Ritje!!!!!
Zij was hier toen de teller op 100.000 sprong! Dus meisje, neem rustig je tijd, kies je kadootje maar uit en laat het me weten! Alvast proficiat!

En voor de "probeerders" maar "niet-winnaars"...
wees gerust, ik zal tegen dat we aan nummer 111.111 zijn ook wel een plezant kadootje weten te verzinnen!
--------------------------
Ritje heeft ondertussen al gekozen... eerstdaags zal de pop van eigenaar veranderen! Ik ben heel blij dat ze in goede handen terecht gekomen is.
Gesteld dat Ritje ze uit de klauwtjes van haar poezen kan houden natuurlijk

Mijn lief klein konijntje...

In huize Viva, Ritje, Speelster, Francois, Willem, Cooltje, Ron, Steven, Sjoeke, Ingrid, Paul (nadat hij vannacht de badkamerkast terug leeggehaald had), Luk, Andromeda, Thea, Loulou, Vera, Franske, Chris, Redpoppy, Opapat, Fernanda en Viv L. kan de rust nu eindelijk aanbreken want ze hebben de oplossing gevonden!
Nu de anderen nog! Haast u want morgen zet ik hier de oplossing!

Diegene die op mijn blog op bezoek is als de teller 100.000 aanwijst krijgt een kadootje!
Normaal geef ik bij een belangrijk cijfer een A4-foto kado. Maar voor dit, toch wel speciale, getal krijgt de winnaar deze keer de keuze uit drie prijsjes :

- ofwel print ik de winnaar zijn favoriete foto (van hemzelf, zijn kleinkinderen, zijn lievelingsdier,...) op A4 formaat.
- ofwel bezorgt de winnaar mij een oude, beschadigde foto waar hij erg aan gehecht is en die hij graag geretoucheerd zou hebben, en dan restaureer ik die zo goed mogelijk en print ze op A4 formaat .
- ofwel krijgt de winnaar, in 't kader van de reeks jeugdherinneringen die ik momenteel aan 't schrijven ben, deze pop. Het is een handbeschilderde pop in een kanten kleedje, ze is ongeveer 35cm hoog.



Woont de winnaar in de Kempen of in 't Antwerpse, en krijgt hij graag zijn prijs persoonlijk, dan zorg ik ervoor.
Woont hij verder weg dan krijgt hij zijn kado thuis gestuurd nadat hij me zijn adres gemaild heeft.
Dus als je hier bent en de teller staat op 100.000 laat het me dan zeker weten en maak je keuze!
Veel succes!

21. Alles kan altijd nog beter!

Maar nog fijner waren de dagen dat ma en ik mochten meerijden naar de fabriek van pa waar hij schoolmeubelen en speeltuinuitrustingen maakte!

Ten eerste was er dan de avontuurlijke autorit, en dan de aankomst aan die - in mijn ogen - reusachtige, fabriek! Vol met de meest gigantische zaagmachines! Lintzagen, paneelzagen, het eindigde maar niet! Er was zelfs een roetzwarte smidse met een echt vuur en aambeelden!

Pa bij een van de grote machines...
 

Het magazijn stond vol met afgewerkte turntoestellen. Bokken om over te springen, plinten, houten kegels, sportramen, soms klimtorens en af en toe zelfs een trampoline! Een fabriek als een speeltuin. Kunt ge het geluk van een kind voorstellen…

Een houtopslag naast de fabriek. 

De opslagplaats vol evenwichtsbalken, zweedse banken en plinten.


Pa aan 't werk.

Het eigenlijke doel van deze tripjes was dat ons ma de burelen eens een grondige poetsbeurt gaf. En dat was wel nodig. Want als ’s middags pa en oom op hun bureel hun boterhammekes zaten op te eten, en hun koffie dronken uit hun blikken flessen, dan hadden ze als amusement : muizen  voederen! Ze hingen dan broodkortsjes met een touwtje aan de spijlen van hun stoel en dan kwamen de muizen die er af knabbelen. Als ware dierenvrienden zouden ze ’t nooit in hun hoofd gehaald hebben om vallen te zetten. Het bureau was dan ook een onoverzichtelijke rommelhoop, tot grote wanhoop van ons ma. Voor mij was dat natuurlijk heerlijk want daardoor kreeg ze al de zooi nooit op één dag opgekuist en konden we meerdere malen per vakantie mee naar de fabriek rijden.

Terwijl zij poetste wijdde ik de nieuwe klimtorens in, testte de springplanken en klom in de camion (nog zo eentje met een lange neus, niet zo’n moderne platsmoelcamion als dewelke er nu rondrijden) waarin ik onder het dekzeil een kamp bouwde of hing te zwieren aan het metalen dakgebinte.

Het laden van sportramen op de oudste camion.

Een nieuwer model camion geladen met  schommelpaarden.
En de schommelpaarden geladen met buurtkinderen.

De "nieuwste" camion geladen met houten bobijnen voor het bos van de fabriek.

Een eindeloze rij banken staat voor de opslagplaats klaar om geladen te worden.
 

In de winter werden de ijzeren kachels, die overal in de fabriek stonden, gestookt met houtkrullen, maar in de zomer moesten die op een andere manier verdwijnen. Ma en ik ruimden dan overal de krullen op die naast de machines lagen, schepten die op een karretje en reden ze naar buiten. Op het grote plein voor de fabriek maakten we daar dan een reuze kampvuur van waarnaast we met ons tweetjes picknikten. Ons ma wist altijd wel ’t nuttige aan ’t aangename te paren. En zelfs daar, naast de opslagplaatsen, had ons ma een piepklein tuintje aangelegd, dus ook daar kon ik smullen van allerhande bessen. Het dessert van de picknick was dus ook al geregeld.

17 juni 1959.
Samen met ma op een voorplein van de fabriek op een nieuwe schoolbank die pa
net gemaakt had. Op de achtergrond zie je een klimtoren in wording en het dennen-
bos waarin het vijvertje lag.

Achter de smakelijke braambossen begon het dennenbos dat bij de fabriek hoorde en daarin lag zelfs een natuurlijk vijvertje. Het groeide steeds volledig dicht met eendenkroos en voor ik er in kon gaan zwemmen gingen we dan bij de buren enkele eenden lenen. Ma en ik dreven het zevental eenden dan helemaal over het fabrieksterrein naar het vijvertje, lieten ze te water, en lieten hen hun buikjes vol eten met het smakelijke eendenkroos. Voor de dieren was het een leuk uitje met diner, en op die manier geraakte mijn “zwembad” proper. Heel efficiënt, zoals trouwens alles wat mijn ma organiseerde.

’s Avonds reden we dan met de camionette, als echte werkmannen - vuil en moe - terug naar de moemoe en schaarden ons voor de Leuvense stoof aan de tafel voor een welverdiend avondmaal. Overheerlijke dagen waren dat!



Pa in 1982. Bijna 70 jaar oud en nog steeds aan 't werk...
en hij zou dat nog tot zijn 76ste volhouden...



Een deel van de vervallen fabriek, net voor de afbraak in 2006,
waar ik nog een schat aan oude foto's uit kon redden.

Het onmenselijke zware leven van mijn sukkeltjes...

Morgen aflevering 21 van "Mijn Jeugdherinneringen".
Ze speelt zich af in de fabriek van mijn pa...


Een jonge pa poseert trots in zijn fabriek van schoolmeubelen en speeltuinuitrustingen.
En hier volgt nu eindelijk eens een foto die ikzelf genomen heb!



Pa op zijn 69ste aan 't werk, in 1982.



Mijn kameraad nam deze foto van mij toen ik mij pa fotografeerde.



De lintzaag, een van de, in mijn kinderoogskes, spectaculaire machines.

In de jeugdherinnering die ik morgen op mijn blog plaats krijgen jullie al mijn belevenissen in de fabriek te lezen...

Komaan, een wanhoopspoging! Een nog grotere foto in de hoop dat nu toch eindelijk iemand zijn euroke valt...



-----------------------
Eindelijk, na 96 uur, heeft toch iemand de oplossing gevonden!
Weliswaar na 7.999 verkeerde gokjes, maar kom, ze is er tenminste geraakt :
Viva!!!!!!!!!!!!
PS. De lichtgele streep bovenaan de foto is gewoon mijn muur.
De grijze streep onderdaan is wel een onderdeel van 't voorwerp.

20. Eva in ’t Aards Paradijs.

In de prachtige tuin bij moemoe spelen was voor een stadsmus als ik een feest.

Achter de schrijnwerkerij lagen afdaken met grote houtstapels. Een beter decor om in te spelen kunt ge u niet voorstellen. In mijn fantasie werden ze kastelen, peperkoeken huizen, apotheken, winkeltjes, ziekenhuizen, poezenasielen,…

Ik ontwierp er zelfs “kattenspeeltuinen”, met schuifafjes, schommels en een mini-zwembadje. Overbodig te zeggen dat dat tot groot ongenoegen bij onze kattenpopulatie leidde. J

Ik had werkelijk alle knutselgerief voor handen, en in die tijd waren ouders nog niet overbezorgd, dus ik prutste en bouwde er maar op los!

Achter de opslagplaatsen begon de grote tuin… Pa kweekte zelf groenten in zijn schaarse vrije tijd. In de zomer was hij ’s ochtend al om vijf uur te vinden tussen zijn rijen met aardappelen, veldsla, spruitjes, kropsla, prei, selder, alle kleuren van kolen, tomaten, erwtjes… De boontjes op staken waar ge u lekkerdoor kon wriemelen waren ook een godgegeven speelterrein.

Op de grond had hij met afgedankte ramen een glazen serre gemaakt waar hij speciaal voor mij radijsjes kweekte. Normale mensen blijken die met zout te eten. Ik had als kind wel gezien dat de volwassenen die knolletjes in witte korrels sopten alvorens ze in hun mond te steken, maar ik had me niet gerealiseerd dat dat witte spul zout was. Dus trok ik steeds stiekum naar mijn radijsjesbedje in de tuin met onder mijn arm… de suikerpot. Door dit misverstand ben ik de rest van mijn leven radijsjes met suiker blijven eten. J

De groentenbedden waren afgeboord met bloemenstruiken. Allemaal verschillende! Er bloeiden zelfs papavers. Wij waren drugkwekers avant la lettre! Aangezien ons ma slaapproblemen had plukte mijn oom de zaadbollen, schudde de zaadjes er uit en gaf die aan ons ma om in te nemen ’s avonds voor ‘t slapengaan. Waarschijnlijk in de hoop dat ze niet meer wakker ging worden. Maar ons ma was wel tegen iets straffer opgewassen dan tegen zo’n onnozel papaverbolleke!

Achteraan was de groententuin afgeboord met bessenstruiken. Witte, rode en blauwe bessen. En donkerrode “stekebezen”. Heelder namiddagen zat ik daar te plukken en te smullen. Daarachter lag een stukje verwilderde tuin met gras waarin noten- en fruitbomen stonden waaronder de rabarber weelderig tierde. De stengels knabbelde ik samen met ma op met een flinke portie suiker en de reuzegrote bladeren waren alweer heerlijk speelgoed voor mij. In die tijd was suiker nog niet ongezond. Integendeel, ge werd daar groot en sterk van. Net als van "goei boter"! Alles waar ge nu zogezegd dood van gaat was toen gewoon lekker!

Aan weerszijden van de tuin groeiden ook allerlei soorten fruitbomen. De plezantste was de kersenboom. Als de kersen rijp waren dan werd die boom door heel de familie met hand en tand verdedigd tegen de vogels. Oom bekleedde de boom met netten, ontwierp op een keer zelfs een kanon om de dieren mee af te schrikken. Tot groot ongenoegen van de buren. Ikzelf nam twee potdeksels en stond kabaal te maken aan de stam. Tenminste als ik niet zelf in de boom zat want hij had zalige takken om in te klimmen. Zelf kon ik niet aan de laagste takken maar met de hulp van ma lukte dat wel. En ons ma zelf was er ook niet vies om in een boom te klimmen ondanks het feit dat ze toch al bijna 50 jaar was.

De bomen die nóg meer plezier opleverden waren de appelbomen die langs de tuinmuur van de buren groeiden. Onze pa had mij, tot groot ongenoegen van ons ma, een heel plezant truukje geleerd. Hij sneed een soepele tak af, maakte er een scherpe punt aan, en prikte daar een halfrotte appel op. Dan gaf hij die tak aan mij en mocht ik daar mee zwiepen! De appel werd op die manier de lucht in gekatapulteerd! Héérlijk was dat! Zeker toen ik ontdekte dat de buren een zwembad aan ’t graven waren…

Toen bestond mijn spelletje er uit om rotte appels over de muur heen te zwiepen in de hoop dat ze in dat zwembad terechtkwamen. Elke keer dat ik “plons” hoorde gaf ik mezelf een punt. Ten eerste was dat een heel prettig spelletje en ten tweede vond ik het ook nuttig, want op die manier ruimde ik alle afgevallen appelen uit de tuin op en bespaarde mijn arme pa een hoop werk.

Jammer genoeg kwam hier een einde aan toen de buren de bouwwerf van hun sjieke villa bezochten en een mooi blauw zwembad vol wormstekige appels vonden…

Alwéér een spelletje dat verboden werd…

Ma en ik in een boompje tijdens onze eerste vakantie in Kasterlee.
----------------------------------------------------------------------------------------------
De vorige afleveringen vinden jullie desgewenst ook door in de linkerkolom van mijn blog  te klikken onder "Mijn jeugdherinneringen".
De volgende aflevering zal klaar zijn tegen woensdag.

Laathi, Mare en Viva : "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er de schoonste van het land?..."
Spiegel : "Ikzelf. Maar spijtig genoeg ben ik ook de vuilste."



Mare : "Help!!!! Haal die Afghaanse windhond en die Golden Retriever uit mijn oren!"

Aangezien nog niemand de oplossing gevonden heeft nu reeds een iets grotere foto...

En nee Opapat, het is niet "de knop waarmee ge uw gedachten afzet voor 't slapengaan"
Ik zou die nooit kunnen fotograferen hebben want ik bezit zo'n knop niet. Dus als iemand moest weten waar ze die verkopen moogt ge mij dat altijd laten weten. Ik zou zelfs al tevreden zijn met een tweedehandse, hij mag zelfs wat versleten zijn, zelfs de kleur speelt geen rol
-----------------------
Erg, erg, erg... alweer na middernacht en weer heeft niemand de oplossing gevonden...
En ge doet toch allemaal zo uw best... Andromeda is zelfs al in zijn olifantenstal naast zijn huis gedoken om de "hoefijzers van zijn olifant" van dichterbij te bekijken. Tevergeefs natuurlijk
Maar ik geef toe, 't is deze keer niet simpel. Niet omdat het zo'n onbekend voorwerp is - totaal niet zelfs, want ge houdt het hoogst waarschijnlijk allemaal dagelijks in uw handen - maar wel omdat het nogal een klein detail is van dat simpele ding. Maar het is wel het belangrijkste onderdeel van het ding wat ik op de foto heb staan.
Kom, zet allemaal uw leesbrilleke eens op, dan gaat het beter gaan.
En anders, ja... morgen maar weer een groter gedeelte laten zien zeker?...

Deze week mag het toch weer iets moeilijker zijn nietwaar?
Iedereen heeft dit voorwerp in huis! In meerdere exemplaren.



Als je dit voorwerp herkent stuur me maar een mail : laathi@hotmail.com
Zet aub uw antwoord niet onder "reacties" of in 't gastenboek om de andere bloggers hun zoekpret niet te ontnemen.
Kompleet waanzinnige antwoorden zijn natuurlijk op deze plekjes, zoals altijd, wél meer dan welkom. Dus laat uw fantasie maar de vrije teugel als ge 't niet direkt weet...
In de loop van de week geef ik wel weer grotere foto's en de nodige tips voor hen die 't niet direkt geraden hebben! Zéér benieuwd of we deze week weer aan 50 juiste antwoorden geraken...
Komaan, gebruik uw oogjes . Veel plezier!
-------
Ai!... Al na middernacht en nog niemand die de oplossing gevonden heeft.
De meesten zijn zelfs te bang om te durven gokken... Das pas erg...
Dus Andromeda, gefeliciteerd met uw moed! Uw antwoord : "de knop van je kluis waar die zwarte sok inzit met de miljoenen van de Lotto in" is spijtiggenoeg niet juist. Ten eerste heb ik geen kluis, en ten tweede die miljoenen konden niet allemaal in die sok, die zitten in een panty. Maat XXL.
Ge zult dus nog efkes verder moeten zoeken
Morgen een grotere foto!

 Een oud afwassponsje!
Aan het aantal juiste inzendingen te zien een voorwerp dat iedereen dagelijks gebruikt.
Tweeendertig vrouwen, en maar liefst achttien mannen hebben het goed geraden. Achttien "Nieuwe Mannen" dus.
Ge ziet dames, ze bestaan, de "Nieuwe Mannen"... er is dus nog hoop voor de toekomst.
Want ik ga er van uit, dat als ze 't voorwerp al herkennen, dat dat toch een teken is dat ze 't waarschijnlijk ook al eens in hun handen gehad zullen hebben. Al is 't dan misschien alleen maar om de plas op 't salontafeltje rond hun bierglas op te deppen dat ze hebben omgestoten toen ze iets te enthousiast op een doelpunt op TV reageerden ;-)

Bravo Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul, Corry, Franske, Rozemarijn en Maria!

Morgen verse aanvoer!

Alvast een voorproefje voor verhaal 19 dat zaterdagmiddag verschijnt!



Bompa "Natiebaas" is de meest linkse bolhoed, leunend op zijn paraplu.
De man zittend op de vensterbank is volgens mij Stan Laurel.
Hoewel ik nooit geweten heb dat die familie van mij was



Mijn vrolijke voorvaderen, waaronder mijn overgrootvader,
 in een luchtballon op de wereldtentoonstelling in 1885.
Hieronder een detail uit de foto.



Straks in "Mijn Jeugdherinneringen" alles over goede foto's en "bewogen" foto's, en een kennismaking met de "luxe" uit die tijd...

19. Zelfs de muren en de kasten bewogen…               

Mijn jeugd is niet erg gedocumenteerd met foto’s, dat is tegenwoordig bij kinderen wel heel anders. Al van voor hun geboorte hebben ze een fotoalbum waarin de ouders ijverig hun prenatale kiekjes gekleefd hebben. Zwart-witte röntgen-kindjes als ruimtewezens van een andere planeet. Zelfs daar zijn ouders van nu dolgelukkig mee. Van mij zijn zelfs foto’s van mijn postnatale leven een schaars goed. Toch alvast diegenen die ons ma van mij genomen heeft.

De enkele foto’s die ik dus uit die periode bezit zijn meestal weinig bruikbaar maar wel heel hilarisch. Blijkbaar had het apparaat een voorliefde voor benen of lusters. Wat zich in ’t midden van de foto hoorde te bevinden stond er meestal niet op.

Ik heb een indrukwekkende verzameling halve koppen, stoelpoten en plafonds. Meestal waren de foto’s dan ook nog onscherp of “bewogen”, zoals ze dat in die tijd pleegden te noemen. Bij ons bewogen blijkbaar zelfs de tafels en de kasten. Niets van onze huisraad scheen mooi stil te kunnen poseren.


De aanwezige benen en tafelpoten op mijn 4de verjaardag.

Dat in tegenstelling tot de haarscherpe foto’s die ik van mijn oudere voorgeslacht terug vind. In hun gezelschap zat waarschijnlijk een beroepsfotograaf, ofwel namen die vrolijke voorvaderen altijd een heuse fotograaf mee op hun uitstapjes. Zij waren alleszins duidelijk minder zuinig aangelegd als ons ma als ik hen op hun reizen zo van ’t ene hotel naar ’t andere caféterras zie trekken… Ze keken ook niet op een fotootje meer of minder, en ze schenen er heel veel lol in te hebben. Op de meeste foto’s uit die tijd staan de mensen allemaal heel ernstig te poseren, maar mijn familie ligt, staat en hangt, de idioot uit te hangen alsof foto’s geen geld kostten.

Maar niet alleen ons fotoapparaat hing van de “fietsrustinnekes” aan mekaar. Ons ma repareerde alles. De draad van ons strijkijzer was een levensgevaarlijk ding, en ook de stofzuiger bestond voor een groot deel uit zwarte plakband. Al wat ze repareerde zag er misschien niet uit, maar ’t werkte wel.

Veel luxe was dus er in die tijd niet. Bij moemoe stond er zelfs in mijn prille jeugd geen ijskast. Het eten werd bewaard in de kelder, in “’t spinneke”. Een kastje dat enkel uit een geraamte van hout bestond dat overspannen was met vliegengaas. Alle bederfbare waren werden daar in de koele kelder gelegd. Veilig achter gaas, zogezegd beschermd tegen spinnen en vliegen, maar voornamelijk tegen een invasie van te katten. Het gebeurde soms wel eens als we ’t kastje niet goed afsloten dat als we ’s avonds de bordjes pudding uit de kelder gingen halen er duidelijk al van gesnoept was. Maar dat werd daar allemaal met de mantel der liefde bedekt.

Een minder aspect van dat weinige comfort was dat er geen warm water was. Wassen gebeurde aan de pomp in de achterkeuken. De wekelijkse uitgebreide wasbeurt moest in een teil geschieden waarvoor het warme water uit de moor kwam die op de Leuvense stoof stond te pruttelen. Niet leuk. Zeker niet om zo de haartjes te moeten laten wassen.

Het enige luxe-artikel was in feite de telefoon. Maar daar had ik dan weer niks aan want daar mocht ik niet aankomen. Die stond veilig weggeborgen op het bureau in de “schoon kamer”. Daar stond ook nog de piano van ons ma, en daar mocht ik wel op tokkelen. Dapper hamerde ik de eerste zes noten van de “De Blauwe Donau” en de intro van “De mannen van Bonanza”. Dat was ook niet echt moeilijk want dat was volgens mij 25 keer dezelfde noot driftig na mekaar aanslaan. Ikzelf kon er alleszins duidelijk de melodie van de TV-serie uithalen. De anderen precies niet, maar dat kwam volgens mij beslist omdat zij dat feuilleton nog nooit op TV gezien hadden of misschien geen muzikaal gehoor hadden. J

Diplomatie is, zoals reeds geweten, niet echt zijn sterkste kant...











---------------
Morgen verschijnt er weer een nieuwe aflevering van "Mijn jeugdherinneringen".
Dus nee, er is nog altijd niet gekuist