Dat was best plezant maar ge kunt een worteltje aan een schaap geven toch echt niet vergelijken met het genot van een spinnende poes op uw schoot. Alleszins, dat idee kreeg ik dus niet overgebracht.
’t Kan natuurlijk ook weer ’t oude spreekwoord geweest zijn dat hier van toepassing was : “Wat baten kaars en bril als den uil niet zien en wil.”

’t Ergste was dan nog dat ons ma zo mooi kon vertellen over de poezen die zij in haar jeugd had gehad, “Molleke” een Pers, en “Queenie” een Siamees. En ik, arme ik, kreeg begot nog geen straatkat! Ik overdacht hoe onrechtvaardig dat toch allemaal was terwijl ik diep in de ogen van mijn rups in haar bokaaltje zat te staren...

Ons ma had het ook zo handig aangepakt dat ze me wijsmaakte dat alle "tamme dieren" in feite "huisdieren" waren. Zelfs al woonden ze niet bij u. En dat de duiven op de Groenplaats zo tam waren dat ik ze kon voederen dus dat dat in feite mijn huisdieren waren. Mijn ma was ook beter advocaat geworden. Uitleggen kon ze het alleszins goed genoeg.



Mijn uithuizige "huisdieren" voederen op de Groenplaats in september 1961.

Maar als de nood aan de man komt, is de redding nabij.

Totaal onverwacht deed een bejaarde Portugese vrouw in onze straat haar kanarie-vogeltjes weg! Ze vroeg ons ma om voor haar diertjes te zorgen. Gelukkig was ik er tijdens dat gesprek bij en ging deze ultieme kans om echte huisdieren te krijgen niet aan mijn neus voorbij! Mijn juichende kreet en twinkelende oogjes vermurwde beide dames hun harten! Nog dezelfde namiddag waren we plots de trotse bezitters van een oude kanarie “Coucourou” en een koppeltje jonge kanaries “Suske” en “Wiske”. De vogels kwetterden, ik joelde mee van puur plezier!!! Ons ma zong ook, totdat ze enkele dagen later de kooi voor de eerste keer moest kuisen, dan zong ze ineens een toontje lager J



Jaren later, 9 oktober 1964 - mijn zesde verjaardag - en zoals je ziet,
zitten "Suske en Wiske" nog knus dicht bij mekaar op hun stokske.
Gesuperviseerd door de koekoek uit de klok boven de kooi.
Ja, zelfs Big Brother bestond toen al
------------------------------------------------------
De oudere afleveringen van mijn verhaaltjesreeks vindt je door verder naar beneden te scrollen of door op "Mijn Jeugdherinneringen" te klikken in de linkerzijde van mijn blog.
Om de paar dagen verschijnt een nieuwe aflevering.

Ritje!!!!!
Zij was hier toen de teller op 100.000 sprong! Dus meisje, neem rustig je tijd, kies je kadootje maar uit en laat het me weten! Alvast proficiat!

En voor de "probeerders" maar "niet-winnaars"...
wees gerust, ik zal tegen dat we aan nummer 111.111 zijn ook wel een plezant kadootje weten te verzinnen!
--------------------------
Ritje heeft ondertussen al gekozen... eerstdaags zal de pop van eigenaar veranderen! Ik ben heel blij dat ze in goede handen terecht gekomen is.
Gesteld dat Ritje ze uit de klauwtjes van haar poezen kan houden natuurlijk

Mijn lief klein konijntje...

In huize Viva, Ritje, Speelster, Francois, Willem, Cooltje, Ron, Steven, Sjoeke, Ingrid, Paul (nadat hij vannacht de badkamerkast terug leeggehaald had), Luk, Andromeda, Thea, Loulou, Vera, Franske, Chris, Redpoppy, Opapat, Fernanda en Viv L. kan de rust nu eindelijk aanbreken want ze hebben de oplossing gevonden!
Nu de anderen nog! Haast u want morgen zet ik hier de oplossing!

Diegene die op mijn blog op bezoek is als de teller 100.000 aanwijst krijgt een kadootje!
Normaal geef ik bij een belangrijk cijfer een A4-foto kado. Maar voor dit, toch wel speciale, getal krijgt de winnaar deze keer de keuze uit drie prijsjes :

- ofwel print ik de winnaar zijn favoriete foto (van hemzelf, zijn kleinkinderen, zijn lievelingsdier,...) op A4 formaat.
- ofwel bezorgt de winnaar mij een oude, beschadigde foto waar hij erg aan gehecht is en die hij graag geretoucheerd zou hebben, en dan restaureer ik die zo goed mogelijk en print ze op A4 formaat .
- ofwel krijgt de winnaar, in 't kader van de reeks jeugdherinneringen die ik momenteel aan 't schrijven ben, deze pop. Het is een handbeschilderde pop in een kanten kleedje, ze is ongeveer 35cm hoog.



Woont de winnaar in de Kempen of in 't Antwerpse, en krijgt hij graag zijn prijs persoonlijk, dan zorg ik ervoor.
Woont hij verder weg dan krijgt hij zijn kado thuis gestuurd nadat hij me zijn adres gemaild heeft.
Dus als je hier bent en de teller staat op 100.000 laat het me dan zeker weten en maak je keuze!
Veel succes!

21. Alles kan altijd nog beter!

Maar nog fijner waren de dagen dat ma en ik mochten meerijden naar de fabriek van pa waar hij schoolmeubelen en speeltuinuitrustingen maakte!

Ten eerste was er dan de avontuurlijke autorit, en dan de aankomst aan die - in mijn ogen - reusachtige, fabriek! Vol met de meest gigantische zaagmachines! Lintzagen, paneelzagen, het eindigde maar niet! Er was zelfs een roetzwarte smidse met een echt vuur en aambeelden!

Pa bij een van de grote machines...
 

Het magazijn stond vol met afgewerkte turntoestellen. Bokken om over te springen, plinten, houten kegels, sportramen, soms klimtorens en af en toe zelfs een trampoline! Een fabriek als een speeltuin. Kunt ge het geluk van een kind voorstellen…

Een houtopslag naast de fabriek. 

De opslagplaats vol evenwichtsbalken, zweedse banken en plinten.


Pa aan 't werk.

Het eigenlijke doel van deze tripjes was dat ons ma de burelen eens een grondige poetsbeurt gaf. En dat was wel nodig. Want als ’s middags pa en oom op hun bureel hun boterhammekes zaten op te eten, en hun koffie dronken uit hun blikken flessen, dan hadden ze als amusement : muizen  voederen! Ze hingen dan broodkortsjes met een touwtje aan de spijlen van hun stoel en dan kwamen de muizen die er af knabbelen. Als ware dierenvrienden zouden ze ’t nooit in hun hoofd gehaald hebben om vallen te zetten. Het bureau was dan ook een onoverzichtelijke rommelhoop, tot grote wanhoop van ons ma. Voor mij was dat natuurlijk heerlijk want daardoor kreeg ze al de zooi nooit op één dag opgekuist en konden we meerdere malen per vakantie mee naar de fabriek rijden.

Terwijl zij poetste wijdde ik de nieuwe klimtorens in, testte de springplanken en klom in de camion (nog zo eentje met een lange neus, niet zo’n moderne platsmoelcamion als dewelke er nu rondrijden) waarin ik onder het dekzeil een kamp bouwde of hing te zwieren aan het metalen dakgebinte.

Het laden van sportramen op de oudste camion.

Een nieuwer model camion geladen met  schommelpaarden.
En de schommelpaarden geladen met buurtkinderen.

De "nieuwste" camion geladen met houten bobijnen voor het bos van de fabriek.

Een eindeloze rij banken staat voor de opslagplaats klaar om geladen te worden.
 

In de winter werden de ijzeren kachels, die overal in de fabriek stonden, gestookt met houtkrullen, maar in de zomer moesten die op een andere manier verdwijnen. Ma en ik ruimden dan overal de krullen op die naast de machines lagen, schepten die op een karretje en reden ze naar buiten. Op het grote plein voor de fabriek maakten we daar dan een reuze kampvuur van waarnaast we met ons tweetjes picknikten. Ons ma wist altijd wel ’t nuttige aan ’t aangename te paren. En zelfs daar, naast de opslagplaatsen, had ons ma een piepklein tuintje aangelegd, dus ook daar kon ik smullen van allerhande bessen. Het dessert van de picknick was dus ook al geregeld.

17 juni 1959.
Samen met ma op een voorplein van de fabriek op een nieuwe schoolbank die pa
net gemaakt had. Op de achtergrond zie je een klimtoren in wording en het dennen-
bos waarin het vijvertje lag.

Achter de smakelijke braambossen begon het dennenbos dat bij de fabriek hoorde en daarin lag zelfs een natuurlijk vijvertje. Het groeide steeds volledig dicht met eendenkroos en voor ik er in kon gaan zwemmen gingen we dan bij de buren enkele eenden lenen. Ma en ik dreven het zevental eenden dan helemaal over het fabrieksterrein naar het vijvertje, lieten ze te water, en lieten hen hun buikjes vol eten met het smakelijke eendenkroos. Voor de dieren was het een leuk uitje met diner, en op die manier geraakte mijn “zwembad” proper. Heel efficiënt, zoals trouwens alles wat mijn ma organiseerde.

’s Avonds reden we dan met de camionette, als echte werkmannen - vuil en moe - terug naar de moemoe en schaarden ons voor de Leuvense stoof aan de tafel voor een welverdiend avondmaal. Overheerlijke dagen waren dat!



Pa in 1982. Bijna 70 jaar oud en nog steeds aan 't werk...
en hij zou dat nog tot zijn 76ste volhouden...



Een deel van de vervallen fabriek, net voor de afbraak in 2006,
waar ik nog een schat aan oude foto's uit kon redden.

Het onmenselijke zware leven van mijn sukkeltjes...