Laathi, Mare en Viva : "Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is er de schoonste van het land?..."
Spiegel : "Ikzelf. Maar spijtig genoeg ben ik ook de vuilste."



Mare : "Help!!!! Haal die Afghaanse windhond en die Golden Retriever uit mijn oren!"

Aangezien nog niemand de oplossing gevonden heeft nu reeds een iets grotere foto...

En nee Opapat, het is niet "de knop waarmee ge uw gedachten afzet voor 't slapengaan"
Ik zou die nooit kunnen fotograferen hebben want ik bezit zo'n knop niet. Dus als iemand moest weten waar ze die verkopen moogt ge mij dat altijd laten weten. Ik zou zelfs al tevreden zijn met een tweedehandse, hij mag zelfs wat versleten zijn, zelfs de kleur speelt geen rol
-----------------------
Erg, erg, erg... alweer na middernacht en weer heeft niemand de oplossing gevonden...
En ge doet toch allemaal zo uw best... Andromeda is zelfs al in zijn olifantenstal naast zijn huis gedoken om de "hoefijzers van zijn olifant" van dichterbij te bekijken. Tevergeefs natuurlijk
Maar ik geef toe, 't is deze keer niet simpel. Niet omdat het zo'n onbekend voorwerp is - totaal niet zelfs, want ge houdt het hoogst waarschijnlijk allemaal dagelijks in uw handen - maar wel omdat het nogal een klein detail is van dat simpele ding. Maar het is wel het belangrijkste onderdeel van het ding wat ik op de foto heb staan.
Kom, zet allemaal uw leesbrilleke eens op, dan gaat het beter gaan.
En anders, ja... morgen maar weer een groter gedeelte laten zien zeker?...

Deze week mag het toch weer iets moeilijker zijn nietwaar?
Iedereen heeft dit voorwerp in huis! In meerdere exemplaren.



Als je dit voorwerp herkent stuur me maar een mail : laathi@hotmail.com
Zet aub uw antwoord niet onder "reacties" of in 't gastenboek om de andere bloggers hun zoekpret niet te ontnemen.
Kompleet waanzinnige antwoorden zijn natuurlijk op deze plekjes, zoals altijd, wél meer dan welkom. Dus laat uw fantasie maar de vrije teugel als ge 't niet direkt weet...
In de loop van de week geef ik wel weer grotere foto's en de nodige tips voor hen die 't niet direkt geraden hebben! Zéér benieuwd of we deze week weer aan 50 juiste antwoorden geraken...
Komaan, gebruik uw oogjes . Veel plezier!
-------
Ai!... Al na middernacht en nog niemand die de oplossing gevonden heeft.
De meesten zijn zelfs te bang om te durven gokken... Das pas erg...
Dus Andromeda, gefeliciteerd met uw moed! Uw antwoord : "de knop van je kluis waar die zwarte sok inzit met de miljoenen van de Lotto in" is spijtiggenoeg niet juist. Ten eerste heb ik geen kluis, en ten tweede die miljoenen konden niet allemaal in die sok, die zitten in een panty. Maat XXL.
Ge zult dus nog efkes verder moeten zoeken
Morgen een grotere foto!

 Een oud afwassponsje!
Aan het aantal juiste inzendingen te zien een voorwerp dat iedereen dagelijks gebruikt.
Tweeendertig vrouwen, en maar liefst achttien mannen hebben het goed geraden. Achttien "Nieuwe Mannen" dus.
Ge ziet dames, ze bestaan, de "Nieuwe Mannen"... er is dus nog hoop voor de toekomst.
Want ik ga er van uit, dat als ze 't voorwerp al herkennen, dat dat toch een teken is dat ze 't waarschijnlijk ook al eens in hun handen gehad zullen hebben. Al is 't dan misschien alleen maar om de plas op 't salontafeltje rond hun bierglas op te deppen dat ze hebben omgestoten toen ze iets te enthousiast op een doelpunt op TV reageerden ;-)

Bravo Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul, Corry, Franske, Rozemarijn en Maria!

Morgen verse aanvoer!

Alvast een voorproefje voor verhaal 19 dat zaterdagmiddag verschijnt!



Bompa "Natiebaas" is de meest linkse bolhoed, leunend op zijn paraplu.
De man zittend op de vensterbank is volgens mij Stan Laurel.
Hoewel ik nooit geweten heb dat die familie van mij was



Mijn vrolijke voorvaderen, waaronder mijn overgrootvader,
 in een luchtballon op de wereldtentoonstelling in 1885.
Hieronder een detail uit de foto.



Straks in "Mijn Jeugdherinneringen" alles over goede foto's en "bewogen" foto's, en een kennismaking met de "luxe" uit die tijd...

19. Zelfs de muren en de kasten bewogen…               

Mijn jeugd is niet erg gedocumenteerd met foto’s, dat is tegenwoordig bij kinderen wel heel anders. Al van voor hun geboorte hebben ze een fotoalbum waarin de ouders ijverig hun prenatale kiekjes gekleefd hebben. Zwart-witte röntgen-kindjes als ruimtewezens van een andere planeet. Zelfs daar zijn ouders van nu dolgelukkig mee. Van mij zijn zelfs foto’s van mijn postnatale leven een schaars goed. Toch alvast diegenen die ons ma van mij genomen heeft.

De enkele foto’s die ik dus uit die periode bezit zijn meestal weinig bruikbaar maar wel heel hilarisch. Blijkbaar had het apparaat een voorliefde voor benen of lusters. Wat zich in ’t midden van de foto hoorde te bevinden stond er meestal niet op.

Ik heb een indrukwekkende verzameling halve koppen, stoelpoten en plafonds. Meestal waren de foto’s dan ook nog onscherp of “bewogen”, zoals ze dat in die tijd pleegden te noemen. Bij ons bewogen blijkbaar zelfs de tafels en de kasten. Niets van onze huisraad scheen mooi stil te kunnen poseren.


De aanwezige benen en tafelpoten op mijn 4de verjaardag.

Dat in tegenstelling tot de haarscherpe foto’s die ik van mijn oudere voorgeslacht terug vind. In hun gezelschap zat waarschijnlijk een beroepsfotograaf, ofwel namen die vrolijke voorvaderen altijd een heuse fotograaf mee op hun uitstapjes. Zij waren alleszins duidelijk minder zuinig aangelegd als ons ma als ik hen op hun reizen zo van ’t ene hotel naar ’t andere caféterras zie trekken… Ze keken ook niet op een fotootje meer of minder, en ze schenen er heel veel lol in te hebben. Op de meeste foto’s uit die tijd staan de mensen allemaal heel ernstig te poseren, maar mijn familie ligt, staat en hangt, de idioot uit te hangen alsof foto’s geen geld kostten.

Maar niet alleen ons fotoapparaat hing van de “fietsrustinnekes” aan mekaar. Ons ma repareerde alles. De draad van ons strijkijzer was een levensgevaarlijk ding, en ook de stofzuiger bestond voor een groot deel uit zwarte plakband. Al wat ze repareerde zag er misschien niet uit, maar ’t werkte wel.

Veel luxe was dus er in die tijd niet. Bij moemoe stond er zelfs in mijn prille jeugd geen ijskast. Het eten werd bewaard in de kelder, in “’t spinneke”. Een kastje dat enkel uit een geraamte van hout bestond dat overspannen was met vliegengaas. Alle bederfbare waren werden daar in de koele kelder gelegd. Veilig achter gaas, zogezegd beschermd tegen spinnen en vliegen, maar voornamelijk tegen een invasie van te katten. Het gebeurde soms wel eens als we ’t kastje niet goed afsloten dat als we ’s avonds de bordjes pudding uit de kelder gingen halen er duidelijk al van gesnoept was. Maar dat werd daar allemaal met de mantel der liefde bedekt.

Een minder aspect van dat weinige comfort was dat er geen warm water was. Wassen gebeurde aan de pomp in de achterkeuken. De wekelijkse uitgebreide wasbeurt moest in een teil geschieden waarvoor het warme water uit de moor kwam die op de Leuvense stoof stond te pruttelen. Niet leuk. Zeker niet om zo de haartjes te moeten laten wassen.

Het enige luxe-artikel was in feite de telefoon. Maar daar had ik dan weer niks aan want daar mocht ik niet aankomen. Die stond veilig weggeborgen op het bureau in de “schoon kamer”. Daar stond ook nog de piano van ons ma, en daar mocht ik wel op tokkelen. Dapper hamerde ik de eerste zes noten van de “De Blauwe Donau” en de intro van “De mannen van Bonanza”. Dat was ook niet echt moeilijk want dat was volgens mij 25 keer dezelfde noot driftig na mekaar aanslaan. Ikzelf kon er alleszins duidelijk de melodie van de TV-serie uithalen. De anderen precies niet, maar dat kwam volgens mij beslist omdat zij dat feuilleton nog nooit op TV gezien hadden of misschien geen muzikaal gehoor hadden. J

Diplomatie is, zoals reeds geweten, niet echt zijn sterkste kant...











---------------
Morgen verschijnt er weer een nieuwe aflevering van "Mijn jeugdherinneringen".
Dus nee, er is nog altijd niet gekuist

Gisteren ben ik in tweedehandswinkels op zoek geweest naar spiegels om mijn hobbitholletje visueel te vergroten. En kijk wat een prachtige spiegeltjes ik tussen de rommel gevonden heb!
Zo blij als een klein kind heb ik ze al aan mijn muren gehangen...
Gesloten ziet de spiegel eruit als een kastje...



...maar eens geopend lijkt het wel of er een vlinder op mijn muur is neergestreken...



Drie spiegels voor de prijs van 1! Maar de allergrootste bezuining is...



... dat als ik er zelf ga voorstaan ik ineens in plaats van een spiegel,
...een heuse driedubbele "Vlaamse Primitief" aan de muur heb hangen!
En op de ochtenden dat ik er héél slecht uitzie ga ik zelfs drie "Picasso's" hebben!



Deze vond ik ook voor een prikje. Nu lijkt mijn toiletkamertje ineens dubbel zo groot!
Morgen de reacties van de poezen op de nieuwe aanwinsten...

Weer iets groter... Komaan, nu moet iedereen het toch kunnen raden!



Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul, Corry, Franske, Rozemarijn en Maria hebben het juiste antwoord zeer snel gevonden!
Zaterdag plaats ik de oplossing, en zondag is er verse aanvoer!

18. De avonden in de pre-historie.

Bij de moemoe leefden we radio- en TV-loos. En toch was verveling ons onbekend hoewel de duistere avonden in de winter, lang voor de uitvinding van het zomeruur, soms uren duurden.

Mijn pa en mijn oom, die heel de familie gemeenzaam maar vol bewondering en respect, “de mannen” noemden, werkten tot half acht ’s avonds in de fabriek. Als ik de camionette hoorde thuis komen dan ging ik de poorten van het werkhuis openen om hen te verwelkomen. “De mannen” fristen zich op aan de pompsteen in de achterkeuken, terwijl mama en moemoe de tafel dekten en de potten op de Leuvenste stoof nog eens extra opwarmden.

Eerst was er altijd een reuze-ketel soep, want daar waren “de mannen” gek op als ze uit hun koude fabriek kwamen. Vervolgens aten we vlees, groenten en patatjes, met de onafscheidelijk ajuinsaus die moemoe nog elke avond zelf klaarmaakte. Eigenlijk was het een vreselijke saus. Aangezien na ons avondmaal de katten altijd de restjes kregen, overgoten met die bewuste ajuinsaus, veronderstel ik dat die beesten de rest van de nacht door darmgassen aangedreven door de keuken stoven.

Na het dessert - vers gemaakte vanille of chocoladepudding - lazen “de mannen” de krant. Boven de keukentafel hing een luster met daaraan een lange koord met onderaan een pingpongballetje bevestigd. Na het afruimen van de borden mochten de poezen dan op de tafel om met het balletje te spelen. We zaten dan allemaal voor de stoof geschaard te genieten hoe de poezen zich amuseerden.

De jonge poezen spelen op de tafel met het bengelende balletje.
De 93-jarige moemoe zit op de achtergrond genoegzaam toe te kijken.

Overdag was dat pingpongballetje voor mezelf ook heerlijk speelgoed. Ik kon dan tafeltennis spelen op mijn eentje! Met het blikken deksel van een pot sloeg ik het balletje dwars door de kamer heen en weer. Het slingerde met volle geweld aan zijn touwtje heen en weer dat regelmatig brak onder mijn jeugdig geweld. Het was een heel comfortabel spel want het balletje kon toch niet op de grond vallen en het kwam altijd terug mijn richting uit. Ik “smashte” alsof mijn leven er van af hing!

Telkens we kleine poezen hadden woonde het jonge gezin in een grote kartonnen doos naast de stoof. Naar dat prille geluk konden we ook allemaal eindeloos zitten kijken. Maar meestal beviel de moederpoes niet in de doos die we er speciaal voor klaargemaakt hadden…

In de laatste dagen van haar zwangerschap werden de slaapkamerdeuren en de linnenkasten zorgvuldig dicht gehouden zodanig dat de moeder-in-wording daar haar kraambed niet kon gaan maken. Zelfs ik deed daar mijn best voor want ik wou toch eindelijk wel eens graag zien hoe zo’n bevalling nu verliep. Toch gebeurde het meermaals dat we een propere kartonnen doos konden weggooien en vuile tafellakens moesten wassen… omdat poes toch nog op ’t laatste moment een kast binnen geglipt was.

Jaren later realiseerde ik me dat mijn moeder daar wel eens de hand in kon gehad hebben. Het zou me niet verbazen moest zij stiekum, als ze zag dat ’t zover ging zijn, een kast liet openstaan en daar een nest maakte met afgedankt linnengoed. Want ik heb nooit een poes weten bevallen in de doos… dus denk ik dat ma nog liever een hoop vuile was had dan mijn jeugdige ogen een bevalling te laten aanschouwen…

Maar kijken naar poezen was echt niet ons enige amusement. Soms moesten “de mannen” bomen gaan vellen. Ze trachten dit werk altijd uit te stellen tot na de broedperiode van de vogels, maar dan nog, controleerden de dierenvrienden eerst de boom alvorens hem te kappen en werden er indien nodig eerst de nesten uitgehaald. (Ook als ze balken in kerktorengebintes moesten gaan vervangen werden de vleermuizen er eerst afgeplukt en netjes in luchtige rieten wasmanden gelegd om de dieren zeker niet te kwetsen of doden. De kerkuilen werden tijdelijk in een kartonnen doos gelegd.)

"De mannen" samen met enkele werknemers op een pas gevelde boom.



Het laden van de stammen.
 

Dus hadden wij soms ook in de keuken een doos met jonge vogels staan die met de hand werden opgevoed. Wonderwel lukte dat ook nog met de katten. Eens de vogeltjes zelfstandig konden eten werden ze in de tuin vrijgelaten.

Maar op een dag kwamen “de mannen” thuis met een nestje van 4 gaaien. Kleine, tsjilpende, donkere, vogeltjes. Vanzelfsprekend werd ook voor hen het onderste uit de kan gehaald om hen te laten overleven. Pa noemde hen “Jan 1”, “Jan 2”, “Jan 3” en “Jan 4”. Ik was duidelijk nog te jong om mijn moeilijke dierennamen-arsenaal op te diepen. J

Eén na één werden de “Jan”-nen groot genoeg om uit te vliegen. Maar “Jan 1” bleef bij ons wonen. Hij had ook duidelijk de charme van de Leuvense stoof leren kennen en was niet van plan om dat genoegen in te ruilen voor een armzalige tochtige boomtak. “Jan 1” was een zalig dier! Hij zat mee op de schoorsteenmantel bij de poezen. Zij het wel op de zijkant die te smal was voor een kat om op te gaan liggen. Hij posteerde zich naast de lucifersdoos en elke keer we vergaten het doosje dicht te schuiven pikte “Jan 1” de lucifers één voor één met zijn snavel uit het doosje en wierp ze de keuken in. Hij is ons maanden gezelschap blijven houden tot hij uiteindelijk toch voor de vogelwereld gekozen heeft.

Het was heerlijk om kind te zijn in deze Ark van Noach… Jammergenoeg bestaan hier amper foto’s van. Ons ma vond foto’s nemen een verkwisting. Dat mocht alleen op “hoogdagen”, verjaardagen dus, en bij uiterst speciale gelegenheden. Als ik als eerste vrouw op de maand geland was zou ze zelfs nog even getwijfeld hebben alvorens af te drukken vrees ik. J

Nu was het ook wel zo dat ons fotoapparaat niet bepaald een handig ding was. Het was nog een type met een uittrekbalg en die harmonica van dik zwart lederachtig papier was zo verduurd en zo plakkerig geworden van al de met “fietsbandplakkertjes” dichtgekleefde gaatjes dat niemand hem graag vastnam. Als ge de balg opentrok dan knisperde hij als een pakje chips. Iedereen was bang dat het zijn laatste ademtocht was en niemand wou dat op zijn geweten hebben omdat het een erfstuk was.

Oom bezat wel een degelijk fotoapparaat maar die wou geen foto’s van “de stadsmadammekes”- zijnde ma en mij - maken, gelukkig nam hij af en toe wel eens foto’s van de katten en zo ben ik dan toch op een dag uitgekomen op enkele vergeten foto’s. Ze zijn oud, verkreukt, en van een heel slechte kwaliteit, maar toch was ik heel blij met mijn vondst van deze fijne herinneringen aan mijn “Ark van Noach”-vakanties.



De "Minne" ligt met drie (grote) kleintjes van zichzelf knus in de houtkrullen.
En vlak tegen haar buik liggen de vier hele kleintjes die ze liefdevol geadopteerd had
omdat de andere moederpoes overleden was tijdens de bevalling.
-------------------------------
Afleveringen 10 tot 17 van "Mijn jeugdherinneringen" staan nog op mijn blog hieronder. Wil je deel 1 tot en met 9 ook lezen, dan kan je die vinden door in de linkermarge op "Jeugdherinneringen" te klikken.
Om de paar dagen verschijnt er een nieuwe aflevering. Als de verhaaltjes bij jullie ook herinneringen oproepen vind ik het heel fijn dat je iets bij reacties onder dit artikeltje schrijft.

Om iedereen over de streep te trekken toch een iets grotere foto van het raadsel van deze week...

Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma, Paul en Corry
hebben de oplossing al gevonden!

Nog enkele foto's die bij "Jeugdherinneringen" aflevering 12 horen.
Dat verhaal kan je lezen als je naar beneden scrollt tot 14-3-07.



Patrickske en ik in september 1965...
Te jong om "dokterke" te spelen.



Patrickske en ik op 27 maart 2007.
Oud genoeg om "dokterke" te spelen want nu is hij mijn gyneacoloog!

Jeugdherinneringen 17 :

Wie zou er armoe lijden om een mondje meer?

De grote attractie van mijn verblijf op “den buiten” van onze pa was het poezen-regiment dat daar rondliep. Soms hadden we er wel dertien tegelijk! Die heerlijke dieren waren voor mij een onuitputtelijke bron van vreugde. Ik vond dat we er maar niet genoeg konden hebben. Moemoe, de ooms, pa en ma dachten daar heel anders over.

Als de kattinnen krols waren dan mochten ze de keuken niet uit en werden de katers niet binnen gelaten. Er werd streng op toegezien dat de deur altijd gesloten was. Het duurde een tijd eer ik het verband zag, maar op de duur begon het toch te schemeren… Op een of andere raadselachtige manier kregen de kattinnen kleintjes als ze buiten raakten… Aangezien ik niet liever had dan dat er elk seizoen enkele nesten waren was het dus zaak om het plan van de ouderen te boycotten. Maar voorzichtig. Want op krolse kattinnen buiten laten stonden ergere straffen dan op vlierstruiken uitroeien. Dit vereiste dus een omzichtige aanpak, temeer omdat ik de enige was die dit nobele doel nastreefde en de verdenking dus direkt op mij viel.

Een redelijk vruchtbare tactiek was “de plotse behulpzaamheid”. Door bijvoorbeeld voor te stellen om iets uit het magazijn te gaan halen. Liefst iets groot waar ik mijn handjes mee vol had, zodanig dat ik mijn lading eerst op de keukentafel moest deponeren alvorens ik de deur achter mij kon sluiten. Patatjes halen was daar heel bruikbaar voor. En ja, meermaals ben ik in mijn missie geslaagd, glibberde een krolse kattin buiten, werd vrolijk door de katers gedekt, en konden we na twee maanden een nest jonge poezen verwelkomen. Ondanks het feit dat “iedereen” toch zó goed opgelet had dat de kattinnen niet buiten gesukkeld waren… J

In de wintermaanden lagen al de katten op de schoorsteenmantel, in de zomer lagen ze overal. Na ’t eten werden de resten in een grote pot gemengd en kreeg heel de bende eten. Maar én mijn pa én mijn oom hadden zo hun favorieten die tijdens de maaltijden ook bij hen op schoot mochten zitten en daar gevoederd werden. Tot groot ongenoegen van ons ma, die natuurlijk vreesde dat die dierenliefde-genen ook in mij zouden zitten. Wat vanzelfsprekend ook ’t geval is.

De kleine poezen zitten ongegeneerd naast de soepketel op tafel...



... tot ons ma binnenkomt...

... je ziet een hand die de achterste poes plots in de lucht laat verdwijnen...

De katten hadden in die tijd nog geen ingewikkelde of mooie namen. Het was gewoon “de Minne” (een oude moederpoes met een ietwat moeilijk karakter die al ontelbare nesten had grootgebracht), en “de Kater” (een lieve, zeer dun in de pels zittende, magere kater), “den Ti” (dat kwam van “Tijger”, maar ik bleef die halstarrig “Bam Bam” noemen. Een stevige grijze kerel.), “het Spitske” (een frèle grijs moederpoezeke). En als toegift aan mij mocht ik er toch ook enkele “Suske”, “Wiske” en “Flipper” noemen.

Verscheidene van de poezen werden overreden. Zelfs in die tijd al. Maar als er een poes gewond was dan werd er wel vroeger gestopt met werken en reed mijn oom met de auto 20 kilometer ver naar de dierenarts en kreeg het arme dier de beste verzorging. Desalniettemin was iedereen - behalve ik - het er over eens dat we meer dan genoeg katten hadden. Maar daar stond wel tegenover dat een zwervertje dat haveloos kwam aankloppen nooit in de kou bleef staan en dat de harten dan weer snel vermurwd waren en de nieuwkomer gezellig mocht blijven wonen…

Dus onze kattenpopulatie bleef, dankzij mijn stiekeme “anti-geboorte-beperkings-acties” en de  binnenvallende zwervers, tot mijn groot genoegen, vrijwel konstant. J 

Met ma, moemoe en pa achterin de tuin.
Ik met een product van mijn “anti-geboorte-beperkings-acties” in mijn armen

Bompa in zijn vrijgezellentijd rond 1900.
(De rechtse bolhoed)



Mijn tante (ons ma haar ouder zusje dus), mijn bompa, bomma en mijn ma, rond 1924.



Mijn mama en ik. Op deze foto is mijn ma ongeveer even oud als ik nu ben.



Ik vorige maand.
------------------------
Morgen een nieuwe aflevering van "Mijn jeugdherinneringen".

Als je geraden hebt wat dit eenvoudige voorwerp is dat haast iedereen in huis heeft, stuur me maar een mailtje : laathi@hotmail.com
Schrijf aub uw oplossing niet onder dit bericht of in 't gastenboek
anders bederf je de pret van 't oplossen voor de anderen.
Knotsgekke opmerkingen mogen er vanzelfsprekend wel in. Hoe meer hoe liever
Veel succes en veel plezier!
------------
Als eerste opgelost door Fernanda, Klaproosje, Luk, Jan, Ingrid, Jeanne, Mare,  Andromeda, Bachus, Vifke, Vera, Yvette, Giliok, Speelster, Mieke, Corry, Marianne, Wim, Utta, Viva, Marleen, Opapat, Francois, Ann, Tuinfreak, Marie, Walter, Ritje, Chrisje, Titipoes, Sami, Leo, Shelly, Viv L., Ryntje, William, Rikavensis, Loulou, Nand, Nil, Dolfijn, Lou, Joeltje, Steven, Mieke Moma en Paul!!!
------------
Nee Opapat, 't was geen "onderbroek voor sadisten"! En nee Viv, het lijken dan misschien wel scheuten van een of ander genetisch gemanipuleerde groente, of de haren van een alien-cat maar dat is 't ook niet. En beste Harry, "Gedroogd Sahara-duingras met groene klaversteeltjes op een bedje van maïs op z'n Vlaams" uit een duur restaurant in Knokke, is't eveneens niet!  
Ik bewonder jullie rijke fantasie!

Jeugdherinneringen 16 :

Beschermster der zwakken.

Het was niet enkel ik die soms uitroei-neigingen kreeg, onze pa had dat ook. Mijn pa!!! De grote dierenvriend!!! Het is dus blijkbaar genetisch bepaald.

Onze pa zijn vernietigingsacties waren vooral toegespitst op colorado-kevers die hij niet welkom achtte op zijn aardappelloof. Erg vond ik dat! Zo’n schone, kleurige kevertjes en onze pa ging die sukkeltjes dan met een grote, giftige spuitbus te lijf!

Als ik ’s ochtends aan de tafel hoorde dat onze pa plannen maakte om wat vroeger thuis te komen van de fabriek om ’s avonds nog eens “die smerige beesten dood te spuiten” dan nam ik overdag mijn voorzorgen.

Na ’t ontbijt ging ik dan in ’t kot een grote lege bokaal zoeken en begon zoveel mogeijk colorado-kevertjes van de patattenplanten te plukken. Een karwei waar ik lang mee zoet kon blijven want onze pa had een flink perceeltje patatjes staan. Toen al besefte ik dat ge niet iedereen kunt redden, maar dat dat geen reden is om niet uw best te doen. Als ik vond dat ik mijn “burgerplicht” naar behoren vervuld had dan sloot ik mijn bokaal en verstopte ik hem terug in ’t kot.

s’ Avonds na ’t werk begon onze pa dan aan de voorbereidingen voor zijn doodseskader, hij mengde poederkes en vloeistof en goot die in een grote verstuiver. Tijdens die activiteiten moest ik op een veilige afstand blijven. In die tijd gebruikte hij daar DDT voor en dat werd voor mij toch wat te giftig geacht. Dan was de tuin tijdelijk verboden territorium voor mij. Iets wat ik hem niet in dank afnam, maar kom, ik was dan al een beetje getroost dat ik hem toch weer te snel was af geweest en een deel van de populatie van die schone kevertjes in veiligheid had weten te brengen.

De volgende dag, als de kust vrij was en de pa en zijn broer naar ’t fabriek vertrokken waren, en ons ma in huis aan ’t werken was, ging ik dan mijn uitverkorenen verlossen uit hun bokaal en ze terug op hun rechtmatige grond zetten.

Ik weet nog goed dat als de pa dan ’s avonds zijn vernielingen kwam bewonderen hij er zich dikwijls over uitsprak dat die “verduvelde colorado-kevers toch wel wreed sterke beesten zijn”, of dat “den DDT toch niet meer zo straf was als vroeger”. Op zo’n momenten wist ik al dat ik moest zwijgen. Mezelf kennende vrees ik zelfs dat ik dan heel meevoelend en meewarig met hem mee stond te knikken… J

Goddank was dit een misdaad die steeds onontdekt en dus ongestraft is gebleven. En aangezien de boze oom al lang in de hel zit en ik toch niet van plan ben daar ook terecht te komen, én mijn pa in de hemel is, heb ik - althans tot ikzelf in de hemel aanbeland - niks te vrezen. Trouwens mijn pa zal nu ondertussen ook al wel een stukske vergevingsgezinder geworden zijn door al die rijstpap te eten denk ik zo.

http://groups.google.com/group/nl.internet.misbruik/
browse_thread/thread/47551132edb63db3/a438e6df8dc20bbf